Czy Wasi rodzice...

[eniac_woman]

1. Bawili się z wami, jak byłyście dziećmi? W co, ile czasu?
2. Chodzili z wami na codzienne spacery na place zabaw lub do parku? (jak byłyście młodsze)
3. Odrabiali z wami lekcje?

W moim przypadku:
1. Od czasu do czasu, ale do ok. 5 r ż, potem ewentualnie jakieś gry
2. Spacery sporadyczne, jakieś zoo, lunapark w niedzielę, żadnych spacerków dla wzmacniania odporności
3. Tylko na początku szkoły i bardziej jako przypilnowanie, niż wyraźna pomoc - radziłam sobie dobrze.

[kropkacom]

1. Mama, tak. Chociaż częściej pamiętam zabawy z siostrą Wszyscy razem graliśmy w Eurobiznes.
2. Jak byłam mała - tak.
3. Mama z nami odrabiała lekcje. Nie pamiętam jak długo.

[kali_pso]

1. Różnie, ale najczęściej robiliśmy to we własnym gronie- ja, moi bracia, koledzy, koleżanki
2. Nie, tam gdzie mieszkałam nie było placu zabaw czy parku
3. Nie, była nieprzytomnie wprost pedantyczna i sama to robiła, poza tym, jak mój ojciec zabierał się za pomaganie w lekcjach to już wolałam z jeżem wejść w bliższy kontaktp

[paartycja]

nie pamiętam,żeby kiedykolwiek któreś z rodziców bawiło się ze mną,do piaskownicy czy na podwórko bardzo wcześnie wychodziłam sama (miała ok.4-5 lat),rodzice nie czytali mi książek,nie opowiadali bajek na dobranoc,nie pamiętam buziaków i przytulanek..
pomoc przy odrabianiu lekcji polegała na tym,że ojciec stał nade mną i wydzierał się bo nie byłam w stanie pojąć matematyki.
teoretycznie i oficjalnie normalny dom,żadna patologia w stylu gorzała czy molestowanie

[kropkacom]

Moja mam mi i siostrze nagrała naszą ulubiona książkę, czytaną oczywiście przez siebie, na kasetę.

[azjaodkuchni]

Mój tata chodził ze mną na spacery, czytał bajki, bawił się mama mi rysowała. Nie miałam rodzeństwa więc pewnie dlatego.

[andaba]

1. Nie. Jak byliśmy chorzy mama nam czytała.
2. Tak, choć głównie były to spacery mające na celu wybieganie psów, zbieranie grzybów, malin, jagód i rogów.
3. Nie.

[gryzelda71]

Odkąd sięgnę pamięcią to nie bawili się ze mną.Jak miałam 3 latka to może?Ale nie pamiętam.
Nie pamiętam tez spacerów(tych wózkowych nic a nic). Dzieciaków ze 2 tuziny na podwórku,więc było z kim się bawić.W weekendy letnie jeździliśmy rodzinnie nad rzekę.
I nigdy nie odrabiali ze mną lekcji,nie było potrzeby.Ot czasem coś zrobili na zajęcie techniczne w klasach 1-3,bo wówczas robiło się latawce,karmniki,taki typowe dla 7-9 latków
Czyli typowa obecnie patologia.Jak dodam,ze sama sobie znalazłam zajęcia dodatkowe,to dopełni obrazu.

[eniac_woman]

gryzelda71 napisała:
> Czyli typowa obecnie patologia.Jak dodam,ze sama sobie znalazłam zajęcia dodatk
> owe,to dopełni obrazu.

A odczuwasz to jako jakieś zaniedbanie ze strony rodziców? Bo ja nie, mimo, że nie stawali na głowie, żeby spędzić ze mną kreatywnie każdą moją wolną sekundę

[gryzelda71]

Wszystkie dzieciaki tak miały.
Tylko na forum czytam,że to nie norma była
I jak słyszę własne lub inne dzieciaki "co mam porobić",to nie wiem czy to jakoś mnie to nie cieszy.I nie zawsze ruszam ochoczo z tuzinem pomysłów.

[thaures]

Mama chodziła ze mną do Ogródka Jordanowskiego, często mi czytała, gier sobie nie przypominam. Na pewno więcej czasu mi poświęcała niż ja swoim dzieciom. Lekcje w pierwszych klasach mi sprawdzała-chyba.Byłam dość zorganizowana. W każdym razie przypominam sobie ,że głośno przy niej czytałam. Kiedyś siedziała ze mną przy zadaniach z chemii przez całe ferie- bo to dla mnie była czarna magia- a ona chemiczka. Tata tłumaczył mi matematykę w podstawówce, w LO już załapałam. Potem na studiach tłumaczył mojemu mężowi mechanikę, bo ten dostał z egzaminu banię. Zdecydowanie więcej ja poświęcam czasu lekcjom dzieciom niż rodzice mnie- z tym,że ja nie musiałam być pilnowana.

[beverly1985]

1. nie, babcia się bawiła
2. nie, wychodziłam na podwórko
2. nie, radziłam sobie sama i przez całe zycie miałam piątki w szkole.

[milenka_net]

Tak, rodzice poświęcali mi bardzo dużo czasu. Mój tatuś był wspaniałym kompanem, zabierał mnie na wycieczki inne ciekawe wypady, nikt tak dobrze jak on nie tłumaczył matematyki Byłam jego oczkiem w głowie, ukochaną córunią..
Mama była najlepszą przyjaciółką i powierniczką. Miałam wspaniałe dzieciństwo ukochanej jedynaczki

[inguszetia_2006]

Witam,
Niewiele pamietam z tych wspólnych zabaw. Na sankach mnie ojciec ciągnał. To pamiętam.
Generalnie pamiętam zabawy zimowe raczej. Wspólne spacery pamietam, zwłaszcza że były pod przymusem;-P Ja chciałam na podwórko, a rodzice chcieli do parku z dziećmi i szliśmy do parku, jak nietrudno się domyślić. Lekcji nikt mi nie sprawdzał, bo nie było takiej potrzeby. Uczyliśmy się na tyle dobrze, żeby nie chcieli z nami nic odrabiać.
Pzdr.
Ingu

[chomiczkami]

eniac_woman napisała:

> 1. Bawili się z wami, jak byłyście dziećmi? W co, ile czasu?
> 2. Chodzili z wami na codzienne spacery na place zabaw lub do parku? (jak byłyś
> cie młodsze)
> 3. Odrabiali z wami lekcje?

1. Pewnie, w chowanego, berka, łapający namiot, lądowanie Apollo 11 na Księżycu (do znudzenia), różne gry w piłkę (pamiętam głupiego jasia i kolory), w gry planszowe, jakieś tam wożenie na plecach, tory przeszkód, a często tata po prostu leżał koło nas na dywanie i bawiliśmy się razem klockami czy tam lalkami - biedny, nie miał nic do gadania jeśli chodzi o fabułę - pamiętam mgliście, że mama uczyła mnie skakać na skakance i robiłyśmy jakieś proszone obiadki na malutkich talerzykach, potem już dobrze pamiętam, jak grałyśmy w gumę. Normą były też zabawy we fryzjera czy masażystę, czasem z mamą, czasem z tatą. Było fajnie. Ojciec uczył mnie grać w supaplexa i rysować w paincie, no i pozwalał robić "korektę" swoich tłumaczeń w Wordzie. Mama pozwalała patrzyć jak przechodzi Księcia Persji albo Trzech Wikingów (ja umiałam najwyżej się w tych grach zabić) i przechodziła obie trudne momenty w Ace Ventura Psi Detektyw. Z mamą robiło się łańcuchy na choinkę, a tata rysował kombajny - był konstruktorem w fabryce maszyn rolniczych. W zasadzie do dzisiaj bawię się z rodzicami, jesteśmy niejako zmuszeni, bo w rodzinie jest sporo dzieci i mój najmłodszy brat jest jeszcze w podstawówce. Teraz na przykład mama tworzy bransoletkę z koralików dla mojej siedmioletniej kuzynki (ja już skończyłam pierścionek do kompletu), która dostała zbyt wymagający prezent na święta i sama sobie nie radzi z jego wykorzystaniem . Z ojcem często gramy w ping-ponga, bo akurat taki sprzęt mamy w domu, a w wakacje też inne gry. Mama chodzi na wodny aerobik i próbuje mnie wyciągać, gdy jestem w domu, ale się nie daję tak łatwo no to chodzi z najmłodszym. On chodzi na kurs pływania, ona na ten aerobik i jest git.

2. Nie wiem, czy codziennie - z babcią na pewno codziennie, jeśli tylko pogoda nie była naprawdę obrzydliwa. Ale babci na miejscu nie mieliśmy, spędzaliśmy z nią wakacje, ferie, święta i cały styczeń. Babcia pracowała na zmiany, ale jak byłam w podstawówce, przeszła na wcześniejszą emeryturę i od tego czasu już nie siedziały z nami opiekunki, ale babcia. W zasadzie z babcią było świetnie, bo kupowała dużo zabawek i bajek i chodziło się na działkę (przez wysoki betonowy płot ) i na grzyby. Z tatą chodziliśmy do lasku, gdzie były różne "atrakcje" (drewniany mostek, małpi gaj, równoważnia). Z mamą na spacery i na plac zabaw. Mój ojciec bardzo lubi chodzić i teraz też niemal codziennie chodzi na spacery, często chodziłam z nim. Na pewno kilka razy w tygodniu byliśmy w parku czy w lesie, w lecie jeździliśmy nad niedalekie morze, ojciec (był ratownikiem wopr za młodu) z nami pływał. Co tam jeszcze? Chodziliśmy na stadion i każdy mógł się popodciągać na drążku (oczywiście ojciec podniosił, a my udawaliśmy, że się podciągamy) i postać na podium. W wakacje tata uczył wszystkie dzieci w rodzinie bezpiecznie padać na glebę .

3. Nie, byłam mądrym dzieckiem i nie potrzebowałam, w gimnazjum owszem, w liceum owszem. Tj przychodziłam do ojca i matki - inżynierów - po pomoc w chemii i fizyce, czasem z pracą domową z niemieckiego. Teraz to mój ojciec dzwoni do mnie z prośbami o pomoc, bo chodzi na kurs CAE z szesnastolatkami i ma wrażenie, że nie nadąża z materiałem mamusi, wstyd powiedzieć, pisałam wypracowania na jej angielski, ale na szczęście kurs już się skończył. Mój młodszy brat uważany był za mało zdolnego i trochę potrzebował pomocy - teraz studiuje medycynę, więc może się zwróciło. Żeby nie było tak różowo: chodziliśmy oboje na korepetycje i kursy językowe, poza tym jeździliśmy konno (bratu się szybko znudziło, bo już trenował taniec towarzyski i w zasadzie aż do samej matury, 11 lat, tańczył sportowo).

Ale na przykład najmłodszy z nas chyba do tej pory odrabia lekcje w salonie, pod czujnym okiem pracującej matki.

Za to uważam, że coś mało napisaliście o czytaniu książek i rozmowach . Ja zaczęłam szybko sama czytać, ale do bardzo późnego wieku opowiadano nam przed snem bajki albo czytano. Babcia i mama śpiewały. Ja lubiłam potem zasypiać sama, w swoim pokoju, ale rodzina sobie wędrowała po całym domu z pościelą i materacami i spali, jak im wygodnie. Mamy nawet miejsca do spania w piwnicy (urządzonej w pokoik) i na poddaszu. Przed snem ojciec lubił opowiadać i dzielić się poglądami - bardzo zdecydowanymi. Mój brat mówił w gimnazjum: "Leżymy, ojciec gada o Piłsudskim. Przysypiam, budzę się, a ojciec nadal gada". Bardzo lubię (i lubiłam!) długie podróże samochodem. Do 2002 roku nie mieliśmy radia, więc śpiewaliśmy piosenki albo graliśmy w gry samochodowe. Teraz częściej rozmawiamy, bo to ciekawsze . Mieszkam daleko od rodziców i dziadków, często w wakacje podróżujemy jednak i to najczęściej autem, wtedy można sobie porozmawiać, bo na co dzień to czasu mało, a i dzwonię rzadko, więc...

* Tak - matka i ojciec pracowali. Mama zaczęła pracę, gdy miałam cztery lata, wysłała CV do szkoły, zadzwonili w sierpniu, że ma przyjść, no i od września zostałam przedszkolakiem i skończyło się siedzenie z mamą w domciu. Ojciec oprócz codziennej pracy 7-15 jeszcze nocami tłumaczył i w weekendy zajmował się różnymi sportami - rower, jakieś tam bieganie, basen. Rodzina wielodzietna, dzieci od końca lat osiemdziesiątych do końca lat dziewięćdziesiątych. Za dużo słodyczy i pizzy. Gdybym miała podsumować to wszystko uważam, że byłam chowana prawidłowo i nie mam żalu do rodziców w zasadzie o nic, bo robili, co uważali za najlepsze. O zgrozo, wcale się tego nie wstydzę, że rodzice i dziadkowie zainwestowali sporo czasu i pieniędzy na nasze wychowanie. Skoro im się chciało... czuję się dobrym efektem. Czasami czujemy się przepracowani, ale przykład idzie z góry, jak wiadomo. Lubimy się razem wygłupiać. A to, że mówię o matce matka, a o ojcu ojciec wcale nie znaczy, że ich nie darzę szacunkiem albo nie kocham.

Ale się rozpisałam .

chomiczkami

[swiecaca]

ale super to opisałaś, aż zazdrośc bierze. ile was tam było rodzeństwa?

[dzoaann]

1-bawili sie ze mna jak bylam mlodsza, potem juz wolalam kolegow, a z rodzicami najwyzej gralam w karty, szachy, czy inne gry...
2- ze spacerami podobnie- chodzilam z mama na spacery codziennie, a potem to juz latalam z kolezankam, a rodzicami to tylko raz na jakis czas jakies wycieczki, wyjscia, ale pamietam, ze raz w tygodniu obowiazkowo bylo kinoi
3- lekcje odrabialam na stole w kuchni gdzies tak do 3 klasy, na poczatku mama pomagala,a [potem tylko zagladala, gdy sie przenioslam do pokoju na biurko to tylko wtedy, gdy potrzebowalam pomocy

[dzoaann]

a zapomnialam dodac, ze najlepszym towarzyszem zabaw, przyjacielem i w ogole byl moj starszy brat, starszy o 15 lat, ktory robil ze mna mnostwo rzeczy. Najlepiej pamietam przesiadywanie w ciemni, gdy wywolywal zdjecia.... na podworku wszyscy mi zazdroscili takiego brata, mial super pomysly i na duzo pozwalal

[landora]

Grali w gry, w piłkę itp. Tata układał ze mną puzzle, lego. Poza tym lubiłam i umiałam się bawić sama.
Spacery w weekendy, do zoo lub do parku. Żadne z nas ie lubi bezcelowego szwędania się po skwerku.
Nie odrabiali ze mną lekcji, nie było takiej potrzeby. Tłumaczyli, jeśli o coś spytałam, interesowali się, ale it ze mną ie siedział i nie pilnował mojej pracy.

[landora]

Aha, i czytali mi póki się nie nauczyłam sama, od tego momentu wolałam sobie sama czytać.

[nangaparbat3]

1. Mama mi czytała, ale nie pamiętam, żeby się ze mną bawiła, prędzej tata, ale on byl na okrągło w pracy. Pamiętam jednak, jak wieczorem siedzi przy moim łóżku i deklamuje Panią Twardowską, Powrót taty, Rękawiczkę, albo moje ulubione - Alpuharę i Ojca zadżumionych (teraz jak to widzę napisane to myślę, że musiało mi się na mózg rzucić )
2. Kiedy byłam mała spacery obowiązkowo i wychodzenie do parku, z nianią. Od piatego roku życia sama wychodziłam na podwórko. W mojej rodzinie panuje przekonanie, że dziecko powinno codziennie spędzić kilka godzin na dworze.
3. Nie.

[nanuk24]

Nie, nie i nie.
Wszystkie te role przejela moja babcia.

[gwen_s]

1. nie pamiętam zabaw z rodzicami... zawsze wciskali mi siostrę czy chciałam to nie
2. place zabaw sporadycznie, jakaś niedziela czy coś, potem jak byłyśmy ciut starsze to idąc z psem zabierałyśmy się z nimi
3. Mama pamiętam, że sprawdzała po moim odrobieniu czy wszystko się zgadza, czasami schodziłam do jej pracowni by móc chwilę z nią pobyć odrabiając lekcje

[estelka1]

Bawili się Pamiętam wspólne układanie puzzli, czytanie książek, jakieś gry. Może nie każdego wieczora, bo obowiązki w pracy i w domu nie zawsze pozwalały, ale możliwie często. Pamiętam też (w stanie wojennym) popołudnia i wieczory, kiedy całą rodziną siedzieliśmy w kuchni, dogrzewając się gazem, bo kaloryfery ledwo grzały i prądu często nie było i gadaliśmy o głupotach, albo bawiliśmy się w jakieś słowne gry.
Spacery i rodzinne wyjścia w każdy weekend. Na codzień raczej biegałyśmy z siostrą po podwórku z koleżankami. Zresztą do dziś lubimy sobie z tatą i siostrą, jak przyjedzie, pójść na jakiś spacerek. Spacery z mamą, jak żyła, to była jedna z moich największych przyjemności, nawet jak już miałam swoją rodzinę.
Odrabianie lekcji, na początku podstawówki, zanim sobie wyrobiłyśmy z siostrą nawyki uczenia się. Później tylko w awaryjnych sytuacjach, kiedy miałyśmy jakieś problemy.

[nabakier]

1. Tak. Ojciec. We wszystko chyba (czytał mi, robiliśmy sobie wzajem klasówki, puszczanie latawca, szachy, rysunki, malunki, ba-nawet robótki ręczne, karciochy, ćwiczenia gimnastyczne, kino, taniec, śpiew, głupawka). Duuużo czasu, czyli kiedy chciałam i kiedy nie był w pracy oczywiście.
2. Tak.
3. Tak. Jak chciałam.
Mama nigdy.

[eniac_woman]

nabakier napisała:


> Mama nigdy.

A masz do mamy o to pretensje, czy nie?

[nabakier]

Jako dziecko trochę miałam. Teraz rozumiem, dlaczego tak było, i jest ok.

[bella_roza]

1.nie, 2. jak u Ciebie i 3.nie. odkąd nauczyłam się czytać w wieku 4 lat moja mama, cytuję "miała mnie z głowy". nawet książeczki "poczytaj mi mamo" czytałam sobie sama. innych zabaw niż czytanie nie pamiętam. dopiero jak poszłam do szkoły to były koleżanki i zabawy na podwórku.

[kroliczyca80]

1.raczej tak, mama nie pracowała i zajmowała się mną i siostrą. Ale niczego takiego teraz nie pamiętam, więc może jednak nie bawiła się.
2.zanim urodziła się siostra to może i tak, potem już tylko trasy do sklepu i z powrotem (z wózkiem). Jak miałam jakieś 5 lat, zaczęłam wychodzić sama i wisieć całymi dniami na trzepaku. Bardzo to sobie chwaliłam
3.oj tak, przez całą podstawówkę bardzo mnie pilnowali. Ojciec douczał mnie z przedmiotów ścisłych, mama z humanistycznych. W efekcie byłam najlepsza w szkole i mi trochę dokuczano

[gagunia]

1. Miałam mnóstwo gier planszowych i rodzice ze mną grali. Często. Z wczesnego dzieciństwa - do 6 roku życia pamiętam raczej zabawy z dziećmi na podwórku i bajki, które opowiadał mi tata.
2. Z ojcem regularnie chodziłam na spacery- głównie nad morze i do lasu. Mieliśmy dom, więc nie było potrzeby chodzić na place zabaw.
3. Pilnowali, ale nie pamiętam, żeby odrabiali. Byłam b. dobrą uczennicą i chyba radziłam sobie sama.

[graue_zone]

1. Bawili się, czytali, lepili z plasteliny, rysowali i co tam jeszcze możliwe bardzo dużo.
2. Chodzili na spacery, wręcz się w parku zmieniali, bym jak najdłużej była na dworze.
3. w lekcjach pomagali w miarę potrzeby, raczej kierując w stronę samodzielności.

[abc-i-td]

1
Odkąd sięgam pamięcią zabawą dla mnie bylo wychodzenie na podwórko, a oprócz tego w wolnym czasie czytanie, telewizja, zajęcia w domu kultury, które sama sobie wybierałam i sks-y w szkole. Oboje rodzice pracowali, więc na zabawę ze mną nie mieliby po prostu czasu. Ale za to dopilnowali, żebym w dzieciństwie zjeździła Polskę wzdłuż wszeż, podsuwali wartościowe książki, prenumerowali prasę, zabierali ze sobą do pracy, znałam ich znajomych i mogłam uczestniczyć w ich imprezach i przede wszystkim - rozmawiać z tymi ludźmi - to od pewnego wieku była dla mnie świetną zabawa.
2
Chodziliśmy razem na zakupy (nie jeździło się wtedy do supermarketów), chodziłam do nich do pracy, żebyśmy razem mogli wrócić, często chodziliśmy do znajomych na drugi koniec miasta - spacerów dla samych spacerów w mojej rodzinie się nie uskuteczniało. Na rajdy zabierano nas regularnie ze szkoły. Po mieście włóczyłam się z rówieśnikami, szczególnie po religii w salce katechetecznej w centrum miasta i po różnego rodzaju nabożeństwach typu majowe itp. Do kościoła lubiłam chodzić właśnie dlatego, że po nabożeństwie mogłam sie powłóczyć z dzieciakami po mieście tzn. wracać do domu nieco bardziej krętą drogą niż ta najprostrza
3
Nie, ale zawsze mogłam liczyć na ich pomoc w razie potrzeby. Potrzeb raczej nie miałam, bo sobie świetnie radziłam w szkole. Z matką zawsze mogłam porozmawiac o literaturze - lubiła czytać, ojca hobby była historia, od niego dowiadywałam sie wielu rzeczy - chodziłam do szkoły za komuny, historii albo uczyli rodzice w domu, albo dziecko wkuwało programowe jedynie słuszne prawdy. Geografii uczyłam się podróżując z ojcem - reszta we własnym zakresie

"codzienne spacery"

[papalaya]

ukształtowane w tefałenie i WO wyobrażenie rodziców-cyborgów...

[eniac_woman]

papalaya napisała:

> ukształtowane w tefałenie i WO wyobrażenie rodziców-cyborgów...
>

Prawda? Ale jak to jednak silnie działa i trzyma.

[forumowiczka.to.ja]

eniac_woman napisała:

> 1. Bawili się z wami, jak byłyście dziećmi? W co, ile czasu?

Niie

> 2. Chodzili z wami na codzienne spacery na place zabaw lub do parku? (jak byłyś
> cie młodsze)

Pamiętam, że byliśmy w kinie, w zoo, w parku. Ale nie codziennie, raczej od święta. Od zabawy miałam brata i koleżanki.

> 3. Odrabiali z wami lekcje?


Nie, od zawsze dobrze sobie radziłam, nigdy nikt ze mną nie siedział nad lekcjami.

[xyxzza]

eniac_woman napisała:

> 1. Bawili się z wami, jak byłyście dziećmi? W co, ile czasu?

Nigdy się nie bawili, bawiłam się z siostrą, potem z dzieciakami z sąsiedztwa. i jakoś nigdy się nie nudziliśmy, choć możliwe, że po prostu tego nie pamiętam (ach, ten zaawansowany wiek ) Pamiętam tatę czytającego nam książki, teraz też czyta - wnukom.

> 2. Chodzili z wami na codzienne spacery na place zabaw lub do parku? (jak byłyś
> cie młodsze)

Spacery może na wakacyjnych wyjazdach, w celu zwiedzenia tego czy owego. Mieszkaliśmy na wsi, więc na podwórzu i tak spędzałyśmy mnóstwo czasu - ogromny ogród itp.

> 3. Odrabiali z wami lekcje?
Nigdy. Nie potrzebowałam, i tak byłam najlepsza w klasie/grupie na każdym etapie edukacji (nie, żeby mi to cokolwiek dało w dorosłym "prawdziwym" życiu). Choć po zastanowieniu pamiętam jak tata pomagał mi robić jakiś karmnik czy inny wieszak na klucze na zajęcia techniczne a mama uszyć fartuszek na maszynie. Ja swoim dzieciom też nie pomagam. Pytam tylko, czy lekcje zrobione.

[fogito]

> eniac_woman napisała:
>
> > 1. Bawili się z wami, jak byłyście dziećmi? W co, ile czasu?

Mama grała z nami w karty Była nas trójka i mieliśmy dom z ogrodem oraz kupę kuzynów więc bawiliśmy się raczej sami.


> > 2. Chodzili z wami na codzienne spacery na place zabaw lub do parku? (jak
> byłyś
> > cie młodsze)

Na wsi nie było parku, ale cała wieś była do naszej dyspozycji łącznie z rzeką za domem Oj działo się.
Ale mama co jakiś czas pakowała lunch i zabierała nas na wycieczki rowerowe po okolicy. Uwielbiałam to.


> > 3. Odrabiali z wami lekcje?

Mama - nauczycielka w liceum - sprawowała nadzór nad lekcjami przez całe nasze dzieciństwo aż do momentu wyjazdu na studia. W pierwszej klasie pomagała mi kleić klasery czy jak to się tam nazywało. A w klasach wyższych pomagała w matmie, bo nauczyciele we wsi lotni nie byli. Woziła też przez kilka lat na angielski do miasta, póki nie zaczeliśmy jeździć sami z bratem.

Ojciec udzielał się tylko w czasie wakacji wymyślając wycieczki i płacąc za nie. A w ciągu roku dostarczał nam sprzęt sportowy, którego żadne dzieciaki we wsi nie miały. Co za komuny łatwe nie było.

[malawii1]

1. Nie bawili się. Mam starszą siostrę i z nią bardzo często sie bawiłam albo na dworze z kolezankami z sasiednich domów.
2. Nie chodzili. Nie wiem jak to było jak bylam taka bardzo malutka ale pamietam czasy tak od 4 roku życia i wtedy nie chodzili, chodziłam sama pobawic się z kolezankami pod oknem i mama wygladala czy dziecko zyje
3. Nigdy nikt ze mną nie odrobiał lekcji, byłam odobą bardzo zdolną i bardzo "zadziorna" musiałam mieć wszystko po swojemu. Dostałam sie na stomatologię jako jedna z pierwszych na liście, dwukrotnie miałam stypendium naukowe rodzice od przedszkola nie odrobili za mnie zadnego zadania.

[fogito]

malawii1 napisała:

rodzice o
> d przedszkola nie odrobili za mnie zadnego zadania.

a czy pomaganie w lekcjach oznacza odrabianie za dziecko? Nie pomyślałabym.

[xyxzza]

fogito napisała:

> malawii1 napisała:
>
> rodzice o
> > d przedszkola nie odrobili za mnie zadnego zadania.
>
> a czy pomaganie w lekcjach oznacza odrabianie za dziecko? Nie pomyślałabym.

Często tak właśnie jest. Napatrzyłam się na prace plastyczne np. pierwszoklasistów wykonane ewidentnie przez osobę dorosłą. Były to zarówno prace domowe jak i prace na konkurs, a nawet kolorowanie w zeszytach ćwiczeń. Jak widać dla niektórych tak właśnie wygląda pomoc PRZY lekcjach.

[fogito]

xyxzza napisała:


> Często tak właśnie jest. Napatrzyłam się na prace plastyczne np. pierwszoklasis
> tów wykonane ewidentnie przez osobę dorosłą. Były to zarówno prace domow
> e jak i prace na konkurs, a nawet kolorowanie w zeszytach ćwiczeń. Jak widać dl
> a niektórych tak właśnie wygląda pomoc PRZY lekcjach.

To nazwijmy to po imieniu - to jest odrabianie lekcji za dziecko.

[xyxzza]

fogito napisała:

> To nazwijmy to po imieniu - to jest odrabianie lekcji za dziecko.

Prawda. Ale właśnie to niektórzy mają na myśli pytając "pomagasz dzieciom w odrabianiu lekcji?"

[fogito]

xyxzza napisała:

> fogito napisała:
>
> > To nazwijmy to po imieniu - to jest odrabianie lekcji za dziecko.
>
> Prawda. Ale właśnie to niektórzy mają na myśli pytając "pomagasz dzieciom w odr
> abianiu lekcji?"

Myślisz, że jest aż tak źle?

[xyxzza]

> > fogito napisała:

> Myślisz, że jest aż tak źle?

Ja nie "myślę" ... ja po prostu wiem. Moje drugie dziecko kończy w tym roku fazę klas 1-3. Nie miałam szansy nie zauważyć, jak to wygląda. Ja tam jestem matką raczej leniwą - jeśli dziecko prosi o pomoc, bo nie rozumie (tbh nie zdarzyło się) to wyjaśnię, ale sama z pomocą się nie narzucam . To "robienie za dziecko" widać zwłaszcza we wszelkiego rodzaju pracach plastycznych - od zwykłego kolorowania do lampionów świątecznych - co roku jest na nie konkurs, i NIE MA MOWY, żeby większość z nich wykonały dzieci z klas 1-3. Moje są umiarkowanie utalentowane plastycznie, zakładam więc, że jest ileś tam dzieci utalentowanych bardziej-bardzo-wręcz genialnych w tym obszarze, ale na pewno nie wszystkie z nich. Zwłaszcza widać to po różnicy w pracach wykonywanych w szkole a tych zadanych do domu. nie to, żebym szczególnie śledziła prace innych dzieci, ale w niektórych przypadkach jest to jak powiedziałam ewidentne i samo (na)rzuca się w oczy

[eniac_woman]

xyxzza napisała:

> fogito napisała:
>
> > To nazwijmy to po imieniu - to jest odrabianie lekcji za dziecko.
>
> Prawda. Ale właśnie to niektórzy mają na myśli pytając "pomagasz dzieciom w odr
> abianiu lekcji?"

Ja nie miałam, mnie chodziło raczej o to, czy się siada z dzieckiem przy jednym stole i odrabia Z dzieckiem lekcje (zagląda, co ma zadane, podpowiada, czyta polecenia, poprawia).
Stopień zaangażowania rodzica w lekcje może przyjmować pełną rozpiętość - znam osobiście matkę, która po to, by móc "odpytać" dziecko z lekcji francuskiego zapisała się na kurs językowy. Jak dla mnie to przegięcie.

[dorota.alex]

eniac_woman napisała:
"znam osobiście matkę, która po to, by móc "odpytać" dziecko z lekcji francuskiego zapisała się na kurs językowy. Jak dla mnie to przegięcie."

Koleżanka mojej mamy z takich samych pobudek zapisała się na angielski. Mając 40 lat - angielski od podstaw. I odkryła w sobie niezwykły talent i pasję. Po kilku latach była głównym tłumaczem technicznym na jednej z wyższych uczelni

[eniac_woman]

dorota.alex napisała:


> Koleżanka mojej mamy z takich samych pobudek zapisała się na angielski. Mając 4
> 0 lat - angielski od podstaw. I odkryła w sobie niezwykły talent i pasję. Po ki
> lku latach była głównym tłumaczem technicznym na jednej z wyższych uczelni

No ok, skutki może są bardzo pozytywne, ale przyznasz, że motywacja może niekoniecznie

[xyxzza]

eniac_woman napisała:


> Stopień zaangażowania rodzica w lekcje może przyjmować pełną rozpiętość - znam
> osobiście matkę, która po to, by móc "odpytać" dziecko z lekcji francuskiego za
> pisała się na kurs językowy. Jak dla mnie to przegięcie.

Ja znam osobiście matkę, która aby pomóc swoim córkom (skądinąd obydwie bardzo zdolne, mądre i pracowite) zgłaszała się na ochotnika do wszelkich trójek klasowych i rad rodziców i wcale nie kryła się ze swoją motywacją (ale tu już raczej odbiegam od tematu)

[fogito]

eniac_woman napisała:

- znam
> osobiście matkę, która po to, by móc "odpytać" dziecko z lekcji francuskiego za
> pisała się na kurs językowy. Jak dla mnie to przegięcie.

No, ale dlaczego przegięcie? Skoro nie znała francuskiego to skąd niby miała wiedzieć jak w tym języku radzi sobie dziecko? Wydaje mi się logicznym, że chciała się podszkolić z francuskiego. Poza tym niezależnie od motywacji to bardzo mądra decyzja.

[eniac_woman]

fogito napisała:


> No, ale dlaczego przegięcie? Skoro nie znała francuskiego to skąd niby miała wi
> edzieć jak w tym języku radzi sobie dziecko? Wydaje mi się logicznym, że chciał
> a się podszkolić z francuskiego. Poza tym niezależnie od motywacji to bardzo mą
> dra decyzja.

A musi wiedzieć? Opinia nauczyciela dziecka i oceny nie wystarczą? A w razie, gdy dziecko ma problem, szuka się rozwiązania (np. korepetycje, pomoc koleżanek itd), a niekoniecznie musi sama dziecko doszkalać? Zmierzam do tego, że edukacja dziecka w zakresie różnorakich przedmiotów nie musi spoczywać na rodzicach. Ja miałam w czasie swojej edukacji zajęcia z angielskiego, niemieckiego i łaciny. W życiu nie przyszło do głowy moim rodzicom doszkalać się z łaciny w celu kontrolowania nauki dziecka ;| To kolejny wymysł dzisiejszych czasów. Jeśli rodzic ma zacięcie i chęć doszkalać się językowo dla własnych potrzeb, to ok, ale doszkalanie się po to, aby móc przepytać dziecko? To od czego są szkoły w takim razie?

[fogito]

eniac_woman napisała:

>
> A musi wiedzieć?

Nie musi, ale fajnie byłoby z dzieckiem po francusku pogadać przy stole

Opinia nauczyciela dziecka i oceny nie wystarczą?

Z tym to różnie bywa. Oceny jedno a stan rzeczywisty drugie.


Zmierzam do tego, że edukacj
> a dziecka w zakresie różnorakich przedmiotów nie musi spoczywać na rodzicach.

Nie musi, ale dobrze jest trzymać rękę na pulsie.

J
> a miałam w czasie swojej edukacji zajęcia z angielskiego, niemieckiego i łaciny
> . W życiu nie przyszło do głowy moim rodzicom doszkalać się z łaciny w celu kon
> trolowania nauki dziecka ;|

Z łaciny to może nie, ale z angielskiego to by im się przydało

To kolejny wymysł dzisiejszych czasów.

Niekoniecznie. Moja mama douczała się a angielskiego jak ja jeździłam na prywatne lekcje. Były to lata 80 te,

Jeśli rodzic
> ma zacięcie i chęć doszkalać się językowo dla własnych potrzeb, to ok, ale dos
> zkalanie się po to, aby móc przepytać dziecko?

Mam nadzieję, że nie chodzi tylko o przepytywanie.

To od czego są szkoły w takim ra
> zie?
>

Do tego, aby się dzieciaka pozbyć z domu na kilka godzin, bo w innym przypadku coby człowiek z nimi w domu zrobił

[eniac_woman]

fogito napisała:
> Z łaciny to może nie, ale z angielskiego to by im się przydało

No widzisz, czyli jednak sama rozgraniczasz - ja np. uważam francuski za taką łacinę
O ile PODCIĄGNĄĆ się w jakimś języku w celu wsparcia dziecka rozumiem, o tyle zaczyanie języka OD ZERA równolegle z dzieckiem (jeśli jedyną motywacją jest odpytywanie dziecka) - tego już nie rozumiem.

Ale ok, fogito, może ja się na razie wstrzymam od odpowiedzi, bo jeszcze nie mam dziecka w szkole, na razie żyję iluzją, że można tak, jak kiedyś - nie robić z dzieckiem lekcji, nie douczać się na wszystkich frontach a i tak dzieciak będzie chciał się uczyć
Czas pokaże, czy się mylę...

[fogito]

eniac_woman napisała:


> No widzisz, czyli jednak sama rozgraniczasz - ja np. uważam francuski za taką ł
> acinę

Po francusku to można sobie pięknie z chłopakiem w łóżku pogadać... przydaje się. A łąciną można w przy drinku zaszpanować. Uczyłam się swego czasu

> O ile PODCIĄGNĄĆ się w jakimś języku w celu wsparcia dziecka rozumiem, o tyle z
> aczyanie języka OD ZERA równolegle z dzieckiem (jeśli jedyną motywacją jest odp
> ytywanie dziecka) - tego już nie rozumiem.

Ale może to była chęć nie pozostawania w tyle za dzieckiem, które uczy sie języka



> Ale ok, fogito, może ja się na razie wstrzymam od odpowiedzi, bo jeszcze nie ma
> m dziecka w szkole, na razie żyję iluzją, że można tak, jak kiedyś - nie robić
> z dzieckiem lekcji, nie douczać się na wszystkich frontach a i tak dzieciak będ
> zie chciał się uczyć

No wiesz. Ja już pisałam, że moja mama w latach 70-80 tych miała rękę na pulsie i pilnowała naszych lekcji aż do matury włącznie (oczywiście całokształtu a nie codziennego odrabiania). I robiła to dlatego, że była nauczycielką i wiedziała, że poziom w naszej wiejskiej szkole jest marny a nauczyciele w liceum nie zawsze dobrzy. Myślę, że pozostawienie dziecka samemu sobie zdarza się częściej u osób, które nie mają pojęcia o rzeczywistości szkolnej lub może nie chcą go mieć.

> Czas pokaże, czy się mylę...

Może się nie mylisz, ale dzieci od których wymaga się więcej niż w szkole wiedzą więcej. Szkolny program to minimum.

[ga-ti]

1. Gdy byłam malutka, pewnie tak, byłam pierwszym dzieckiem. Na pewno grali w planszówki, w karty, dawali się zapraszać do mojego "salonu fryzjerskiego", oklaskiwali moje domowe przedstawienia teatralne, robili zakupy w moim sklepiku, jedli moje "zupy" itp. Częściej mama, ale tacie też się zdarzało. Później miałam brata i masę koleżanek na osiedlu do zabawy.

2. Często w niedziele chodziliśmy całą rodzinką do lasu, a latem nad jeziorko albo spacerkiem do babci. Codziennych spacerów nie było, rodzice pracowali, po pracy było dużo zajęć w domu, a my bawiliśmy się na dworze, na osiedlu, pod blokami, na osiedlowym placyku zabaw z rówieśnikami.

3. Tak. Początkowo razem sprawdzaliśmy, co jest zadane, później już tylko sprawdzali, jak odrobiłam. Bazgrałam jak kura pazurem, więc zdarzało się, że musiałam przepisywać to, co brzydko napisałam Mama tłumaczyła matematykę. Jeszcze w 4-5 klasie sprawdzali mi wypracowania (jeśli tak to można było nazwać) i poprawiali błędy ortograficzne. Później już nie, bo koniecznie chcieli poprawiać mój styl pisania, na co ja się nie zgadzałam.

[koza_w_rajtuzach]

Nie bawili się, tzn. dopiero w późniejszym wieku mogłam liczyć na grę w karty, czy czasem zabawę w chowanego, ale mama nigdy nie brała w tym udziału.
Na spacery nie chodzili, od 2-ego roku życia wychodziłam sama na podwórko tzn. pod opieką 4-letniego brata ;P. Czasem na działkę chodziliśmy, ale tego akurat nie lubiłam.
Tak, do pewnego wieku odrabiała mama ze mną lekcje, a często właściwie sama za mnie odrabiała.