chorzy na raka

[yola66]

Moj Tata ma raka jelita grubego jest po operacji i praktycznie kończy już
półroczną chemię.
Kiedy sobie przypominam pierwsze chwile kiedy dowiedziałam się o Jego
chorobie, to pamietam ile było we mnie strachu i przerażenia. I tak sobie
pomyślałam, że moze sa mamy które mają podone problemy, a nie zawsze mają
siłe i odwagę, żeby o tym rozmawaić.... może stworzymy swój wątek, aby
podtrzymywać się na duchu i jakoś sobie radzić z chorobą bliskich....
Jak ktoś ma ochote to zapraszam też na priva - [e-mail]

[carmelax]

Ja jestem mamą rocznego Kacperka , kilka miesiecy temu zdiagnozowano u mnie
nowotwor układu chłonnego.Początki leczenia to strach przerazenie obawy teraz
juz zaakceptowałam to co dzieje sie wokoł mnie , staram sie myslec pozytywnie a
w przerwach w leczeniu odbijam od choroby,zupełnie o niej nie mysle, ciesze sie
synem , ciesze sie kazdym dniem

[lolka11]

Moja tesciowa ma raka, ale niestety zadna chemia nie pomaga. W ciagu ostatniego
miesiaca guz urosl 1 cm. Lekarze daja jej max 2-3 miesiace. Mieszka daleko i
jedziemy tam na swieta. Troche sie boje, ze ona tylko czeka, zeby zobaczyc
nasza coreczke...Boje sie jak zareaguje jak ja zobacze....
Uh, to nie beda najszczesliwsze swieta....

Pozdrawiam
Dorota

[kasiaw43]

Witam,
moj Tato w styczniu dowiedzial sie ze ma nowotwor na dwunastnicy. Pamietam moje
przerazenie jak dostalam od rodzicow wiadomosc.
Tato od poczatku podszedl do tego bardzo spokojnie, we wrzesniu skonczyl
chemie, ktora kosztowala go wiele cierpien, jednak nigdy nie dawal tego po sobie
poznac. Aktualnie robil wyniki ktore wyszly bardzo dobrze, czuje sie rowniez
dobrze wiec mamy nadzieje ze najgorsze juz za nami.
Zycze duzo zdrowia i optymizmu.
Pozdrawiam K.

[guga74]

Jolu, mój tata też ma raka jelita grubego. Leczy się od prawie dwóch lat. Przeszedł już trzy operacje, klika sesji chemii. Jest nam ciężko, ale staramy się nie załamywać i wspierać go. To ogromny stres i obciążenie dla całej rodziny. Wyniki są kiepskie, poprawa minimalna. Obecnie tata zamierza skorzystać z dobrodziejstw vilcacory. Uważam, że większa wiara w wyzdrowienie też by mu bardzo pomogła, ale tata jest z natury pesymistą i wszystko widzi w czarnych kolorach. Niestety. Ściskam mocno, aga mama błażeja

do carmelax

[nela12]

witam-czy to ziarnica zlosliwa-ja jestem po leczeniu-jesli chcesz pogadac
zapraszam na priv-pa

[jol5.po]

Carmelax-u zyczę Ci duuuzo siły i jeszcze wieeeelu usmiechów Kubusia, bardzo trzymam kciuki za Twoją walkę z chorobą
napisałaś tak pogodnie i spokojnie - a taką ciężką próbę zyciową przechodzisz,
znam ludzi, którzy wyszli z raka
))))
bardzo Cie pozdrawiam jola

[agajan]

Czesc, ja rowniez, pozdrawiam Carmelax i Nela12. Jestem po leczeniu ziarnicy,
zachorowalam jak moj synek mial 2 latka. Glowa do gory, bedzie wszystko dobrze,
naprawde mozna dac sobie z tym rade.

[carmelax]

Dzięki dziewczyny!To ze sa wsrod Was te ktorym udało sie pokonac ziarnice jest
bardzo krzepiace. To trudne zyciowe doswiadczenie ale ja wiem ze bedzie dobrze.
Nie miewam juz chwil zwątpieniaZycze wszytkim duuuuuzo zdrowka!

agajan

[nela12]

ile lat jestes po leczeniu?-ja jezdze na kontrole i nieraz sie jednak
boje........w czasie leczenia nigdy nie myslalam o chorobie-ani o niej nie
rozmawialam!dopiero od niedawna jakos pomalu potrafie o tym mowic-a teraz moja
ciocia dowiedziala sie ze ma raka piersijezdze tam i ja wspieram ,niema
nikogo niestety a choroba jest zaawansowana-duzo zdrowia dla wszystkich zycze!

[agajan]

Jestem 1,5 roku po leczeniu. Z tego co wiem, pierwszy rok jest najbardziej
krytyczny i wtedy moga sie zdarzac nawroty. Wiec sie juz teraz coraz mniej
boje. Mam kontrole obecnie co 2 miesiace, raz na kwartal RTG, raz na pol roku
CT. Jestem dobrej mysli, nigdy nie obawialam sie najgorszego. Oczywiscie
leczenie chemia jest przykre, i sprawia duzo komplikacji tzw. zyciowych, ja
teraz czuje jak bardzo tamten rok wypadl mi z zyciorysu. Pelna mobilizacja
dotyczyla jedynie tego, jak to przetrwac, wszystko inne odbywalo sie jakby we
snie. Nie chcialabym tego powtorzyc.

Jesli chodzi o mnie, to nigdy nie mialam oporow, aby rozmawiac o chorobie, pod
warunkiem oczywiscie ze ktos chcial tego sluchac. I to byli przede wszystkim
inni chorzy, spotykani na oddziale, czy w poczekalni, lub w internecie. Troche
brakowalo mi wowczas rozmow ze znajomymi, o chorobie lub oczyms innym, wiele
osob sie niestety odsunelo - nie wiem czy to ze strachu, ze moze by musieli w
czyms pomoc (a nigdy od nikogo nic nie chcialam!), czy nieprzyjemnie im bylo,
czy bali sie urazic niewlasciwym pytaniem (ludzie, nie ma niewlasciwych
pytan!!)... Najbardziej w tej chwili cenie jednego kumpla, ktory nie tylko nie
bal sie zagadac, ale czasem uzywal i tzw. czarnego chumoru, nie wiem, jak Wam,
ale mnie taki humor najbardziej przypada do gustu i zaraz rozluznia atmosfere.

pozdrawiam sedercznie
Agnieszka

[magdak5]

Witaj !

Mój tata podobnie..w sierpniu przeszedł operację raka jelita grubego, guz był
bardzo duży (wielkości pięści)itd.. było to dla nas straszne, jakiś koszmar,
tata musiał się szybko przyzwyczaić do życia ze stomią. Nie jest łatwo, bierze
zastrzyki z chemii raz na 2 tyg. ale czuje się bardzo dobrze, bardzo dobre ma
wyniki badań. Jednak bardzo się boimy, że będą przerzuty ponieważ po operacji
wykryto w wyciętych węzłach chłonnych że komórki rakowe były obecne już w 5.
Mama jest załamana, że ...zostanie sama.
Na szczęście mój synek (rok i 8 mies) jest dla nich pociechą, siedzą z nim
ponieważ ja z mężem pracujemy i on im nie daje się nudzić....
Napisz co u Twojego taty.
Magda ([e-mail])

[aga_p_27]

Witam,
mój tata też ma raka. Dowiedzieliśmy się o tym w sierpniu. To był szok.
Pamiętam, że wtedy też chciałam o tym napisać na forum, ale brakło mi odwagi.
Dopiero dziś, pierwszy raz od tylu miesięcy, znowu się odzywam.
Tata jest już po 2 operacjach, czekamy na wyniki z węzłów... nadal się boję,
ale już inaczej. Cieszę się każdym dniem, że nadal jesteśmy razem i mam
nadzieję, że jeszcze długo będziemy.
Dziękuję Ci za ten wątek, dzięki Tobie wiem, że nie jestem sama...
Powodzenia, daj znać co z Twoim tatą.
Agnieszka, mama Ogiego (ur.14.04.04)

[mamciama]

Na poczatku grudnia dowiedzialam sie ze moja ciocia ma raka narzadow rodnych
lub jelita...sa w czasie diagnozowania itp. wziela dwie dawki chemii i
czekamy.Jest to dla mnie szok,rok temu przeszla na zasluzona
emeryture...przykre bo nikt by sie niespoadziewal...zawsze tak jest.Trzymam za
nia kciuki a Wam wszystkim wspolczuje.
Czasami zycie mnie przeraza...nigdy nie wiadomo co nas spotka...zyjemy w chorym
pod kazdym wzgledem swiecie. Nie umiemy cieszyc sie tym co mamy,tylko szukamy
problemow a jak sie pojawi tragedia wszystko zyskuje inny wymiar...eh

[ma_ksia.24]

Witam,
Moja mama zakończyła leczenie ziarnicy w kwietniu tego roku. Mam nadzieję,że to
choróbsko więcej nie wróci.
Wzruszył mnie ten wątek.
Dziękuję.

[justinka_27]

Moja babcia przez wiele lat miała problemy z żołądkiem,często była w
szpitalu,dostawała różne lekarstwa i była na diecie.Kiedy ktoś wreszcie
stwierdził,że to rak było już niestety za późno (( i nic nie dało się zrobić.
Pozdrawiam i życzę powodzenia.

[dziubelek2]

hej!
ja dowiedziałam sie we wrześniu, że mój tato ma raka prostaty w stadium
nieoperacyjnym. na szczęśćie nie ma przerzutów do kości ani jamy brzusznej.
na razie dostaje zastrzyki i chemię doustnie, po nowym roku ma iść na
naświetlania.pociesza mnie fakt, że po leczeniu wskaznik PSA spadł z 96 na 6
(norma dla jego wieku wynosi 10). może jednak uda się te zarazę wytępić, w co
głęboko wierzę i czego wam i waszym bliskim życzę.
anka

Tak bardzo mi ciężko!!!!!!

[martyna1985]

Witajcie! Moja babcia zmarła 2 lata temu na raka piersi. bardzo to wszyscy
przeżyliśmy, zwłaszcza mój tata, bo to był jego mama. Tak bardzo się cieszyłam,
że zobaczy swojeo wnuka, synka mojej siostry, tak bardzo ONA się cieszyła, że
bedzie prababcią!!! 3m-ce później zmarł brat mojego taty, mój ukochany wujek na
raka płuc, za którego bym życie oddała, to był szok dla nas wszystkich, mimo że
wiedzieliśmy o chorobie, ale nicnie wskzywało na to, że to tak szybko...Do dzis
nie mogę w to uwierzyć. Dopiero w te wakacje pojechałam do cioci i jak poszłam
na cmentarz czułam jakbym dostała czymś w głowe...po prostu nie mogłam nadal w
to uwierzyć i do dziś nie mogę, jest mi tak bardzo cięzko. Nie mam komu się
wyżali, mój chłopak pociesza mnie jak może, ale to nie pomaga. Nikomu więcej
nie chę tego mówić, bo nie umiem, od razu płaczę. Boże, dlaczego zabrałeś mi
najukochańszą osobę w moim życiu, dlaczego zabierasz nam tych, których naprawde
kochamy??????? To jeszcze nie koniec, 5 lat temu zmarła kuzynka mojej mamy na
białaczkę, 3 lata wcześniej jej córka(moja kuzynka) na raka kości. 4 lata temu
zmarł mój wujek n raka prostaty ( +przezuty na płuca itp). W maju dowiedziałam
sie o chorobie mojego drugiego wujka (kuzyna mojej mamy). Ma raka nadnerczy (
bardzo zadka choroba). Zastanawiam się kto następny....ja, moja mama, tata,
siostra????? Jakie to straszne, życie w takiej niepewności, strach o bliskich.
Bo przecież nie wiemy co może przynieść następny dzień...co się wydarzy, jai
kolejny telefon z tą straszna wiadomością otrzymam...już nigdy nie będzie tak
jak dawniej, żadne święta, na które chodziliśmy do babci, która nuczyła mnie
lepić pyszne pierogi ( odkąd odeszła to ja je robię...dzis ulepiłam 150). BOŻE
JAK MI STRASZNIE CIĘŻKO!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[yola66]

Dzięki za dopisywanie sie do wątku, a przede wszystki za to, że chce i macie
odwagę o tym mówić... dobrze czasami mieć z kim porozmawiać i wiedzieć że się
nie jest samym ze swoimi problemami....

Ponawiam swoją propozycję i zapraszam na priva - [e-mail]

A wszystkim Wam życzę prawdziwie rodzinnych Świąt....

do martyna 1985

[yola66]

Martyna 1985,
Starsznie mi przykro.... Musisz byc dzielna i trzymać się i przede wszystkim
myśleć pozytywnie - jak będziesz chciała pogadać to pisz na priva....

do yola66

[martyna1985]

Dziekuje. Wiem, muszę sobie radzić. Po takich przeżyciach wiem, że życie to
chwila, krótka chwila...może dlaego mimo tak mlodego wieku (19l) chcialabym
miec dziecko. Ska mogę wiedzieć co wydarzy się jutro?? pozdarwiam Wesołych
Świąt!!!

[ma_ksia.24]

Tak samo jak Ty byłam świadkiem odejścia wielu bliskich mi osób.Mój ojciec
zmarł na raka 14 lat temu, moja babcia w tym roku na szpiczaka mnogiego
(nowotwór złośliwy)a moja mama, tak jak już wyżej wspomniałam zachorowała na
ziarnicę złośliwą w ubiegłym roku i jest po leczeniu. Tylko ja wiem ile bólu
kosztowało mnie to wszystko. Poza tym moja kuzynka ma czerniaka-dawali jej ok.7
mies. życia od wykrycia choroby a żyje już z tym 3 lata. Co chcę powiedzieć? Że
nie jest się pewnym niczego. Trzeba zdawać sobie sprawę,ze zachorować może
każdy z nas,bo rak to choroba cywilizacyjna i praktycznie nie znam osoby,która
w mniejszym lub większym stopniu nie spotkałaby się z tą chorobą. Tak bardzo
boję się o zdrowie moich bliskich,zwłaszcza mojej kochanej mamy, która tyle
wycierpiała, ale nie tracę nadziei,że będzie dobrze. Najważniejsze jest to,aby
w tych ciężkich chwilach nieustannie się wspierać na duchu, bo chyba nie ma
nic gorszego niż cierpienie w samotności.Pozdrawiam wszystkich przygnębionych
Życzę Wam siły i wytrwałości. Radosnych Świąt !!!

chorzy na raka

[dora31]

Witajcie
U nas w rodzinie też było dużo przypadków nowotworów.
I niestety dotyczyło to też mojego taty, u którego zdiagnozowano raka
przełyku.......i gdy wydawało się ,że wygrał z choroba ta znów dała o sobie
znać.
W październiku minęła rocznica jego śmierci. Bardzo mi go brakuje...........

A chorym życzę duuuużo zdrówka, wierzę,że Wam się uda wygrać z chorobą!!!!!!