Dodaj do ulubionych

Dawne urazy z dzieciństwa

23.02.15, 10:59
Tak w nawiązaniu do wątku o łobuzach w podstawówce. Kiedy ja uczęszczałam do podstawówki łobuzy z mojej klasy to nie były urocze łobuziaki tylko skończone łajdaki przeszkadzające w lekcjach, wyśmiewający się z obranych przez nich ofiar, szukający zaczepki gdzie się da. "Miałam z nimi na pieńku" przez to że się dobrze uczyłam i byłam bardzo spokojna (w ich mniemaniu kujon i lizus). Zwykle starałam się ich ignorować, raz się odważyłam zaprotestować i to jeszcze bardziej pogorszyło sprawę. Podstawówkę kończyłam w starym systemie (8 + 4), więc pod koniec szkoły to nie były niesforne dzieciaczki tylko już osoby mające świadomość tego co robią dorastający młodzi osoby. Podstawówkę skończyłam z ulgą i na szczęście zarówno w liceum jak i na studiach trafiłam na fajnych ludzi. Ze szkoły podstawowej nie utzymuję już z nikim kontaktów, ale z opowieści mojej mamy mającej z acji pracy wgląd w to co się dzieje w dzielnicy wynika, że "urocze łobuziaki" stały się mniej uroczymi patolami. Pare lat temu matka jednego z nich co mi tak dokuczał przyszła do mojej mamy pracy żaląc się, że jej synek narobił długów a ma żonę z dzieckiem na utrzymaniu, full opłat no a oczywiście pracy brak. Przy okazji, wiedząc że mieszkam za granicą, spytała się mamy czy ja się nie mogę popytać, może u mnie w okolicy szukają jakiś robotników. Akurat budowali u nas nowy supermarket a teściowa znała kierownika budowy więc teoretycznie istniała możliwość, przynajmniej spytania się (to czy by udzielił zgody to nie wiadomo). W momencie gdy mama się mnie zapytała, miałam tego pełną świadomość, a jednak odpowiedziałam "nie, nie znam nikogo, koniec kropka". Mama też już nie drążyła tematu bo w sumie wiedziała, że wycierpiałam się nieco przez tego chłopaka.
Powiedziałam to potem mężowi, on stwierdził, że przesadzam i że on po tylu latach to by pomógł bez problemu. A wy co byście zrobiły? I żywicie jakieś dawne urazy, krzywdy z dzieciństwa wobec waszych kolegów (koleżanek) z dzieciństwa?
Obserwuj wątek
    • gauad Re: Dawne urazy z dzieciństwa 23.02.15, 11:25
      Nie mam żadnych takich uraz ktore bym ciągnęła przez lata i pałała żądzą odwetu. Kilku chłopaków nie w podstawowce zaczepiało i "przezywało", byłam dość odporna bo nie rozumiałam ich intencji, właściwie nie wiem, może mnie chcieli poderwać tylko tego nie rozumiałam big_grin Choć jest parę znajomych już z późniejszych lat z ktorymi się rozstałam w nienajmilszej atmosferze więc przypuszczam, że gdyby cos ode mnie nagle chcieli, to bym uprzejmie odmowiła, żeby nadal nie mieć z nimi nic wspólnego.
      Mojej znajomej współpracownica tak zalazła za skórę, że jest gotowa się zemścić jeśli się nadarzy okazja. Ale to sprawa sprzed kilku lat a nie kilkudziesięciu.
      • a1ma Re: Dawne urazy z dzieciństwa 24.02.15, 19:16
        Naprawdę? Do osoby, ktora uczyła Cie polskiego też nie? Ja bym na Twoim miejscu pałała.
    • quelquechose Re: Dawne urazy z dzieciństwa 23.02.15, 11:31
      Mnie sie nikt nie czepial w dziecinstwie i nie mialam jakichs problemow z innymi dzieciakami, ale jednak rozumiem twoja reakcje. Co innego gdybyscie sie tak po prostu malo lubili, bez wiekszego powodu, to mozna sobie przelknac i pomoc, ale w sytuacji, jesli ten chlopak cie dreczyl, to na drzewo go. Po latach to na pewno darowalabym sobie jakies zemsty, ale angazowac sie i pomagac, to na pewno za duzo. No chyba, ze ktos jest lepsza osoba i potrafi smile
    • redheadfreaq Re: Dawne urazy z dzieciństwa 23.02.15, 11:37
      Chodziłyśmy do tej samej klasy?

      Moja podstawówka, tak, jak pisałam w tamtym wątku, była koszmarna, to co się działo w ostatnich klasach do dziś potrafi powodować u mnie koszmary senne. Z ludźmi nie mam właściwie żadnego kontaktu, kilka z nich mam na FB, reszta przepadła w mrokach dziejów. Gdyby tu i teraz nagle zmaterializował się któryś z moich naćpanych oprawców i poprosił mnie o jakąkolwiek pomoc, chyba zabiłabym go śmiechem. Natomiast nie sądzę, by taka sytuacja mogła mieć miejsce, co do niektórych przypadków sądzę, że mogli już opuścić ten padół.
    • rhaenyra Re: Dawne urazy z dzieciństwa 23.02.15, 11:46
      nie
    • mary_lu Re: Dawne urazy z dzieciństwa 23.02.15, 11:46
      Miałam tylko kiedyś śmieszną sytuację. Siedziałam w kolejce w Urzędzie Miejskim z mężem i rocznym synkiem, wyrabialismy dowody osobiste. Na krześle naprzeciwko siedziała wypindrzone dresiara i zastanawiałam się, skąd ją znam. Po chwili zobaczyłam nazwisko na jej formularzu i już było jasne, dziewczę z ksywą "Kaziowa", słynna spadochroniara z mojej szkoły, najgorszy patol, który nawet mnie próbował kiedyś pobić i zrzucić ze schodów.

      Przyszła nasza kolej, podeszliśmy do okienka, urzędniczce coś się pokiełbasiło z wbijaniem numerków kolejkowych, próbowała zrzucić winę na nas i odesłać nas z wyjącym już po długim czekaniu roczniakiem na koniec ogonka. Nie dawaliśmy się zbyć, urzędniczka zaczęła histerycznie pokrzykiwać, że przez nas następna osoba (której numer przypadkowo wywołała) będzie musiała czekać, my na to bez słowa siedzieliśmy na krzesłach i nie chcieliśmy odejść. Do krzyków przyłączyła się dresiara, modulowanych tonem wołając "trochę kultury i zrozumienia, proszę państwa, trochę kultury!". We mnie coś wstąpiło, wstałam, w urzędzie zapadła grobowa cisza, głośno powiedziałam "Kaziowa, siadaj i czekaj na swoją kolejkę. Znam cię od 20 lat, od podstawówki, więc nie gadaj o kulturze". Kaziowa usiadła, mąż ómarł, urzędniczka dokończyła swoją robotę, podziękowaliśmy i wyszliśmy.
      • arista80 Re: Dawne urazy z dzieciństwa 23.02.15, 11:56
        Nieźle z tą Kaziowąsmile) U mnie tak gwoli wyjaśnienia: nie pałam żądzą zemsty i obmyślam planu zemsty. Po ukończeniu podstawówki poszłam do liceum, potem na studia i o podstawówce w jakiś sposób "zapomniałam" w sensie nie wracałam do tego co było. Jednak nie poradzę na to, że przykości jakich doznałam, nie jestem w stanie zapomnieć. Bo to nie były zwykłe podchody i zaczepianie dziewczęco - chłopięce. Przynajmniej w moim mniemaniu. Zbyt często wacałam do domu płacząc, aby od tak uznać, że to mój dawny kolega ze szkoły i że w imię dawnych czasów należy pomóc.
        • grave_digger Re: Dawne urazy z dzieciństwa 23.02.15, 17:24
          Wspaniała historia z Kaziową big_grin big_grin

          Co do wątku - nie miałam podobnych przeżyć. Żaden patol mnie nie dręczył. Za to już w pierwszym roku w pracy w gimnazjum (rok 2001) patole gimnazjalni porysowali mi auto, na drzwiach klasy napisali dziwka, grozili spaleniem domu etc. etc. etc. etc. To był najgorszy rok w moim życiu, tak sądzę.
    • eve-lynn Re: Dawne urazy z dzieciństwa 23.02.15, 11:53
      Jakbym byla na twoim miejscu tez bym nie pomogla - i to nie chodzi o dawne urazy, tylko zeby sobie nowych nie narobic. Jesli zalatwilabys mu ta prace to na tym by sie nie skonczylo. "Zawisl by" na tobie i musialabys mu pomagac z formalnosciami, tlumaczeniami, mieszkaniem i pierdylionem innych rzeczy - a sprobowalabys tylko odmowic, no co? swojemu, rodakowi nie pomozesz?
      • akniwlam Re: Dawne urazy z dzieciństwa 23.02.15, 12:12
        Nawet niekoniecznie że by się człowiek uwiesił i wymagał pomocy - ale czemu miałabyś polecać osobę, do której nie masz zaufania? Może się ten człowiek zmienił przez lata, może jest przykładnym mężem i ojcem i tylko mu się noga powinęła, że nie może znaleźć sensownej pracy - ale przecież nie mając z nim kontaktu nie masz powodu zmieniać o nim zdania, tylko dlatego, że biedniutki i pracy szuka.
        Większości osób, które znałam z podstawówki i liceum, pracy nie pomagałabym szukać ani od nich podobnej pomocy bym nie oczekiwała. Po prostu nie mogę ręczyć za kogoś, kogo ostatni raz widziałam X lat temu na zakończeniu szkoły i nie mam pojęcia, jakim stał się człowiekiem od tego czasu i jakie ma kompetencje. Nie ma to nic wspólnego z sympatią czy antypatią do tych osób i wybaczeniem dawnych krzywd.
        • mebloscianka_dziadka_franka Re: Dawne urazy z dzieciństwa 24.02.15, 20:20
          Otóż to. Nie poleciłabym, bo wiedziałabym, co to za persona. Potem musiałabym świecić oczami, jakby coś odpierdzielił i to do mnie mieliby wszyscy pretensje.
    • wuika Re: Dawne urazy z dzieciństwa 23.02.15, 12:01
      Jest kilka osób ze szkoły podstawowej - i jedna ze średniej, którym w takiej sytuacji też bym nie pomogła. No cóż, lata latami, a co się człowiek nacierpiał, to jego.
      Poza tym - polecać czy szukać roboty dla kogoś tak patologicznego?
    • iwoniaw Re: Dawne urazy z dzieciństwa 23.02.15, 12:06
      Nie to, że żywię urazę, ale w opisanej sytuacji zachowałabym się dokładnie tak, jak Ty - po prostu rozejście się dróg z niektórymi ludźmi napotkanymi w życiu przyjęłam z ulgą i nie chcę mieć z nimi NIC wspólnego.
      • aqua48 Re: Dawne urazy z dzieciństwa 23.02.15, 13:09
        Z kolegami ,z którymi darłam koty w dzieciństwie jestem teraz zaprzyjaźniona. I bardzo mnie to cieszy.
        • mozambique Re: Dawne urazy z dzieciństwa 24.02.15, 11:19
          wiesz darcie kotów to chyba nie raczej nie było regularne dźganie nozem , kopanie w głowę , systematyczne okradanie np z butów i kurtki w zimie itp

          bo to chyab raczej jest powodem do urazy
    • mozambique Re: Dawne urazy z dzieciństwa 23.02.15, 13:12
      ja w 7/8 klasie podstawówki ( ten system ) pzrzezylam horror z kilkoma mocno prymitywnymi jednostkami , dziewczyny z robotniczych dołów byly bardziej agresywne i niebezpieczne niz chłopaki z rodzinką w pierdlu , z ulga poszlam do liceum bo tam jzu bylo normalne inteligenckie srodowisko .
      I wielką satysfakcje przezylam gdy przypadkeim na moim starym osiedlu zobaczylam jedną z tych jednostek , opuchniętą i czerwoną jak w jakiejs bramie obala jakeigos jabola z dwoma rozpadajacymi sie pijaczkami.
      Obecnie pracuję w kulturze wiec małe prawdopwodobienstwo natkniecia sie na nich ( choc nigdy nic nie wiadomo) ale jak bylam nauczycielką w podtsawówce to czasmai zastanwialam sie , co bedize jak na wywiadówke kiedys przyjdzie jakas znienawidzona gęba z dzieicnstwa . smile
      • evolene Re: Dawne urazy z dzieciństwa 23.02.15, 16:46
        Ty pracujesz w kulturze?
        hahahaha, naprawdę mnie to rozśmieszyło
      • buuenos Re: Dawne urazy z dzieciństwa 23.02.15, 23:45
        Sorry,ale,ze ty w kulturze?bakteryjnej chybasmile
        • mozambique Re: Dawne urazy z dzieciństwa 24.02.15, 11:08
          ale was siekło smile)) tym wieksza satysfakcja
          • mozambique Re: Dawne urazy z dzieciństwa 24.02.15, 11:09
            czyzby córki patologii sie odezwały ?
    • iziula1 Re: Dawne urazy z dzieciństwa 23.02.15, 14:45
      urazów nie przechowuję ale.....
      jeśli mam poświęcić dla kogoś swój czas, zaświadczyć opinię, poręczyć przy polecaniu do pracy to sorry ale robię tylko dla osób które znam, lubię i są godne zaufania.
      resztę zbywam krótkim - nie.
    • nangaparbat3 Re: Dawne urazy z dzieciństwa 23.02.15, 15:12
      Mnie nie dokuczano, ale byly w klasie osoby nad którymi sie znecano, zwłaszcza od 1 do 4, osoby wskazane przez wychowawczynię.
      Jednego z chlopcow, ktory należal do "wskazanych", ktorego miałam za wstrętnego, budzącego obrzydzenie idiotę, spotkalam w czasie studiow - byl przystojnym, uroczym mężczyzną, studiował budowę okrętow, więc debilem raczej nie był.
      Parę lat temu spotkalam koleżankę z klasy, ktorej nie widziałam od 40 lat. opowiedziała, jak ona sama (doszła do nas w III czy IV klasie) czula się miedzy nami - nie mialam odwagi, by zapytać, jak ja się zachowywałam.
      ze szkolnym bullyingiem jest jak z molestowaniem - przesadzasz, nic takiego nie bylo, to niemożliwe, jesteś nadwrażliwy. I moje ulubione: CO TAKIEGO ROBISZ, ŻE ICH PROWOKUJESZ?
      • lily-evans01 Re: Dawne urazy z dzieciństwa 23.02.15, 21:43
        > Mnie nie dokuczano, ale byly w klasie osoby nad którymi sie znecano, zwłaszcza
        > od 1 do 4, osoby wskazane przez wychowawczynię.

        Przerażasz mnie.
        Mój wychowawca nie umiał rozwiązywać takich konfliktów, olewał je albo robił to tak nieumiejętnie, że powstawały tylko kwasy. Ale nie szczuł na nikogo (taką mam nadzieję w każdym razie).

        OJP.
        • nangaparbat3 Re: Dawne urazy z dzieciństwa 23.02.15, 21:54
          Niekoniecznie chodzi o szczucie. Nasza wychowawczyni po prostu jednych publicznie poniżała, innych faworyzowala. Wystarczyło.
          • mozambique Re: Dawne urazy z dzieciństwa 24.02.15, 11:15
            wierze - pamietam na jakims obozie czy kolonii taką opeikunke ktora wyraznie i glosno , calej grupie dzieciaków doradzała zrobienie kocówy jednej dziewczynce
            za co ? za donosicielstwo
            jakie? bo ta dziewczynka poskarżyła sie innej wychowaczyni ze starsze dziewczyny ją pobiły w łazience

            tak tak bylo dawnymi czasy - mam nadzieje ze dizsiaj cos takiego szybko by wyszlo na jaw i ta opeikunka mialaby jesien srednowiecza zrobiona przez kuratorium, fakt i tefałen smile
            • nangaparbat3 Re: Dawne urazy z dzieciństwa 24.02.15, 19:10
              straszne, co piszesz. jednak nie jestem aż taka optymistką co do wspołczesności.
    • vi_san Re: Dawne urazy z dzieciństwa 23.02.15, 15:23
      Jest różnica między "żywieniem urazy", a pomocą wszelaką. Znam kilku małoletnich "dręczycieli". I urazy do nich nie chowam, ale pomagać - bym nie pomogła. Zwłaszcza, że np. w sytuacji jaką opisujesz jest duże prawdopodobieństwo, że ów "chłopaczek" okazałby się zerowym pracownikiem, leserem itd.
    • saszanasza Re: Dawne urazy z dzieciństwa 23.02.15, 20:27
      Nie, nie pomogłabym ale nie ze względu na dawne urazy a ze względu, że to patologia, facet do którego nie można mieć zaufania. Nie poleciłabym takiej osoby, nie chciałabym świecić oczami za niego.
    • lily-evans01 Re: Dawne urazy z dzieciństwa 23.02.15, 21:39
      Nie pomogłabym, ale z zupełnie innego powodu.
      Jak facet jest prymitywny, niewykształcony, a do tego jeszcze zadłużony, to na miejscu pracy prędziutko narobi sobie kłopotów, a za Twoją teściową będzie smród się ciągnąć i pretensje, bo "solidny polski robotnik" zacznie na miejscu chlać, lekceważyć robotę i kraść materiały. Znam taki przypadek, podobny typ mentalny, z tym, że człowiek bardzo sympatyczny. Sama niemal nabrałam się na to, że miałam już mu załatwiać robotę za granicą na budowie. W końcu ktoś inny zrobił to jako pierwszy i bardzo, bardzo żałował.
    • solejrolia Re: Dawne urazy z dzieciństwa 23.02.15, 22:06
      również na twoim miejscu nie pomogłabym. bo nie. nie chodzi o urazy. chodzi o to, że z pewnymi osobami naturalnie drogi nam się rozeszły, i tak jak wtedy, tak nadal nie chce mieć z kims takim NIC wspólnego.
      mimo, że w sumie, nikt mi nie dokuczał. (mnie nie, ale innym juz dokuczano, no i to patologia po prostu)
      • misiekzdzisiek2 Re: Dawne urazy z dzieciństwa 24.02.15, 23:54
        Ja bym nie pomogla. Nie miałabym ochoty na jakąkolwiek pomoc osobie, która była wobec mnie niemiła.
        I przyznaję się do tego otwarcie. Nie szukałabym wymówek.

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka