Problemy jedynactwa

[ichi51e]

Jakie sa w sumie?
Jak myslicie jaka jest optymalna liczba dzieci (1. Z punktu widzenia rodzica 2. Z punktu widzenia dzieci).
Ja mam jedno no i w sumie zadnych minusuow specjalnie z punktu widzenia dziecka nie widze - z mojego to tylko te oczywiste tzn chcialabym wiecej bo apetyt rosnie w miare jedzenia. Dziecku mysle ciezko byloby sie rodzicami podzielic z kims nowym

[milka_milka]

Ja widzę jako jedynaczka. Bardzo zazdroszczę rodzeństwa ludziom, którzy mają dobre relacje w rodzinie, poczucie więzi i bliskości. Piza tym, całkiem praktycznie - ja jestem sama do opieki nad seniorami, wszystko spada na mnie, nikt mnie ani nie wyręczy, choć czasem, ani nie wesprze. I wiele jest takich sytuacji. Dlatego mam dwoje dzieci, choć uważam, że to jeszcze za mało. Ni ale więcej nie będzie.?

[bulzemba]

Magiczne "dobre relacje" to często pobożne życzenia, a pomoc i wsparcie często bywa okupione długimi walkami o rację.

[milka_milka]

Otaczają mnie osoby, mające rodzeństwo i oczywiście, że znajdują się takie, gdzie relacje są złe, ale wcale nie tak dużo.

[simply_z]

powiem ci tak..tez tak kiedys myslalam ale z tego co widze, wiekszosc z tym rodzenstwem utrzymuje poprawne relacje ale dalekie od wylewnosci. W stardzym pokoleniu widuje sporo walk o schede po przodkach. Powiedzialabym, ze w miare dobre relacje obserwuje pomiedzy rodzenstwem tej samej plci, ale w przypadku brat-siostra, te kontakty sa takie sobie.

[bergamotka77]

A ja widze, ze czesto siostry rywalizuja i są zazdrosne o siebie z tego co piszecie na forum. Roznica plci sprawia, ze jest sie bardziej wyrozumialym. Dzieki bratu wiedzialam jacy sa faceci i naprawde nie mialam wtop na typ polu za bardzo, bo on mnie nauczyl, ze o facetow nie nalezy zabiegac tylko to oni maja sie wykazac jak sa zainteresowani i nie pozwolilby, aby ktos nie traktowal mnie dobrze. Jego koledzy zreszta byli obiektem moich westchnien - jeden z bliskich kumpli był moja pierwsza wielka miloscią

[simply_z]

o jezu wiemy wiemy, ze twoj brat jest najlepszy. Pisze, co zaobserwowalam, a jeszcze jak dojdzie bratowa ( a chlopy pod tym wzgledem lubia byc bezwolne),wtedy relacje psuja sie na calego.

[hanusinamama]

Ale nie muszą być słe, wystarczy ze są obojętne. Ja z bratem nie mam ochoty spedzać czasu.

[kornelia_sowa]

Milka, ja też jestem jedynaczką.
Im jestem starsza, tym mniej widzę plusów posiadania rodzeństwa. Tzn widzę, ze tych kochajacych, oddanych sobie, jest naprawdę niewiele.

Nawet na ematce- koronne argumenty- moje dziecko będzie miało towarzysza zabawy, a na starość bliską osobę... Tia

A za chwilę wątki:
- Nie mam już sił- jestem zmęczona opieką nad matka, rodzeństwo się wypięło i sie nie interesuje
-Rodzice zapisali wszystko bratu i wrednej bratowej.
- chętnie pojechałabym do siostry na święta, ale jej mąż to de..l, a dzieci denerwują mojego dziubusia
Itd, itd

Rodzeństwo w koncu dorośnie, ożeni się niekoniecznie z kimś kogo polubimy i kto polubi nas, bedzie miało swoje dzieci i im poświęcało czas, a może wyprowadzi się na koniec świata.
Ja mam "tylko kuzynów" i "tylko przyjaciół" i zawsze gdy potrzebuje pomocy, stają na uszach, zeby mi tej pomocy udzielić.
Mój mąż ma dwie siostry i nie może tego samego o nich powiedzieć.

Raz jeden w życiu potrzebował pomocy powiedzmy finansowej. Był jeszcze wtedy kawalerem. Chciał wziąć kredyt studencki i potrzeba było dwóch poręczycieli. Poprosił siostre, świeżo upieczoną mezatkę. Jej mąż się nie zgodził.Poręczyła teściowa i kolega.
No i to by było z tego mitycznego "będzie miało na kogo liczyć"
Jesli móc na kogo liczyc, oznacza mieć z kim poplotkować przeztelefon czy póśc na browara czy wyjechać do SPA, to serio nie trzeba do tego rodzeństwa.

Ja mam dwoje dzieci i mam je dlatego, ze ja chciałam być mamą dwukrtonie a nie żeby sn miał towarzysza zabaw czy opiekuna

[tojamarusia]

Milko- mam dwoje rodzeństwa. Żadne z nich nie jest zainteresowana pomocą przy coraz bardziej tego potrzebujących rodzicach.

[triss_merigold6]

Może nie komunikujesz spraw dostatecznie jasno.

[hanusinamama]

Moze rodzwnstwo z tych cwanych. MOj brat tez sie pierwszy wymiksuje. On nauczony przez rodziców ze ma same wymagania zero obowiązków. Całe zycie miał z górki, całe zycie rodzice mu ułatwiali...wiec czemu mają mu utrudnić swoim niedomaganiem...

[kornelia_sowa]

Taaaa, a oni upośledzeni i się nie domyślą.
Jak dorosli ludzie nie wpadną na pomysł, ze coraz słabszym rodzicom trzeba pomysł, to albo sa ofermy upośledzone, albo egoiści (widzą a udają ze nie bo tak im wygodnie)

[heca7]

tojamarusia napisała:

> Milko- mam dwoje rodzeństwa. Żadne z nich nie jest zainteresowana pomocą przy c
> oraz bardziej tego potrzebujących rodzicach.
>
Przyznasz jednak, że przy rodzeństwie szansa na to, że któreś pomoże w pomocy rodzicom znacznie wzrasta? Przy jedynaku z góry wiesz, że takiej możliwości nie ma.

[znowu.to.samo]

Czasem da się coś ugrać z tym rodzeństwem, choć może nie być łatwo. Moim.zdaniem jeśli rodzeństwo było lub nie- zgrane od dzieciństwa to potem rzutuje na wzajemne relacje
Najgorzej jest gdy ten jedynak wyjedzie daleko. Potem jest problem...kto do kogo ma sie przenieść. Starsi ludzie z reguły nie lubią radykalnych zmian, młodzi zakorznieni na miejscu pracą, dziećmi ....

[rozalia_olaboga]

Może i wzrasta, ja tam nie wiem... Jestem jedynaczką. Wszystkie znane mi rodzeństwa, zgodne za życia rodziców, poklocily się kiedy przyszło do dzielenia majątku. W wielu przypadkach przyczynili się do tego rodzice, przepisujac majątek jednemu dziecku. Ja przynajmniej tego uniknę.
Z perspektywy jedynaczki - przez całe dzieciństwo byłam bardzo nieszczęśliwa i samotna, bardzo chciałam rodzeństwo (najlepiej starszego brata. )
Teraz widzę plusy. Minus - po śmierci rodziców zostaje się na świecie samemu, nie ma nikogo, kto zna nas od dzieciństwa...

[bergamotka77]

Zgodze sie - z rodzenstwem jest taka wiez, jaka nie laczy nas z nikim innym. Tylko my z bratem znamy naszych rodzicow od zawsze od strony rodzielskiej i potrafimy smiac sie z roznych rzeczy, ktore nas spotkaly w dziecinstwie, znamy tych samych ludzi, pamietamy te same wydarzenia, jedzilismy w te same miejsca, spedzalismy czas razem niemal non stop jako dzieci. I bardzo przezylam gdy moj brat wyjechal na studia do innego miasta choc mialam juz 17 lat i powinnam była sie cieszyc, ze mialam wiecej przestrzeni dla siebie i lazienke na wylacznosc. Otoz nie - bardzo za nim tesknilam przez te 5 lat choc przyjezdzal dosc czesto. Dzis mieszka 500 m ode mnie i dorobil mi kluczyk do furtki, bym miala blizej jak chcę wpaść (uliczka jest zamknieta bo to zamkniete osiedle ) i musialabym objechac je cale aby wejsc przez glowna brame. Spedzamy razem wszystkie swieta, urodziny dzieci i nasze, widujemy sie 2-3 razy w tygodniu i duzo sie razem smiejemy. Wiem, ze mi zawsze pomoze, zawsze moge liczyc na jego rady, a jest bardzo ogarniety zyciowo i zaradny plus swietny z niego ojciec i maz. Zdecydowanie warto miec starszego brata

[unaluna]

Mam starszego brata i czuję się jakbym w ogole nie miała rodzeństwa. Spotykamy się okazjonalnie,dzwonimy do siebie bardzo rzadko.
A odkąd doszła jeszcze bratowa,którą wszyscy "uwielbiają" to słabe już wcześniej chęci do utrzymywania więzi jeszcze bardziej osłabły.
Niby mamy tych samych rodziców, tak samo byliśmy wychowywani,mamy wspólne wspomnienia...a jesteśmy tak krańcowo różni,że zawsze trudno nam było zbudować silną więź.
Natomiast moj małżonek ma brata starszego 10 lat. Gdy mąż był dzieckiem i nastolatkiem mieli słaby kontakt,bo różnica wieku robiła swoje. Natomiast już jako dorośli ludzie mają z sobąbardzo serdeczną więź, pomaga też to ,ze mieszkamy blisko siebie, więc łatwo się nam widywać i wspólnie spędzać czas. Choć oczywiście odległość to nie wszystko, obie strony muszą jeszcze chcieć

[hanusinamama]

Ja mam barata ale wieź słaba. W dodatku pierwszy sie wymiksuje z opieki nad rodzicami...

[bulzemba]

Durne gadanie. Przez coś takiego wmawiasz dziecku, że ma mieć traumę.

[tol8]

Jako jedynaczka widzę same plusy i jeden minus. Ten minus to brak rodzeństwa do odwiedzania, bycia chrzestnym itp w dorosłości a dla moich dzieci brak kuzynow.
Za to w dzieciństwie miałam pokój i rodziców dla siebie, ich uwagę również. Mogli sobie pozwolić na więcej wobec jednego dziecka. I omijają mnie walki o spadek.

[zuleyka.z.talgaru]

Szkoda, że swoim dzieciom zafundowałaś piekło walki o spadek mieszkania z socjalu.

[ichi51e]

Przeciez tol juz ma plan jak zalatwic dzieciakom kolejne mieszkania. Poza tym ona ma wiecej mieszkan niz tylko to ktore zalatwili

[magata.d]

tol8 napisała:

> Jako jedynaczka widzę same plusy i jeden minus. Ten minus to brak rodzeństwa do
> odwiedzania, bycia chrzestnym itp.

[thank_you]

Przeciez walczyłas o spadek po swoim biologicznym ojcu 😂 Usmiercilas go chyba dwa razy 😂

[fibi00]

Dlaczego brak możliwości bycia chrzestną, dlaczego brak kuzynów swoich dzieci? Jeśli ojciec dzieci ma rodzeństwo to i kuzyni są/będą a za chrzestną też można iść do rodziny męża...

[princesse]

fibi00 napisała:

> Dlaczego brak możliwości bycia chrzestną, dlaczego brak kuzynów swoich dzieci?
> Jeśli ojciec dzieci ma rodzeństwo to i kuzyni są/będą a za chrzestną też można
> iść do rodziny męża...
Oczywiście U rodziny męża odpada, primo inne wyznanie, secundo kiedy się poznaliśmy, dzieciaki szwagierki były już dawno ochrzczone, ale będąc jedynaczką mam troje chrześniaków. Syn ciotecznego brata, córka jednej przyjaciółki, syn drugiej.

[triss_merigold6]

Problem pojawia się w momencie kiedy, któreś z rodziców potrzebuje nawet jeszcze nie osobistej opieki, co pomocy logistyczno-organizacyjnej (zawieźć, przywieźć, naprawić, zamówić). Mam znajomych głównie w wieku 40+ i wszyscy mają ten sam problem ze starymi rodzicami.
Druga kwestia - może okazać się, że dziecko nie założy rodziny, przy dwójce i więcej ryzyko braku wnuków mniejsze.

[stasi1]

Ja mam siostrę ale z niej żadnej pociechy nie mam. Wszystko na mojej głowie, czasami jeszcze dochodzi siostra do pomocy(znaczy ja jej). Raz nawet z mężem wzięli pieniądze(na benzynę) od mamy że ją zawiozą na cmentarz i nie zawieźli. Na szczęście ja nie musiałem już wieźć.

[miss_fahrenheit]

ichi51e napisała:

> Jakie sa w sumie?

Nie widzę żadnych.

[bergamotka77]

Ale rodzice nie stają się mniej dostępni przy dwojce dzieci - może przy piątce tak. A poza tym dziecko uczy się majac rodzenstwo, że nie jest pepkiem świata co jest bardzo pomocne w życiu. Jedynacy, choć nie chcę generalizowac, zwykle wszystko robią wolniej, słabiej współpracują z innymi - mają mniejszą praktykę w czekaniu na swoją kolej i są częściej narcystyczni.

[rosapulchra-0]

Co za bzdury i choć nie generalizować, to własnie to zrobiłaś i poleciałaś krzywdzącymi stereotypami.

[sumire]

Wszystko robią wolniej?...

[little_fish]

No, nie muszą się spieszyć, żeby zdążyć przed rodzeństwem 😂😂😂

[bergamotka77]

Tak, wolniej jedzą na przykład Miałam koleżanke, która jadła obiad godzinami bo nie musiała się spieszyć. Rodzice zawsze czekali cierpliwie az przeżuje kazdy kęs. Normalnie ja byłam przy deserze a ona ledwo kończyła przekąski. Jadła lody, które jej się topiły zanim je zlizała. Szykowała się o wiele dłużej gdy wychodziłyśmy itd.

[ichi51e]

Serio to dobrze ze ktos szybko je? Zawsze mi sie wydawalo ze wlasnie powinno sie jesc powoli

[daniela34]

Jezu, jestem jedynaczką i bardzo szybko jem (nawet za szybko, ichie ma rację, to nie jest dobre) oraz bardzo szybko chodzę. Kombinacja genów (mój ojciec ma identycznie) i trybu życia (sporo się przemieszczam w ciągu dnia i to zbiorkomem, bo nie znoszę korków, na i z przystanku muszę dojść, a że nie lubię się spóźniać to chodzę szybko). Moja koleżanka z podstawowki miała 2 rodzeństwa i najpierw nie umiała jeść sztućcami i gryźć, a potem jadła bardzo wolno (intelektualnie- w normie)

[bergamotka77]

Nie chodzi o to aby jesc w biegu, ale przezuwac kazdy kes pol godziny to masakra. Ja robiłam wszystko duzo szybciej niz moje jedynaczkowe kolezanki. Poza tym były na sobie skupione - wyglad, dobór butów to obejscie miliona sklepów itd. Ja nie poswiecalam temu tyle uwagi. Do dzis rano jestem w max 20 min gotowa a moja kolezanka wstaje poltorej godziny przed wyjsciem z domu. To tylko przykłady.

[daniela34]

No ale jak wyżej- to.jie jest kwestia jedynactwa. Masz już trzy wpisy jedynaczek, które Ci mówią, że one tak nie mają. Co do szykowania- nie wiedziałam, czy robię to wolno czy szybko, bo nie miałam porównania. W tym roku zdarzyło się tak, że sxykowalam się na bal z 2 koleżankami w jednym apartamencie. Dwie jedynaczki i jedna z rodzeństwem. Jedynaczki czekały na tą trzecią.
P.S. Ja też się szykuję rano w 20 minut
P.S.2- tak, takie długie przeżuwanie każdego kęsa też mnie irytuje
Jakie z tego wnioski?

[kosheen4]

> Poza tym były na sobie skupione - wyglad, dobór butów to obejscie miliona sklepów itd. Ja nie poswiecalam temu tyle uwagi. Do dzis rano jestem w max 20 min gotowa a moja kolezanka wstaje poltorej godziny przed wyjsciem z domu. To tylko przykłady.


akurat te przykłady nie świadczą o niczym. z twoich postów cały czas przebija ja, ja, ja
- jesteś tak samo jak i one skupiona głównie na sobie.

[rozalia_olaboga]

Bergamotka, poczytaj sobie jakieś podstawy statystyki. Możesz zacząć od pojęcia korelacji przyczynowo-skutkowej oraz danych statystycznie istotnych.
W skrócie - fakt, że znane Ci jedynaczki jadly powoli, nie oznacza, że jedzenie powoli jest skorelowane z jedynactwem.

[milka_milka]

Jakieś straszne brednie wypisujesz. To, o czym piszesz, zależy od charakteru i temperamentu człowieka, nie od posiadania rodzeństwa.

[sumire]

Frapująca obserwacja. Jako jedynaczka od urodzenia zawsze kończę wspólne posiłki pierwsza

[rozalia_olaboga]

Ale to nie zależy od tego, czy się jest jedynakiem, daj spokój ja jestem jedynaczką i jem bardzo szybko. W życiu nie musiałam z nikim walczyć o jedzenie, zresztą niewiele osób chyba musiało walczyć o obiady, no daj spokój co innego czekoladki czy inne przysmaki, ale nie normalne jedzenie... Miałam dwie koleżanki, super wolne we wszystkim - jedna jedynaczką, jedna miała brata i to takiego mocno rywalizującego.

[zona_glusia]

To nie ma nic wspólnego z jedynactwem. Mam brata i siostrę a jem dość wolno a w dzieciństwie jadłam jeszcze wolniej. Na wakacjach u ciotki, spędzanych z licznym kuzynostwem, jadłam tak wolno, że ciotka wołała mnie parę minut wcześniej do stołu, abym mogła potem skończyć z innymi dziećmi. Przypuszczam, że czynność jedzenia mnie nudziła i dlatego dawałam się rozpraszać i np. zasłuchana przeżuwać za długo albo mniej energicznie niż inni machać łyżką.

[vinca]

No popatrz a ja mam rodzeństwo i w wieku 39 lat nadal jem bardzo powoli

[bulzemba]

Najsłabiej współpracujący z innymi ludźmi ci których znam to nie jedynacy. Jak całe dzieciństwo walczyli o swoje to współpracy się nie nauczą.

[rozalia_olaboga]

Moje obserwacje wskazują na coś wręcz odwrotnego. To jedynacy nie walczą o zasoby, bo nie musieli tego robić ludzie posiadający liczne rodzeństwo najczęściej uczą się rywalizacji (zdrowej lub nie), czasem tylko współpracy.
Bardzo polecam książkę Jedynacy!

[simply_z]

zalezy, jelsi midzy rodzenstwem jest duza roznica wieku, to praktycznie wychowuje sie dwoch jedynakow.

[bergamotka77]

Nieprawda. u moich synów jest prawie 8 lat rożnicy i nie maja żadanych cech jedynaczych. Bardzo o siebie dbaja, bronia się, pomagaja sobie. Sama sie dziwię jak nam sie udało, ze tak sie autentycznie kochaja i nie ma żadnych awantur między nimi, rywalizacji itd. Młodszy cięgle nas męczy o kolejne rodzeństwo. Nie wie ze o mały włos miałby dziś ponad 4-letnią siostrę lub brata. Ale Bóg chciał inaczej i nam nie dał tego dziecka, zresztą wtedy nie zaslugiwaliśmy na nie biorąc pod uwagę w jakim stanie był nasz związek.

[ichi51e]

Pewnie ze nie maja...

[sumire]

Pytanie, co to są te słynne "cechy jedynacze" (poza mitycznym nadmiarem miłości własnej i tym, że wolno jemy)...

[rosapulchra-0]

bergamotka77 napisała:

> Nieprawda. u moich synów jest prawie 8 lat rożnicy i nie maja żadanych cech jed
> ynaczych. Bardzo o siebie dbaja, bronia się, pomagaja sobie. Sama sie dziwię ja
> k nam sie udało, ze tak sie autentycznie kochaja i nie ma żadnych awantur międz
> y nimi, rywalizacji itd. Młodszy cięgle nas męczy o kolejne rodzeństwo. Nie wie
> ze o mały włos miałby dziś ponad 4-letnią siostrę lub brata. Ale Bóg chciał in
> aczej i nam nie dał tego dziecka, zresztą wtedy nie zaslugiwaliśmy na nie biorą
> c pod uwagę w jakim stanie był nasz związek.
>

#zazdroszcze

[potworia116]

bergamotka77 napisała:

> Jedynacy, choć nie chcę generalizowac, zwykle ws
> zystko robią wolniej, słabiej współpracują z innymi - mają mniejszą praktykę w
> czekaniu na swoją kolej i są częściej narcystyczni.
>
Powiedziała Bergamotka, forumowa Miss Narcyzmu

[bergamotka77]

Chyba nie znasz definicji narcyzmu. To normalne u Ciebie potworna psychofanko

[potworia116]

O, już mnie zdołałaś zaliczyć w poczet swoich fanów (zaraz będzie coś o zazdrości. To normalne u Ciebie, Miss Samouwielbienia.

[bergamotka77]

No raczej Mrs 🤣😂😀

[sumire]

Jako jedynaczka problem zasadniczo widzę tylko jeden - rodzice się starzeją i jeśli mieszka się daleko, to może stać się wyzwaniem w pewnym momencie. Z drugiej ludziom z rodzeństwem nie musi wcale być łatwiej. Mam dwie kuzynki, siostry, które żyją kompletnie osobno, widują się może 3 razy do roku i rodziców regularnie też odwiedza tylko jedna z nich.

[afro.ninja]

Zalezy jakiemu dziecku. Serio sa dzieci, ktore bardzo chca rodzenstwa. Nie mowie o dzieciach rok po roku, nawet dwa lata po, bo one nie czaja jedynactwa.

[ichi51e]

tez tak myslalam dopoki nie zobaczylam filmikow "dziecko dostaje pieska" no to jest radosc w zyciu nie widzialam zeby dzieciak tak reagowal na rodzenstwo... www.youtube.com/watch?v=MB7Z6rUVZeA

[ichi51e]

www.youtube.com/watch?v=45jlE1ep6tU

[bywszy]

ichi51e napisała:
> tez tak myslalam dopoki nie zobaczylam filmikow "dziecko dostaje pieska" no to jest radosc
> w zyciu

Dla kogo radość, dla tego radość.
Młodociany samiec nie dostał spazmów na widok pieska, to chyba nie radość.

[molik28]

Mój starszy bardzo chciał rodzeństwo. Kiedy się pojawiło to po roku jak pojechaliśmy do rodziny na wieś chciał zamienić brata na cielaczka

[asfiksja]

Większość jedynaków, których znam mają/mieli bardzo zapracowanych rodziców, nie wiem czemu tak często powtarza się przekonanie, jak to och, ach mamusia i tatuś jedynaka poświęcają mu mnóstwo czasu. Plus często relacje między rodzicami są niezbyt dobre (to oczywiście przyczyna niezdecydowania się na kolejne dzieci, nie skutek). Z moich obserwacji, najgorzej mają chłopcy jedynacy synowie samotnych matek intensywnie skłóconych z ich ojcami.

[daniela34]

No to już wirtualnie znasz jednà jedynaczkę, która ma zupełnie odwrotnie niż opisujesz. Moja mama od mojego urodzenia nie pracowała zawodowo (kombinacja wielu czynników, zdrowotnych i ekonomicznych), moj ojciec pracował sporo, ale czas dla mnie miał. Relacje mamy do dziś bardzo dobre. Natomiast samotną matkę syna znam 1 (wdowę) i faktycznie ich relacja jest dziwna, trudna, trochę niezdrowa, ale myślę, że to kwestia jej osobowości i traum a nie liczby dzieci.

[bulzemba]

Zatem rodzice jedynaków przynajmniej potrafią uczyć się na błędach. Natomiast znam sporo rodzina gdzie rodzice byli wredni ale mieli więcej niż jedno. I to już jest draństwo wyższe.

[daniela34]

Jako jedynaczka dostrzegam tylko minus późniejszej samodzielnej opieki nad rodzicami. Ale też posiadanie rodzeństwa niczego nie gwarantuje. Zmusić do opieki się nie da. Zmusić do finansowania da się w ograniczonym zakresie.
Ja specjalnie nie chciałam mieć rodzeństwa, to znaczy najpierw chciałam, starszego brata, ale dość szybko pojęłam, że to raczej niewykonalne potem nigdy nie czułam takiej potrzeby.

[aqua48]

Jestem jedynaczką i powiem tak, we wczesnym dzieciństwie bardzo mi rodzeństwa brakowało, nie miałam się z kim bawić, uwaga dorosłych była skupiona na mnie, ale potem zorganizowałam sobie towarzystwo przyjaciół, z którymi trzymamy się od lat tak jak rodzeństwa, wspieramy się ciężkich chwilach, dzielimy radości i smutki, uczestniczymy wzajemnie w rodzinnych imprezach. W okresie gdy spadła na mnie opieka nad starzejącymi się i potem umierającymi Rodzicami znowu było mi bardzo ciężko, bo za każdą decyzję byłam odpowiedzialna osobiście. Za to dużą ulgą i ułatwieniem było to, że nikt mi nie rzucał kłód pod nogi, nie przeszkadzał, nie podważał moich sposobów rozwiązywania problemów i nie musiałam się przed nikim tłumaczyć dlaczego zdecydowałam, czy postąpiłam tak a nie inaczej.. Ja w ogóle chyba w dużej mierze dzięki mojemu jedynactwu jestem przyzwyczajona i nauczona podejmowania właściwych decyzji i skutecznego działania oraz odpowiedzialności. Nikt mnie w tym nie wyręczał, na nikogo nie mogłam spuścić moich problemów.
Znam i mam w swoim otoczeniu i doskonale współpracujące rodzeństwa i takie które nie utrzymują specjalnych więzi i takie które wiecznie sobie przeszkadzają. tu nie ma żadnej reguły.

[sumire]

Myślę, że to właśnie jest niekiedy błędnie postrzegane jako ten niesławny "egoizm" jedynaków - ta samodzielność w podejmowaniu decyzji, trochę wymuszona okolicznościami, którą z czasem w człowieka wrasta jako coś naturalnego. Czasem to jest trudne, fakt. Ale ma też niewątpliwe plusy.

[molik28]

Wiesz co? Mam takie same doświadczenia jak ty. Mogłabym napisać o sobie to samo.

[sumire]

Tak, też chciałam mieć starszego brata W końcu go w pewnym sensie dostałam, bo mój facet ma starszego brata, bardzo fajnego, bardzo się lubimy i to jest taki książkowy przykład starszego brata roztaczającego ochronny parasol nad całą rodziną.

[aguar]

Takich wątków było już sporo. To, że istnieją plusy oraz minusy jedynactwa to fakt. Ale faktem jest też, że istnieje hejt w stosunku do jedynaków i rodziców jedynaków. I tak sobie myślę, że jest on nadal podtrzymywany przez ludzi, którzy decydują się na kolejne dziecko po to, aby pierwsze nie było jedynakiem. Nie tak, że mając jedno dobrze się sprawdzają w rodzicielstwie, poczuli, że właśnie mają niedosyt, chęci i możliwości na więcej. Tylko mimo, że z jednym jest niełatwo, są zmęczeni, niewyspani, wcale nie mają dla tego dziecka mnóstwa czasu ani wcale nie uwielbiają spędzać z nim czasu itp. itd. twardo realizują plan, że musi być dwójka. I co, potem mają pozwolić, żeby ci z jednym byli szczęśliwi realizując się w rodzicielstwie, bez przemęczania, bez wyrzutów sumienia, że stale brakuje środków lub czasu dla wszystkich dzieci? Nie, nie mogą, trzeba im zdjąć ten uśmiech z twarzy!

[jolie]

Kolejny raz wypisujesz dziwne rzeczy na temat rodziców więcej niż jednego dziecka. Klasyczny mechanizm pt. kwaśne winogrona, bo kilkakrotnie pisałaś, że bardzo chciałabyś mieć więcej niż jedno dziecko. Skończ już z tym umęczeniem, zaniedbywaniem dziecięcych potrzeb i brakiem czasu rodziców, którzy mają dwójkę dzieci albo więcej.

[aguar]

Ale ja nie uważam, że wszyscy bardziej dzietni tacy są. Jednak dowalanie rodzicom jedynaków naprawdę istnieje, również na tym forum. Wiadomo, że tego zaboli, kto jest na tym punkcie wrażliwy. I ja się tylko zastanawiam skąd ta potrzeba wywyższania się i chwalenia?

[jolie]

I wszyscy rodzice dwójki/trójki i więcej dzieci wywyższają się i dowalają rodzicom jedynaków? Wątpię. A Ty wiecznie piszesz o zaniedbywaniu dzieci w rodzinach, gdzie jest więcej niż jedno dziecko, masz jakąś obsesję.

[aguar]

"I wszyscy rodzice dwójki/trójki i więcej dzieci wywyższają się i dowalają rodzicom jedynaków?"
Nie wszyscy, ale od czasu do czasu się jacyś znajdą, nie jest to wyjątkowo rzadkie zjawisko.

[rosapulchra-0]

Kolejna nawiedzona w kwestii oceniania innych pod względem ilości dzieci.

[lucky80]

Że dziecku byłoby ciężko się podzielić uwagą z nowym członkiem rodziny to ja się bym w ogóle nie przejmowała. Pytanie czego chcą rodzice. Sama mam brata i 2 dzieci. Nie wyobrażałam sobie mieć 1. Lubię patrzeć na moje dzieci, na więź ich łączącą, nawet na ich konflikty. Mam nadzieję, że będą się wspierać całe życie, tak jak dotychczas. I że któreś z nich zdecyduje co z nami zrobić na starość.. Bo może być tak faktycznie, że jednp się nie będzie nami interesować, ale może w takim razie to drugie będzie

[3-mamuska]

Nie widzisz bo ci się wydaje ze świetnie rodzicie są skupieni na mnie.

Niestety to przychodzi w wiekiem, widzę jak fajnie rodziny się spotykają jak rodzice byli mądrymi rodzicami to i w rodzinie fajne relacje panują.
Spotykają się w niedziele na obiad/grile/wycieczki urządzają wielkie wigilie.
Dla mnie to plus. Ja mam 2 siostry tu ale one są trochę inne. Maja inne zainteresowania i inne priorytety nie obchodzą świat urodzin imienin. I mi tego brakuje.

Duża pomocą jest opieka nad nasza mama. Na miejscu jest brat ,a my we 3 wysyłamy kasę na opiekę na leki dodatkowe rzeczy. A brat wpada do mamy i sprawdza jak się sprawy maja. Mamy do niego pewne zaufanie.
Nie wyobrażam sobie aby to było tylko na głowie jednej osoby. Zwłaszcza z daleka lub jak ja z wymagającym dzieckiem.

[elf1977]

Szczerze mówiąc, śmieszy mnie to ciągłe roztrząsanie, co jest lepsze, a co gorsze. Ludzie z jakichś przyczyn decydują się na jedynaka, często są to przyczyny, o których nie mówią osobom postronnym. Nie ma co demonizować jedynactwa i nie ma co gloryfikować większej ilości dzieci. Zawsze byli jedynacy i zawsze były rodziny wielodzietne. Nie ma jednej recepty na szczęście.

[elf1977]

A, jeszcze na marginesie, mój mąż jest jedynakiem i tego "jedynactwa" wcale po nim nie widać, natomiast ja mam brata, przeżywam obecnie najgorszy okres w życiu, a mój brat od wielu miesięcy nawet do mnie nie zadzwonił. Byliśmy jako dzieci normalnym, zdrowym rodzeństwem...

[daniela34]

Dodałabym- dla każdej rodziny optymalna liczba dzieci jest inna. Moja przyjaciółka ma czworo rodzeństwa, rodzice (mimo momentami naprawdę trudnej sytuacji finansowej) wychowali ich wszystkich świetnie, wszyscy skończyli studia, dobrze zarabiają, trójka ma już własne rodziny, mieszkania, dzieci. Wszyscy (wszystkich znam i lubię) są fajnymi, dobrymi, mądrymi ludźmi i mają ciepłe, bliskie relacje. Ktoś by powiedział, że 5 dzieci to już za dużo, a u nich to było optymalnie, sądząc po rezultatach.

[daniela34]

Uzupełniająco- różnica między jedynakiem a osobà z rodzeństwem nie jest chyba tak ogromna, skoro wszystkie moje trzy najbliższe przyjaciółki są właśnie z rodzin wielodzietnych (odpowiednio: 3, 4 i 5 dzieci). Jakoś się dogadujemy, z jedną już 20 lat, z pozostałymi- 16

[kosmos_pierzasty]

Nie ma?

[aagnes]

Mam dwoje rodzenstwa, i zawsze narzekalam, ze pokoj trzeba dzielic, uwage mamy, potem jakies spory odnosnie mieszkania itd... Ale M jest jedynakiem, i baaardzo mi zazdroscił i zazdrosci, przede wszystkim wiekszej rodziny co oczywiste, możliwosci podzialu opieki nad rodzicami, skupienia 100% uwagi na nim przez rodzicow. jeszcze bardziej jaskrawym przykladem jest M mojej siostry, ktory kilka dni temu stracił mame, ojca juz dawno. ból po stracie - oczywisty, ale swiadomosc, ze jest sie samemu na swiecie, "pierwszym od góry" jest podobno potworna, szczegolnie, ze ma czterdziesci pare lat a nie powiedzmy 60 kiedy pewne sprawy sa kwestia czasu i sa oczywiste.
Ja sama zdecydowalam sie na jedno dziecko, nie jestem w stanie zapewnic dwojce uwagi, sily, tak samo dobrego startu. nie znosze podejscia do zycia "jakos to bedzie", minusy znalam, ale taka decyzja zapadła i koniec.

[simply_z]

trudno. Takie zycie. Wasze dziecko tez tak bedzie kiedys pewnie miec..

[kosheen4]

osobiście minusów nie widzę.
za to lekko spuchłam po przypisywaniu jedynakom wolnego jedzenia - to lepsze od fizjonomiki moja babcia, posiadaczka kilkorga rodzeństwa, była najwolniej jedzącą osobą jaką znałam w życiu - mam tak samo, owszem, jako jedynaczka.

[daniela34]

Jak to było u Lombroso? Gruby kark, niskie czolo- zbrodniarz. Twórcze rozwinięcie: wolno je- jedynak

[zetkaad]

Bardzo chciałam mieć rodzeństwo. Ciągła uwaga rodziców jest przereklamowana

[chatgris01]

Rodzeństwo też jest przereklamowane (do mniej więcej 15 roku życia bardzo żałowałam, że nie pozostałam jedynaczką, doceniłam brata dopiero wtedy, gdy też stał się nastolatkiem-młodsze rodzeństwo w dzieciństwie to klątwa, nadal tak uważam).

[zetkaad]

Bardzo sie cieszyłam gdy brat się w końcu urodził. Zawsze żałowałam, że rodzice nie zdecydowali się na więcej dzieci

[daniela34]

zetkaad napisał(a):

> Bardzo chciałam mieć rodzeństwo. Ciągła uwaga rodziców jest przereklamowana

Niekoniecznie (albo nie zawsze jest tak ciągła, że staje się upierdliwa, nawet przy jedynakach). Zależy

[sirella]

tak bywa. przy nadopiekuńczych lub nadkontrolujących rodzicach to wielka ulga dla dziecka gdy ich nad- się rozkłada na kilkoro dzieci.

[jdylag75]

Wychowanie zżytego rodzeństwa to ciężka praca, nie gwarantująca powodzenia, wystarczy że w dorosłości wyjdzie głupia różnica poglądów politycznych..... Sama nie jestem jedynaczką, mam rodzeństwo z którym jestem zżyta, ale wg mnie to zbieg okoliczności, bo żeby być blisko z kimś musi być klimat do zaprzyjaźnienia się, nie dostaje się tego niejako z urzędu. NIe przemawia do mnie twierdzenie, ze musze kogoś lubic i być bardziej wyrozumiała to to rodzina.
Moja koleżanka jedynaczka martwiła się i narzekała, ze jest skazana na wyłaczna opiekę nad mamą, niestety musi to robić bardzo intensywnie, doskwierał jej również brak bliskiej rodziny.

[rosapulchra-0]

Jestem jedynaczką. Odkąd pamiętam, zawsze chciałam mieć rodzeństwo. Za to mam trzy córki, które już dorosłe i widzę, że mimo różnych starć szanują się, pomagają sobie wzajemnie i też mogą na siebie liczyć. Nie mam pojęcia, jaką byłabym siostrą, na pewno starszą, bo jestem pierwszym i jedynym dzieckiem mojej matki.

[bergamotka77]

Jedynaczki na tym forum częściej dają do wiwatu...

[rosapulchra-0]

Nie wiem, czy jest cos durniejszego na tym świecie od twojego toku myślenia.

[zielonecurry]

Z rodzeństwem to jest loteria. Można mieć fantastyczne relacje, ale można trafić jak ja. Siostra ma zdiagnozowaną osobowość niestabilną emocjonalnie typu borderline. Nawet nie pamietam kiedy zaczeła rujnować mi życie. Od dekady jestem wrakiem człowieka. Już straciłam nadzieję że kiedykolwiek będzie normalnie, że będę mieć choć jeden spokojny miesiąc. Rodzeństwo męża jest jeszcze gorsze. Kłótliwi, kapryśni, małostkowi, mściwi i obłudni. Nie moża na nich polegać w żadnej sytuacji. Niezliczoną ilość razy wystawili nas do wiatru. Jak urodziło się moje dziecko to byłam na 100% pewna że kolejnego nie chcę. Swojej decyzji nie żałowałam nigdy.

[aagnes]

Współczuje, czesciowo rozumiem, trudne rodzenstwo potrafi baaardzo zatruc zycie.
Gorąco polecam maksymalne schlodzenie stosunków przynajmniej z rodzenstwem meża.

[laura.chiara]

Mam jedynaczke, nie z wyboru, tak wyszlo. Bardzo chcialam miec wiecej dzieci, nalepiej trojke, ale conajmniej dwojke. Moja corka bardzo chcialaby miec rodzenstwo, ale to juz bardzo malo realne. Dlugo sie staralismy. Zaczynam doceniac pewne aspekty posiadania jednego dziecka, ale to, czego najbardziej sie obawiam to to ze trudno bedzie mi pozwolic jej sie oddalic, odseparowac. Oczywiscie, ze bede ja wspierac w dorastaniu i indywiduacji, ale wiem, ze bedzie ciezko, bo jestem bardzo skupiona na niej, co chyba jest dobre teraz kiedy jest mala, ale kiedys nie bedzie. Wiem, ze musze dac jej wolnosc i przestrzen, i na pewno to zrobie, sama bardzo potrzebuje przestrzeni, ale bedzie mi ciezko. Mam swoje sprawy, zainteresowania, pasje, znajomych, ale poza corka wlasciwie nie mam nikogo bliskiego i bede musiala bardzo sie starac zeby jej tym nie ograniczac.

[wrotek0]

Wg mnie jedynactwo nie jest dobre. Ja i mąż - jedynacy, tak naszym rodzicom wyszło. My zdecydowaliśmy się na dwójkę, para mieszana, córka starsza o 3,5 roku. Dzieciaki już dorosłe, częściej się widują i rozmawiają ze sobą niż z nami, prowadzą życie towarzyskie bez naszego udziału. Bardzo mnie to cieszy. CO do walki o spadek, to zamierzam w którymś momencie spieniężyć nieruchomości i obdarować dzieci po równo, zostawiając sobie coś na czarną godzinę i przenieść się (sama lub z małżonkiem) do domu seniora. Żeby nie miały takiego kłopotu, jak my teraz z Mamą męża ( ostatnia z rodziców, reszta już od ponad ćwierć wieku nie żyje). Ja jako jedynaczka zostałam bez rodziców w wieku 24 lat, dobrze, że miałam już męża i dziecko wtedy. I Teściów na medal...

[bywszy]

wrotek0 napisała:
> ... CO do walki
> o spadek, to zamierzam w którymś momencie spieniężyć nieruchomości i obdarować
> dzieci po równo, zostawiając sobie coś na czarną godzinę i przenieść się (sama
> lub z małżonkiem) do domu seniora. ...

Mąż: Kochanie, dzieci się usamodzielniły, dom jest za duży dla nas dwojga. Poszukajmy czegoś mniejszego i wygodniejszego, a ten sprzedajmy.
Żona: Nie, nie pozbywajmy się tego domu. Kiedy jedno z nas umrze, ja otworzę w nim pensjonat.

[natalia.nat]

Nie widzę żadnych problemów/minusów jedynactwa.

[vinca]

Tak to czytam i wątek podnosi mnie na duchu. Moja córka jest i bedzie jedynaczką (nie z naszego wyboru). Wolałabym by miała rodzenstwo choc z doswiadczenia wiem, że z rodzenstwem układa się bardzo różnie. Najbardziej obawiam się tego, że nasza rodzina starzeje się i nie ma w niej dzieci. Mam nadzieję, że kiedys zalozy własną rodzinę i nie będzie samotna (bo tego tak naprawde sie boje).
Skoro jednak tyle tu zadowolonych jedynaczek, to może nie bedzie tak źle

[laura.chiara]

" Najbardziej obawiam się tego, że nasza rodzina starzeje się i nie ma w niej dzieci."
Ja tez sie troche tym martwie. W naszej rodzinie jest jedno dziecko, moja 8-letnia corka, rowniez jedynaczka nie z naszego wyboru. Z mojej strony ciotecznego rodzenstwa nie ma i nie zanosi sie na to zeby miala, ze strony meza ma i kuzyni/kuzynki ja uwielbiaja, ale wszyscy sa ok. 20 lat starsi. jeden z jej ciotecznych braci ma juz wlasna corke, o 7 lat mlodsza od mojej, wiec jednak dosyc duza roznica; poza tym kuzyn jest tata dochodzacym i srednio zwiazanym ze mna i moim mezem, wiec roznie moze byc. Reszcie kuzynostwa na razie nie spieszy sie do dzieci, pewnie kiedys niektorzy beda mieli, ale te dzieci beda jednak duzo mlodsze od mojej corki. Tez mam nadzieje, ze corka zalozy rodzine, ale z drugiej strony nie chce egoistycznie na to liczyc, to musi byc jej wybor... Instyktu macierzynskiego wystarczyloby mi na pewno na kilkoro dzieci, ale zycie ulozylo sie inaczej. Chcialabym miec kiedys wnuki, ale zupelnie nie ode mnie to zalezy.

[forma-lina]

Ja mam podobne obawy, z tym, że drugiego dziecka raczej nie będzie z racji mojego wieku i późnego macierzyństwa. Córka ma 5 lat, dwóch kuzynów w mniej więcej swoim wieku - 9 lat i 7, ale mieszkają 200 km od nas, rodzice po rozwodzie. Moja siostra ma syna 15-letniego, a siostra męża syna 22-letniego. Nie ma kuzynki, w rodzinie dominują chłopcy. Pewnie gdybym miała syna, to bym się tak nie martwiła, kobieta w życiu ma często ciężej niestety i inaczej przeżywa problemy. Ja mam siostrę i jesteśmy w bardzo dobrych relacjach, nie wiem, czy to również kwestia tej samej płci. Przyznam, że jedynactwo córki trochę mi zatruwa życie. Z drugiej strony rodzić dziecko po 40-tce tylko dlatego, żeby córka miała rodzeństwo, to lekkie szaleństwo.

[sabina211]

Sama urodziłam 4 dziecko 3 dni przed 40 urodzinami i sporo koleżanek rodziło w tym wieku (+/-) 2 lata. Obecnie 2 dziecka spodziewa się bliska koleżanka, która o ponowne macierzyństwo (razem z tym samym mężem) starała się 15 lat i ma termin w najbliższych okolicach 41 urodzin. Są zachwyceni, że się udało. Ich 18-nasto letnia córka też. Więc różnie się układa i sam wiek 40 nie jest wyznacznikiem wszystkiego...Jeśli naprawdę chcesz, to do dzieła...Nic nie tracisz, ew. się nie uda.

[aguar]

Wiecie czego ja zazdrościłam najbardziej koleżankom jedynaczkom? Tego czasu, kiedy same miały dzieci i koncentracji ich rodziców właśnie na wnukach od tylko jednego dziecka. Odniosłam wrażenie, że dokładnie dzięki temu niejedna jedynaczka sama sobie mogła pozwolić na więcej dzieci - bo miała wokół wielu dorosłych chętnych do pomocy. Akurat mam taką koleżankę z trójką, każdym po kolei opiekowała się jej matka - do czasu aż poszło do przedszkola, a i w okresie przedszkolnym i wczesnoszkolnym po powrocie z placówki i w czasie chorób. Ta koleżanka już swoim córkom nie będzie w stanie tego dać, chociaż obdarowała je rodzeństwem.

[ichi51e]

To czy bavia bedzie sie zajmowac dziecmi zalezy od wieku rzeczy charakteru babci charakteru matki... nie jest to takie 0:1. Moja tesciowa bardzo zajmowala sie dzieckiem corki syna wcale. Moja mama zajmowala sie dzieciakami brata, moimi nie. Po prostu ja nie mam takiego charakteru zeby komus odstapic, na glowe zwalac...

[aguar]

"Z drugiej strony rodzić dziecko po 40-tce tylko dlatego, żeby córka miała rodzeństwo, to lekkie szaleństwo."
Ja uważam, że w ogóle rodzić po to, aby dziecko miało rodzeństwo, niezależnie od wieku, to szaleństwo. Natomiast rodzić po 40-tce, jeśli chce się mieć dziecko jest zupełnie ok.