Wczorajszy film na Jedynce ...

[kacha222]

Po 20tej był wczoraj film na Jedynce, o chłopcu który umierał, cierpiał i
zmarł. Oglądałam sama, kiedy przyszedł mój smyk, ma 4 latka, wykąpany przez
tatę, przytulił się, powiedział do mnie, że jestem piękna i zasnął. A ja
chyba pierwszy raz ryczałam, patrząc jak umiera ośmioletni chłopczyk w tv.
Poczułam straszne uczucie bólu i strachu, że życie jest tak straszne i świat,
że może nam odebrać dziecko!

[oyate]

Ja już ten film oglądałam chyba z 4 razy("Światełko w tunelu").
Za każdym razem wzruszałam się, w końcu gdyby nie AIDS to chłopczyk z Hemofilią
mółgłby żyć. Zresztą każdy film w którym umiera dziecko jest strasznym
przeżyciem dla mnie.
Pozdrawiam!

[koleandra]

Wzruszyłam się bardzo. Była tam ciekawie przedstawiona kwestia śmierci. Chodzi
o tą rękę w rękawiczce. Kiedyś jak moje dziecko zapyta o to, też tak opowiem.

[lucasa]

koleandra napisała:

> Wzruszyłam się bardzo. Była tam ciekawie przedstawiona kwestia śmierci.
Chodzi
> o tą rękę w rękawiczce. Kiedyś jak moje dziecko zapyta o to, też tak opowiem.


PROSZE BARDZO aby ktos mi wyjasnil o co chodzi z reka w rekawiczce??????
ja ogladalam ten film bardzo dawno temu. bardzo sie wzrusylam. ale
tego "elementu" nie pamietam,
pozdrawiam,A

[mama_dominika]

Myślicie, że ten chłopczyk musiał wiedzieć, że umiera? Bo ja przez chwilę
pomyślałam, że może gdyby nie wiedział, byłoby mu łatwiej...

[wieczna-gosia]

Mysle ze 10 latek po prostu WIE ze umiera niezaleznie od tego co powiedza mu
dorosli.
I podjecie tego tematu nie udawanie ze "wszystko bedzie OK" jest ogromnym
wyzwaniem dla rodzicow.

[oliwiska]

Witam,
straszne prawda jak mały chłopiec umiera,
rodzice nic nie mogą zrobić oprócz bycia z nim do końca,
nie wyobrażam sobie tego.
Zwariowałabym gdyby cokolwiek stalo się mojej córeczce.

Aśka

[agata_to_ja]

To co napisałaś, to jest coś, co zwykle przychodzi nam do głowy na myśl o tym,
co może spotkać nasze dzieci. A tymczasem ja zaglądam czasem na forum Chore
dziecko. Strata dziecka, tu na forum GW tylko w prywatnych. Sa tam prawdziwe
ludzkie nieszczęścia, tragedie, co kilka dni śmierć zabiera dziecko. Ich mamy
natomiast nie wariują, a nawet nie umierają razem ze swoimi dziećmi (choć
często osoby "z zewnątrz" piszą im: chyba bym umarła, gdyby to spotkało moje
dziecko). Żyją dalej, bo muszą żyć - dla swoich innych dzieci, albo dla kogoś
innego, albo dla samego życia wreszcie. Odkąd jestem wirtualnym świadkiem tych
tragedii bardzo wiele zrozumiałam - jak często mozna kogoś zranić nieopatrznym
słowem. Bo co to oznacza, że jakaś mama nie zwariowała z powodu śmierci
dziecka, albo nie umarła? Że za mało kochała? Że była silniejsza, niż Ty? Nie.
Po prostu nie. Ich miłość jest niepojęta, ogromna, także teraz, kiedy ich
dzieci już tu nie ma. Iga, Sylwia, Tomek, Alek...
Piszę to, bo kilka razy właśnie na tym forum o tym czytałam. Czasem inne matki
próbuja wyrazić swoje przejęcie, współczucie dla tych rodziców i dzieci i robią
to w sposób, który ich rani. Kiedys tego nie widziałam, one pozowliły mi to
zrozumieć.

Ten film, o którym mówicie tutaj widziałam kilka razy i czytałam książkę. W
polskim tłumaczeniu tytułu zrobiono moim zdaniem błąd, który spowodował
zatarcie istoty filmu. Tytuł powinien brzmieć "Podążaj w stronę światła", mówi
on o tej jedynej pomocy, jakiej w obliczu śmierci mogą udzielic bliscy, w tym
przypadku rodzice. Pomóc mu odejść, nie zatrzymywać wbrew wszystkiemu, jeśli
zatrzymanie nie jest już możliwe.
Pozdrawiam

[l.e.a]

Pierwszy raz obejrzałam ten film w LM, oglądałyśmy go na lekcji religii od tego
dnia duuużo się w moim życiu zmieniło min. zaczęłam pracować jako
wolontariuszka w domu dziecka pod opieką sióstr Elżbietanek ( były tam dzieci
chore, upośledzone ) za każdym razem płaczę oglądając ten film ale bardzo dużo
z niego czerpię ...

Dziękuję

[melka_x]

agata_to_ja napisała:

>Odkąd jestem wirtualnym świadkiem tych
> tragedii bardzo wiele zrozumiałam - jak często mozna kogoś zranić
>nieopatrznym
> słowem. Bo co to oznacza, że jakaś mama nie zwariowała z powodu śmierci
> dziecka, albo nie umarła? Że za mało kochała? Że była silniejsza, niż Ty?
>Nie.

Agato myślę, że bez konsultacji z współadminkami "Straty" oraz innymi mamami z
tego forum mogę Ci w imieniu nas wszystkich podziekować za ten post. Na forum
Strata co jakiś czas przetacza się dyskusja, czy nie powinno być ono zamknięte
(niestety są powody). Twoja wypowedź jest jednym z argumentów, żeby pozostawić
je otwartym.
Pozdrawiam
Magda

[kacha222]

Dlaczego zamykać???
Przecież to jest jeden z niewielu sposobów - ratunków dla tych matek, rodziców!!
Ja po wpływie wczorajszego filmu, dziś rano tam zajrzałam i łzy mi pociekły ...
tyle tragedii, nieszczęścia! Posty od matek dzieci, które były a za krótki czas
już odeszły ... ich siła jest WIELKA! Czytałam i jestem i będę pełna ogromnego
podziwu dla nich. Podziwiam i zabraniam zamykać to Forum "Strata.."

nie można ich zostawić samych!

[melka_x]

Dyskusja nie dotyczyła końca forum, tylko odejścia od otwartej dla wszystkich
formy. Nie mogę się wypowiadać w imieniu wszystkich mam ze straty, ale na razie
widzę, że przeważają głosy, żeby zostawić je otwartym i chyba nic nie wskazuje
na to, żeby prędko to się miało zmienić.
Pozdrawiam
Magda

[agata_to_ja]

Dziękuję

[agablues]

agata_to_ja napisała:

> To co napisałaś, to jest coś, co zwykle przychodzi nam do głowy na myśl o tym,
> co może spotkać nasze dzieci. A tymczasem ja zaglądam czasem na forum Chore
> dziecko. Strata dziecka, tu na forum GW tylko w prywatnych. Sa tam prawdziwe
> ludzkie nieszczęścia, tragedie, co kilka dni śmierć zabiera dziecko. Ich mamy
> natomiast nie wariują, a nawet nie umierają razem ze swoimi dziećmi (choć
> często osoby "z zewnątrz" piszą im: chyba bym umarła, gdyby to spotkało moje
> dziecko). Żyją dalej, bo muszą żyć - dla swoich innych dzieci, albo dla kogoś
> innego, albo dla samego życia wreszcie. Odkąd jestem wirtualnym świadkiem tych
> tragedii bardzo wiele zrozumiałam - jak często mozna kogoś zranić nieopatrznym
> słowem. Bo co to oznacza, że jakaś mama nie zwariowała z powodu śmierci
> dziecka, albo nie umarła? Że za mało kochała? Że była silniejsza, niż Ty? Nie.
> Po prostu nie. Ich miłość jest niepojęta, ogromna, także teraz, kiedy ich
> dzieci już tu nie ma. Iga, Sylwia, Tomek, Alek...
> Piszę to, bo kilka razy właśnie na tym forum o tym czytałam. Czasem inne matki
> próbuja wyrazić swoje przejęcie, współczucie dla tych rodziców i dzieci i robią
>
> to w sposób, który ich rani. Kiedys tego nie widziałam, one pozowliły mi to
> zrozumieć.
>
> Ten film, o którym mówicie tutaj widziałam kilka razy i czytałam książkę. W
> polskim tłumaczeniu tytułu zrobiono moim zdaniem błąd, który spowodował
> zatarcie istoty filmu. Tytuł powinien brzmieć "Podążaj w stronę światła", mówi
> on o tej jedynej pomocy, jakiej w obliczu śmierci mogą udzielic bliscy, w tym
> przypadku rodzice. Pomóc mu odejść, nie zatrzymywać wbrew wszystkiemu, jeśli
> zatrzymanie nie jest już możliwe.
> Pozdrawiam
>



Agato, dziękuję z całego serca.
Aga.

[olszanka]

A ja nie mogłam obejrzeć tego filmu. Wiedziałam, że będzie i przełączyłam na
chwilę, ale zaraz zaczełam płakać.
Nie chciałam, aby mój synek widział te łzy.

Do Agaty

[mamamon]

Agata,
Pieknie to napisalas. Podpisuje sie pod wszystkim, tez czytam Forum Chore
Dziecko, Strata Dziecka, tez podobne komentarze chodzily mi po glowie, ale nie
umialabym tak dobrze tego ujac, jak Ty.
m.

[sakada]

Dla mnie ten film był nieco rozlazły i przesłodzony. Co nie zmienia faktu, że się wzruszyłam.

[mharrison]

Agato,
bardzo Ci dziekuje za ten post.
Magda