Kompas międzyludzki

[mandarine]

Kompletnie nie znam się na ludziach. Z automatu każdemu przypisuję dobre intencje, przykładam swoją miarkę i bardzo szybko wchodzę w relację, ponieważ ludzie mnie lubią. Niestety nad wyraz często się mylę i okazuje się, że osoba jest zupełnie inna, niż myślałam i za jaką się podawała. Mam wrażenie, że niezmiennie daję za duży kredyt zaufania, każde zachowanie danej osoby jestem w stanie wytłumaczyć i tak brnę w relację, a po fakcie czuję się jak naiwna idiotka.
Jak to możliwe, ze niektórzy mówią „od początku wiedziałam, ze coś jest z nią/nim nie tak” i mają rację, a ja ślepo tego nie widzę latami? Czy to jest jakaś cecha charakteru, jakiś schemat zachowania, który powielam?
Jak rozpoznajecie, kto jest warty uwagi a kto nie? Czym
się kierujecie?

[ajaksiowa]

Za młodu też taka byłam😜

[mandarine]

A kiedy Ci minęło?

[snakelilith]

Niektórym nie mija nigdy. Pamiętaj, że ludzi ciągnie zawsze do tych, w których rozpoznają się sami, a ktoś, kto bardzo szybko nawiązuje niby bliskie relacje kieruje się zwykle powierzchownościami, półprawdami, stereotypami, własnymi wyobrażeniami na temat innych. Nie zawraca sobie głowy poznaniem kogoś dogłębiej, bo po co, jak szybko znajdzie alternatywę? Przyciągasz więc do siebie takich samych ludzi, powierzchownych, nieco egoistycznych właśnie. Czego więc po takich oczekujesz?

[mandarine]

snakelilith napisała:

> Niektórym nie mija nigdy. Pamiętaj, że ludzi ciągnie zawsze do tych, w których
> rozpoznają się sami, a ktoś, kto bardzo szybko nawiązuje niby bliskie relacje k
> ieruje się zwykle powierzchownościami, półprawdami, stereotypami, własnymi wyob
> rażeniami na temat innych. Nie zawraca sobie głowy poznaniem kogoś dogłębiej,
> bo po co, jak szybko znajdzie alternatywę? Przyciągasz więc do siebie takich sa
> mych ludzi, powierzchownych, nieco egoistycznych właśnie. Czego więc po takich
> oczekujesz?

Akurat to nie prawda - bliskie relacje nawiązuję głównie dlatego, że jestem mało asertywna a ludzie do mnie lgną, ponieważ ich słucham i nie mówię o sobie, tylko rozmawiam z nimi o nich. Nie jestem powierzchowna.

[asia.sthm]

>bliskie relacje nawiązuję głównie dlatego, że jestem mało asertywna a ludzie do mnie lgną, ponieważ ich słucham i nie >mówię o sobie, tylko rozmawiam z nimi o nich. Nie jestem powierzchowna.

Chyba nie najlepiej ich sluchasz skoro najczesciej mylisz sie w ich ocenie.
Ludziom wystarczy pare minut "obwachiwania sie" zeby sie rozpoznac i tak jak Snake napisala: "ciągnie zawsze do tych, w których rozpoznają się sami".
I nie jest to szufladkowanie lecz naturalny instynkt, ktorego nie umiesz sluchac.

[ewkadrzewka]

Ja mam odwrotnie niż ty, dlatego może nie mam przyjaciół

[majaa]

Wprawdzie nie wiem, ile masz lat, ale to się nazywa młodzieńcza naiwność i zwykle przechodzi z wiekiem. Choć bywają wyjątki

[mandarine]

No ok, mija z wiekiem czyli co? Przykładowa sytuacja: podejmujesz nową pracę, w której jak się później okazuje są dwa obozy skierowane przeciwko sobie. Nawiązujesz bliższą relację z dwiema osobami, nie wiedząc o istnieniu podziałów. Te osoby są miłe, sympatyczne, wchodzisz w relację. Z czasem okazuje się, że to był zły wybór - są to osoby, które głównie mącą a konflikt wynika z ich działań. Jak można było to przewidzieć?

[3-mamuska]

Nie ufać wszystkim poznanym nowym osobom.

[snakelilith]

Życowe doświadczenie. Tam gdzie są ludzie, tam są konflikty, więc dopóki nie rozeznałaś dobrze sytuacji, a o czymś takim jak podziały w pracy raczej dowiadujemy się w miarę szybko, nie wchodzi się w bliższe relacje z nikim. Profesjonalne i dyplomatyczne kontakty wystarczą. Więc możliwe, że jesteś ciut naiwna. Być może zachowujesz się jak zachowujesz, bo bardzo chcesz być lubiana, ze strachu przed odrzuceniem? Przymykasz więc oczy na sygnały nie pasujące ci w koncept, aż do momentu, kiedy dłużej się nie da. Następnym razem, jak wewnętrzna potrzeba znowu cię zmusi do szukania potwierdzenia w bliższej relacji, to kopnij się sama w zadek i wycofaj się trochę. Jak osoba warta jest twojego zainteresowania i do ciebie naprawdę pasuje, to tak szybko nie stracicie się z oczu.

[35wcieniu]

Mam taka zasade ze nie przyjaznie sie z ludzmi z pracy. A juz zwlaszcza na poczatku. Po co? Poprawne, zawodowe relacje, ewentualnie kurtuazyjne rozmowy o pogodzie czy zepsutym samochodzie i tyle.

[eliksir_czarodziejski]

mandarine napisał(a):

> Jak to możliwe, ze niektórzy mówią „od początku wiedziałam, ze coś jest z nią/
> nim nie tak” i mają rację,

Na pewno mają rację czy raczej "mądry polak po szkodzie"?

[mandarine]

A to różnie, ale mam wrażenie, ze często jednak wiedzą wcześniej

[mrs.solis]

Bo ja dla odmiany z automatu zakladam, ze ludzie raczej predzej beda chcieli drugiego wykorzystac niz to, ze maja w stosunku do niego dobre intencje. Nie dawaj niesprawdzonym czy obcym ludziom zadnego kredytu zaufania, ani nie tlumacz po swojemu ich zachowania. Jak ktos zrobi cos nie tak w stosunku do ciebie to nie tlumacz sobie tego , ze moze go wlasnie zab boli tylko poprostu ta osoba tak chciala cie potraktowac.

[lumeria]

> i bardzo szybko wchodzę w relację, ponieważ ludzie mnie lubią.

Ponieważ oni? A co ty?

Moze tu leży problem? Mozna być miłą i sympatyczną, równocześnie dając sobie przestrzeń by zadecydować jakie ja mam odczucia wobec kogoś. Czyli dawać sobie pozwolenie, by poznać osobę, zanim zdecyduje się, czy jej się ufa.

[chatgris01]

Nie wierz w to, co ludzie o sobie opowiadają, tylko przyglądaj się uważnie, jak się zachowują, i czy to, co robią i to, co mówią, do siebie pasuje, czy też jedno odstaje od drugiego.

[mandarine]

Bardzo trafna uwaga!

[evee1]

Hmm, a to taka zla cecha, zakladac z gory, ze ludzie sa dobrzy? Z tymi bliskimi relacjami faktycznie moze nie nalezy przesadzac, ale po co z gory zakladac z gory, ze wszyscy sa zli i podli i chca nas wykorzystac? Dla mnie to takie stawianie wokol siebie muru i zabezpieczanie sie na wyrost.

[triss_merigold6]

Może po prostu nie narzucać się z emocjonalną otwartością i szczerością od razu.

[pelissa81]

Mam to samo - taki nasz charakter i wychowanie. Z wiekiem troszkę sie zmienia, wiadomo - nabierasz doświadczenia. Ale ja też od zawsze przypisuję ludziom dobre intencje i czy prywatnie czy zawodowo zakładam najpierw dobre rzeczy. Mój mąż robi dokładnie odwrotonie i chyba to lepsze, bo się tylko pozytywnie rozczarowuje.

[mandarine]

Najgorsze jest to, że jak to się mówi - będą pluć, a ja nadal będę myśleć, że pada. Z wiary w człowieka...

[ajaksiowa]

Ludzie nie są ani k......ani aniołami,to coś pośrodku😉

[pelissa81]

nie chodzi o bycie dobrym, ale o intencje - czyli nawet jak ktoś zrobi coś złego, to go w myślach tłumaczysz zawsze no widocznie taki jest, ludzie są różni, taki ma styl bla bla.

[iwles]

mandarine napisał(a):

> będą pluć, a ja nadal będę myśleć, że pada. Z wiary w człowieka...


A to, to już podpada pod jakieś zaburzenie.
Znaj umiar i granice. Szanuj siebie.

[alpepe]

To nie jest takie łatwe, chyba przychodzi jednak z czasem. Też szukam dobra w drugim człowieku.

[iwles]

Ok, ja rozumiem, tylko nie należy szukać tego dobra za wszelką cenę, nawet cenę krzywdy. Najlepszy byłby złoty środek. A czasami, niestety, trzeba radykalnie odciąć sie od tego, który pluje, chociażby po to, żeby nie dać się zmanipulować i nie dać wykorzystywać, kosztem rodziny, dzieci, najbliższych.
Trzeba nauczyć się mówić "nie".