arista80
23.02.15, 10:59
Tak w nawiązaniu do wątku o łobuzach w podstawówce. Kiedy ja uczęszczałam do podstawówki łobuzy z mojej klasy to nie były urocze łobuziaki tylko skończone łajdaki przeszkadzające w lekcjach, wyśmiewający się z obranych przez nich ofiar, szukający zaczepki gdzie się da. "Miałam z nimi na pieńku" przez to że się dobrze uczyłam i byłam bardzo spokojna (w ich mniemaniu kujon i lizus). Zwykle starałam się ich ignorować, raz się odważyłam zaprotestować i to jeszcze bardziej pogorszyło sprawę. Podstawówkę kończyłam w starym systemie (8 + 4), więc pod koniec szkoły to nie były niesforne dzieciaczki tylko już osoby mające świadomość tego co robią dorastający młodzi osoby. Podstawówkę skończyłam z ulgą i na szczęście zarówno w liceum jak i na studiach trafiłam na fajnych ludzi. Ze szkoły podstawowej nie utzymuję już z nikim kontaktów, ale z opowieści mojej mamy mającej z acji pracy wgląd w to co się dzieje w dzielnicy wynika, że "urocze łobuziaki" stały się mniej uroczymi patolami. Pare lat temu matka jednego z nich co mi tak dokuczał przyszła do mojej mamy pracy żaląc się, że jej synek narobił długów a ma żonę z dzieckiem na utrzymaniu, full opłat no a oczywiście pracy brak. Przy okazji, wiedząc że mieszkam za granicą, spytała się mamy czy ja się nie mogę popytać, może u mnie w okolicy szukają jakiś robotników. Akurat budowali u nas nowy supermarket a teściowa znała kierownika budowy więc teoretycznie istniała możliwość, przynajmniej spytania się (to czy by udzielił zgody to nie wiadomo). W momencie gdy mama się mnie zapytała, miałam tego pełną świadomość, a jednak odpowiedziałam "nie, nie znam nikogo, koniec kropka". Mama też już nie drążyła tematu bo w sumie wiedziała, że wycierpiałam się nieco przez tego chłopaka.
Powiedziałam to potem mężowi, on stwierdził, że przesadzam i że on po tylu latach to by pomógł bez problemu. A wy co byście zrobiły? I żywicie jakieś dawne urazy, krzywdy z dzieciństwa wobec waszych kolegów (koleżanek) z dzieciństwa?