Stary pies

[ann007]

20 lat temu przyniosłam do domu psa. Był uroczy, inteligentny, lubił ludzi,
bawił się z nami - dziećmi, był jakąś odmianą psiego Einsteina- uczył się w
lot wszystkiego. Pływał z nami na pontonie, łaził po drabinach (!!!), poza
jednym grzebieniem nic w domu nie pogryzł. Kochany bardzo. Teraz ma 20 lat...
Nie słyszy. Nie widzi. Boi się każdego ruchu - naszego także. Załatwia się w
każdym miejscu, w jakim się aktualnie znajduje (na swoim posłaniu także). Po
kilka - kilkanaście razy dziennie zmywamy podłogę po jego wypadkach. Dom
śmierdzi jak szalet miejski. Między tym biega moje roczne dziecko. Pies jest
powykręcany chyba reumatyzmem, poza tym nieźle się trzyma. Żyje w jakimś
swoim świecie, wcale nie potrzebuje kontaktu z nami - wręcz go unika. Ale
życie z nim to katorga - potrzeby fizjologiczne załatwiane gdzie bądź, zapach
domowy, wszystko doprowadziło do tego, czego się najbardziej wstydzimy:
wszyscy już czekają, aż on zdechnie. Czuję się z tym parszywie - taki obraz
ludzkiej niewdzięczności w obliczu jego oddania rodzinie. Teraz tata pojechał
z nim do weterynarza, dopytać się, czy nie można go jeszcze jakoś reanimować,
pomóc funkcjonować. Ale chyba i tak wszyscy umęczeni wycieraniem po nim
mieszkania, schodów, siebie samych, podświadomie oczekują werdyktu...

Tak tylko chciałam się wyżalić. Chyba na mnie.

[aprze]

Witaj
20 lat jak na psa to dużo. Z tego co piszasz to macie dobre serca bo inni pozbyli by się psa już dawno. Napisz co powiedział weterynarz
pozdrawiam, agnieszka

[nariolla]

No to masz prawdziwego staruszka ,może weterynarz poda mu jakieś witaminki ,ale
sądzę ,że wiele mu nie pomoże .To po prostu starość .Pewnie jest kundelkiem,bo
te żyją najdłużej .I może wydawać się obojętny ,ale wierz mi ,on czuje się z
wami bezpiecznie i pewnie wkrótce odejdzie spokojnie do krainy wiecznych
łowów .Też miałam takiego kundelka ,w wieku 17 lat zginął ,płakałyśmy po nim z
siostrą przez kilka dni .Do dziś oglądam się na ulicy z sentymentem ,jak widzę
podobnej urody psiaka.Wiem,że to trudne,ale życzę cierpliwości dla Waszego
staruszka .Jeśli tylko fizycznie sam nie cierpi ,pozwólcie mu odejśc bez
pomocy ,nie usypiajcie go.Pozdrawiam.

[ann007]

Niestety, tata wrócił do domu bez Tangiego. Weterynarz, jak się dowiedział ile
ma lat, wyleciał za tatą do samochodu, gdzie pies leżał. Potem go obejrzał,
stwierdził, że on już jest mentalnie jak roślina, tylko czuje ból tych starych
kości. Stwierdził, podobnie, jak moja poprzedniczka, że to kundle tak długo
potrafią żyć, a, co gorsza, agonia takich długowieczników może ciągnąć się
kilka dni - tylko to dla nich męczarnia. Tangi był już na jej przedprożu. To
był drugi taki stary pies w jego karierze. A podobno ludzie przywożą do
uspienia ze starości już 13 - 14 latki... Boże, mój pies był w takim wieku
normalny, pełen witalności. Zawieźliśmy go na wieś, na działkę i tam
zakopaliśmy. Może to irracjonalne, ale jakoś tak czuliśmy się mu to winni. Żal
mi najbardziej taty, bo miesiąc temu jemu też przypadło jechanie do weterynarza
z naszym kotemm który miał nowotwór żuchwy (nie do odratowania), a przed Tangim
jeździł usypiać naszą sukę z nowotworem pod pachą...
Wbrew temu co czułam wcześniej, teraz mi bardzo smutno, rano weszłam do kuchni,
zobaczyć, gdzie jest nasikane na podłodze, nic nie było, a mi tego zabrakło.

[kajami1]

Rok temu przeżyłam dokładnie to samo tylko pies miał 16 lat. I to my podjeliśmy
decyzję o uśpieniu go. Nie mogłam patrzeć jak przewraca się chodząc po schodach
jak trzęsie się ze strachu gdy podejdzie do niego jakiś pies. Był ślepy,
głuchy, ledwie chodził, mało jadł więc sama skóra i kości i do tego ten ciągły
jego strach, uderzenia pyskiem w ściany, meble no i robienie pod siebie.
Decyzja była bardzo trudna bo serce miał nadal zdrowe i silne ale ja nie
chciałabym żyć tak jak on. Był przybłędą, dostał od nas 16 lat spokojnego,
dostatniego życia i na koniec szybką, spokojną, bezbolesną śmierć.
Choć długo miałam wyrzuty sumienia teraz widzę, że to było jedyne wyjście,
które pozwoliło, żeby nie cierpiał.
Minął rok od tego czasu i już się nauczyliśmy mówić o Filusiu nie płacząc. Choć
nie zawsze bo właśnie ryczę jak bóbr