Studia, praca, przyszłość

[extereso]

Muszę powiedzieć, że moje obawy dotyczące braku rentowności zawodu wybranego przez jedną z córek, na razie zupełnie się nie potwierdziły. I to dotyczy i jej i jej wszystkich znajomych z grupy, czyli nie przypadek a niezły kierunek. Oczywiście, może być w przyszłości różnie, ale nie podejmuję się już radzić. Ona wybiera się jeszcze na drugie studia, chce dorobić z nich tylko drugi stopień ( w tym swoim już ma drugi) i znów jak usłyszałam to myślę sobie: bez sensu, mnóstwo nauki, sama teoria, nie rokuje. Poczytałam i sens widzę jak najbardziej.
Więc dobrze, radzić chyba nie ma co. Tylko co zrobię jeśli syn przyjdzie z pomysłem na przysłowiową socjologię...a jak Wam udało się dobrze przewidzieć jak będzie? Acha, pierwsza córka skończyła to co ja, więc tu perspektywy znam. Chyba.

[lauren6]

Ja poszłam na studia wybrane wbrew oczekiwaniom moich rodziców i dobrze na tym wyszłam. Polecam.

[extereso]

Ja się na studia już nie wybieram. Chociaż myślę o jeszcze jednych podyplomowych jedyny minus czy mi się chce do Warszawy dojeżdżać.
Córki, jak widać, kierowały się swoją opinią. Syn jak przyjdzie to powiem rób jak chcesz, to jasne. Ale trudno mi byloby łyknąć gdyby wybrał dziennikarstwo. To już o wiele bardziej wolałabym socjologię. Z tym, że jak mówię, zachowam to dla siebie, teraz przypominam że i przy córkach chyba się w ogóle nie wypowiadałam tylko wspierałam pomysły.

[sylwiastka]

Troska o dzieci jest spoko, ale te teksty o przelykaniu ich decyzji o zamartwianiu sie? Czy az tak nie wierzysz w swojego syna? Nawet jak zachowasz to dla siebie to i tak wyczuwa sie taki brak wiary i zamartwianie i nie jest to postawa wspierajaca.

[extereso]

Na szczęście wiem że tak nie jest, nie zamartwiam się i wierzę. Teraz opisuję taki kawałek myśli w taki sposób. I już.

[triss_merigold6]

Nie wiem, ostatnio doszłam do wniosku, że autentycznie nie wiem czy podpowiadać coś synowi i jeśli tak, to co. w sumie ma jeszcze dwa lata na podjęcie decyzji. Socjologia czy kulturoznawstwo mu nie grożą, przynajmniej o tyle dobrze.

[bywalczyni.hosteli]

Socjologia, etnologia to teraz masowa produkcja ux, więc dobrze na tym można wyjść.

[triss_merigold6]

Ok, ale jego to kompletnie nie interesuje.

[extereso]

To i tak dobrze. Ja nie podpowiadałam. Córka ta ze słabo rokującym według mnie pomysłem, powiedziała że tak składa, ponieważ progi były bardzo wysokie więc poprosiłam, żeby może złożyła na coś jeszcze, i tyle. Natomiast wcześniej dużo razy rozmawiałyśmy ale tylko na zasadzie że ja słuchałam co ona mówi i w ten sposób to sobie układała. Twój syn triss już będzie miał zawód więc i wiele łatwiej

[joana012]

Mój syn już myślał o ekonomii od końca podstawówki. Nic nie byłabym w stanie mu ani doradzić ani odradzić, był konsekwentny. Teraz pracuje, ze znalezieniem pracy nie miał problemów. A czy w tym zawodzie zostanie? Różnie może być

[triss_merigold6]

No tak. Pytanie czy dalej wojsko i który obszar, czy PW albo WAT cywilne, a może jeszcze inny kierunek, nie wiem, on też jeszcze nie. Z wojska można sporo wyciągnąć i byłoby spoko, gdyby nie ryzyko jakiegoś syfu przy granicy, pilnowanie płotu zupełnie nie jest atrakcyjne.

[extereso]

No tak .. u syna w klasie było kilka dzieci z wojskowych rodzin i rzeczywiście robili karierę międzynarodową i byli bardzo zadowoleni.To zupełnie, zupełnie nie moja bajka, ale pamiętam że Twój syn był wkręcony. W takich sprawach to już chyba nie ma co radzić, sam będzie lepiej zorientowany.

[kurt.wallander]

Ale raczej absolwenci WAT nie są wysyłani na pilnowanie płotów na granicy

[bergamotka77]

O a dla mnie akurat wojsko to pomysł po moim trupie. Zwłaszcza w tych czasach. Gdy mnie pytają synowie o opinię to mówię co myślę, ale wybór należy do nich. Ja żałuję że żaden z synów nie ma predyspozycji do IT po tacie. Choć mają na szczęście swoje zainteresowania i wiedzą czego chcą a co odpada. Wolę socjologa z zamiłowania niż inżyniera, który nienawidzi swojego zawodu. My z mężem wybraliśmy zawód wcześnie, wg zainteresowan, wykonujemy "zawod wyuczony" i oboje jesteśmy zadowoleni.

[m_incubo]

Moja najstarsza podpytywała, co sądzę o jej kilku pomysłach, żadnego nie negowałam, choć przewijała się i weterynaria i filologia klasyczna.
O ile kilka lat wcześniej myślałam, że prędzej padnę niż pozwolę (w cudzysłowie) to gdy zdała maturę i przyszło co do czego, to wyraziłabym powątpiewanie chyba tylko, gdyby wymyśliła filozofię.
Gdy ja wybierałam moje studia, wahałam się między weterynarią a konkretnym, trudnym, technicznym kierunkiem.
Moja matka lamentowała, że będę po tej weterynarii pod mostem mieszkać i ostatecznie jednak wybrałam "konkretny, trudny, techniczny kierunek". Rozpędziłam się nawet do doktoratu, po czym pieprznęłam go do szuflady i od tamtego czasu nigdy nie wyjęłam, robię coś całkiem innego, nie żałuję, bo jest mało wymagające, a bardzo dochodowe, ale nie mam z tego frajdy i mieć nie będę.
Moje kuzynki po weterynarii zaś kupują domy w Hiszpanii
Córce powiedziałam, że czego by nie wybrała, to zawsze może zrezygnować i zmienić, widziałam, że odpowiedź ją ucieszyła

[nelamela]

m_incubo napisała:

> Moja najstarsza podpytywała, co sądzę o jej kilku pomysłach, żadnego nie negowa
> łam, choć przewijała się i weterynaria i filologia klasyczna.
> O ile kilka lat wcześniej myślałam, że prędzej padnę niż pozwolę (w cudzysłowie
> ) to gdy zdała maturę i przyszło co do czego, to wyraziłabym powątpiewanie chyb
> a tylko, gdyby wymyśliła filozofię.
> Gdy ja wybierałam moje studia, wahałam się między weterynarią a konkretnym, tru
> dnym, technicznym kierunkiem.
> Moja matka lamentowała, że będę po tej weterynarii pod mostem mieszkać i ostate
> cznie jednak wybrałam "konkretny, trudny, techniczny kierunek". Rozpędziłam się
> nawet do doktoratu, po czym pieprznęłam go do szuflady i od tamtego czasu nigd
> y nie wyjęłam, robię coś całkiem innego, nie żałuję, bo jest mało wymagające, a
> bardzo dochodowe, ale nie mam z tego frajdy i mieć nie będę.
> Moje kuzynki po weterynarii zaś kupują domy w Hiszpanii
> Córce powiedziałam, że czego by nie wybrała, to zawsze może zrezygnować i zmien
> ić, widziałam, że odpowiedź ją ucieszyła
>

Te domy w Hiszpanii wcale nie są takie drogie. Też zastanawiamy się nad podobną inwestycją.

[m_incubo]

Nie o to mi chodziło, że są dla mnie za drogie, tylko że nie sprawdziły się przewidywania i lamenty mojej mamy, że po weterynarii to chleb z musztardą na śniadanie, obiad i kolację.
Więc mogłam mieć i dom w Hiszpanii robiąc coś, co zawsze mi w duszy grało.
A tak to może i mogę mieć dom w Hiszpanii (ale nie mam ), ale pracując w branży, która nijak mnie nie porywa i jest typowym małżeństwem z rozsądku.
Nie żałuję, że tak wyszło, wcześniej też nie żałowałam, bo to była moja decyzja, ale jednak rady czy właściwie bardziej odradzanie mojej mamy miało na to wpływ i trochę chyba sprzedałam swoje marzenie.

[geoardzica_z_mlodymi]

Jeżeli z pasją to może być i filozofia, jak najbardziej

[potworia116]

geoardzica_z_mlodymi napisała:

> Jeżeli z pasją to może być i filozofia, jak najbardziej
Lowju!

[primula.alpicola]

Moja młodsza napomyka o filozofii. I ok, czemu nie?

[sylwiastka]

Takie obawy rodzicow bardzo podcinaja skrzydla. Daja przekaz, ze rodzic uwaza, ze dziecko sobie nie poradzi. Naprawde zaadresujcie te obawy gdzies poza rodzina, a najlepiej zaufajcie wlasnym dzieciom.
Najlepiej isc za wlasnymi talentami i zainteresowanimi. Wtedy, naturalnie sie przyswaja wiedze i ma sie umiejetnosci. I nawet te demonizowane dziennilarstwo czy socjologia moze okazac sie sukcesem oraz zapewnic sarysfakconujace zycie.
W dodatku mlodziez calkiem dobrze sie orientuje w roznych zawodach oraz mozliwosciach, ktore nie istnialy w pokoleniu ich rodzicow. Przewiduje sie, ze zawody bedzie zmieniac sie kilka razy w zyciu (nie pracodawcow, ale wlasnie zawod) i studia nie determinuja juz tak przyszlosci.
Odpowiedz jeszcze raz sobie na pytanie z posta startowego: Co TY zrobisz jesli SYN pojdzie na socjologie? Moze zaczniesz od gratulacji i zyczen sukcesow?

[extereso]

Oczywiście że od tego zacznę, ale myśleć mogę ci chcę? słyszysz, że tych przekonań nie wypowiadałam wobec dzieci? Oczywiście że jak chciałby dziennikarstwo to tam by poszedł, ja byłabym zmartwiona i tyle. Oczywiście dążę do zen i nie oceniania ale ciągle jestem w drodze

[sylwiastka]

A wiesz, ze sa pozawerbalne przekazy? Kazde dziecko wie kiedy rodzice sie o nie zamartwiaja i to jest mega ciezkie. A nie kazdy ma na tyle wiary w siebie, aby powiedziec sobie i rodzicom “poradze sobie”. Duzo ponysli, “skoro tak sie matwia to nie dam rady”. Leki rodzicow czy partnerow odbieraja pewnosc siebie czy wolnosc.

[extereso]

Nie chce mi się dyskutować z Twoimi przekonaniami na mój temat. Powtórzyłaś w trzech mailach, więc dzięki.

[g.r.uu]

Skończyłam polonistykę i studia kulturoznawcze i sobie radzę, więc uważam, że po każdych można mieć pracę. W dodatku nauczyłam się nieprzydatnego zupełnie języka, który mi się niezwykle przydał Dlatego nie bawiłbym się w proroka.

[extereso]

To ja wiem. Nie mówię o tym że jestem autorem zdarzeń, tu dziele się życiem wewnętrznym.

[kryzys_wieku_sredniego]

Idę od października na podyplomowe. Jest to kierunek na który się dostałam 25 lat temu ale zrezygnowałam i wybrałam studiowanie innego, czego też nie żaluje bo od 20 lat pracuje w zawodzie.
Z 15 lat temu chciałam zrobić sobie mgr z tego 2 kierunku ale wtedy nie można było jesli się skończylo inne 1 stopnia.
Teraz można wszystko.
Od 1 października witaj politechniko wrocławska!

[extereso]

Super. Ja taki myk zrobiłam 5 lat temu i rzeczywiście zmieniłam zawód. Tobie powodzenia i przyjemności.

[brysia0]

Ale to co studiuje Twoja corka a mialo nie rokowac?

[extereso]

Niszowy język

[brysia0]

O matko! To jakas tajemnica jest? Boszszsz…

[extereso]

Myślałam że o to pytasz, jakie studia, więc piszę.

[brysia0]

No w sumie o to, ale niszowy jezyk to moze byc zarowno sinologia jak i kaszubski. Ale juz stracilam zainetesowanie konkretami wiec nie musisz odpowiadac😀

[extereso]

Ok. Konkretu bym nie podała, ale w żadnym stopniu nie chciałam Cię urazić: po prostu nie lubię w internecie ujawniać konkretów,a wydawało mi się, że dla wyobrażenia sobie realiów, wystarczy.

[brysia0]

Ok, nie czuje sie urazona, Ciebie tez nie chcialam. Po prostu sie dziwię. Nie sądzę by teraz wszystkie ematko nagle skojarzyly Twoje dane bo podasz ze corka jest na sinologii, ale ok.

[extereso]

No każdy ma inaczej. Ok.

[nie_ma_niebieskich]

Niszowe języki bywają bardzo opłacalne - bo jest specjalistów jak na lekarstwo.

W ogóle uważam, że młodzi lepiej czują dany czas niż ich rodzice. Mało który rodzic doradzi tak, by dorosłe dziecko było później zadowolone i nie żałowało, że nie podjęło decyzji samodzielnie.

[extereso]

Też tak myślę.

[ritual2019]

Corka jest na drugim roku, wybrala to co chciala i ja pasjonuje od kiedy miala jakies 10 lat a to jest najwazniejsze. Syn ma 15 lat, na razie jeszcze nie wie.
Chlopak corki wlasnie skonczyl studia, prace w zawodzie z niezlymi zarobkami jak na zaraz po studiach zaczyna 1.08.

[primula.alpicola]

Po prostu mu wtedy pogratulujesz że się dostał i będziesz życzyć zadoeolenia i sukcesów.

[extereso]

No jasne. Pewno że będę. Przecież ja zaczynając post nawet o nim nie myślałam, tak strumień świadomości mi się poszerzył.

[cegehana]

Nikt przyszłości nie przewidzi a jak syn przyjdzie z pomysłem na przysłowiową socjologię to wesprzyj go jak potrafisz. Matka, której można zaufać i podzielić się z nią swoimi pomysłami jest więcej warta niż dobry zawód i wysokie zarobki. Nietrafione studia można zmienić, zawód też nawet w późniejszym wieku. A utraty zaufania sie łatwo nie naprawi. Młodzi ludzie bardzo potrzebują autorytetów.

[geoardzica_z_mlodymi]

Dokładnie.

[daszka_staszka]

Jestem po socjologii i na brak pracy nie cierpię i zarabiam dobrze takze z całym szacunkiem

[extereso]

Ja też z całym. 💐

[bergamotka77]

daszka_staszka napisał(a):

> Jestem po socjologii i na brak pracy nie cierpię i zarabiam dobrze takze z cały
> m szacunkiem

W Polsce jest jakiś dziwny hejt na socjologię czy filozofię ( zresztą na inne kierunki też, zwykle humanistyczne) a osoby z takim wykształceniem często sobie dobrze radzą. Poznałam służbowo pewna panią prof. po filozofii, która niedawno dostała pracę na Harvardzie - także nie przekreslalabym takiego wykształcenia.

[geoardzica_z_mlodymi]

Jednym z kierunków, który wybrał mój syn jest filozofia właśnie. Pasjonat, który wie, co chce robić. Ma też drugi kierunek bardziej przyziemny. Będzie je łączył. Ja tam się cieszę.

[extereso]

Ja bardzo szanuję filozofię i uważam że trzeba być bardzo inteligentnym, żeby sprostać temu kierunkowi.

[bergamotka77]

extereso napisała:

> Ja bardzo szanuję filozofię i uważam że trzeba być bardzo inteligentnym, żeby s
> prostać temu kierunkowi.

Otóż to. Mój syn też ja rozważał jako dodatkowy kierunek.

[balbina1710]

geoardzica_z_mlodymi napisała:

> Jednym z kierunków, który wybrał mój syn jest filozofia właśnie. Pasjonat, któ
> ry wie, co chce robić. Ma też drugi kierunek bardziej przyziemny. Będzie je łąc
> zył. Ja tam się cieszę.

Filozofia z fizyka (ewentualnie z matematyka) to najlepsze polaczenie jakie znam.

[kamin]

Wybitni w swojej dziedzinie zawsze dobrze zarabiają. Tylko, że większość zostaje średniakami.
A średni socjolog zarabia gorzej niż średni lekarz czy informatyk.

[bergamotka77]

kamin napisał(a):

> Wybitni w swojej dziedzinie zawsze dobrze zarabiają. Tylko, że większość zostaj
> e średniakami.
> A średni socjolog zarabia gorzej niż średni lekarz czy informatyk.

Ale zrobi mniejsze szkody niż średni lekarz.

[triss_merigold6]

Jest mnóstwo średnich lekarzy, przeszczepu serca nie wykonają ale sprawnie diagnozują i leczą w swoim zakresie.

[g.r.uu]

Nie każdy chce koniecznie zarabiać bardzo dużo kosztem wykonywania pracy, której nie lubi.

[triss_merigold6]

Wiesz, to jest chory mit, że praca ma być pasją, hobby, spełnieniem i czym tam jeszcze, i albo masz idee fixe na punkcie konkretnego zajęcia albo chodzisz do fabryki jak skazaniec.
Przeciętny człowiek może z mniejszą lub większą satysfakcją pracować w różnych miejscach, zmieniać, szukać, znudzić się czymś co 5 lat wcześniej wydawało się idealne etc.

[simply_z]

chodzi o to, żeby ta praca nie męczyła. Widze po swoim koledze z pracy, że jemu nie leży praca przy tzw, biurku, kretynskie klepanie w nudnym systemie, wysyłanie maili itd. o wiele bardziej byłby szcześliwszy jako stolarz, hydraulik czy artysta-metaloplastyk. O czymś takim właśnie mówię. Nie każdy będzie chciał klepać na kompie czy jakieś kody, mimo, że to daje dobra kasę.

[triss_merigold6]

A, to ok, zgadzam się.
Aczkolwiek na fiksacji na jednym jedynym zawodzie można się przejechać, case u dawnej znajomej- dziecko rzekomo od 10. roku życia marzyło o byciu psychologiem, na UW było za słabe więc niepubliczna uczelnia, studiowało i studiowało. Oczywiście żadnej pracy w trakcie czy sensownych szkoleń zero, bo studiuje. Zostało na uczelni, wielkie plany, cuda wianki, uwielbia to etc. tyle, że doktoratu brak w terminie więc sorry, uczelnia się żegna. Doświadczenia w praktycznym wykonywaniu zawodu psychologa zero. Skończyło się na zatrudnieniu za grosiki w instytucji matki, na stanowisku niewymagającym żadnych studiów.

[geoardzica_z_mlodymi]

Ale tu chyba inny problem niż fiksacja na zawodzie. Czegoś innego zabrakło...

[triss_merigold6]

Owszem: myślenia i planowania praktycznego, konkretów, zdobywania udokumentowanych kompetencji, które posłużą do zarabiania.

[gama2003]

Dodam jeszcze dowód anegdotyczny, ale lubię o nim myśleć.
Jestem z klasy kujonów ( udawaczy, że nie, absolutnie ). Wszyscy po prestiżowych studiach. A jeden kolega jedyny, na studia nie poszedł. Poszedł za pasją.
I śmiem mniemać, tfu, pewna jestem, że wyszedl na tym najlepiej. Pasja trwa, rozwija się, sukces finansowy, że każdemu życzyć.
A spora grupa po prestiżowych zmęczona i wypalona. Mimo, że kariery fiu fiu i podziw budzące.

Różnie to bywa. Chyba wybór zawodu to jedna z tych spraw, gdzie trzeba dać swobodę i nie mędzić. Zwlaszcza jak młode pokazuje entuzjazm i zaangażowanie.

[extereso]

Bardzo mnie to przekonuje. Ja właśnie nie mędzę , ale mam poczucie, że mogłabym, bo młodzież niezależna i mamusi mędzenia wątpię czy by słuchali.

[daszka_staszka]

Praca nie musi być pasją, ale dobrze jest lubić to co się robi. Wtedy praca i poszerzanie umiejętności jest dużo łatwiejsze

[g.r.uu]

Jasne. I może to robić także po socjologii.

[triss_merigold6]

O to chodzi. Oprócz tego chodzi o jakąś uniwersalność wykształcenia i zawodu, możliwość pracy za granicą.
Inżynier, informatyk, analityk danych mają więcej możliwości niż kulturoznawca czy archiwista.

[mava1]

"tak że" jesli już...
"Także" a "tak że" znaczy coś zupełnie innego.
Szczególnie po absolwentce uczelni można spodziewać się podstawowej znajomości j.polskiego
Pominę interpunkcje bo rozumiem, że to lenistwo.

[extereso]

Nie wiem czy to do mnie ( nie pamiętam szczegółowo co pisałam), jeżeli tak, to ja dobrze odróżniam te frazy, mój słownik nie. Ale niech będzie, może komuś się przyda, choć według mnie to czepialstwo.

[simply_z]

mnie rodzice namówili niestety skutecznie na studia, których nie lubiłam i w sumie pracuję w czymś około zawodowym, Potem zrobiłam inne i planuję się już zupełnie przebranżowić.

[bi_scotti]

Imigracja nas/mnie wychowala Personality & attitude matter, sam zawod, dyplom, wyksztalcenie to naprawde sprawy drugorzedne. Poza tym zawod dzis zdobyty i nawet wykonywany przez 3-5 lat to przeciez nie bedzie ten sam zawod w 2030 czy 2040 roku! Nawet jesli nominalnie pozostanie the same profession, tak wiele sie zmieni i na swiecie, i w wiedzy, i w samym zawod wykonujacym, ze nie da sie takiego reality przewidziec.
Jesli dzieci "wyniosly z domu" ciekawosc swiata, zainteresowanie ludzmi, gotowosc do zainwestowania czasu, wysilku, energii w whatever tam sobie wybiora, wewnetrzna zgode na hard work (choc tylko temporary, okresowo), no w sumie bedzie git Czy zostana magistrami filozofii, czy computer engineers, czy tkaczami artystycznymi, poradza sobie = znajda ciekawe zajecie, utrzymaja sie, beda miec satisfaction i ogolnie bedzie fajnie. Wyspianski forever "zeby sie tylko chcialo chciec" I Mlynarski "wychowala jak umiala" i jesli umiala przekazac te takie rozne basics w temacie pracy, no to nie ma powodow do niepokoju. Idz, ematko exTereso i poklep sie po ramieniu tudziez wznies toast za swoje zdrowie np. porannym Prosecco, albowiem wykonals good job! Congrats Cheers.

[extereso]

😁🍀

[majenkir]

Synowi ja wybrałam, bo on w ogóle nie wiedział co chce robić, kończy za rok i jest bardzo zadowolony z kierunku.

Córka sama była na tyle màdra, że wiedziała, że nie może iść “za pasjà” jak lubi czasem zjeść.

[panna.nasturcja]

Kierunek studiów wybrałam pod koniec podstawówki i nie zmieniłam zdania. Moim rodzicom sie nie podobał, bo z czego ja będę życ, mówili o nim dość pogardliwie, jak Ty o o socjologii. Nie łudź się, że dzieci tego nie widzą.
Skończyłam te studia i mam wymarzony zawód, który kocham a praca nigdy nie była dla mnie wyłącznie źródłem pieniedzy, w związku ze swoim zawodem działałam wolontaryjnie, bo tak lubię.

[extereso]

O socjologii pisałam w przenośni, nic do niej nie mam.
Moja pracę kocham i też wykonuje ja i odpłatnie i nie. Ale pieniądze nie są szczególnie istotne dla mnie. W ogóle uważam, że jeżeli ktoś potrafi się że swojej pracy utrzymać to nie ma czego się czepiać. Natomiast to właśnie- żeby praca stanowiła źródło utrzymania i mogła taka funkcję pełnić, jest dla mnie ważne.

[panna.nasturcja]

Plączesz się. Nie ma tak przy wyborze studiów, że pieniądze nie są ważne a jednocześnie praca ma stanowić źródło utrzymania. Jak ktos wybierze studia, które go interesują i będzie studiował z zaangażowaniem to znajdzie sposób by ze swojego wykształcenia mieć pracę płatna i satysfakcjonujacą.
Praca zawodowa stanowi zbyt wielki kawałek naszego życia by tylko dla zarobku robić coś, czego się nie lubi, co nas nie interesuje. To jest gwarancja wypalenia zawodowego i braku zadowolenia z życia.

[extereso]

No to chyba jasne. Tak dla mnie ważne się utrzymać bo to odbiera połowę problemów a nie trzeba wielkiej kasy i w tym sensie pieniądze nie są bardzo ważne . No może się płaczę ale w sądzie nie zeznaje, piszę skrótami.

[primula.alpicola]

Pieniądze nie są ważne? Studia nie są wartością?
Inaczej byś śpiewała, gdyby Twoje dzieci odrzuciły z góry jedno i drugie.

[gama2003]

Puszczam potomstwo wolno.
Żadnych działań podprogowych.
Albowiem nie pracuję w żadnym z wyuczonych zawodów i prawa do pouczeń nie mam. Tyle, że dyplom pomaga podskoczyć wyżej. Czasami konkretny, czasami jakikolwowiek.
A czasami brak dyplomu nie wyklucza sukcesu zawodowego.
To mnie się zmieniła perspektywa.
Zmieniłam się, zachciałam robić coś innego.
Wspieram i popieram.
Mam na sumieniu wsparcie młodego chłopaka
Syna znajomuch. Rzuciił nielubiane studia.
W rodzinie awantura i Rejtan by się zawstydził swojego niemrawego protestu.
Bąkałam dajcie spokój, nieglupie ma mlode pomysły. Z uporem maniaka l.
I dał radę, Idzie po swoje i rokuje super.
Był dym straszny a jest duma i udawanie, że starzy sami mu to podsunęli.

Jeśli coś młodym radzę, to szukania i próbowania po swojemu. I że zmiana to nie klęska.
Świat tak pędzi i miesza, że dobra rada może okazać się paskudną.

[extereso]

Racja. Cóż, studia dla mnie w ogóle nie są wartością samą w sobie. W rodzinie wszyscy mieli studia i dlatego nie mam do nich nabożeństwa. Jeśli mogę sobie pomarzyć ( ale uprzedzam i zaznaczam że nie jest to podprogowy przekaz, tylko rojenia takie) to uważałabym za szczęście gdyby np. syn chciał być rzemieślnikiem i nim został. Ale nie zapowiada się i już zastrzegając się napiszę: i też dobrze. Trochę strach się na ematce odezwać, ale widać co jakiś czas muszę to sobie przypominać.

[panna.nasturcja]

A Ty dlaczego nie jesteś rzemieślnikiem? Nie chcesz? To się od syna odczep.
To jego zycie i jego wybory, jego droga zawodowa. Ty swój czas już miałaś a pracę i zawód zawsze możesz zmienić, jeśli chcesz.

[majenkir]

Panno Nasturcjo, coś się jej tak uczepiła? 😂😂

[lily_evans011]

A jaki to zawód i kierunek?
Przy wszystkim trzeba mieć trochę szczęścia, umiejętności skorzystania z okazji, wiary w siebie, czasami znajomości. Znam prawnika i dentystkę z bardzo kulawo idącą działalnością, znam bardzo ambitnego i pracowitego filologa klasycznego, który ma dobrze działającą szkołę językową i żyje z różnych instytucji, firm itp.

[extereso]

Pewno, że osobowość ważniejsza. Niszowy język, no ale jest oczywiste, że ktoś kto posługuje się niszowym zna również ( córka ma też formalne wykształcenie) język bardziej powszechny. W ogóle kilku języków się uczy. Mnie trochę było żal, bo gra też na perkusji, pięknie maluje. Ale ona mówiła, że tamte rzeczy lubi, a naukę języków kocha. No to dobrze wybrala z tego wniosek.

[extereso]

A Twoja córka ma już coś na oku czy jeszcze nie? Żeby nie było, ja wybrałam w lutym czwartej klasy, więc czas ma, tak tylko pytam.

[lily_evans011]

Ona to na razie myśli, jak się nie narobić za bardzo .
Mam wrażenie, że też wybierze coś, jeśli w ogóle, bliżej końca szkoły. Na razie rozszerzenie z angielskiego i matmy. Rzecz w tym, że ona działa na oślep, impulsami, a spróbuj coś doradzić, to jest mała wojna atomowa. No ale trudno, to nie moje życie.

A z języka niszowego można nieźle żyć. Zresztą że wszystkiego można, jak jesteś obrotną osobą i nie masz głupich kompleksów ani przekonań typu: siedź w kącie a znajdą cię.

[extereso]

Na razie z pracą idzie nieźle,a nawet bardzo dobrze, ale ja się o te córkę jakoś nie martwię. Ona ma taką cechę, że osiąga swoje cele, nie siłowo tylko mimochodem, potrafi być szczęśliwa, umie o siebie zadbać, umie też odpocząć, umie się wycofać jak popełni błąd. To rozsądną, fajna dziewczyna. Mam cały przekrój różnych typów 😁
Twoja jeszcze jest w trudniejszym wieku, ale też pewno ją olśni jak przyjdzie czas. Jak mówiła moja babcia przyjdzie problem, będzie rada 😁

[lily_evans011]

Cechy, które opisujesz, są kluczowe dla sukcesu jak dla mnie. Fajnie .

[extereso]

Po tatusiu. On jest przykładem równowagi emocjonalnej i myślę że co by się robiło to mniej ważne, geny góra 😁

[triss_merigold6]

Wyluzuj. Mnóstwo osób decyduje się w okolicach matur, potem i tak zmieniają kierunki, uzupełniają etc. Na drugim roku studiów doszłam do wniosku, że kompletnie nie nadaję się do pracy w studiowanej branży, a po paru latach zaliczyłam jeszcze jeden radykalny zwrot.

[lily_evans011]

Moje dziecko dostało taką sugestię diagnozy, że brak chęci do studiów to przy tym mały pikuś. I na oko - trzecia fachowa osoba mówi to samo - mają chyba rację. Ciężko jej będzie żyć z taką osobowością, a ja zrozumiałam wreszcie, dlaczego mnie jest aż tak ciężko.

[extereso]

☹️ ale ona ma chyba 15 czy najwyżej 16 lat, a osobowość jeszcze się kształtuje, co? Jeśli coś tam się dzieje, to przynajmniej nauczysz się jak z nią postępować.

[lily_evans011]

Dlatego to są właśnie sugestie w kierunku rozwoju pewnego rodzaju osobowości, reprezentowania danej osobowości w jakimś stopniu, a nie diagnoza. Nie mam wyjścia, muszę się nauczyć, choć nie sądzę, żeby akurat to dało się "odkręcić". To też kwestia, na ile dana osoba, wiedząc, jakie ma predyspozycje osobowościowe, będzie się starała pewnym stanom i zachowaniom przeciwdziałać, a na ile nie. Teraz jest głupi wiek i wybuch pewnych niepożądanych cech, z czasem powinno być lepiej i łagodniej. Jeśli nauczy się żyć tak, żeby sama sobie nie szkodzic, to już będzie bardzo dobrze i pies je... studia.

[extereso]

A to oczywiście. Cieszę się o tyle, że może teraz będzie Tobie łatwiej jak będziesz wiedzieć bardziej co jest grane a nie stąpać po ruchomych piaskach, w sensie że jak pisałas czasem nie rozumiałaś jej, a teraz może będziesz wiedzieć co i jak.

[g.r.uu]

Nie znam Twojej córki, ale jak tak o niej piszesz to czuję do niej ogromną sympatię i dostrzegam bliskość duchową Mam wrażenie, że to specyficzna, ale fajna dziewczyna, która ma tego pecha, że jest kompletnie niezgrabna osobowością i temperamentem z matką. A co do cech osobowości to nawet najtrudniejsze można nauczyć się wykorzystać pozytywnie

[simply_z]

nie wiadomo jaka to diagnoza..może mocny borderline lub chad, i wtedy z taką osoba ciężko żyć

[anatewka11]

Ja się nie dostałam 25 lat temu na studia i poszłam do studium medycznego na elektroradiologię i bingo, chociaż idąc nie wiedziałam co to jest. Kocham moją pracę, nieźle zarabiam. Skończyłam potem już dla przyjemności fizykę zacznie. Miałam na roku koleżankę cudowną i genialną i ona po tej zaocznej fizyce pracuje w CERN z tytułem profesora. Teraz syn zacznie ratownictwo medyczne w 100% z pasji trwającej już 6 lat i jestem o niego spokojna. Jak się jest dobrym w tym co się robi to można zrobić "karierę" nawet po mało topowym kierunku.

[extereso]

Oczywiście, zresztą w ogóle nie chodzi i karierę tylko o zadowolenie z pracy i możność utrzymania.

[joana012]

Kariera to również możliwość rozwoju, spotykania ciekawych osób, no i wiadomo... Kasa która pozwala godnie żyć. A godnie jest kwestią subiektywną, każdy wyznacza tę granicę godności po swojemu.
Najgorsze co może spotkać młodego człowieka to wpychanie go na siłę w zawód, który wg rodziców da mu na pewno kasę. No i dobrze się przed znajomymi pochwalić bo dziecko studiuje medycynę

[extereso]

To prawda także moim zdaniem.

[nelamela]

Pamiętam gdy szłam na weterynarie to rodzice (szczególnie mama) pytała co ja będę po niej robić. W rodzinie nikt nie jest weterynarzem.Uwielbiam to co robię, to moja pasja która również przynosi profity finansowe. Jestem szczęśliwa i spełniona i to jest chyba najważniejsze 🙂🙂🙂🙂

[simply_z]

kiedyś weterynarz kojarzył się po prostu z rosłym chlopem leczącym konie, krowy itd. dopiero kiedy ludzie zainteresowali się bardziej leczeniem małych zwierząt domowych, stał się profesja bardziej rozpowszechnioną wśród osób, które nie chciały odbierać porodu o krowy.

[m_incubo]

Tak, ja też z tych czasów, gdy weterynarz głównie szczepił psy raz do roku i przyjeżdżał do wzdętej krowy