co ja mam zrobić...

[mojopin]

proszę, podpowiedzcie mi coś..jestem z małego miasta, ja i mój chłopak
własnie dostalismy się na studia.. i nagle okzalało sie,ze jestem w
ciązy..nie wiem,co mam robic,ciagle tylko płaczę,tak bardzo nie chcę.jeszcze
nie powiedzielismy rodzicom, ale nie bedzie to na pewno przyjemna i
wyrozumiala rozmowa. W ogóle nie wiem,jak to mogło się stac
przedtem brałam tabletki,ale ze wzgledów na problemy z krązeniem musialam
przestac. uwazalam z prezerwatywami, nie w dni płodne..nie rozumiem. jak to
teraz będzie? marzylam o studiach, o wyjeździe z tego miasta, a teraz?? jako
przyszli rodzice nie mamy nic:pieniędzy,wykształcenia,pracy..nie chcę tego
dziecka, nie chcę takiego zyca..boję się,ze nie dam rady..

[beata32]

Witaj,
No cóż - sytuacja jest napewno bardzo trudna zwłaszcza w kontekście studiów,
przeprowadzki do innego miasta. Piszesz o swoich odczuciach, a jest jeszcze
druga kwestia - co na to co się stało mówi Twój chłopak? Tak naprawdę to w
pierwszej kolejności musicie się razem zastanowić co chciecie zrobić. Napewno
porozmawiać z rodzicami. Nie będzie to łatwa rozmowa, ale - w końcu to rodzice,
osoby najbliższe, do kogo jak nie do nich należy się zwrócić z taką powazną
sprawą. W końcu są również możliwe studenckie małżeństwa z dziećmi.

Pozdrawiam i Trzymaj się mocno

[mojopin]

chłopak bardzo powaznie podchodzi do tego. Mogę na niego w pełni liczyć.Myslę,
ze gdyby nie jego spokój, źle skończyłoby się wszystko. Nie wiem, czy w ogóle
czekają nas jakies stuida , własnie ze względu na finanse..

[tynia3]

beata32 napisała:

W końcu są również możliwe studenckie małżeństwa z dziećmi.


O, jak najbardziej! Zobaczysz, zdziwisz się, ile w akadenikach mieszka
małżeństw z dziećmi. W moim akademiku był nawet żłobek )). Plusem jest to,
że dzieci są bardzo lubiane przez akademikowe ciocie i akademikowych wujków,
więc na pewno będzie miał kto bawić. Poza tym takie dzieciaku są mądre i
odważne, co nie dziwi, skoro tyle ludzi wokół. A jeśli chodzi o egzaminy to
najczęściej profesorowie albo dają dodatkowe terminy, albo patrzą
przychylniejszym okiem . Głowa do góry. Jeśli chodzi o studia to naprawdę
dacie radę! Wiem, ze teraz jest Ci ciężko to pojąć, ale zobaczysz, jeszcze się
będziesz cieszyć, bo masz sznse - kończąc studia - mieć już odchowaną pociechę.

pzdr

[mojopin]

napreawdę chcę w to wierzyc, tylko , ze ja dopiero od października zacznę
studia, I rok.Jestesmy oboje na innych uczelniach, kto zajmie sie małym/małą,
jeslimy bedziemy n zajęciach..mam mętlik w głowie. i musze sie jakos do tej
rozmwy przygotowac, pozbierac..

[mamadwojga]

Na pewno nie jest to miła sytuacja ALE... jeszcze nie mówiłaś rodzicom. Oni
czasem potrafią zaskoczyć człowieka. Poza tym i w ciąży i z maleńkim dzieckiem
też da się studiować. Najwyżej stracisz semestr i tyle. Wesoło nie będzie i
nikt tego nie twierdzi ale na forum jest wiele dziewczyn które mimo ciąży
pokończyło studia i nawet nieźle im szło. Finansowo na pewno klapa, skoro nie
macie pracy ale studia mają rozmaite stypendia socjalne, mieszkać można w
akademiku, jak wźmiecie ślub to nawet rodzinny pokoik mogą wam wyszukać. Staraj
się znaleźć pozytywne strony tej całej sytuacji. Pozdrawiam
****************************************
Moje dziatki na fotkach czyli....
"Sesja" fotograficzna Misi i Maksia.

[olenka-45]

ja tez bym myslala w tej sytuacji pozytywnie,dacie rade.wychowanie dziecka nie
jest trudne.poczatki tylko,ja w ciazy plakalam ze nie dam rady,bałam sie jak to
bedzie.po miesiacu wrobiłam sie ze nawet nie potrzebuje nikogo pomocy,zreszta
nie mialby mi kto pomóc,gdybym chciała.z kazdym dniem jest coraz lepiej,aby
wytrzymac ten miesiac,bo nic nie wiesz i nie umiesz,uczysz sie.pózniej jest
ok.ja przewijam dzieco niecała minutke,taka mam wprawe po 3 miesuiacach,myje
pod kranem pupe,dziecko trzymam jedna reką,kąpie sama,wszystko mi idzie jak z
płatka.a na poczatku balam sie dziecko wziasc na rece.
pozdrawiam

[mama_pyzuni]

Hej,
na pewno nie możesz sie załamać.
My również byliśmy "studenckim małżeństwem" z malutkim dzieckiem (chociaż także
pochodzimy z tego samego miasta i znaliśmy sie 7 lat przed ślubem). Dziecko co
prawda urodziłam na V roku, ale przez dwa lata mieszkaliśmy na "małżeńskim
piętrze" w akademiku. We wszystkich pokojach małżeństwa z malutkimi dziećmi. I
jakoś wszyscy radzili sobie z pogodzeniem zajęć i opieki nad maluchem.
Dziewczyny pomagały sobie nawzajem, jak jedna musiała iść na zajęcia to druga
opiekowała sie jej dzieckiem. Było bardzo rodzinnie i naprawdę sympatycznie.
Jak maluszki były troszkę większe to bawiły się razem. A mamusie z malutkimi
dziećmi były często najlepszymi studentkami na roku.
Tak więc w tej kwestii radę dasz sobie na pewno!
Inna sprawa to finanse, chociaż tu też można liczyć na pomoc uczelni - każda
studentka, która urodzi dziecko dostaje jednorazowy zasiłek, a jeśli dochody
Twoich rodziców są stosunkowo niskie to dostaniesz także stypendium socjalne.
No i możliwość uzyskania stypendium naukowego w następnym roku. Poza tym ulgi w
opłatach za akademik, darmowe obiady itp. (wiem, że takie udogodnienia
występowały w Lublinie).
Porozmawiaj spokojnie z rodzicami, powiedz, że jeśli zgodzą sie Wam pomagać
przez jakiś czas, to dołożycie wszelkich starań, aby pogodzić studiowanie i
opiekę nad dzieckiem.
Trzymaj sie i myśl pozytywnie.
Pozdrawiam.
Monika.

[evee1]

Wydaje mi sie, ze dobrze jest zanim porozmawiacie z rodzicami wypracowac
jakis pla, tak jak radza dziewczyny. Dowiedziec sie na uczelni jak mozecie
to wszystko pogodzic i z takim planem wystapic przed rodzicami. Wtedy
przynajmniej pokazecie, ze jestecie odpowiedzialni i ze ni am co panikowac.
Wtedy rodzicom latwiej to bedzie zaakceptowac.

[sowa_hu_hu]

pare tygodni temu napisałam "nie chce tego dziecka..." (byłam w ciązy
nieplanowanej choć w troche innej sytuacji niż ty)
po tygodniu straciłam swoją fasolke - do dziś nie moge sobie wybaczyć tych słów
które wypowiedziałam...
myśle ze mimo wszystko ulozy sie wam - jeśli sie kochacie... jeśli będą osoby
które wam pomogą... - dziecko - to nie koniec swiata
na pewno będzie wam cięzko na początku ale nie załamujcie sie...
czym prędzej porozmawiajcie z rodzicami - im szybciej tym lepiej!

[gabbik]

Wiesz znam lub widziałam wiele studenckich małżeństw z dzieckiem (lub dziećmi).
Na pewno nie było im łatwo, ale jakoś dawali sobie radę. Są nawet pewne "+".
Gdy skończycie studia dziecko będzie już na tyle duże, że spokojnie będziecie
się mogli oboje zaangażować w karierę zawodową, niezakłóconą ciążą i urlopem
macieżyńskim . Na pewno rozmowa z rodzicami nie będzie łatwa, ale za pewne
pomimo początkowego wzburzenia, ostatecznie będą chcieli wam pomóc.
Porozmawiajcie spokojnie ze wszystkimi bliskim wam ludźmi, którzy potencjalnie
mogą Wam jakoś pomóc, a potem zróbcie sobie swój własny życiowy "biznes plan".
Na pewno Wam się uda!

[magda1711]

Napewno powiedzcie rodzicom, jeżeli sa wyrozumiali to będziecie mieli wsparcie
w nich.Dzidziuś to niekoniec świata.Jeszcze zobaczysz jak będziesz się cieszyć
z pierwszego kopnięcia, gdy zobaczycie je na USG,gdy będziesz słyszała jak bije
małe serduszko )
Na początku napewno niebędzie lekko i łatwo , ale jeżeli masz wsparcie w swoim
chłopaku to będzie dobrze Bo przecież to Twoje dziecko)Wasze!
Nastaw się dobrze na wszystko i na tą sytuację a zobaczysz ze dobrze się ułoży.
Pozdrawiam

Ważne!!

[oyate]

Ważne c.d.

[oyate]

Za szybko kliknęłam. Nie martw się tak chyba nie myślisz o aborcji??!
Dziecko to wspaniały dar, pomyśl rozwija się w tobie mała istotka, która
pragnie żyć i Cię zobaczyć.
Ja zaszłam w ciążę na początku drugiego roku studiów, III semestr byłam jeszcze
na studiach dziennych a od IV przeniosłam się na zaoczne. I pomyśl sobie, że w
3 miesiącu okazało się, że będę miała bliźniaki!! Dodam, że mąż też wtedy
studiował. Jakoś daliśmy sobie radę, źle nie było.
Głowa do góry i teraz tylko zadbaj o siebie i porozmawiaj z rodzicami w końcu
jesteś dorosła. Masz prawo wyboru!

[jagusia7]

Ja zaszłam w ciążę przed drugim rokiem studiów. Oboje z mężem studiowaliśmy na
tym samym roku. W tej chwili skończyłam prawie sześcioletnie studia, synek ma
już cztery lata, idzie do przedszkola, a my z czystym sumieniem szukamy pracy
Nie było łatwo. Pod pewnymi względami było nam łatwiej, bo studiowaliśmy w moim
mieście, więc nie musieliśmy mieszkać w akademiku(wiadomo, większy spokój), za
to patrząc na moje dzieciate koleżanki z akademika, stwierdzam, że miały
łatwiej pod innymi względami: miały koleżanki w tej samej sytuacji i
funkcjonował tam rozwinięty system pomocy, dziewczyny na zmianę opiekowały się
dziećmi.
Nauka szła różnie, bo mieliśmy bardzo dużo zajęć, w tym staże, które polegały
na siedzeniu na uczelnie przez cały tydzień od 8 do 19-20. Ale daliśmy radę,
nawet obyło się bez urlopów dziekańskich(no i nie ma zaocznych na moim
kierunku).
Jeśli mogę Ci coś poradzić: tak jak dziewczyny radziły, opracujcie sobie jakiś
plan, który przedstawicie rodzicom. Moi bardzo źle zareagowali na ciążę, ale
przeszło im, więc się nie martw
I przede wszystkim: dziecko to nie koniec świata, wręcz przeciwnie. Nie mówię,
że będzie Wam łatwo, ale na pewno calą sytuację można obrocić tak, żeby wyszło
na Waszą korzyść(tylko że ja to widzę dopiero teraz, po czterech latach, ale
warto było poczekać).
Masz odpowiedzialnego faceta, a już dużo
Trzymam za Was kciuki, będzie dobrze!