Krzyczę na moje dziecko

[kasiak29]

Dziewczyny proszę was o radę. Nie myślcie, że jestem wyrodną matką, bo chyba
nie jestem ale po prostu czasem nie potrafię się opanować. Moj Maciuś ma 1,5
roku jestem na urlopie wychowawczym siedzę w domu. Dobija mnie monotonia
każdego dnia to samo mam już tego dość chętnie wróciłabym do pracy ale nie
mam gdzie (szukam pracy). Mój Maciek jest nadpobudliwy i zdaję sobie sprawę,
że jest w tym dużo mojej winy. Jak coś przeskrobie zaraz drę na niego mordę
chociaż powstrzymuję się jak mogę nie zawsze mi się to udaje. Nie raz dostał
odemnie klapa w tyłek. Jak byłam w ciąży obiecywałam sobie, że będę dobra dla
swojego dziecka, że będzie miało szczęśliwe dzieciństwo a zdaje się że
stwarzam mu takie samo piekło jak miałam ja. Czy znacie jakiś dobry sposób na
wyciszenie się i opanowanie? Dzięki za odpowiedzi.
Kaśka

[oyate]

Niestety nie pomogę Ci ale napiszę, że ja mam dwie 2 letnie córeczki i czasami
też nie wyrabiam. Podniosę głos i potem jestem na siebie zła za to. Też prosiła
bym o jakieś ćwiczenia czy coś w tym stylu.

[kubusala]

Jesteć przemęczona i brakuje Ci cierpliwości. Ja tez tak miałam przez jakis
okres. Pewnego dnia dziecko mnie tak wyprowadziło z równowagi, bo cały dzień
jęczało, w końcu dostał klapsa pożądnego a w nocy okazało sie,że dostał
gorączki i całe gardło miał zawalone ropą. Ależ byłam na siebie zła!!! po tym
wszystkim jestem zupełnie inna, staram się częściej relaksować, choćby 10 minut
solarium czy spaceru. Jakos wyluzuj, spotkaj sie z kolezanką, zostaw dziecko z
babcią, mężem kimkolwiek komu ufasz.
Pamiętaj,ze im bardziej będziesz się darła na dziecko tym mniej Ono będzie
reagowało na Twój krzyk. Mój mąz np. wogóle nie krzyczy, więc jak od czasu do
czasu podniesie ton głosu to mały odrazu reaguje.
Poza tym wbij sobie do głowy,ze ta mała, jeszcze głupiutka istotka nie jest
przysłowiowym "workiem treningowym", nie możesz się na nim wyładowywać. Znajdź
jakis inny sposób, bo wyrzuty sumienia Cię zjedzą, a skutki odbija ma dziecku.

[wrokk]

Właśnie wczoraj mój mąż zwrócił mi uwagę że "drę się na pół osiedla..." ((
Oczywiście w trzy sekundy później mam straszliwe wyrzuty sumienia.
I też nie wiem co robić (a moja mała chyba nie jest nadpobudliwa)
K.

[yenna_m]

Po pierwsze: musisz coś zrobić z monotonią.
Na monotonię najlepsze są koleżanki (realne!), z ktorymi często spotykasz się
na plotki.
I tu masz nieograniczone pole do popisu, bo na forum regionalnym na przyklad
mozesz poznac fajne emamy z dziecmi w podobnym wieku, ktore mieszkaja blisko
Ciebie.

2. Zakupić, pozyczyc z biblioteki, w kazdym razie PRZECZYTAC ksiazke "Jak
mowic, zeby dzieci sluchaly, jak sluchac, zeby dzieci mowily".
Mozna ja nabyc na przyklad tutaj wysylkowa.pl/ks249361.html

Ksiazka podaje sposoby na rozmowe z dzieckiem. Moze nie kazdy sposob zadziala
na Twoje dziecko, ale jest to naprawde doskonaly punkt wyjscia i często jednak
mozna sobie wypracowac dzieki tej ksiazce jakąs metode w miare przejaznego i
ludzkiego zalatwienia z dzieckiem spraw konfliktowych.

3. Dbac o wypoczynek. Dziecko idzie spac - Ty tez sie poloz. Olej sprzatanie,
gotowanie (zrob co najwyzej pyzy z torebki czy wyciągnij jakąś wczesniej
zamrożoną nadwyzke obiadową z innego dnia) jesli jestes zmęczona i odpocznij.
Zrobi to dobrze i Tobie, i dziecku. Mama wypoczęta=mama usmiechnięta.

4. I nie zadręczaj sie tak. Po prostu pracuj nad sobą. Sprobuj sobie wyznaczyc
jakies realne cele i sprobuj je osiągnąć. Malymi kroczkami mozna osiągnąć
naprawde wiele.

5. Jesli czujesz, że problem jest glębszy, moze warto rozwazyc jakąs terapie u
psychologa?

6. Moze to marna pociecha, ale dzieci w wieku 1,5-2,5 roku potrafią niezle
dopiec I prawie kazda mama musi się z takim anioleczkiem rogatym uzerac
Powtarzaj sobie: "jeszcze tylko pol roku-rok... jeszcze tylko pol roku-rok...".
Bo z takim trzylatkiem na przyklad da sie wiele spraw zalatwic w drodze
negocjacji Wytrzymaj. Dasz rade

[bea.bea]

Rozumiem cie doskonale , mam 14sto miesieczniaka....staram sie byc opanowana do
bulu, ale niestety moje negatywne emocje przenoszą się na mojego męża...
nie znaczy to , że małemu się słownie nie oberwie,,,gdy po raz 123 mówię...nie
otwieraj....albo cos innego...

ale staram sie co rano patrząc w lustro mówić socie....
- z kazdym dniem moje dziecko jest coraz mądrzejsze , a ja mam do niego coraz
więcej cierpliwości....
i jak tu powiedziała koleżanka....koleżanki rzeczywiste to dobre lekarstwo...

nie tylko to sie odstresujesz, ale kontakt z innymi dziećmi wyciszy ...a może
bardzoej zmęczy twojego malucha ...

jesteś wspaniała matką...zapewniam cie ...całuski

[gagunia]

tez siedze w domu, bo mnie wyrolowali w pracy i tez mnie juz meczy to siedzenie
od ponad 14 mies (planowalam rok, od 3 mies szukam pracy i nic i tez zdarza
mi sie wydrzec na Mlodego. nie jest to czeste, raczej go nie bije - czasem
dostanie klapsa za upierdliwe wlaczanie i wyl kompa, tv albo trzaskanie
dzrzwiami od komody.

zawsze jak jestem "nabuzowana" staram sie kilka sekund odczekac z krzykiem i
zlapac ze 3 oddechy. pozniej odwracam uwage dziecka od tego, przy czym
majstruje. wolam go, pokazuje cos za oknem, zajmuje sie nim, calujemy sie,
chichotamy, tarzamy po podlodze. po paru minutach wyglupow Mlody ma dosc i
pedzi do swoich zabawek a ja wracam do swoich spraw.

[joanka741]

Mam ten sam problem,krzycze,nie wiem po co ,wyładowac sie i tak w ten sposób
nie mozna,no i ten kac moralny-okropne.
Moge powiedzieć co probuje robić (pomogła mi w tym moja mała córeczka nie
krzycze, bo nie chce jej straszyć)
Kiedy dziecko starsze oczywiście ,bo trudno sie złościc na 6 msc niemowlatko,
przegina staram sie przegadac małolatowi do rozsądku, czasem pomaga.
Biore i przytulam gada i tłumacze , trzymając dziecko i widząc ze to młode i
głupie złość przechodzi ).
Widze że jest coraz lepiej,a co najwazniejsze ucze sie zyc chwilą.
Nie wiem ile dni jeszcze bede życ ,ile chwil jest mi pisanych z moimi
bliskimi ,szkoda czasu na krzyki, kłotnie ,awantury z meżem
TO NIE MA SENSU
Jak czuje że nie wytrzymam to czasem uciekam na chwilke do łazienki ,policzyc
sobie do 10 i powarczec w spokoju)
Cięzko jest czasem byc mamą 3 dzieci).
przykładzik:
Pod blokiem mój syn 3 latek wyrywa koledze pistolet i przerzuca go na teren
przedszkola,dobrze ze obca dziewczynka przeskakuje przez ogrodzenie i mi
przynosi)
za kare wracamy wszyscy do domu(juz 17,jestem sama trzeba dzieci nakarmic
wykapać miałam i tak wracać)
Mały wyje przerazliwie na całą klatke,sąsiedzi wychodza zaciekawieni z
mieszkań)),
starsza 5 latka równo z zamknięciem drzwi wejsciowych w domu wybucha płaczem i
skacze do brata krzyczac to przez ciebieeeee......
Malutka ma wielkie oczka i zaczyna płakac bo wszyscy płaczą to co, ona gorsza
ma być???
Ja tez mam ochote płakać.
Stwierdzam że olewam sprawe ,zajmuje sie malutka,przygotowuje kapiel i kolacje
starszyzna na zmiane cały czas łka i wyje )
Na mini-mini król Macius (ulubiona bajka ),zapada cisza.Ja nie odezwałam sie
ani słowem, próby tłumaczenia skonczyłyby sie jeszcze gorszym wyciem)
Byłam z siebie dumna że wytrzymałam, na spokojnie potem powiedziałam ze i tak
zimno sie robiło mała była głodna i trzeba było wrócic ,uf zrozumieli
Czasem mam takie akcje a czasem sa tak grzeczni ze nie wiem że dzieci sa w
domu!!Jednak nie codzien święto )
Pozdrawiam wszystkie zdenerwowane mamy!
Nauczyłam sie przepraszać(dzieci) to jeden plus.
a to moja banda,którą strasznie kocham)

patrz na swoje dziecko jak na siebie przed laty

[alpepe]

i staraj się wczuć w swoją mamę/ ojca. Rób tak, jakbyś ty była swoimi
rodzicami, z tym, że postępuj inaczej, bez krzyków, bez bicia, bez wyzwisk.
Tłumaczenie sobie na zdrowy rozum nic tu nie da, musisz zabawić się w aktorkę i
przerwać zaklęte koło odgrywania ról domowych: matka - dziecko. PAMIĘAJ: Możesz
być inna. I druga rada: wybacz rodzicom i odnajdź w sobie to skrzywdzone
dziecko, które nosisz w sobie. Popatrz na synka, to zupełnie inna osoba, jego
historia niech będzie inna.
Wiem, co przechodzisz.
Pozdrawiam
A.

Do alpepe

[aha44]

Dziękuję.Wiem o czym mówisz, tylko zapomniałam.Mam dziś ciężki
dzień.Pozdrowienia.

[maciulka]

Kasiu, jak też mam synka Maciusia i też jestem Kasią. Wiem dokładnie, o czym
piszesz. Nie myśl, że Twój Maciuś jest nadpobudliwy. Maciusie to po prostu
niesamowcie żywotne chłopaki. Mówię to na podstawie obserwacji w przedszkolach,
ulicy i sklepie, a także po rozmowie z dyrektorką przedszkola. Kiedy widzę
takich 1,5 roczniaków wspinających się na ogromną drabinę w hipermarkecie, albo
bez przerwy biegających bez chwili wytchnienia i po chwili usłyszę "Maciuś!..."
to już wszystko jest jasne. Rodzice i dziadkowie Maciusiów mają przechlapane -
ale tylko w wieku dziecięcym, potem ci wyrastają na inteligentnych osobników.
Mój ma niespełna 5 i przez ostatnie dni tak na niego wrzeszczę, że aż strach, a
gadzina tak uparta jak...

[milarka]

hi hi, droga maciulko, ciekawa teoria, że Maciusie to po prostu niesamowicie
żywotne chłopaki. Mój Maciek właśnie taki jest - wszędzie go pełno, trudno za
nim nadążyć, wszystkie szafy i szafki jego (jak nie zdążymy).
Ale ja sie strasznie cieszę, że mam takiego żywego, ciekawego życia brzdąca,
choć czasami też tracę cierpliwość

[katse]

moze robie zle ale nastawilam sie ze zabraniam Dominice tylko rzeczy
niebezpiecznych.
a czasem przy tych niebezpiecznych tylko asekuruje (np. przy wspinaniu sie).

nie denerwuje sie, nie mowie zostaw, zamknij nie otwieraj.
poprostu jak robi cos niebezpiecznego - np. bawi sie szuflada - podchodze,
mowie to niebezpieczne, mozesz sie uderzyc i zabieram ja podsuwajac cos super
interesujacego - u nas to jest srebrne pudelko po kremie wypelnione pierdolkami
typu kaseta magnetofonowa, obrazki, pocztowki, kasztany.

Mala oczywiscie nie bawi sie tym pudelkiem na codzien.
zabieram je zaraz jak sie zajmie czyms innym, albo podsywam bezpieczniejsza
zabawke i tak kroczek za kroczkiem bez krzyku mam spokoj.

I generalnie za duzo jej pozwalam

ale dzieki temu ja jestem spokojna, dziecko spokojne...

jakos tak sie to ulozylo

Kaska

[madzesa]

Ja tez jestem z moją 22 miesięczną Lenką w domu...i właśnie dziś nakrzyczałam
na nią tak strasznie i klapsa dałam, a kiedyś jak byłam mała to obiecywałam
sobie , że nigdy nie uderzę swojego dziecka...to wszystko z bezsilności. Wiem,
że nic tego nie usprawiedliwi, czuję się tak podle... Z męża nie na zbytnio
pożytku, wypłakałam się mu przez telefon, bo wraca średnio o 23...Przeczytałam
wasze wypowiedzi i muszę się wziąć w garść... Kocham tego małego diabełka i
musi mieć lepsze wspomnienia z dzieciństwa niż wściekła, rozdarta matka.
Pa