model matki cierpiącej

[delcia]

Moja mama a babcia mojego dzieciątka prezentuje taką postawę jw.
Najpierw miała najgorszy poród na świecie, ja choć chciałam mieć jak najlżej
niestety ją "przebiłam" - myśląc jej kategoriami, choć i tak nie było
strasznie.
Potem ona miała strasznie pogryzione piersi przez 2-3 miesiące karmienia, no
ja na pewno znacznie mniej skoro karmię już 10 miesiąc....
Ona była znacznie bardziej niewyspana, bo musiała w nocy sterylizować
butelki, no ja nie bo dziecko jak mnie budzi w nocy to daję cyca (notabene
potrafi nawet co 30 minut, bo lubi się przyssać).
Ona musiała od 3-4 miesięcy gotować zupki, ja wygodnicka po skończeniu 6
miesiąca i to 2 miesiące ze słoiczków (no ja (babcia) tego bym swojemu
dziecku nie zrobiła....), teraz gotuję, bo dziecko sie zbuntowalo.
przykladow setki, ale dziecko sie obudzilo wiec poprzestaje na tych.
czy Wasze mamy i babcie Waszych dzieci tez widza macierzynstwo w kategorii
cierpienia?

[madelaine6]

Dokladnie tak moja tesciowa wspomina czas,kiedy jej
dzieci byly male.Porod miala najgorszy na swiecie,
nie bylo pampersow,chodzila do pracy.Nic nie bylo w sklepach.
I mowi to z taka duma,ze czasem czuje,ze to moje macierzynstwo
jest jakby gorsze? niz jej.No bo ona sie tak poswiecala...

[madelaine6]

Za szybko enter))
Dodam jeszcze,ze my-matki mamy teraz podobno super lekko.
Pralka pierze,obiadki w sloiczkach,soczki itp.Nic,tylko kupowac,
placic i miec.Reszta ponoc to juz pestka )))

[saba76]

Umnie podobnie
matka miala ciezki porod ,za to tesciowa cieszy się szypkim,ale musiala przed
porodowką rodzic ,a my -osobne sale
tetra,woda to prania grzana na piecu-my pampers i pralka
tarla zupki-babie-ja nietre od 3mc jak one ,ale od 7mc wcześniej dziecko nawet
niechcialo spojżeć na zupke,a tym bardziej na sloiczek
oj cierpialy nasze matki i tesciowe
zabiegane,między koleja za kawą,papierem toaletowym a mięsem z dzieckiem na reku
ale.........
czy niemialy dluzszego macieżyńskiego,dodatków rodzinnych,męzowie mieli
prace,bo należala się.

Chyba łatwiej być xcierpiennicą,niż matka z planami i kozystająca z udogodnień

[mama_oli_i_tomka]

Taaa... a pieniądze same na konto sobie przylatują...
Ja na szczęście nie mam tak źle. Teściowa wprawdzie narzeka na swój pierwszy
poród, ale zaraz dodaje, że dobrze, że czasy się zmieniły, że teraz łatwiej (te
pieluchy, pralki, gotowe zupki, kremy i cała reszta), ale to dobrze, bo i
macierzyństwo jest przyjemniejsze i dla siebie jest więcej czasu (?)... Raczej
te porównania robi w kontekście "wtedy były inne czasy, dobrze że teraz jest
coraz łatwiej" no i zawsze z teściem chwalą, że dzieci takie fajne, ładnie się
chowają, zdrowe, uśmiechnięte Aż miło na sercu się robi.
Moja mama czasem wyskoczy z jakąś uwagą, ale raczej nie ma "pretensji", że moje
macierzyństwo jest w jakiś sposób łatwiejsze od jej macierzyństwa.
Za to takie uwagi typu "ty się ciesz, bo ja to musiałam te pieluchy prać i
gotować, a z domu się ruszyć to jak wyjazd na tydzień tyle rzeczy dla
dziecka..." słyszałam od innych "życzliwych" mi osób
Na takie "zaczepki" odpowiadam, że skoro coś jest dostępne a mnie póki co stać
to korzystam. To zazwyczaj zamyka buzie zrzędom
Pozdrawiam i życzę łatwego macierzyństwa

[verdana]

A moja mama zawsze twierdziła, ze jestem jej jedyną córką. Jednak widzę, że
chyba wszystkie jesteśmy córkami tej samej matki. Ona też miała wszystko gorzej
(mimo, ze ja mam troje dzieci - z tego dwoje wychowywanych jeszcze za starych
dobrych czasów - bez słoiczków, pampersów i pralki). No wiec będę miała czym
przelicytowywać moją córkę i przyszłą synową.

[mbkow]

moja mama, jak i tesciowa nie robia takich uwag. prawde mowiac, po porodzie
uskutecznilam pare takich rozmow, w ktorych sama osobiscie przyznalam, ze je
podziwiam, bo mialy trudniej. jak mama opowiadala mi, ze lekarz jej kazal co
rano oprozniac (?!?!?!) piersi i ona wyciskala po litrze mleka, a nastepnie
wylewala do klopa, to sie poryczlam z zalu nad nia. w ogole czesto zalewalam
sie lzami w rozmowach, wiec wyszlo, ze bardzo jej wspolczuje z roznych
powodow to bardzo rozmiekalo jej serce...
i wlasciwie czesciej stykam sie z takimi glupimi porownaiami ze strony
kolezanek, co mnie wpienia na maxa. ale wole powiedziec: 'jaka jestes biedna'
niz wdawac sie w jakies glupie konkursy, ktora biedniejsza, bo przyczyna tych
moich 'cierpien' jest upragnione, slodkie, tlusciutkie i rozpuszczone
dzieciatko-Stas
ale jedno jest pewne - jestes zmeczona, niewyspana i tego ci mama takim
gadaniem nie zmieni. nie wiem, czemu mama Cie tak meczy? moze oczekuje, ze
powiesz jej: 'Ty to bylas biedna', bo nikt jej tego nie mowil, a bardzo
chciala... a moze, jakbys jej tak powiedziala, to by sie zaczelo lamentowanie
na maxa przy kazdej okazji... z niektorymi nie ma co dyskutowac, lepiej
faktycznie buchnac cos w stylu: 'dziekuje Bogu, ze zyje w tych czasach,
dziekuje, ze moge kupowac pampersy i karmic dlugo piersia'.
pozdr, monika

[bea.bea]

ani moja mama , ani moja teściowa nigdy nie narzekały.
pewnie , ze mówią , tobie to dobrze pampersy, słoiczki...ale ja uważam , ze
maja racje...
przeciez nam naprawdę jest o wiele lepiej...
przyznam , ze próbowałam załozyć mojemu synowi pietuche z tetry, ale jak zrobił
kupę, to zastanawiałamsie , jak ją z tej pieluchy wydłubać..
nigdy nie będe próbowała przecierać zupy z mięsem przez sitko....
o sterylizowaniu butelek nawet nie wspomnę...

myślę, że one naprawdę mialy o wiele gorzej...
i myslę,ze za jakieś 20 lat kiedy nasze dzieci będą miały dzieci, i technika
pójdzie cho cho cho...
to i my będziemy zazdrościć naszym synowym i córkom....i zapewne z tej
perspektywy nam było o wiele gorzej...

no bo jeśli porównamy nasze macieżyństwo, z naszymi matkami, z naszymi babkami,
z naszymi prababkami...itd...to im dalej tym gorzej )

[milarka]

bea.bea mam dokładnie te same odczucia co ty,
moja mama i teściowa też nie narzekają, czasem coś wspomną o przecieraniu zupek
przez sito, czy o tetrze,
i uważam, że mają rację, że wtedy było gorzej, no bo było i już
a ówczesne porodówki........ brrrrrrr (intymność, znieczulenie, wybór pozycji
do rodzenia, dziecko z matką, pomoc w karmieniu piersią - te pojęcia wtedy NIE
ISTNIAŁY!!!)
Ja tam się cieszę, że jestem mamą w dzisiejszych czasach, a nie 30 lat temu.

[pesteczka5]

Ja nie rozumiem, przyznam.

Moja mama co prawda nigdy nie narzekała, nasze dzieciństwo wspomina z
rozrzewnieniem, ale to oczywiste, ze miała trudniej!
Byli sami z ojcem w obcym mieście, znikąd pomocy, oboje pracowali, tetra,
gotowanie zupek i... bieda, dwie budżetowe pensyjki. Moja mama gotowała obiady,
przecierała zupki, szyła sukienki mmie i moim lalkom, robiła przetwory z
własnoręcznie przydźwiganych z targu składników, bo auta nie miel. Prała we
Frani, a ojciec wykręcał, pieluchy gotowali na gazie. I byli z ojcem
szczęśliwi! Cieszyli się sobę i dzieckiem, czyli mną. Żadnych terapii
rodzinnych i problemów egzystencjalnych.

Ja mam nianię, auto, pralkę automatyczną, brak kłopotów finansowych (albo moze
nie tego kalibru), pampersy, słoiczki, foteliki, pomoc całej rodziny i jestem
wiecznie zmęczona i niewyspana.

A mamę podziwiam. Po prostu nie wiem, jak ona i kobiety z jej pokolenia to
robiły! Dodam, ze moja mama dawnej porodówki nie postrzegała jak koszmaru,
zawsze mówi o uczuciu wdzięczności do ludzi, którzy byli tam po to, żeby mogła
urodzić swoje dzieci. A ważylismy sobie z bratem 4,5 i 5,1 kilo! A wstyd,
golenie, kilka łóżek na porodówce? Normalne, jak rozbieranie u lekarza. I tego
mnie nauczyła)


Mamo, podziwiam Cię i dziękuję Ci.

pesteczka

[evee1]

pesteczka5 napisała:

> Ja nie rozumiem, przyznam.
> Moja mama co prawda nigdy nie narzekała, nasze dzieciństwo wspomina z
> rozrzewnieniem, ale to oczywiste, ze miała trudniej!
Moja mama co prawda nie wspomina z rozrzewnieniem, ale tez (cale szczescie!)
nie wypomina mi, ze ja mam lepiej.
Co prawda moja corka jechala na zwyklych pieluchach, (bo na wszelkiej masci
jednorazowki byla uczulona), a jedzenia w sloiczkach nie uznaje (tylko z okazji
wyjazdow), ale takie mozliwosci istnieja i napewno obecne mamy maja znacznie
wygodniej.

> Byli sami z ojcem w obcym mieście, znikąd pomocy, oboje pracowali, tetra,
> gotowanie zupek i... bieda, dwie budżetowe pensyjki. Moja mama gotowała
obiady,
> przecierała zupki, szyła sukienki mmie i moim lalkom, robiła przetwory z
> własnoręcznie przydźwiganych z targu składników, bo auta nie miel. Prała we
> Frani, a ojciec wykręcał, pieluchy gotowali na gazie. I byli z ojcem
> szczęśliwi! Cieszyli się sobę i dzieckiem, czyli mną. Żadnych terapii
> rodzinnych i problemów egzystencjalnych.
U moich bylo tak samo )). My tez bedziemy z pewnie z rozzewnieniem wspominac
dziecinstwo naszych pociech za lat 30 ).

> A mamę podziwiam. Po prostu nie wiem, jak ona i kobiety z jej pokolenia to
> robiły!
Tylko wtedy to bylo normalne, ze pieluchy byly tylko z tetry, mleko w proszku
trzeba bylo przecierac przez sitko, bo inaczej byly grudy, a po porodzie do
pracy wracalo sie po 3 miesiacach. Moja mama teraz moze sie cieszyc, ze pod tym
wzgledem jej corce bylo wygodniej. Aczkkolwiek ja do pracy wrocilam wczesniej,
skrzetnie wypychana z domu przez mame ).

> Dodam, ze moja mama dawnej porodówki nie postrzegała jak koszmaru,
A moja tak. Rodzila w bardzo wtedy modnej klinice na Karowej w Warszawie,
gdzie najwazniejsze bylo dziecko, matka sluzyla tylko jako inkubator.
Wybrali ten szpital dlatego, ze moj tata stwierdzil "on sie tam urodzil
i bardzo sobie chwali" )).
Urodzila mnie prawie sama, bo "jak sie nie drze, to jeszcze ma daleko",
a zaraz potem okazalo sie, ze "o Boze, juz glowka wychodzi".
Klinika, a byla tam jedna lazienka na korytarzu na 30 (!!!) rodzacych.
A potem wyslali ja do domu z 40 stopniowa goraczka z rozchodzacymi sie szwami.
Ja zdecydowanie mialam lepiej, w kazdym razie pod wzgledem tej lazienki
na porodowce!

[samumer]

teściowa mojej koleżanki mówi wszytkim , że miała 15 godzin bóli...
partych /sic/.

[iwcia75]

moja mama miała bardzo ciężko,ale i tak sie bardzo skarzy. szczerze mówiac, to
ona w ogole nie chce o tym mowic. mysle,ze przeszła gehenne, zarówno w
ciazy,jak i w czasie porodu,a juz nie mowiac po, gdy byla zdana sama na siebie,
bo maz nie pomagal.

[iwcia75]

miało byc,ze sie nie bardzo skarzy

[le_lutki]

Nie, nie w kategorii cierpienia. Moja mama widzi macierzynstwo jako cos
wspanialego i oczekiwanego, co nie zmienia w niczym faktu, ze stosunkowo czesto
zdarza jej sie porownywac moje sytuacje do jej wlasnych (bez zawisci czy
dolowania na sile)- czy to przy pieluchach jednorazowych, czy przy witaminkach
w jednorazowych ampulkach, czy przy sterylizatorze...
I musze przyznac, ze za nic nie chcialabym sie z nia zamienic na tamte czasy...
Ja, z udogodnieniami, ktore mam, jestem ostatnia osoba, ktora moglaby ja
krytykowac za to, ze pewne rzeczy faktycznie wspomina jako koszmar
(przecieranie jarzyn przez sitko godzinami, gotowanie pieluch - tak z pierwszej
lepszej polki). Ten koszmar nie przeslania jej jednakze calego macierzynstwa.

Powiem wiecej - moja mama w zwiazku z tym w dwojnasob docenia to, ze ja
wszystko Grubciowi gotuje, sama przyrzadzam i nie zadowalam sie
gotowymi "konserwami"

Pozdrawiam

[le_lutki]

Co do samego porodu...
Coz, ojciec (po pierwszych doswiadczeniach) zadbal o to aby mamy lekarz
prowadzacy byl obecny, wiec byl to swoisty luksus jak na owe czasy, natomiast
obok mojej mamy rodzila kobieta, ktora zostawiono dokladnie na pastwe losu i
krzyczala kilka godzin pod rzad i pies z kulawa noga do niej nie przyszedl, az
na koniec zjawila sie polozna zeby ja opieprzyc za wrzaski... dziecko urodzilo
sie chwilke pozniej...
Poza tym w szpitalu Narutowicza w Krakowie, gdzie mnie rodzila, golilo sie
kobiety w pomieszczeniu, do ktorego kazdy wlazil jak chcial i drzwi staly na
oscierz, lazienka z prysznicem byla jedna (o stanie sanitarnym nie wspomne) -
kiedy mama sie zwlokla sama po porodzie wziac prysznic (miala pelno niezmytej
zakrzeplej krwi na nogach) - zostala opieprzona rowniez, po poduszce lozka
chodzily karaluchy (sic), a ojcowie wystawali pod oknami kibla zeby wypatrzyc
zone i - byc moze -dziecko. Moja mama pokazywala mnie mojemu ojcu przez okienko
w drzwiach (miedzy oddzialem porodowym a reszta szpitala), a ojciec stal po
drugiej stronie z malym bratem, ktory sciskal mame za szyje przez to samo
okienko... Zaraz niestety przyszla salowa i opieprzywszy ich po raz kolejny -
poszla udajac, ze nie widziala...
Mama dostawala mnie do karmienia i - stwierdziwszy, ze mam pelno wymiocin za
kaftanikiem, zwrocila uwage pielegniarce, zeby mnie umyla. Zostala opieprzona z
gory na dol za rozpakowanie becika a ja przez kolejne 2 dni trwalam z tymi
samymi wymiocinami. Dodam, ze wiekszosc dzieci nie karmionych piersia opuscila
szpital z plesniawkami, bo dla wygody karmiono je ta sama butelka...
Nikt mi nie powie, ze jest czego zazdroscic...

Le_lutki

[milarka]

przeczytałam opis porodówki, na której rodziła twoja mama i aż mnie ciary
przeszły............

zwłaszcza te karaluchy, brrrrrrrrrr

oczywiście, zdawałam sobie sprawę , że ówczesne warunki daleko odbiegały od
przyzwoitych (jak już zresztą napisałam wyżej), ale prawdę mówiąc nigdy nie
wnikałam w szczegóły

[le_lutki]

A ja sobie myslalam o mojej mamie, lezac w moim luksusowym jednoosobowym
pokoju w klinice, z TV, sprzataniem dwa razy dZiennie i menu do wyboru na
nastepny dzien... Mialam w pamieci jej opowiesci z wlasnych porodow i
dziekowalam za wszystko, co mi dane bylo otrzymac - moze nie za darmo, ale
jednak. I bylam jej jeszcze bardziej wdzieczna za to, ze zdecydowala sie mnie
miec (ona i tata) - po pierwszym niepelnosprawnym dziecku i po tych uragajacych
wszelkiemu poczuciu macierzynstwa warunkach... Ja na jej miejscu chyba
zostalabym stara zrzeda

[anoczek]

Ja leżąc w szpitalu przy mojej Ani podziwiałam moją mamę jak ona mogła
wytrzymać 3 misiące nie oglądając, nie przytulając i nie karmiąc mnie. Mam 2
starszych braci i wszyscy jesteśmy wcześniakami i wszyscy leżeliśmy w
inkubatorach. Ja urodziłam się w 6 miesiącu ciąży. Po porodzie zaraz mnie
zabrali i nawet mamie nie pokazali. Mama odbierając mnie ze szpitala odbierała
jakby obce dziecko. Ja nie wyobrażam sobie teraz takiej sytuacji.
Swoją córkę do tej pory karmię piersią i jeśli jest przy mnie moja mama to
siedzi i patrzy i mówi, że tego ona niestety nie przeżyła nigdy.

[joasiiik25]

Moja kochana "mamiczka" macierzynstwo odbiera jaka najwyzsza watrosc w zyciu
kobiety. Jak juz wspominalam w innym poscie urodzila 5 dzieci z tym,ze trojke
rok po roku (ja,siostra i brat) i na tym sie skupie. Nie raz opowiadala,ze
brata musiala z bolem serca zostawiac samego w domu by pojsc z nami szybko na
zakupy do oddalonego o jakies 30 min drogi najblizszego sklepu, ja z siostra
mialam wozek dla blizniakow a brat nie mial sie jak "zabrac", gotowala nam
zupki, karmila butelka (mimo iz chciala piersia nie miala pokarmu). Tato
pracowal na zmiany wiec mama byla przewaznie z nasza wesola gromadka sama,
prasowala pieluchy,starannie je skladala zawsze byl ugotowany obiad, dom
posprzatany i co niedziele swieze domowe ciasto. wiem,ze dla mojeje mamy
wychowywanie dzieci to cudowne zajecie, widze z jaka miloscia (i troche ze
strachem) opiekuje sie moim synkiem jak odwiedzam rodzicow.Pamietam,ze zawsze
do szkoly mialam ladnie uczesana wlosy i wstazeczki(hahaha).Oj duzo by pisac,
nie uwazam,ze moja mama moze byc modelem cierpiacej matki.

A ja? ja robie wszystko inaczej niz ona: nie gotuje zupek, robie deserki dla
synka, pieluchy tetrowe szybko poszly w nieuzytek,jestem wygodniejsza poniewaz
zyje w zupelnie innych czasach.

pozdrawiam

jestem modelem matki mało cierpiącej :-)

[iwcia75]

przynajmniej na razie. w ciazy wygladam kwitnąco, cera mi sie wygładziła,włosy
nabrały blasku,ja nabrałąm nareszcie kształtow, przytyłam tylko 5kg(7miesiąc),
mam ładny mały brzuszek w kształcie piłki(i mam nadzieje,ze dziecko wyskoczy ze
mnie jak piłka), czuje sie swietnie, chodze do pracy, gdzie mam duzo
przywilejow, rodzina dostarcza mi duzo owocow. wszyscy sie o mnie troszcza
(nareszcie! hehe), pytaja jak sie czuje, nie musze sie przemeczac, moge w koncu
nic nie robic!!! moznaby tak piasac i pisac na ten temat.

[aog]

dzielne te nasze mamy - bez dwóch zdań

ale ...
po przeczytaniu Waszych postów tak sobie pomyślałam, że te 30 lat temu panował
trochę inny model matki
Same tu napisałyście, że mamy stały w kolejkach, gotowały, przecierały zupy,
prasowały pieluch, sprzątały dom i jeszcze piekły ciasto !
Nie ma siły to były tylko kobiety - nie cyborgi więc nie starczało im czasu i
sił, żeby wam poczytać, poszaleć z wami na placu zabaw, na rowerach, pobawić
się w piaskownicy, i porobić tego wszystkiego co my robimy z dzieciakami
więc nie wiem czy te dzielne mamy podziwiać czy zastanawiać się czy oby napewno
dobrze rozkładały siły
bo przyznam, że mnie się zdarza "olać" porządek w domu na rzecz zabawy z
dzieciakami (przepraszam za słowo w "")

[joasiiik25]

nie zgodze sie z Toba-moja mama zawsze znalazla czas na spacer, czytanie do
snu, wyjscie cala rodzina do kina, cyrku czy na wesole miasteczko!!! rodzice
czytali, chodzilismy na spacery do lasu (sa zdjecia)i wszystkie inne
przyjemnosci.

[joasiiik25]

a jeszcze jedno i koniecznie coroczne wyjazdy nad morze, wczasy itp.

[aari]

Moja mama owszem nażeka, że ciążę cała leżała bo wymiotowała, że jak byłam mała
to sama ciągle w domu - ale nie porównuje mnie do siebie. Bo wie, ze czasy są
inne. Teściowa wogóle nic nie mówi na ten temat, nie nażeka ...
Natomiast bratowa mojego męża owszem - jak kiedyś powiedziałam,ze już mam
wszystkiego dość, ze te paieluchy i te zupki itepe ... to mi powiedziała,ze jak
jej dzieci były małe ( teraz po 12 - 16 lat ) to nie miała pampersów, słoiczków
i pralki i żebym nie nażekała bo i tak mam świetnie.... no cóż .. to przy niej
nie nażekam.

Moja mam jest cieprpiętnicą z własnej woli ale nie jako moja matka tylko jako
babcia moich dzieci )
Kocha je i wciąż przyjeżdża, zeby mi pomagać, albo zabiera któregoś do siebie
na kilka dni. A potem słysze jaka to ona biedna, bo inne babcie to się dziećmi
tylko cieszą a ona się musi narobić .... i nic jej się w życiu już nie należy.
Więc jak mówię,zeby sobie odpoczęła pojechała do domu sama ... dlała na luz to
pojedzie na dwa dni i dzwoni i płacze, ze jej samej tak źle, ze my tak
daleko ... że smutno i przyjeżdża i znowu nażeka, ze spokoju nie ma )))) Tak
wokoło.

[aog]

joasiiik25 napisała:

> nie zgodze sie z Toba-moja mama zawsze znalazla czas na spacer, czytanie do
> snu, wyjscie cala rodzina do kina, cyrku czy na wesole miasteczko!!! rodzice
> czytali, chodzilismy na spacery do lasu (sa zdjecia)i wszystkie inne
> przyjemnosci.

joasiiik23 ja nie mówię o okazjonalnych wyjściach tylko o życiu codziennym
czyli ile czasu Nasze Matki Nam poświęcały na codzień ?!

aog

[milarka]

oczywiście, że 30 lat temu panował trochę inny model matki
i generalnie mniej zajmowano się zdrowiem psychicznym i emocjonalnym dziecka, a
więcej dbaniem o sterylność
ale to nie znaczy, że nikt się nie bawił ze swoimi dzieciakami i nikt im nie
czytał książek, bez przesady
w tamtych czasach przede wszystkim mniej się pracowało i rzadko się zdarzało,
żeby ktoś siedział do wieczora w pracy

ja osobiście pamiętam różne szaleństwa całą rodziną, wspólne wakacje, no i
codzienne czytanie książek na dobranoc,
więc chyba nie było aż tak źle jak piszesz

[milarka]

dodam tylko, że nikt tu nie mówi, że model matki z ówczesnych czasów był lepszy,
raczej dyskutujemy tu o tym, kto ma łatwiej, a zresztą jest to chyba oczywiste

te wszystkie super urządzenia typu jednorazowe pieluchy zamiast tetry czy
blender zamiast przecierania zupki przez sitko powodują, że mamy więcej czasu -
dla dzieci (właśnie na prawdziwą zabawę z nimi) i dla siebie - i można się z
tego tylko cieszyć

[aog]

milarka napisała:

> dodam tylko, że nikt tu nie mówi, że model matki z ówczesnych czasów był
lepszy

ale ja to wiem
> ,
> raczej dyskutujemy tu o tym, kto ma łatwiej,

chciałam tylko rozwinąć naszą dyskusję

>a zresztą jest to chyba oczywiste te wszystkie super urządzenia typu
jednorazowe pieluchy zamiast tetry czy blender zamiast przecierania zupki
przez sitko powodują, że mamy więcej czasu -> dla dzieci (właśnie na prawdziwą
zabawę z nimi) i dla siebie - i można się z tego tylko cieszyć

jasne, można się z tego tylko cieszyć !

[le_lutki]

Ja tez pamietam wspolne wakacje (co dwa lata nas na nie bylo stac) i wieczorne
czytanie ksiazek prZez mame i tate

[irminka2]

Mam pewne porównanie- moje starsze dzieci mają dziś 19 i 18 lat.Stałam z nimi w
kolejkach dosłownie po wszystko, pampersów nie było, pralkę automatyczną udało
mi się wystać w kolejce jak córka miała ponad rok.
Ale - mogłam sobie pozwolić na 4 letni urlop wychowawczy i miałam gdzie wrócić.
W pracy nikt nie robił problemów z moich zwolnień lekarskich, gdy zaczęły się
przedszkolne infekcje.W dzień wypłaty wypłata była(dziś u mnie bywa róznie ,
byliśmy i trzy miesiące bez).
Moje urodzone w 1998 roku trzecie dziecko nie miało komfortu bycia z mamą-
musiałam wrócić do pracy, więc opiekunki, potem przedszkole. Jego jakakolwiek
choroba to kombinacje alpejskie - urlop,"kontrolowane wagary"starszych dzieci.
Pod pewnymi względami łatwiej - pampersy, przetwory dla dzieci, mając pieniądze
można sobie bardzo ułatwić życie.A z pieniędzmi w tej chwili bywa najwoiększy
problem.
Co do czasu - fakt,że jak w 1989 roku wracałam do pracy pomału zmniejszały się
kolejki.Ale jakoś wystarczało i przedtem czasu na zabawę z dziećmi i na kolejkę
i na domowe ciasto.Fakt, czasem kosztem nieposprzątanych kątów, ale naprawdę
można wszystko pogodzić.
Czasem myślę ,że nie wiem co bym wolała. Bieganie za wszystkim, ale pewność
pracy, szacunek dla pracownika i "święty" dzień wypłaty, czy to co mamy dzisiaj.
ze względu na sytuację w firmie której pracuję mam bardzo mieszane uczucia.

Porody to i w tamtych czasach i teraz nie mam zastrzeżeń. Ale pewnie się
wypowiadać nie powinnam w temacie , bo ja z gatunku co zanim dobrze zauważy ,że
rodzi, to już jest po krzyku

[le_lutki]

zapomnialas chyba w tej liscie wymienic, ze pracowaly zawodowo - moja mama od
osmej do czwartej!

[twinmama76]

Na pewno te 30 lat temu matki miały o wiele trudniejsze życie niz teraz. Ale...
moja mama owszem, mówi o tetrze, pakowaniu dzieci w bety i odparzeniach,
przecieraniu zupek i przypalonym mleku z mąką krupczatką w nocy (wychowała 4
dzieci, najstarsze ma blisko 40 lat, najmłodsze 21), ale nie czuje się jakoś w
tych wspomnieniach goryczy, tylko po prostu stwierdzenie faktu. I ja WIEM, ŻE
MAM LEPIEJ.
Z drugiej strony moja teściowa ciągle nie może zrozumieć, jak mozna chcieć
siedzieć w domu z dziećmi, przecież TO TAKIE MĘCZĄCE. Ona miała cięęężkie
życie, bo tetra, bo zupki itd. itp. Zapomina tylko, że jej dwójkę dzieci
praktycznie wychowywała jej mama (mój mąż sam mówi "mnie wychowała babcia", co
według mnie jest obelgą dla matki). Teściowa pracowała praktycznie zaraz po
porodzie (przynajmniej tak mówi), gdy mój mąż miał dwa latka wyjechała na 3
miesiące do Francji. I to ona jest faktycznie matką cierpiącą, bo z jej
wspomnień wynika, że wychowywanie dzieci to koszmar, z którego tylko praca
uwalnia.
Krew mnie zalewa, kiedy ona mówi do mnie "wiem jak sie męczysz, siedząc tak
sama w domu z dziećmi, to takie nudne". Odechciało mi się juz jednak tłumaczyć,
że ja uwielbiam być z moimi dziećmi i jej model macierzyństwa jest dla mnie nie
do przyjęcia.
POdsumowując można być szczęśliwą mamą przecierającą zupki i spierającą kupę z
tetry i cierpiącą - z pralką automatyczną, pampersami i słoiczkami.

[mamaaga99]

A ja Cię rozumiem, Delciu, mam taką samą matkę. Bo to nie chodzi tylko o to, że
w tamtych czasach generalnie było ciężko, ale o sposób bycia. Moja mama
urodziła nas czworo, wszyscy w odstępach 4-letnich, ale nigdy nie pracowała i
nigdy nie była z nami sama. Mama była jedynaczką i mieszkaliśmy z dziadkami
(jej rodzicami) w dużym domu z dużym ogrodem. Pamiętam, że najwięcej zajmowała
się nami babcia - karmiła, czytała bajki, zabierała na spacery. Mam była
wiecznie zajęta, zmęczona i niedostępna. Poza tym mama wydawała polecenia i
trzeba je było wykonywać bez dyskusji - dzieci nigdy nie miały nic do
powiedzenia w żadnych, nawet prozaicznych sprawach. Stosowała surową dyscyplinę
(z biciem włącznie)i nie pamiętam żadnego przytulania, raczej wszyscy sie jej
baliśmy. Myślę dziś, że ona po prostu nie czuła się dobrze jako matka, nie
potrafiła z nami rozmawiać i wiecznie było jej źle. I tak zostało do dziś - po
prostu przy każdej rozmowie z kimkolwiek pasmo narzekania, wspominania
ciężkiego życia. O czymkolwiek byłaby rozmowa, to moja mama zawsze jest albo
ciężej chora niż rozmówca, albo ciężej doświadczona przez życie, albo ciężęj
pracująca... Przykłady można by mnożyć - ale ona ZAWSZE pokazuje siebie jako
bardziej cierpiącą - i niekoniecznie ma to jakiś związek z rzeczywistością. I
to jest naprawdę BARDZO męczące i ciężko z tym żyć. Ja mam 34 lata i trochę się
już przyzwyczaiłam do tego modelu bycia mamy ale i tak co jakiś czas mnie
zaskakuje.

A'propos macierzyństwa - jej największy zarzut po d adresem moim i mojego
męża: "w domu brudno a wy zamiast wziąć się do roboty to tylko się bawicie z
tymi dziećmi" Dodam, że brudno tylko wg jej oceny.

pozdrawiam i życzę dużo cierpliwości

Aga

[bachak]

Moja mama patrząc na ilośc zabawek jake ma mój syn mówi tylko, że kiedyś to nie
można było niczego dostać, co z tego że miało się pieniądze. Widzi jak te
soczki, zupki w słoiczkach, pampersy ułatwiają życie, mówi że kiedyś to można
było tylko pomarzyć o tym. Natomiast jak się kłócimy to zawsze mówi: co ty byś
zrobiła jakbyś musiała prać pieluchy tetrowe, gotować obiadki i tarabanic się z
wózkiem tramwajem (wow, ja mam samochód, ona nie miała). Ale to sporadyczne.
W takich momentach czuję jednak, że ona chce mi dac do zrozumienia ile to
musiała się "wycierpiec" żeby zapewnić mi godziwy byt.

[delcia]

tak,tak oczywiście, że nasze mamy miały gorzej pod względem pieluch, słoiczków,
samochodów itd, choć my mamy gorzej, bo musimy dłużej pracować, być
dyspozycyjne często w weekendy, naszych mężów nie ma, ponieważ zarabiają na te
pieluchy, zabwaki, słoiczki itd, nasze dzieci będą miały dużo trudniej niż my w
szkole, trzeba je przygotować do tej walki szczurów....świat idzie do przodu.
Ale zakładając ten wątek chciałam podzielić się przemyśleniami o tym, że
niektórzy mają taką potrzebę cierpienia, bycia "wykończonym" zamiast cieszyć
się z macierzyństwa.
Bo ja np jestem niewyspana, nie mam czasu dla siebie, ale bardzo szczęsliwa i
nie chcę za 30 lat pamiętać tego niewyspania tylko nadal czuć się szczęśliwa.
Inną sprawą jest to, że z taką mamą jak moja ciężko się rozmawia. Przypomniały
mi się dwie sytuację: w ciąży miałam cukrzycę, moja mama na to, ja też pewnie
miałam tylko kiedyś tak nie kontrolowano, musiałam rehabilitować córeczkę -
niedotleniła się przy porodzie (6 pnkt), a pewnie ty też byłaś niedotleniona
tylko ci zawyżyli punktację (bylam "powieszona" na pępowinie i "wyciskana"),
albo mam problemy z kręgosłupem i bywa, że podczas zaostrzenia nie mogąc
podnieść dziecka noszę ją, przewijam raczkując, bo nie mogę się wyprostować,
córka wtedy wyczuwając, że coś nie tak domaga się więcej niż normalnie, moja
mama na to: ja wiem, miałam jeszcze gorzej, a dziecko jest podłe i nie rozumie,
że człowieka boli itd.....mogłabym pół dnia dawać przykłady, ale to nudne.
Chodzi mi o sam fakt potrzeby umęczenia.

[mamaaga99]

Hmm, tak jak pisałam wcześniej mam taką właśnie matkę z ogromną potrzebą
umęczenia - ona nigdy nie jest zadowolona, nie przychodzi mi na myśl ani jedna
rzecz, która sprawia jej przyjemność, jednym słowem: czarna rozpacz ! I tak to
już jest - musisz pogodzić się z tym, że Twoja matka taka właśnie jest, nie
brać tego do siebie, bo ona zapewne nie mówi tego, żeby zrobić Ci przykrość,
tylko z samej potrzeby mówienia o sobie - mówienia w sposób wzbudzający
współczucie. Chyba tylko na tym im zależy - żeby budzić litość i współczucie,
to jest ich sposób na zaistnienie, wzbudzenie zainteresowania. To się strasznie
kłóci z dzisiejszym stylem życia, gdzie każdy chce być kimś, coś osiągnąć i nie
przyznawać się do porażek. Może to nie najszczęśliwsze określenie, ale chyba
wiesz o czym mówie. W każdym razie taki sposób opowiadania o sobie wzbudza w
innych, zwłaszcza dzieciach (przynajmniej w mojej rodzinie) ogromne poczucie
winy, że się tej matce coś odebrało i każdy stara się ją uszczęśliwić. Ale to
na nic - bo ona nie chce wcale być szczęśliwa - ona własnie widzi swą siłe w
swoim nieszczęściu ! Na zadane mojej mamie pytanie: Czego Ty naprawde chcesz od
życia ? - usłyszałam: "Chciałabym się położyć i umrzeć". A moja mama ma dopiero
58 lat ! Tłumacyłam jej kiedyś, bo teraz jużmi przeszło, że ma jeszcze jakieś
20 lat do przeżycia i powinna pomysleć, co dalej zrobić z tym życiem, żeby było
barwne. Ale to na nic - ona chce cierpieć. A naprawde nie ma powodów: nie jest
osamotniona, wszyscy staramy się o rodzicach pamiętać, często ich odwiedzamy,
zapraszamy na imprezy rodzinne, na dzień Babci i dziadka do przedszkola, zawsze
jakiś prezencik z okazji imienin czy innych. pomagamy w różnych sprawach
mniejszych i większych, także finansowo. I co? To nic nie daje.
Jedyna rada dla Ciebie to zaakceptować matkę taką jaka jest i nie brać do
siebie tego co mówi, nie wdawać się w dyskusje o cierpieniu i najlepiej
dyskretnie zmieniać temat.
Życze powodzenia !
Aga