Taka sytuacja po Dniu Matki

[kropkacom]

Każdemu zdarzy się zapomnieć. Może to niefajne, ale twoja mama powinna wiedzieć, że nie zrobiłaś tego specjalnie. Teraz się spodziewaj, ze zapomni o Dniu Dziecka Czy nie obchodzi tego święta, bo uznała, że już nie ma dzieci?

[burina]

kobalt_e napisał(a):

>tłumiąc wyrzuty sumienia , że zostawiam swojego 2,5-latka na 3 dni

Tłumaczenie swojej własnej wpadki dzieckiem trochę jednak słabe jest.

[cydrowa]

Nie cierpię osób, które żądają czczenia ich świąt. No, nie cierpienia.
To nie jest dzień matki tylko dzień mojego ego.

[basiastel]

Gdybyś kochała matkę, nie wyłacznie siebie, to byś próbowała ją w tym dniu uhonorować. Zastanów się nad własnym ego.

[fragile_f]

Dlaczego insynuujesz, ze Cydrowa nie kocha swojej matki?? Sorry, ale Twoje wypowiedzi w tym watku sa strasznie toksyczne i niegrzeczne.

[verdana]

Matka, która wie, ze dziecko ja kocha naprawdę nie musi uznać, że musi być w życiu dziecka najważniejsza osoba i może zapomnieć o wszystkim innym, ale niezależnie od sytuacji o mamusi pamiętać musi. Zapomniało? Znaczy nie kocha,, był dzień , gdy nie pomyślało o mamusi! Jeżeli naprawę ma sie pewność, zę dziecko ma własne życie, ale matkę lubi to człowiekowi nie zależy na wyrazach hołdu składanych w dokładnie wyznaczony dzień.
Ważne są zupełnie inne rzeczy - mam gdzieś życzenia, ale jak dziecko zwolniło sie z pracy, bo umarł mój kot, i przyjechało mnie pocieszać - to naprawdę, jak zapomni nawet o urodzinach nie będzie mi przykro. Bo nie o to chodzi, by pamiętało o dacie, tylko o mnie.

[bi_scotti]

verdana napisała:

> Ważne są zupełnie inne rzeczy - mam gdzieś życzenia, ale jak dziecko zwolniło s
> ie z pracy, bo umarł mój kot, i przyjechało mnie pocieszać - to naprawdę, jak z
> apomni nawet o urodzinach nie będzie mi przykro. Bo nie o to chodzi, by pamięta
> ło o dacie, tylko o mnie.

Exactly. Dzien Matki jest jakos tam umowny i, jak ktos wyzej napisal, narzucony bez zadnych konsultacji przez ukladaczy kalendarzy w roznych krajach swiata Pewnie, ze chcemy sie wzajemnie uhonorowywac chociaz raz na jakis czas tym jakims specjalnym dniem (dziecka, matki, tatki, babki, kobiety czy zmarlego) ale te naprawde wazne uczucia i stosunek czlowieka do czlowieka to przeciez nie jest sprawa kalendarzowego dnia tylko dobrych/kind gestow w ponury/depresyjny listopadowy wieczor czy w dzien gdy nie ma sie sily zrobic zakupow albo gdy jest ten "ktos" kto podwiezie na lotnisko/do lekarza/do urzedu i nie trzeba wolac taxi ... etc. etc. etc.
I histeryzujacej (!!!) mamie urazonej brakiem telefonu 26 maja mozna spokojnie zadac pytanie czy czuje sie Matka (capital "M"!) wylacznie w tym dniu, ze akurat tego dnia ten telefon ma dla niej az takie znaczenie. Bo wszak dzwoniace do niej dziecko kocha ja, te Matke swoja histeryzujaca, przez 365 dni w roku 24 godziny na dobe. Poza tym jestem pewna, ze gdy Kobalt dzwonila do mamy tego 27, to gdzies jeszcze na swiecie byl wciaz 26 maja Cheers.

[kobalt_e]

Zadzwoniłam zaraz z rana, bardzo możliwe, że jeszcze gdzieś był 26.maja

Wróciłam właśnie do domu. Mama nie mieszka w tym samym mieście, więc raczej jutro nie stanę w jej drzwiach z kwiatami. Ale dla wszystkich pań, które twierdzą, że nie kocham swojej matki, że histeryzuję i że ogólnie dałam ciała, napiszę, że zastanawiam się, jak uspokoić emocje, ale teraz potrzebuję czasu, żeby w tej sytuacji wszyscy byli zadowoleni. Bo czuję po prostu, że mama nie chciała tych przeprosin, chciała mnie ukarać. I ja wiele sytuacji odnoszę do siebie - czy ja bym tak postąpiła w stosunku do swojego dziecka? Czy bym mogła do niego tak powiedzieć? W tym przypadku- starałabym się nie dolewać oliwy do ognia. A już tekst o tym, że nie zdąży czegoś mi powiedzieć... Nie przeszedł by mi przez gardło. Ja już nie wiem, co mam robić, żeby ją zadowolić. Odwiedzam, dzwonię, pomagam, rozmawiamy, uczestniczy w moim życiu, ja w jej. Czemu to jest nieważne, kiedy zdarzyła mi się wpadka?
I jeszcze raz podkreślam: nie odmawiam jej prawa do tego, że zrobiło jej się przykro. Odmawiam tylko wpychania mnie w wyrzuty sumienia.

[verdana]

Bo mama Cię kontroluje. Nigdy nie będziesz dostatecznie dobra. Nie próbuj nawet, bo to niemożliwe. Mama lubi być skrzywdzona i tyle.
Prawdę mówiąc, jako matka dorosłych dzieci, gdybym była przekonana, ze córka zadzwoni, a ta by nie dzwoniła, przede wszystkim bałabym się,że coś się stało. Sama bym zadzwoniła pierwsza. Nie mówiąc już o tym, że nie chciałabym, aby córka miała wyrzuty sumienia, że zapomniała i było jej z tego powodu przykro.
Skoro mama nie zadzwoniła, to najwyraźniej bardziej jej zależało na Twojej wpadce, niż na Tobie. Przykre, ale prawdziwe.

[kobalt_e]

Właśnie się dowiedziałam od męża, że mama dzwoniła do niego w czwartek (w sprawie pewnego domowego sprzętu), więc może to był pretekst, żeby sprawdzić, czy wszystko ok. Ale nie mogę się nie zgodzić z pierwszą częścią Twojej wypowiedzi. Moja mama często rozpamiętuje jakieś sytuacje, wyolbrzymia, nie lubię tego u niej, choć nie wszystko dotyczy mnie.
Nasłuchałam się swego czasu paskudnych rzeczy o mojej młodszej siostrze, chciałam się włączyć, mediować, a ze strony siostry wszystko wyglądało zupełnie inaczej ... Nawet nie wiedziała, że coś mamie nie pasuje (mieszkała wtedy zagranicą). Dobrze, że starczyło mi taktu, żeby nie wyjeżdżać od razu z pretensjami.

[autumna]

Niektóre osoby niestety nie potrafią wyrażać uczuć wprost, bez gestów oraz słów rodem z melodramatu, a jeszcze dopisują swoją interpretację do twoich szczerych i prostych słów.
Przykładowo, o pomoc nie poproszą, bo to jakaś tajemnicza ujma dla ich dumy.
Następnie się na ciebie obrażą, bo się nie domyślasz, że pomocy potrzebują.
Zaproponujesz pomoc w rozwiązaniu jakiejś sprawy - uznają to za sugestię, że jest za głupia, by sobie poradzić.
Nie zapytasz, jak się czują - "Ja to cię już nic nie obchodzę".
Zapytasz, jak się czują - "Co, pewnie nie możesz się doczekać, aż umrę".

> Ja już nie wiem, co mam robić, żeby ją zadowolić.

Dbaj, pomagaj, ale nie masz obowiązku jej "zadowalać". Prawdopodobnie nigdy nie będziesz dość dobra. Pozostaje uzbroić się w grubą skórę i nie eskalować konfliktu, nie dawać się wciągać w gierki słowne. To jest prawdopodobnie niereformowalny typ i jak będziesz każdą taką sytuację przeżuwać emocjonalnie, to tylko zęby połamiesz i tyle.

[kobalt_e]

Moja mama miała ciężkie życie, ale mam wrażenie, że niektóre sprawy źle się potoczyły, bo nie potrafi wyrażać wprost swoich uczuć i potrzeb. Wiem, źle to brzmi w ustach jej dziecka, ale ja się staram uczyć na jej błędach.

Mam wrażenie, że to, co napisałaś, jest o niej. A ja mam długą drogę do przejścia.

[autumna]

> Mam wrażenie, że to, co napisałaś, jest o niej. A ja mam długą drogę do przejścia.

Wiedząc, gdzie leży sedno problemu, łatwiej poradzisz sobie z emocjami. Te zachowania są bardzo schematyczne:
zaradnakobieta.pl/8-cech-toksycznej-matki/
Jeszcze celny przykład wypowiedzi z innego artykułu: „No tak, jedź sobie na ten weekend, a ja zostanę sama. Może umrę, to nie będziesz mieć więcej ze mną kłopotu…”.

Pod hasłem asertywność też szukaj - to jest to, czego brakuje jej, a ty powinnaś mieć. Tak na szybko, dość fajne opracowanie:
wiecjestem.us.edu.pl/sites/default/files/program_rozwojowy_kompetencje_spoleczne.pdf

[ola_dom]

verdana napisała:

> Ważne są zupełnie inne rzeczy - mam gdzieś życzenia, ale jak dziecko zwolniło sie z pracy,
> bo umarł mój kot, i przyjechało mnie pocieszać - to naprawdę, jak zapomni nawet o
> urodzinach nie będzie mi przykro.

No właśnie. Mogę tylko napisać, że zrobiłam onegdaj tak samo - tylko chodziło o psa.
A na imieniny mamy (i było to w trudnym dla nas wzajemnie okresie) wzięłam wolne i zrobiłam mamie niespodziankę, przyjeżdżając do niej z bukietem ukochanych frezji - żeby spędzić ten dzień z nią.

Bo niestety - to jest ten typ matek, który każdą sytuację traktuje jako "test na miłość" i jeden niezaliczony egzamin niweczy każdy wcześniejszy zaliczony pomyślnie.

[cydrowa]

.
Biedna basiastel...

[basiastel]

Nie czuję się biedna, zachowaj swoje współczucie dla potrzebujących. Nie sądzę też, by ktokolwiek był biedny z mojego powodu.
Pade - pełne pudło, bo ja akurat nie świętuję w żaden sposób swoich urodzin, czy imienin. Nie przeżywam i nie komentuję faktu złożenia/ nie złożenia mi życzeń.
Ale sama pamiętam o świętach swoich bliskich. Mama dostawała od nas zawsze tyle kwiatów, że trzeba je było w wannie trzymać. Pamiętam o Jej świętach do dziś, bo tęsknię i chciałabym, by wiedziała, że pamiętam. W tym roku byłam za granicą w dniu Jej imienin i nie miałam warunków, ale poprosiłam córcię, by zapaliła i postawiła na oknie świeczkę. Może zobaczy stamtąd gdzie jest.
Jak możecie być tak wstrętnie cyniczne, nazywając święto matki niezrozumiałą histerią? Kto was tak okaleczył?

[ola_dom]

basiastel napisała:

> Jak możecie być tak wstrętnie cyniczne, nazywając święto matki niezrozumiałą histerią?
> Kto was tak okaleczył?

Kto? Obstawiam przede wszystkim histerycznie narcystyczne matki, którym wszystko jest ZA MAŁO. Którym co krok trzeba udowadniać, że pamięta się o nich z każdym oddechem. I które nie są w stanie znieść, że ich dziecko ma już inny świat i inne sprawy poza nimi.
Które relacje z dzieckiem budują na podstawie szantażu emocjonalnego i wzbudzania w nim poczucia winy, bo tylko tak są w stanie zapewnić sobie kontakt i uwagę dzieci.

A Ty, basiastel, w jakich okolicznościach powiedziałabyś swojej córce to, co usłyszała kobalt od swojej matki?

[verdana]

A nie. Mnie właśnie NIKT nie okaleczył i dlatego świąt celebrowanych wanną kwiatów nie potrzebuję.

[cydrowa]

A ja ci napiszę że się czujesz. Tak jak ja nie kocham matki. <:

[verdana]

E nie - ja nie tylko nie kocham matki, ale i jestem niekochaną matką Bo zabij, nie pamiętam - zadzwoniły w dzień matki czy nie? Za często dzwonią, cholera, to mi sie myli.

[autumna]

>Bo zabij
> , nie pamiętam - zadzwoniły w dzień matki czy nie?

O, to ty i swoich dzieci nie kochasz, nawet nie pamiętasz, czy dzwoniły! Jedna wielka patologia.

[verdana]

No własnie

[dominika_z]

Sytuacja z wczoraj:
rozmawiamy z mamą, po raz milionowy zadaje mi pytanie w pewnej rodzinnej sprawie, co do której wszystko było ustalone, omówione, wyjaśnione.
Więc na moje (podobne ze złością wypowiedziane) - znowu do tego wracasz - nastąpiła wielka obraza.
Podobno jestem nieszczera, skryta, nic jej nie mówię i zrozumiem to PO JEJ ŚMIERCI.

Gdybym nie złożyła życzeń na Dzień Matki, to pewnie słuchałabym o tym jeszcze za 5 lat.