PIEKNIE-jeste,m w ciąży.Ratunku.

[kaaarolina2]

Jest 21 listopada. Wczoraj uslyszalam 4 slowa po ktorych doznalam szoku "jest
pani w ciazy". Narazie jakos nie moge w to uwierzyc, nie dociera to do
mnie,nie wyobrazam sobie ze cos tam mi siedzi w brzuchu.A najlepsze jest to ze
mam dopiero 20 lat, rozpoczete ledwo studia, chlopaka ktory wcale nie jest
kandydatem na druga polowe i wiele planow na przyszlosc. Oprocz tego mam
rodzicow ktorzy bulwersuja sie nawet na pocalunki z jezyczkiem w tak mlodym
jak moj wieku...(tak, tak). A uzywalam pigulek! Na postinor za pozno, ale
prosze wiem zaraz mnie wszyscy zjada gdzie moge zrobic skrobanke i za ile?
wiem ze wyladuje w wariatkowie , ale nie mam innego wyjscia. naprawde. pomocy!

[sakada]

Witam

Wiem, że to niełatwe, ale ja też mam 20 lat i cudnego półrocznego synka. Bałam
się na początku podobnie jak Ty jednak teraz jestem bardzo bardzo szczęśliwa.
Jakoś to będzie - napewno. Studiuję dalej - mój mężczyzna (przyszły mąż) jest
przeszczęśliwym ojcem a moja mama choć z początku była przerażona obecnie nie
widzi świata poza swoim wnuczkiem. Tak więc wszystko się ułożyło. Głowa do
góry, dziecko to naprawdę nie koniec świata. To tylko nowy początek...

Pozdrawiam.

[anna39]

witaj karolinoto co sie juz stałoto nie odwrocjisz porozmawiaj z rodzicami moze
napoczatku niebeda zadowoleni ale pozniej zobaczysz beda szczesliwi i ty tez, a
co do usuniecia to ci nie radze gdyz jest to pierwsza twoja ciaza i skutki moga
byc nieodwracalnei bedziesz tego załowac.Porozmawiaj ze swoim chłopakiem moze
on cie wesprze i nie jest taki jak ty go opisałas daj mu szanse.pozdrawiam cie
i eszcze raz przemys to niepodejmuoj pochopnie decyzji .pozdrawiam cie.

[angelka2]

Na poczatku daj sobie kilka dni na przemyslenie.Pogadaj z chlopakiem wkoncu on
tez jest odpowiedzialny za to co sie stalo.I dopiero wtedy zdecydujcie co
zrobicie.Czy urodzisz czy tez usuniesz.Nikt nie moze Ci tego zabronic, a my
mozemy tylko probowac Ci to odradzic ale decyzja wciaz nalezy do Ciebie!
Czytając twoj post pomyslalam sobie ze gdybym ja miala cos napisac jak
dowiedzialam sie ze jestem w ciązy napisalabym to samo.Tez mialam watpliwosci
czy urodzic, ojciec dziecka nie chcial bym urodzila.Tez mialam 20 lat i
nieskonczona szkole.Jednak zdecydowalam sie urodzic.I powiem Ci ze nie
zaluje.Teraz moj synek ma 10 miesiecy i mimo ze wychowuje go sama jestem bardzo
szczesliwa.A moi rodzice ktorym tak sie balam swiata nie widza poza swoim
wnukiem.Pamietaj jesli masz jakiekolwiek wątpliwości czy usunąc to znaczy ze
tak naprawde nie chcesz tego zrobic a jesli jestes pewna tego to nikt cie juz
nie przekona.Pisalas gdzie mozna to zrobic- wszedzie w gazetach jest kupe
ogloszen o prywatnych gabinetach ginekologicznych ale kosztuje to ok 2 tys.Ale
obiecaj mi ze jeszcze to przemyslisz.jak bedziesz chciala to pisz na priv!!
Napewno ci pomoge jak bede tylko umiala!

[mamcia-2003]

Wiem kaaarolina2, że jest Ci teraz bardzo ciężko i na nic Tobie teraz Nasze
pocieszenia...ale wiedz, że ten mały człowieczek też chce żyć na tym pięknym
świecie tak jak Ty kiedyś, będąc w brzuszku mamy...Powiem ci tylko, że bycie
matką jest najcudowniejszym darem, jaki mogłaś otrzymać!!!Kiedyś może ne będzie
Ci to dane?...Wiedz, że kiedy narodzi się Twoje dzieciątko będziesz płakać ze
szczęćia!!!Wszystko się poukłada i to nie jest czcze gadanie!!!Wierz mi, jeśli
tylko się chce to wszystko się poukłada, i studia dokończysz, i facet może
zmądzrzeje (ale nic na siłę, lepiej być samotną mamą, niż mieć jeszcze drugie
dziecko....oby Wam się udało!!!), a mała istotka na zawsze odmieni Twoje
życie!!!Na lepsze...Ale nagadałam...Nie chcę, żebyś odebrałą to jako pouczenia,
absolutnie to oczywiście Twoja decyzja, któą na pewno każdy uszanuje,
niezależnie jak będzie!!!Powodzenia, al ezastanów się jeszcze, te moje gadanie
było po to, żeby zmusić Cię do myślenia...pamiętaj, że każdy ma gdzieś zapisane
co go spotka, czasem nie warto przeciwstawiać się losowi...pozwól żeby życie
samo napisało scenariusz, myśl sercem...a studia, mało wartościowi znajomi,
którzy się od Ciebie odwrócą nie są warci nic!!!!Prosze cię przemyśl wszystko
jeszcze raz, jestem z Tobą!!!

[wiewioreczka3]

u mnie bylo podobnie. ale mam teraz 10 miesieczna corke, moj wymarzony kierunek
studiow i duuuzo szczescia. macierzynstwo to nie koniec swiata. moze za
wczesnie, zebys tez tak myslala, albo przynajmniej pomyslala. naprawde jestes
pewna, ze nie chcesz tej cudownej istotki, ktora juz nosisz w brzuszku? nie
podejmuj pochopnie decyzji, ktorej mozesz zalowac do konca zycia. wszystko sie
da, trzeba tylko checi. dziecko nie tylko w tym wszystkim nie przeszkadza, ale
uczy zorganizowania i celow. zastanow sie.
pozdrawiam

[wiewioreczka3]

chcesz pogadac pisz:
[e-mail]

[anma70]

Zanim podejmiesz jakąkolwiek decyzje zastanów się. Ja również mam 20 lat i 3
grudnia mój synek skończy 2 miesiące. Jest pogodnym roześmianym bobaskiem bez
którego nie wyobrażam sobie życia. Jestem studentką obecnie na urlopie
dziekańskim.
Moi rodzice gdy dowiedzieli się o ciąży byli ogromnie wściekli, ale odkąd Kubuś
się urodził zwariowali na jego punkcie. Uważali,że zmarnuje sobie życie, nie
skończę studiów i nie dam sobie rady. Teraz wszystko się zmieniło a ja w roli
matki czuję się wspaniale a mojego synka kocham ponad życie. TRzymam za ciebie
kciuki i życzę abyś podjęła właściwą decyzję. Powodzenia.

[zebra12]

Hej!
Też urodziłam na studiach i to dwie córeczki! Wzięłam dziekankę. Przedłużyło to
moje studia o 3 lata, ale warto było! Dziś, gdy inne dziewczyny idą na
macierzyński i po powrocie zostają zwolnione, ja mam stałą pracę i odchowane
dzieci! Robie awans zawodowy i cieszę się już prawie dorosłymi córkami
Gdybym miała jeszcze raz podjąć decyzję o posiadaniu dzieci( bo obydwie były
planowane), podjęłabym taka samą! A usunięcia też nie polecam, choć znam
lekarzy, którzy to robią. Całe życie przed Wami, a nikt nie wie, jak się
ułoży...
Na razie usiądź i pomyśl, co robić. Porozmawiaj najpierw z chłopakiem. Potem
razem porozmawiajcie z rodzicami. A ślub raczej odłóżcie na późniejszy czas.
Niech się facet sprwadzi!
POzdr!

[paulaula]

Jeszcze pomyśl, znam dziewczynę która usunęła i to nawet dwa razy ciążę, bo
podobno nie miała innej możliwosci, a teraz ma 31 lat i od kilku lat
bezskutecznie stara się o dziecko. Już trzykrotnie była w ciązy i żadna nie
trwała dłużej niż 4 miesiące. Choć tego nie mówi marzy o dziecku i przeżywa
prawdziwy dramat. Ja zaszłam już na 1 roku, z tym że głupia nie byłam
zabezpieczona, ale to było przeszło 11 lat temu. Musiałam przerwać studia,
przeżyłam bezsensowne małżeństwo które przyniosło tylko cierpienia. Za to
studia w końcu skończyłam, dziś moja starsza wspaniała córka ma 11 lat, od 8
lat jestem z drugim super facetem i mam od 1,5 roku drugą kochaną córeczkę. A
pamiętam koszmar mojego życia i choc nie wierzyłam w happy end to jednak tak
się stało. Trzymaj się i szukaj dobrej strony, choć wiem że to niełatwe.

[blanqua]

Nie rób tego...
Zobacz jakim cierpieniem jest dla kobiet aborcja - wystarczy iść na forum o
aborcji...
W najgorszym razie przed Tobą oddanie dziecka do adopcji albo samodzielne
macierzyństwo. Samodzielne macierzyństwo nie jest złe. A pzrecież facet, z
którym jesteś może okazać się dobrym ojcem i Twoim partnerem, mężem.
Jesteś dorosłą osobą. Nie może być tak, że odbierasz życie własnemu dziecku
tylko dlatego, że rodzice bulwersują się. Trudno, pokrzyczą może al pogodzą się
a jak zobaczą wnuka/wnuczke to się ucieszą, zobaczysz, bardzo Ci pomogą.
Bycie mamą na studiach nie jest niczym dziwnym, wiele dziewczyn rodzi dzieci na
studiach i studiuje sobie. Możliwa jest pomoc i pewne ulgi dla mam - studentek.
A plusem jest to, że kończąc studia ma się podchowane dziecko i już łatwiej o
prace.
Nic się nie martw. Pomyśl o tym, co siedzi w Twoim brzuchu jako o Twoim dziecku
a nie "czymś", To Twój syn albo córka.
Zobaczysz, jeszcze będziesz się nim cieszyć.
Nie popełniaj rzeczym, która jest nieodwracalna i której pewnie będziesz bardzo
żałować.
Blanka

[beatak]

kaaarolina,
moja sytuacja jest zupelnie inna, ale... ja nie mam 20 lat, jestem prawie 10
lat starsza, cudowny maz, a teraz 16 mies. cudowna córeczka. A co bylo 3-4 lata
temu? Leczylam sie, bo długo nie mogłam zajść w ciążę. Moj organizm, badania -
wszystko sie zbuntowalo przeciwko mnie... Diagnoza na ostatniej wizycie u
doktora P: przykro mi, ale badania pogorszyły się, wszystko wskazuje na to, że
nie zajdzie pani w ciążę jeszcze długo albo... wcale. Wierz mi, nie chciałabyś
nigdy czegoś takiego usłyszeć. A kiedy pojawiło się szczęście? W miesiąc po
diagnozie - zaszłam w ciażę? Cud? Chyba właśnie cud naszej wielkiej milości.
Piszę Ci to, abyś wiedziała, że gdybybym miała teraz 16 lat i dowiedziałabym
się, że jestem w ciaży - urodziłabym dziecko. I nie mówię tego z perspektywy
czasu. Mój tata dużo ze mną rozmawiał (już d podstawówki), bo to on
przeprowadzał ze mną i moją siostrą poważne rozmowy (najczęśćiej przed
wycieczkami i imprezami), o zebezpieczeniu, o tym jacy są faceci, o kontaktach
damsko-meskich ,o tym, żeby się zastanowić wcześniej zanim się wskoczy do
łóżka, ale i o tym, że jeśli naprawdę kiedyś nam się przytrafi ”wpadka” to
nigdy nie pozwoli nam na usuniecie ciąży i mamy w nim i mamie wsparcie.
Przypuszczam, że mama nawet do konca nie wiedziala o czym my tyle czasu
gadalismy.
Dlatego zawsze wiedzialam, ze jesli przypadkowo zajede w ciaze - nie usunę.
Bylam na nia chyba psychicznie przygotowana od chyba 7 klasy. A gdy pozniej
znalazlam sie w odwrotnej sytuacji, ze miało tej ciazy nigdy nie byc... o mały
włos nie załamałam się. A gdy już wzięłam się w garść, przetłumaczyłam sobie,
ze tak widocznie ma być, moze pomyslimy o adopcji - okazało się, że jestem w
ciąży.
Kaaarolina, tak czy siak czytając nasze wszystkie listy - postąpisz jak
będziesz chciała. O lekarza nie trudno. Ale moze warto dać sobie, chłopakowi,
Twoim rodzicom a przede wszystkim maleństwu szanse?
Poza tym - gdy zdałam maturę moja przyjaciółka z klasy zaszła w ciążę i to
właśnie mi powiedziała o tym, i poprosiła, abym z nią poszła usunąć ciążę...
nie mogłam w to uwierzyć. Gośka i wpadka? Gośka i usunięcie ciąży? Ja nie
umiałam jej tego wybić z głowy, wytłumaczyć, przekonać... i jeszcze w większym
strachu niż ona poszłam z nią pod dom lekarza. Zapytałam przed wejściem, czy
jest tego pewna? Czy naprawe nie chce tego maluszka, nowego życia, córeczki,
którą kiedyś codziennie rano będzie czesała i robiła jej kitki, karmienia
piersią i miłości? Przecież to dziecko, czy to chłopiec czy dziewczynka, będzie
ją kochało... zabrałam ją do domu, pogadała z moimi rodzicami... i teraz
zabieram moją Emilkę i jadę w odwiedziny do Gośki i jej córeczki Nie muszę
dodawać, że za każdym razem jak się widzimy nie mogę się nacieszyć razem z nią,
że ONA po prostu jest.
Życzę Ci, abyś spotkała życzliwych ludzi, którzy Cię zrozumią i pomogą.
Jeśli chcesz mogę pogadać na gg (nie będę prawić morałów - obiecuję)

[kaaarolina2]

Powiem szczerze ze poplakalam sie jak bóbr czytajac Wasze odpowiedzi.Dziekuje za
wszytkie slowa, ciesze sie ze nie jestem sama z tym problemem, Wy juz macie go
za soba.Wiem dziecko to nie jest problem ale same rozumiecie.Ja tego dziecka
chyba nie usune bo wiem ze nie skonczyloby sie to dobrze dla mojego zdrowia
psychicznego o dziecku nie wspominajac.Zwlaszcza ze mialam kiedys depresje, co
prawda jest wyleczona ale miewam nieraz wieeeelkikie doly. rozmawialam dzis z
chlopakiem.no comment nie chce o tym pisac. dzieki jeszcze raz

[anet22]

Karolino, cóż, nabroiłaś i teraz musisz ponieść tego konsekwencje.

Wszyscy Ci tutaj odradzają aborcję. I mają rację.
Wystukaj to hasło w wyszukiwarce, poczytaj relacje kobiet, które to zrobiły,
opinie lekarzy, psychologów...
Wydaje się takie proste... ot, zwykły zabieg. A później się okazuje, ze
złamaliśmy sobie tym czynem życie. Że matka, która zdecydowała się na aborcję,
nie potrafi sobie tego wybaczyć, nie potafi zapomnieć, wpada w depresję, całymi
dniami myśli tylko o tym co zrobiła, o tym , że ZABIŁA - zabiła własne
dziecko... Straszne są skutki takiego czynu. Pewnie, ze są dziewczyny i
kobiety, które przeżyły aborcję i nie poniosły zadnych konsekwencji - po prostu
spłynęło to po nich jak po kaczce. Ale myślisz, ze to są moralnie dobrzy
ludzie? Im jest łatwiej... ale ja bym nie chciała miec takiego "łatwego" życia
i sumienia, którego nie poruszy nawet... morderstwo.
Ja nigdy nie zdecydowałabym się na aborcję - wiem, ze nigdy, przenigdy nie
wybaczyłabym sobie tego i chybabym w końcu później oszalała
Nie będzie Ci teraz łatwo.
Ale i tak będzie Ci dużo łatwiej niż gdybyś zdecydowała się na aborcję i
poźniej resztę życia miała żałować tego kroku.
Porozmawiaj z rodzicami. Pewnie nie będą zachwyceni. Pewnie tata będzie
krzyczał a mama się rozpłacze. Bo oni nie takie życie sobie dla Ciebie
wymarzyli... Chcieli pewnie dla Ciebie tego co najlepsze: żebyś najpierw
skończyła studia, później wyszła za mąż, znalazła pracę i wtedy zdecydowała się
na dziecko. Ale życie pisze czasem inne scenariusze. Dlatego nie dziw się ich
rozgoryczeniu. Wytrzymaj. Musisz teraz być dzielna i... dorosła.

Przed Tobą długich 9 miesięcy. To wystarczająco dużo czasu, zeby się oswoić z
tą sytuacją - dużo zarówno dla Ciebie jak i dla Twoich bliskich. To co teraz
wydaje się okropne, z biegeim czasu stanie się bardziej przyjazne... I wszystko
się poukłada, zobaczysz. Twoi rodzice, na pewno pokochają dziecko a Ty
otrzymasz od nich pomoc choćby Ci się teraz wydawało, ze tak się nie stanie.
Będzie dobrze! na pewno! Samotne matki są nieraz bardziej szczęsliwe od tych
żyjących w małżeństwie.

Daj sobie czas... Wsłuchaj się w siebie... Kup sobie ksiązkę "Ono"
Terakowskiej - to fajna lektura na ten czas... I bądź dobrej myśli.
Na początku nie będzie łatwo. Ale po nocy zawsze wschodzi słońce

Chętnie z Tobą porozmawiam, jeśli masz ochotę: g-g 310478, e-mail:
[e-mail]

Pozdrawiam Cię serdecznie, trzymaj się mocno!

Anet

[jowomaba]

"Jak się dziecko rodzi to radość, jak umiera to wielki wielki smutek"
Ciesz się i nie rozpaczaj
Naszą starszą córke urodziłam jak miałam 21 lat, mój mąż tyle samo
Byliśmy po pierwszym roku studiów
Skończyliśmy studia, z akademika wyprowadziliśmy się jak Basia miała 5 lat
Rodzice nam nie pomagali pracowaliśmy studiowaliśmy, braliśmy urlopy mieliśmy
stypendia różnie byle do przodu
Spotkaliśmy wielu dobrych życzliwych nam ludzi
Basia ma dzisiaj 16 lat i nawet nie wiesz jacy jesteśmy z niej dumni
Dotychcas jako rodzice zbieramy same laury i mówimy że nic na nie daje tyle
szcześcia i radości no chyba, że mała siostra Basi- nasze drugie dziecko
Twoja Rodzina pokrzyczy, pogada a potem pokocha maleństwo a z tym chłopakiem
skoro byłaś już tak blisko że to się stało to może trzeba mu dać szanse?

[kasialu]

Karolina nie poddawaj się! Nie wybieraj najprostszego wyjścia bo ono moze
okazać się fałszywe! radosc z macierzyństwa to coś cudownego. My z męzem
walczyliśmy o dziecko 3 lata. Była ciąza pozamaciczna, biochemiczna,
specjalistyczne badania i diagnoza, ze nigdy nie bedziemy mieć dzieci
naturalnie. Później było in vitro - nie udane! We wrześniu adoptowalismy naszą
córeczkę - tydzień później zaszłam w ciązę! Za 7 m-cy będe mamą dwojga dzieci
rok po roku. Jestem trochę przestraszona, ale szczęśliwa.
Wejdź na forum niepłodnosć i poczytaj historie dziewczyn, które co m-c maja
nadzieję zobaczyć na tescie 2 kreski.
Ty jesteś Szczęściarą! Nie zapominaj o tym! ;o)

[monika.pap]

Wiem ze to dziwnie zabrzmi ale prosze niepoddawaj sie;pamietaj dziecko zawsze
mozna wychowywac samemu,to jagby chlopak niepodiol sie trudu.Po usunieciu
mozesz tego zalowac i juz niezmienisz a po urodzeniu mozna liczyc na pomoc
roznych ludzi(najczesciej sa to rodzice ale niekoniecznie).No niewiem czy ja
jako rodzic wolalabym sie dowiedziec ze moja corka jest w ciazy czy ze ta ciaze
usunela,napewno bylabym bardzo niezadowolona gdybym sie dowiedziala od mojego
kochanego dziecka ze usunela dziecko.Ja poprostu niewyobrarzam sobie stracic
dziecko,a gdy zaszlam z pierwszym to nasza sytuacja byla tez nieciekawa a mimo
wszystko podolalismy(mam namysli brak mieszkania i bezrobocie).Prosze cie
dobrze przemysl swoja decyzje bo posiadanie dziecka to najpiekniejsze uczucie
pod sloncem.Jak masz takie doly to ja chetnie cie po podtrzymuje w trudnych
sytuacjach.Monika mama Natali i Jakuba
gg 8883531 lub [e-mail]

[mamamarcela]

Witam Cie Karolinko Ja tez miałam 20 lat jak zaszłam w ciążę i też byłam na
pierwszym roku studiów. Obecnie jestem na 3 i mam 14 miesięcznego szkrabika. Gdy
dowiedziałam się że jestem w ciąży to podobnie jak Ty miałam różne myśli
przeglądałam gazety z ogłoszeniami ginekologicznymi a nawet starałam się
dowiedzieć jak zdobyć środki wczesnoporonne jednak cały czas zwlekałam ze
strachu, aż któregoś dnia poczułam ruchy maleństwa i wtedy poczułam że to
przecież jest moje dziecko i ono mnie teraz bardzo potrzebuje. Zdawałam sobie
sprawe z tego że jeśli odrzuce jego miłość i nie dam mu szansy żyć to albo
oszaleję albo się zabiję. Ja co prawda miałam wsparcie w chłopaku i teraz
jestesmy małżeństwem, ale Ty nie możesz od razu skreślać ojca swojego dziecka
daj mu szanse jesli sobie nie poradzi to po porostu go zostawisz , jedyne co Ci
mogę poradzic to nie decyduj sie zbyt pochobnie na małżeństwo, dajcie sobie
nawzajem czas, pomieszkajcie troche razem.
Uwierz mi malenstwo to njpiekniejsza rzecz jak Ci sie w Zyciu trafiła ale
docenisz to dopiero za kilka miesiecy, mówi Ci to osoba, która w przeciągu tych
9 miesięcy przeszła ekspresowy kurs dorastania i nawet dobrze jej to zrobiło))
Jesli chcesz pogadać z osobą, która przechodziła dokładnie to samo co TY teraz
to pisz na gg8962751
pozdrawiam gorąco
kasia

[mlodamama3]

Witaj,pocieszę Cię.Mam 16 lat(skończyłam w lipcu) i jestem w drugim ms ciąży.To
był wypadek.Wpadka.W nocy nie śpię patrzę na mój(płaski jeszcze)brzuch
i...bardzo się boję.Ja mam chłopaka na którego mogę liczyć,nie mam
mamy,mieszkam w małym mieszkanku z ojcem.Nie będę oszukiwać-przypływu radości
nie było i nie ma.Może kiedyś będzie...

[wilma_flinstone]

jesli chodzi o aborcje to proponuje ci wejsc na forum o aborcji.

moi rodzice mysleli ze jestem dziewica(a facet z ktorym zaszlam byl moim 6
partnerem). sa wierzacymi osobami i bylo to dla nich nie do pomyslenia. byli w
szoku.normalne.teraz sa super dziadkami i zawsze chetni do tego by mi pomagac.a
odka wyprowadzilam sie z domu stosunki miedzy mna a mama(wczesniej non-stop
klutnie) sa rewelacyjne.
zastanow sie dobrze. to decyzja na cale zycie.

Witam,mam nadzieje przyszła mamo

[mama_julci22]

witam Cie Karolino
Ja tez miałam 20 lat jak zaszłam w ciąże,teraz mój skarb ma 16 m-cy i nie
wyobrazam sobie zeby jej nie było,nie zaczęlam studiów ale mam nadzieję kiedys
studiowac/nauka nie ucieknie/,chce Cie wesprzec na duchu i odwiesc od
aborcji,bo kiedyc napewno bedziesz tego załowała.Wiem ze łatwo pisac i
pouczac,ale musisz myslec o swoim dzidziusiu /az mi łzy napłynęły do oczu/.
Napisz skąd jestes,chetnie Ci pomoge,oddam jakies ciuszki dla dzidzi i wogóle.
Ja juz planuje drugie,bo maciezynstwo to najpiekniejsze co mnie w zyciu
spotkało.Ja jestem z Tomaszowa Maz.jak chcesz ze mną pogadac to
pisz:[e-mail] lub gg 2775041
Trzymaj sie i nie załamuj
POzdrawiam Cie serdecznie

[szpiczak]

powiedz o ciazy chlopakowi i rodzicom,zaczekaj pare dni,niech wszyscy ochlona,i
dopiero wtedy jeszcze raz wszystko rozwaz.bedzie dobrze zobaczysz.

Wspólczuję - głównie dziecku

[kag1]

Zawsze wkurzają mnie takie historie, jest tyle małżeństw dla których dziecko
byłoby największym szczęściem są wykształceniu, kochają się, szanują i mają za
co utrzymać dziecko ale nie mogą go mieć. A tu kompletna beztroska i rozpacz
ojciec nie taki jakiego chciała,w życiu jeszcze nic nie osiągnęła,rodzice nie
tolerancyjni, brak niezależności same kłody pod nogi. Szkoda że wcześniej o tym
nie myślałaś.

[sakada]

Myślę, że jesteś za surowa. Dziewczyna napisała, że używała pigułek. Poza tym
co to za argument, że jest tyle małżeństw dla których dziecko
byłoby największym szczęściem? Są też ludzie, którzy nie chcą mieć dzieci.
Wiedziałaś o tym? Autorka postu nie była przygotowana na dziecko, nie planowała
go więc nie ma się co dziwić, że teraz nie skacze z radości.

[kag1]

Oczywiście że mam świadomość że są ludzie którzy nie chcą mieć dzieci, mieć ich
nie powinni i zwykle ich nie mają bo zabezpieczają się skutecznie.
Rozpoczynając życie intymne trzeba w sposób rozsądny zabezpieczać się przed
konsekwencjami i liczyć się z nimi. To że dziewczyna napisała że używała
pigułek o niczym nie świadczy bo ich skutecznoś jest związana z poprawnością
ich przyjmowania (należy przestrzegać kilku zasad wpływających na ich
skuteczność) bo to nie są cukierki. Większość moich znajomych (również ja)
zabezpieczało sie przed ciążą tabletkami i żadna nie zaszła w niespodziewaną
ciążę. Wierze że dziewczyna nie jest przygotowana na dziecko bo w wieku 20 lat
mało kto jest na to przygotowany, to czas na poznawanie i zdobywanie świata a
dziecko to ukoronowanie wszystkiego

[mama_julci22]

kag1 napisała:

> Oczywiście że mam świadomość że są ludzie którzy nie chcą mieć dzieci, mieć
ich
> nie powinni i zwykle ich nie mają bo zabezpieczają się skutecznie.
A jesli sie nie zabezpieczyli skutecznie to co maja zrobic??
Oczywiscie jest jeszcze aborcja,osobiscie uwazam ze lepiej isc na zabieg niz
potem biedne dziecko ma cierpiec np.zostanie zamkniete w beczce,w wieku kilku
tyg.lub miesiecy zostanie pobite na smierc przez rodziców lub zostanie
okaleczone na całe zycie albo kiedy gasza mu papierosy na buzi(az nie moge tego
pisac tak jestem tymi faktami zbulwersowana) w takich własnie wypadkach chyba
lepsza jest aborcja i pewnie posypia sie zaraz negatywne komentarze to i tak
nie zmieni moich spostrzezen.

moze troche nie na temat ale nie mogłam sie powstrzymac
>
>

[sistyon]

Kag,
los nie jest sprawiedliwy, a świat nie jest fajnym miejscem.
Nie masz wpływu na to, że autorka postu zaszła w ciążę, a wielu, w Twoim
mniemaniu, bardziej do tego predystynowanym, nie jest to dane.
Jeśli boli Cię niesprawiedliwość i niefajność świata, to spróbuj tak podziałać,
by stał się lepszym miejscem - a przynajmniej nie gorszym. Udziel trochę
wsparcia. Nie osądzaj, nie potępiaj. Nie psuj swoją goryczą forum wypełnionego
pozytywnymi, wspierającymi głosami.
Nie chodzi przecież o to, by dziewczynie było jeszcze trudniej podjąć decyzję.
Ani o to, by - jeśli zdecyduje się urodzić - żyła w przekonaniu, że i tak jest
zła - bo poczęła w beztrosce, bo "ojciec nie taki jakiego chciała, w życiu
jeszcze nic nie osiągnęła, rodzice nietolerancyjni, brak niezależności".
POzdrowienia, sist

[kag1]

Ja jej nie oceniam każdy żyje tak jak chce bo naszczęście nie jesteśmy
jednakowi trzeba mieć w życiu zasady i nimi się kierować. Co to znaczy
" Nie psuj swoją goryczą forum wypełnionego pozytywnymi, wspierającymi
głosami." czy forum to kółko wzajemnej adoracji nastawione na poklepywanie po
plecach i potakiwanie głowami. Dziewczyna sama pisze że ojciec dziecka to
niejest jej połówka ( a jednak się z nim związała) że jej rodzice sa mało
tolerancyjni.

[sakada]

Świat byłby naprawdę piękny gdyby każdy wiązał się odrazu ze swoją drugą
połówką...

[sistyon]

Kag,
Dziewczyna prosi o pomoc - w tytule postu umieszcza wołanie "Ratunku".
Opisujesz, jak denerwuje Cię ta sytuacja, aby jej pomóc? Czy, żeby pomóc sobie?
Poza tym, moim skromnym zdaniem mylisz się pisząc, że dziecko to ukoronowanie
wszystkiego. Mam nadzieję, że się mylę, ale odczytuję to stwierdzenie tak,
jakby dziecko, obok kolekcji wazoników miało być dopełnieniem meblościanki...
Pozdrowienia, sist

[ksapula]

Jak zaszłam w ciąże miałam ledwo skończone 20 lat wymarzone studia i chłopaka
na weekendy bo studiował w innym mieście. Moja mama była wściekła strasznie.
Urodziłam synka mama jet w niego zapatrzona jak w obrazek świata poza Filipkiem
nie widzi. Zaraz po urodzeniu wzięłam indywidualna organizację studiów
jeździłam tylko na zaliczenia. Teraz Filipek ma trzynaście miesięcy mąż nadal
na weekendy ale wrociłam normalnie na studia i jestem baaaaaaaaaardzo
szczęśliwa. Zobaczysz wszystko się ułoży. A jak chcesz pogadać to pisz
[e-mail]

[alinaw1]

Nie rozumiem dlaczego twój post jest na tym forum...
Nie rozumiem dlaczego poszłaś do łóżka z facetem o którym piszesz, że nie daje
się na drugą połowę, nie rozumiem świata, który zawładnął Twomi wartościami (a
raczej antywartościami), nie rozumiem...Pytanie końcowe brzmi mniej więcej
jak : Gdzie mogę szybko usunąć bolącego zęba i za ile? Tyle że dziecko to
niestety nie ząb. Może to wariotkowo rzeczywiście by Ci pomogło przeanalizować
swe życie?

[zigia]

i to jest własnie sprawiedliwy los.czlowiek chce miec dziecko i nie moze a tacy
nieodpowiedzialni ludzie pączkują a nie chcą tego.echhhh szkoda nawet
komentarza.Współczuję jej ze tak sie stalo ale konsekwencje swojej DOROSLOSCI w
wieku 20 lat nalezy ponosic!dziecko to nie zabawka którą mozna wyrzucic jak sie
nie podoba a wyskrobanie sie tez bedzie mialo konsekwencje w
przyszlosci .ciekawe kogo bedzie wtedy obwiniala. bo narazie to obwinia
tabletki , chlopaka , nietolerancyjnych rodziców.a moze niech sie zastanowi nad
soba przede wszystkim.

[kaaarolina2]

Dlugo sie nie odzywalam, poniewaz bardzo powaznie sie nad tym wszytkim
zastanawialam i nawet nie mialam ochoty uruchamiac komputera. Ciesze sie ze
Wasze opinie to nie jakies wyzwiska czy wyrazy pogardy, spodziewalam sie czegos
przeciwnego, gdyz czytajac inne fora...Jedna osoba cos pisala ze wkurza ja moja
postawa , rozumiem to bo zanimsama wpadlam tez mnie to irytowalo jak cholera.
Ale ok, mysle ze troche dzieki Wam a przede wszytkim rodzicom ktorzy zaskoczyli
mnie swoja reakcja(w miare pozytywna ) NIU USUNE DZIDZIUSIA, urodze je i
powiem szczerze ze juz nie moge sie troszke doczekac. Po wielu rozmowach z sama
soba i z innymi wiem ze to jest dobra decyzja. Wkoncu nie mam 15 lat, ludzie nie
beda mnie wytykac palcami ze gowniara a juz "te rzeczy" (chociaz w sumie i
15latko zdarza sie wpadka i tez nie chce tego potepiac. z drugiej strony nie
bede udawac ze z dnia na dzien poczulam ze dziecko to to czego potrzebowalam w
tym momencie najbardziej no ale trudno stalo sie i musze sobie poradzic.
dziekuje za wszytkie posty i mam nadzieje ze cos jeszcze skrobniecie czasem do
mnie... PS. a moj chlopak podwinal ogon i wiecei co dalej. No i bardzo dobrze,
nie potrzebuje jego litosci.ciezko mi z tym, ale wiem ze znajdzie sie taki facet
ktory zaakceoptuje mnie z moim bobaskiem.mam nadzieje ze to nie sa mareznia
scietej glowy . pozdr

Twoja beztroska mnie poraża, ale trzymam kciuki

[kag1]

Cała Twoja wypowiedź dowodzi tego jakie z Ciebie dziecko. Teraz kiedy
oczekujesz dziecka niemasz zbyt dużo czasu na dorośnięcie, a bycie rodzicem a
szczególnie jedynym to wielkie wyzwanie i ogromna odpowiedzialność. I nie pisz
już w dziecięcej euforii "NIU USUNE DZIDZIUSIA, urodze je ". Wkurza mnie Twoja
postawa ale mam nadzieję (i trzymam za to kciuki) żeby poukładało Ci się życie
i żebyś za 3 lata robiąc retrospekcję mogła stwierdzić że nic lepszego nie
mogło Ci się przydażyć

[wilma_flinstone]

> Cała Twoja wypowiedź dowodzi tego jakie z Ciebie dziecko.

ty jestes jakas uprzedzona kag1. jakby powiedziala ze usuwa to ty na to
-zachowuje sie jak dziecko . a jak decyduje sie dziewucha urodzic to tez -
zachowuje sie jak dziecko.

nie wiem ile masz lat i ile w zyciu przezylas ale powiem ci jedno. ja zaszlam w
ciaze w jej wieku, urodzilam .(> oczekujesz dziecka niemasz zbyt dużo czasu na
dorośnięcie, a bycie rodzicem a
> szczególnie jedynym to wielkie wyzwanie i ogromna odpowiedzialność.) wlasnie
przy dziecku mozna bardzo dorosnac!!! i jest na to czas , jak sie chce. nie jest
sie dojrzalym rodzicem od samego poczatku(czy ma sie 20 czy 30 lat i czy dziecko
jest zaplanowane czy nie ). ale z czasem sie nim staje.
ja nie potrzebuje 3 lat na to zeby stwierdzic ze moj synek pojawil sie w
najlepszym dla mnie czasie !!! i nie wyobrazam sobie zycia bez niego ...

[sistyon]

Kag,
załóż swoje forum pt. 'mam problem, ratunku', napisz, że nie lubisz ludzi,
świata, pana boga, nie wiem kogo jeszcze.
Dostaniesz wiele odpowiedzi typu 'wiesz, ja też tak miałam', 'spróbuj tak albo
tak' 'bądź dzielna, będzie lepiej'. Jak ktoś napisze: 'aleś ty beznadziejna,
potępiam takich ludzi' - to zastanów się, czy Ci to w jakikolwiek pomogło.
Myślę, że dwudziestolatka, może być równie dobrą, jeśli nie lepszą mamą, jak
trzydziestolatka czy czterdziestolatka. Wiem coś o tym - z autopsji.
Kwestia wykształcenia, 'ustawienia', zasobównie ma nic do rzeczy.
Na pewno jednak wiele znaczy nastawienie do świata. Otwarta i ufna, nawet
naiwna (to nie grzech!) mama ma dobre szanse, by uczynić swoje dziecko
szczęśliwym. Znacznie trudniej o to mamie dystansującej się od ludzi,
potępiającej, zgorzkniałej.
A jeśli chodzi o dojrzałość wypowiedzi, to Twoje - w mojej ocenie -
pozostawiają wiele do życzenia. Krótko mówiąc: nie urodzi - źle,urodzi - źle,
bo źle, że zaszła w ciążę nie planując jej, kiedy inne dziewczyny chciałyby, a
nie mogą. To ma być dojrzałe??
Pozdrowienia, sist

[wiewioreczka3]

kag1
a mnie ty wkurzasz!!! jestes niesprawiedliwa!!!
a poza tym twierdze ze nie wiesz co to jest wpasc w niewlasciwym momencie!
ja tez mialam 20 lat i zupelnie inne plany na przyszlosc, ale mimo to teraz
wiem, ze zuza przyszla w jak najbardziej odpowiedznim czasie.
dziecko uczy odpowiedzialnosci i jak najbardziej doroslosci. a w ogole
odbijajac od tematu co jest zlego w tym ze ma sie cos troche z dziecka?
zastanow sie zanim cos takiego nastepnym razem napiszesz!
oczywiscie masz prawo zeby cie to wkurzalo, ale przy tym nie osadzaj nikogo, a
przede wszystkim nie oceniaj. nie znasz tej dziewczyny i nie wiesz co przezywa.
tak samo jak i ja. pozdrawiam

kaaarolina podziwiam i trzymam kciuki. i ja jestem pewna ze trzymam je
szczerze!!!
pozdrawiam

[ksapula]

karolina super byle by tak dalej bądź silna i nie przejmuj się wrednymi uwagami
innych. Nie jesteś juz dzieckiem, a bycie rodzicem to wspaniała instytucja i
dasz sobie radę. Trzymam kciuki za Ciebie i Twoje maleństwo.

[sistyon]

Wszystkiego najlepszego. Powodzenia.
Nie myśl, co powiedzą inni. Ważna jesteś tylko Ty i Twoje dziecko.
Dbaj o siebie. Nie zamartwiaj się.
Pozdroweienia, sist

[grzywkaromana]

Powiedz to rodzicom i chłopakowi. Na początku będzie strasznie. Zobaczysz, że
jak dziecko przyjdzie na świat Twoi wrodzice będą skakać do sufitu. Identyczną
sytuację miała moja siostra.

Do KAG1- współczuję głównie tobie

[figa80]

To twoje wypowiedzi świadczą o niedojrzałości, a jeszcze bardziej o braku
szacunku dla innych ludzi. Uważam, że stwierdzenie, że autorka wątku traktowała
pigułki jak cukierki jest po prostu żenujące i wstrętne.

Dla twojej wiadomości: kobieta w wieku dwudziestu lat świetnie jest w stanie
sobie poradzić w roli mamy. A strach i wątpliwości krótko po wiadomości o nie
planowanej ciąży nie są obce kobietom w każdym wieku.

[mama_julci22]

kag1
nie pojmuje jak mozesz napisac o przestrzeganiu godzin w braniu pigułek
antykncep.fajnie ze tobie sie udało nie zajsc w ciąze wtedy kiedy nie chcesz,ja
nie znam zadnego 100% sposobu na unikniecie niechcianej ciąży jak tylko brak
seksu.Dla mnie to ty jestes dziecinna pisząc takie bzdury i atakując autorke
wątku,ja tez brałam pigułki/codziennie o stałej porze+prezerwatywa/a jestem juz
szczesliwa mamą i nie uwazam sie za osobe nieodpowiedzialną bo nie planowałam
ciazy .

Kaaarolina-powodzenia,bądź dobrej mysli i głowa do góry wszystko sie ułozy
mozesz do mnie pisac jak bedziesz miała taką potrzebe
pozdrawiam

[aga1004]

CIĄŻA TO NIE KONIEC ŚWIATA.Ja również mam 20 lat . kiedy dowiedziałam sie ze
będe mamą miałam ledwo skończone 17 byłam w 3 klasie szkoły średniej i wydawało
mi sie że to już koniec ale tak nie było najważniesze jest nastawienie rodziców
moi nie byli zadowoleni ale kiedy urodził sie mały byli w nim szalenie zakochani
ja mam szczęście mam męża mieszkamy sami w domu jakoś sie nam układa sama
studiuje zaocznie socjologie na 2 roku mam świetne wyniki a szkołe średnią
skończyłam z paskiem ale nic by z tego nie wyszłogdyby nie pomoc rodziców tak a
propos 2 miesiące temu moja kuzynka też 20 lat świadomie sie zdecydowała nan
niedzko dziś jest mamąkuby 2 miesiące a za miesiąc są chrzciny jestem chrzestną
matką .Osobiście znam wiele młodych mam 99 % układa sobie życie nie ważne czy z
partnerem czy bez najważniesze jest dziecko .SERDECZNIE POZDRAWIAM JESTEM Z
CHEŁMA POSZUKAJ MAM W SWOIM WIEKU PRZEKONASZ SIE ŻE JEST ICH WIELE.

[missisia]

Nie róbcie kurde z tego forum jakiejś umoralniającej debaty bo dziewczyna
akurat tego najmniej teraz potrzebuje. Trochę już na to zresztą za późno.

Karolina, myślę, że podjęłaś dobrą decyzję, tym bardziej że rodzice nie byli
tak bardzo zbulwersowani jak się obawiałaś. Facetem się nie przejmuj (wiem, że
jest ci ciężko), on też musi sobie pewne sprawy przemysleć, to także dla niego
szok. Może jeszcze przejrzy na oczy, a jeśli nie to daj sobie z nim spokój.
Faceci to duże dzieci i bardzo późno sami dojrzewają do tego żeby je mieć. Mój
kuzyn ma 30 lat i jeszcze nie dojrzał Mój mąż został tatą w wieku 20 lat, ja
miałam 19. Poszłam do szkoły średniej, do wieczorówki, w 5 m-cu ciąży - wszyscy
pukali się w czoło, a ja zdałam maturę najlepiej w całej szkole. Poszłam na
studia i skończyłam je. Dziś mój syn ma 9 lat i sam chodzi do szkoły, córeczka
ma 4 m-ce i była już planowana. Teraz jesteśmy szczęśliwi razem, ale nie zawsze
tak było. Oboje chcielismy tego dziecka (nie było mowy o aborcji chociaż moja
mama pytała czy chcę usunąć), ale gdy urodziłam mój chłopak okazał sie
tchórzem. Potrzebował 2 lat żeby dojrzeć do roli ojca, a ślub braliśmy kiedy
Mały miał 2,5 roku. Teraz niczego nie żałuję bo z niczego nie musiałam
rezygnować. Aborcja to ostateczność, ale gdyby dziecko miało głodować to chyba
lepsza od życia.
I jescze taki przykład: kiedy moja przyjaciółka powiedziała swojemu chłopakowi
o ciąży to on stwierdził że to nie jego i zniknął na 9 m-cy. Ale kiedy zobaczył
syna... no cóż, teraz są małżeństwem i mają 2 dzieci.
A więc widzisz, różnie to bywa. Wiem że bardzo ciężko jest w takich chwilach
bez kogoś bliskiego i deprecha murowana ale mam nadzieję że rodzice ci pomogą i
jakoś to będzie. A faceta zawsze znajdziesz, jesteś młoda i całe życie przed
Tobą. Dbaj o siebie i maleństwo, trzymaj się ciepło, życzę ci powodzenia i
mądrych decyzji.

Isia

Do wszystkich zbulwersowanych

[kag1]

Jesteście jak kwoki na tym forum. Siedzicie przy komputerkach i wirtualnie
poklepujecie się po plecach twierdząc że jest wspaniale co kolwiek dziewczyna
nie napisze ( gdyby napisała że usunęła ciążę popłynęła by lawina wsparcia i
poparcia) kółko wzajemnej adoracji. Teraz licytujecie się która miała dziecka
w młodszym wieku. Tylko kto Was i Wasze dziecko utrzymywał kiedy
studiowałyście. Teraz podniosą się głosy że pieniądze to nie wszysto to prawda
ale bez nich trudno jest żyć i zdobywać wykształcenie a nie wiedzą o tym tylko
osoby które same nie muszą na nie ciężko pracować. Czy tego chciałybyście dla
swoich córek? - szczerze odpowiedzcie sobie na to pytanie zanim znów zaczniecie
potępiać moje poglądy. Wbrew temu co sugerowała jedna z Pań nie jestem
zgorzkniałą babą, jestem szczęśliwą żoną, mamą 3 letniej dziewczynki i właśnie
z niecierpliwością oczekujemy drugiego dziecka. Ale my jesteśmy samodzielni
mamy pracę, niezależność od innych, czas dla dzieci i pieniądze żeby je
kształcić. Ja niechcę żeby moja córka była w ciąży mając 20 lat i żadnego
doświadczenia życiowego.

[anna39]

to co poradzisz dziewczynie aby usuneła a wiesz co moze byc skutkiem takiej
decyzji -moze niemiec poznie juz dzieci i to dopiero bedzie dlaniej koszmarem
bo niewybaczy sobie tego co zrobiła.Fakt ze jest jeszcze młoda ale z pomoca
rodziny napewno jej sie ułozy i zycze jej duzo szczescia i aby urodził a to
dziecko.

Do kag

[martyna1985]

nie chcesz zeby Twoja corka w ieku 20 lat miala dziecko, a jak tak sie stanie
to co wyrzucisz ja na zbity pysk bo postapila tak jak ona chciala a nie jej
mamusia?? Wiesz sama rozmowa z dzieckem o antykoncepcji nie wystarczy zeby
dziecko uchronic.

Do kaaroliny!

[martyna1985]

Czesc! Wiesz troszke Ci zazdroszczę. Ja mam niecałe 20 ale juz chcialabym miec
dziecko, mimo ze jestem na I roku studiow dziennych. Nie przejmuj sie tymi
osobami, ktore wylewaja tu slowa pogardy. Ja jak napisalam na forum mlode
mezatki... ze chcialabym miec juz dziecko co druga odpowiedz byla negujaca moje
poglady. Nigdy nie dogodzisz,...chcesz miec zle, nie chcesz tez nie dobrze.
Zyczę Ci duzo szczescia i napisz czasami jak Ci sie układa!! Pozdrawiam goraco.
Pamietaj, teraz mysl tylko o dziecku!!!

[le_lutki]

Uwazam, ze troche zdrowego rozsadku (nie tylko empatii i innych uczuc) potrzeba
w tym watku. Dlatego dobrze, ze jest taki glos jak kag1.
Pamietajmy - to, ze dla niektorych zdecydowanie sie na urodzenie nieplanowanego
dziecka bylo najlepszym posunieciem w zyciu (co sie okazalo pozniej) nie
znaczy, ze bedzie takim dla KAZDEJ z nas.
Niestety rodzenie dziecka "na sile" , bez ojca, bez wlasnego przekonania o
gotowosci do macierzynstwa i w dodatku na koszt rodzicow - u jednych przejdzie,
u drugich moze zmienic sie w koszmar. I na tym, na tej frustracji matki moze
ucierpiec tez dziecko.
Nie jestem w stanie powiedziec: rodz to dziecko, ani : usun ciaze. Chce tylko
zaznaczyc, ze rzeczywistosc czesto jest bardzo daleka od tego Waszego
optymistycznego "jakos to bedzie". I to trzeba, aby sobie ta mloda osoba
uswiadomila. Zreszta o jej dojrzalosci swiadczyc bedzie to, ze podejmie decyzje
nie w oparciu o opinie i pocieszenia z forum tylko oceniajac wlasne zamiary na
wlasne sily... Nie w oparciu o cudze doswiadczenie i cudze zapewnienia.
Pozdrawiam

[monisia98]

nie popieram twojego zachowania ale ... to juz twoja sprawa, jest taki lek o
nazwie cytotek - powodujacy poronienie słyszałam w telewizji podczas debaty na
temat usuwania ciazy

Przecież Kaaarolina już zdecydowała!

[zebra12]

Ona juz podjęła decyzję i dobrze! Poradzi sobie i kiedyś patrząc wstecz, powie,
że dobrze sie stało. Czemu proponujesz jej tabletki wczesnoporonne?

[sudestra]

Witam. Gratuluje Karolinie odwagi,ze napisała nam o tak waznej rzeczy wiedzac
ze reakcje moga byc rozne. Gratuluje Ci Karolino,ze zdecydowałas sie zostac
Mama, (bedziesz EMama jak my ).Jesli rodzice teraz reaguje w miare
pozytywnie to po narodzinach oszaleja ze szcescia. Nie martw sie o nic. Studia
tez skonczysz. Wszystko ma swoj czas. a Dziedzi mam do 22 roku zycia sa podobno
zdrowsze. Zobaczysz jak pokochasz swoje Malenstwo a ten facet niech spada, bo
zamiast byc dumnym zwiał. Dawaj znac co u Ciebie a bedziemy Cie wpsierac w
chwilach zwatpienie. Podjęlas mądra decyzje. Buziaki dla Ciebie i Fasolki w
brzuszku.

do kag

[aleksandrynka]

wiesz co? Tak czytam Twoje posty i jedno mi przychodzi do głowy: NIE KOPIE SIĘ
LEŻĄCEGO.
Kiedy po raz pierwszy przeczytałam to, co napisała autorka też mi kilka
gorzkich słów przychodziło do głowy, ale się powstrzymałam, nie lubię
moralizować i osądzać kogokolwiek. I miałam rację, bo kilka postów niżej
dziewczyna pisze juz w innym tonie! Uspokoiła się, stara się odnaleźć w nowej
sytuacji i dziewczyny wspieraja ją, jak umieją. I bardzo dobrze, bo jedyne,
czego autorce trzeba to ciepła, dobrych słów, wzmocnienia w tej niełatwej dla
niej sytuacji. Podjęła decyzję o urodzeniu dziecka - czy to dziecinne? Wręcz
przeciwne. A dla mnie dziecinne jest Twoje dalsze, nie wiem, jak to nazwać,
dogryzanie, dołowanie jej. Po co? O co Ci chodzi? Lepiej sie czujesz? Ty
wszystko pięknie zaplanowałaś, teraz czekasz na drugą dzidzię. I dobrze, ciesz
się, ale nie odbieraj innym prawa do odkrywania macierzyństwa w inny, niż Twój
poukładany, doskonały sposób.
Kaaarolino, trzymaj sie ciepło i pisz, co słychać. Wiedz, że siedzi przed
monitorami kilka osób, które na prawdę chcą i potrafią Cię wesprzeć, jeśli Ty
tylko będziesz tego potrzebować.