Kłopot – moi rodzice – mój mąż, a w środku ja

[chimba]

Już nie mogę. Otóż chodzi o moich rodziców. Mają wieczne pretensje do swojego
zięcia a mojego męża o coś. To się nasiliło ostatnio, zbiegło się to z
wiadomością o mojej ciąży, i już nie wiem czy to jest przypadek, czy tak
specjalnie, aby mnie podenerwować.... Ale wiecie co, oni memu mężowi nie
wyłuszczą tych pretensji, ale mi się obrywa i mi naprawdę jest przykro tego
słuchać, oni uważają, ze mąż w ogóle nic mi nie pomaga w domu, że to leń – co
nie jest prawdą, bo mamy podzielone obowiązki w domu, ostatnio mają
pretensję, że mąż często idzie do pracy na drugą zmianę. Wczoraj właśnie taka
rozmowa (krzyki mamy) była, ze jak to może być, ze mój mąż pracuje na dwie
zmiany, i ze często na drugą zmianę, a przecież ma małe dziecko w domu. Ze
kiedyś nie pracował w systemie dwu zmianowym i ZUS się nie zawalił – tak to
prawda nie pracował, ale przenieśli go na inne stanowisko, a to niestety
wiąże się właśnie z tym systemem dwuzmianowym.... Pełno jest tych pretensji,
ale dałam dwa przykłady, aby nie zanudzać, i jeśli rodzicom mój mąż się nie
podoba, mogli wyrazić swoje zdanie przed ślubem, a nie dopiero teraz i
jeszcze wtedy gdy jestem w ciąży. Wiecie mama jest naprawdę kochana, ale po
takich atakach jest mi naprawdę źle. Mam już tego dosyć.
Pozdrawiam
Iza

[chimba]

i jeszcze jedno nic o tych pretensjach nie mówię mężowi - aby nie było mu
przykro, a moze powinnam?

I juz zapomnieli chyba moi rodzice, ze jak mają problem z samochodem, czy z
internetem, czy w ogole z komputerem to im pomaga

[alistar1]

Postaraj się nie przejmować, i tyle! Najważniejsze, że Tobie jest z mężem
dobrze, w końcu to Ty z nim jesteś, a nie Twoi rodzice. Oczywiście możecie
zrobić "konfrontację" na forum rodzinnym, ale nie wiem, czy to pomoże. A może
po prostu stanowczo ucinaj wszelkie tego typu "pretensje i żale" ze strony
rodziców krótkim i stanowczym: proszę nie wtrącajcie się w nasze życie/ nie mam
ochoty rozmawiać na ten temat/ etc.
Głowa do góry- dbaj o siebie (i maluszka)!

[meessi]

Powiem szczerze. Ucinaj takie dyskusje od razu. Powiedz, ze nie masz zamiaru
tego słuchać , albo ze nie będziesz sobie zaprzątać głowy jakimiś ich
wyimaginowanymi problemami. Uwierz mi kłopot sam zniknie. Jęsli nie będziesz
chciała słuchac to oni przestaną gadać - gwarantuję. Doskonale wiem o czym
mówisz. Ludzie czasami oceniaja jak idioci - co to znaczy ze on za duzo pracuje
i to na dwie zmiany??? Są faceci, którzy muszą wyjeżdżąć kiedy mają żonę tuż
tuż przed porodem albo (jak mój kolega z Citybanku) w sobotę slub a w
poniedziałek do Londynu na szkolenie na dwa miesiace. W takich miejscach jak
praca zwykle nie mozemy wybierać. Jęsli reszta zarzutów jest tak absurdalna to
spokojnie możesz sie do nich w ogóle przestać odnosić.

[ala67]

chimba napisała:

> jeśli rodzicom mój mąż się nie
> podoba, mogli wyrazić swoje zdanie przed ślubem, a nie dopiero teraz i
> jeszcze wtedy gdy jestem w ciąży

Ekhm, sorry, a czy to by miało jakieś istotne znaczenie, jakby wyrazili?
Bo zabrzmiało, jakbyś chciała powiedzieć: mogli mnie uprzedzić przed ślubem, że
on im się nie podoba, toby nie mieli takiego zięcia!
Przepraszam, jeśli nadinterpretuję...

[pijpulka]

Ja też tak to odebrałam Ala

[chimba]

No nie mieli by zięcia, ale przynajmniej wiedziałabym na czym stoję,
wiedziałabym co myślą o nim.

[wieczna-gosia]

Ja mam w druga strone- moi tesciowie maja pretensje do meza. Mowia to mi.
Szczegolnie tesc, ktory ma poczucie nieudanego syna.

Ucinam. Mowie ze jak cos im sie nie podoba to niech rozmawiaja z nim, ja za
poslanca sluzyc nie bede.

[izabela_741]

U mnie tez taki uklad jak u Gosi. Mowie tesciom, ze jesli chca mi obrzydzic
meza czy doprowadzic do rozwodu to moga kontynuowac a jak nie to niech z nim
zalatwiaja sprawy, bo kablem nie chce byc.

[pijpulka]

Jeżeli sama czujesz, że ich zarzuty są absurdalne, to zwyczajnie powiedz, że
nie życzysz sobie ich opinii na temat męża. Do konfrontacji nie doprowadzaj, bo
dopiero może być afera.

[meessi]

Fakt. Konfrontacje tylko zepsują atmosferę w rodzinie na wiele lat .

[ala67]

Popieram - konfrontacja zamieni się w aferę, i skwasi reklacje do reszty i na
długo.
Jeśli uważasz, że te pretensje są niesłuszne i męża krzywdzą, to nic mu o nich
nie mów, bo i po co? Wyjdzie na to, że rodzice wtrącają się w Wasze sprawy i
podburzają Cię przeciwko mężowi.
A rodzicom nie pozwalaj, żeby źle mówili o Twoim mężu! Ucinaj takie rozmowy
natychmiast, a w razie potrzeby sięgaj po argument ostateczny: że Cię takie
rozmowy barrrdzo denerwują, a nie wolno Ci się teraz denerwować - tu wymownie
łapiesz się za brzuch -
Pozdrowienia - i faktycznie się nie denerwuj:

[triss_merigold6]

U mnie podobnie. Teściowa oczekuje, że będę się przed nią skarżyć na męża
(czyli jej syna). Też ucinam. Nawet gdybym miała dziesięć tysięcy zarzutów to
ona jest ostatnią osobą, której bym powiedziała.
Zresztą takie uskarżanie się i bezpodstawne krytykowanie własnego dziecka przed
obcą osobą (synową) jest paskudne.

[mruwa9]

mieszkacie z rodzicami?to koniecznie sie wyprowadzic i to jak najdalej.. z
wlasnego podworka wiem, ze choc mam najlepszych na swiecie rodzicow, to zbyt
bliskie przebywanie z nimi jest powodem przejsciowych kryzysow w moim
malzenstwie. Nie ma takiego argumentu, ktory by obalil przeswiadczenie moich
rodzicow, ze ich zieciowie, synowe to zlo wcielone, ktorego glownym celem jest
znecanie sie na wspolmalzonkach (dzieciach moich rodzicow). Trzeba zyc na
wlasny rachunek i radzic sobie samemu, bez angazowania rodzicow w zycie swojego
malzenstwa, wtedy jest ok.

[chimba]

mruwa9 napisała:

> mieszkacie z rodzicami?

nie nie mieszkam z rodzicami, ale często sie widzimy.

[pijpulka]

Chimba, jeśli nie mieszkasz, to czym sie wogóle przejmujesz? Czy oni mają
jakiekolwiek podstawy, żeby krytykować zięcia? Widzą jego rzekome lenistwo? Co
mu mają do zarzucenia, że ciężko pracuje zawodowo? To jakiś absurd.

[ala67]

Powiem szczerze, że ani mojej, ani męża mamie do głowy by nie przyszło, żeby
krytykować naszych współm. po prostu dlatego, że obie wiedzą, że zostałyby
natychmiast zgaszone. Lubią natomiast obie podkreślać, jak bardzo jesteśmy
wobec siebie lojalni.
Oczywiście, dopuszczam sytuację, kiedy krytyka jest uzasadniona - w końcu
zdarzają się przypadki bitych żon wmawiających wszystkim dokoła, że uderzyły
się o szafkę, i trudno uznać za słuszne bronienie męża w takiej sytuacji, i
mieć matce za złe, że to dostrzega. Ale pretensje o to że mąż pracuje na drugą
zmianę, podczas gdy - jak słusznie któraś z dziewczyn napisała - w pracy często
nie ma wyboru - to gruba przesada.

[mruwa9]

to chyba pozostaje rozluznic uklady, moze zmniejszyc czestotliwosc spotkan?
Przynajmniej czasowo. A czy ty przypadkiem nie telefonujesz np. codziennie do
rodzicow z relacja z uplywajacego dnia? Moze Twoi rodzice po prostu za dobrze i
za duzo wiedza, co sie dzieje w Twojej rodzinie? Bo twoja rodzina to teraz Ty,
Twoj maz, Wasze dziecko (dzieci). Czasem pomalu dociera sie do tej prawdy...

[tynia3]

Ja bym powiedziała na początek stanowczo :"PROSZĘ SIĘ NIE WTRĄCAĆ". I na tym
zakończyła dyskusję. Jak będą coś mówić - utnij, albo wyjdź. Niech wiedzą, ze
nie chcesz i NIE BĘDZIESZ tego słuchać przy zadnej okazji. To nie ich sprawa.
Równie dobrze możesz Ty im wyjechac z pytaniem/dyskusją nie na miejscu, np: jak
im się współżycie układa i w ogóle to dlaczego oni jeszcze tak/już nie )).
I zobaczysz jak długo potrwa rozmowa.

pzdr

[158r]

Ach - to jak z mojego podwórka. łatwo się tylko mówi. Moi rodzice narzekaja na
mojego meza chociaz w wiecej na jego rodziców /tu akurat słusznie/, za to mój
małzonek jast... brak mi odpowiedzniego słowa. On strasznie "ubliza" mi co do
mojej rodziny - jest mi bardzo przykro i tyle razy mu mówię że ja mu nie
ubliżam i na nikogo źle nie mówię i prosze o to samo. No cóż moja rodzina
stroni od alkoholu i imprezek co jest przeciwieństwem u mojego męza i pod tym
wzgledem zgodzic sie nie możemy i tylko z tego powodu są konflikty miedzy mna a
mezem. Rozumiem cie Iza.

[betty_julcia]

Chimba, kochana jakbym o sobie czytała...
Mój mąż pracuje na uczelni a do tego ma swoją firmę, wiecznie siedzi w terenie,
w urzędach. Powygrywał przetargi i nigdy, NIGDY go nie ma w domu.
Sam wie że się wkopał, że za dużo na siebie wziął i ledwie daje radę. Nawet jak
był chory z gorączką pracował w terenie bo w naszej pracy liczy się czas i
pogoda i terminy gonią. Nikogo nie obchodzi że padał deszcz albo spadł śnieg,
przetargo to przetarg.
Generalnie full nerwów, do tego ludzie z którymi wszedł w konsorcjum w
najważniejszym i największym zleceniu sa leniami, im robota idzie jak krew z
nosa i trudno ich pogonić...
Za to moja mama wie wszystko najlepiej i gada i gada. Ma wieczne pretensje. Jak
mało pracował było źle, dużo racuje też źle, bo dziecko, bo ja w domu, bo mi
nie pomaga.
Nocami jeździ do swoich wspólników to moja mama stwierdziła że on sobie tam
drugi dom znalazł i że ja powinnam z dzieckiem z nim jeździć i słuchać o czym
mówią itp itd.
Moja mama wie najlepiej co powinnam z nim robić a w czym nie pomagać ( bo
przecież on mi nie pomaga) i takie bezsensowne, WKU..AJĄCE gadanie.
Przedwczoraj już się wściekłam. Mój mąż był chory, ściągnęła nas do siebie żeby
dziecka nie zarazić bo dopiero co wyszło z innej choroby. Zła ale pojechałam bo
rzeczywiście szkoda bytło mi małej.I dalej jazda po moim chłopie. O wszystko. A
jak się nie odzywałam i nie przytakiwałam ani się nie kłóciłam to sie tak
nakręciła że już w ogóle większych głupot i kretyństw nie słyszałam. A do tego
że siedzę jej na głowie a ona nie może się swoimi sprawami zająć.
BOSZSZSZ!!!!!!!!!!
Pewnie to bardzo chaotyczne, ale jestem na świeżo po takich samych jak u ciebie
akcjach ale w najmniej odpowiednim momencie i po prostu mnie nosi.
Na dodoatek moje dziecko i tak się rozchorowało, ja też zaczynam.
Generalnie tak dużo nam się problemów zwaliło na głowę w nieoczekiwanym
momencie i tak dostaliśmy po tyłku. Mąż bo jauż nie wie jak się nazywa a ja ze
stertą zaległości i nerwami na wierzchu jeszcze muszę się z moją matką
użerać...
------------------------------------------------------
Betty to mama a to jestem ja:
GWIAZDECZKA

[betty_julcia]

I powiem ci, że takie wygadanie się na forum nic nie da bo od razu będą teksty:
to wasze życie, nie przejmuj się, nie dzwoń, nie rozmawiaj.
JAk nie dzwonię to mam wyrzuty sumienia bo ona tęskni za Julią, 5 telefonów w
ciągu dnia. Wie że mam dużo pracy i oferuje że zajmie się Julką. Itp itg. To
nie jest takie łatwe. Jestem pewna że byłoby mi łatwiej jakbym mieszkała na
drugim końcu Polski. Byłabym sama i nie miała wtrącania się i ofert pomocy.
Pomocy, która jak zostanie odrzucona będzie źle, jak przyjęta to i tak
wypomniana.
Konfrontacja na forum rodzinnym... była kiedyś, jakieś 4 lata temu. Skończyłą
się wielką kłótnią. Lepiej nie.
Też mężowi nie mówię bo nie ma po co. Raz to ja jestem ta zła bo nie pomagam
mu, bo on zapracowany, innym razem on zły bo coś tam... Generalnei moja mama
jest z tych wygłąszających monologi. Jak jest ok to do rany przyłóż, naprawdę,
wtedy jest super. Ale raz na jakiś czas, ostatnio coraz częściej robi w
rodzinie rozładowanie atmosfery i ogromną aferę. Po prostu wiatrak z życia.
Eech, szkoda gadać bo tyle jest różnych wątków że żeby wszystko opisać to by
trzeba było książkę napisać
Podsumowując już myślałam o ucieczce do Australii a z drugiej strony jestem
cholerną jedynaczką i bardzo kocham rodziców i wiem że mają mnie jedną.
NIESTETY! Tak trochę toksycznie.

Napisałam to żebyś wiedziała że nie jesteś jedna i tylko po to. Nie potrzebuję
żadnych rad i podsumowań od pozostałych bo sama wszystko wiem co mogłabym
odnośnie tego tematu przeczytać

------------------------------------------------------
Betty to mama a to jestem ja:
GWIAZDECZKA

[chimba]

no widzisz to mozemy sobie podać rękę.
Bardzo dziękuję za odpowiedzi.

[umasumak]

betty_julcia napisała:

> I powiem ci, że takie wygadanie się na forum nic nie da bo od razu będą
teksty:
>
> to wasze życie, nie przejmuj się, nie dzwoń, nie rozmawiaj.

I to jest właśnie bardzo dobre rozwiązanie - w każdym bądź razie jedyne
skuteczne. Wiem, bo przerabiałam. Miałam dokładnie taką samą sytuacje. Ale
widać, i Ty, i Chimba jesteście za słabe na to, więc się męczycie nadal. Pzdr

[lila1974]

Kazać im się nie wtrącać (tymi słowami) to nie jest najlepszy pomysł, bo się
zwyczajnie obrażą. Przecież oni w dobrej wierze (w ich mniemaniu) tak wytykają.
Raczej powiedziałabym im, że jestem z moim mężem szczęśliwa, żalu do niego nie
mam kompletnie o nic i proszę, by przestali go krytykować, bo sprawiają mi tym
przykrość. Gdyby nie dotarło, powtarzałabym za kążdym razem, gdy zaczynają
śpiewkę.

W dodatku rodzicom nie można się skarżyć na partnera, bo za chwilkę my się
pogodzimy a rodzice wciąż będą na niego spoglądać przez pryzmat wcześniejszych
niepowodzeń.

Lila1974

[betty_julcia]

O to właśnie chodzi, to są bardzo mądre słowa.
Nie, słaba się nie czuję i słaba nie jestem. Gdyby to był ktoś obcy to od razu
wiedziałabym jak postąpić. Chodzi o moich rodziców dla których mam dużo
zrozumienia. Oni dla mnie też..
Dlatego nie chciałabym aby ktoś wypowiadał się na mój temat bo chcę uniknąć
tekstów w stylu "słaba jesteś..." i mojego tłumaczenia się.
Po prostu akurat ta sytuacja jest wyrwana z kontekstu, z życia, którego nie da
sie i zresztą nie zamierzam na forum streszczać...
Wiem jedno, moi rodzice są bardzo mądrzy, moja mama ma niesamowitą intuicję i
dużo widzi. Za dużo... i mnie to denerwuje. To na co ja przymykam oczy bo idę
na wiele kompromisów moich rodziców boli. Każdych by bolało. Ja wiele rzeczy
potrafię puścić w niepamięć bo kocham. Oni akurat mają inne odczucia.
Tak jak napisałam wcześniej jest wiele aspektów, spojrzeń, tradycji, sposobu
wychowania, charakteru człowieka.
Zazdroszczę komuś kto tyle emocji, odczuć, całe życie potrafi zamknąć w dwóch
linijkach kończąc "słaba jesteś".......
------------------------------------------------------
Betty to mama a to jestem ja:
GWIAZDECZKA

[lila1974]

Mój mąż i szwagier powtarzają czasami, że rodziców trzebasobie wychować, a
zacząć bardzo wcześnie. Kiedy osiąga się wiek dorosły rodzice znają swoje
miejsce w układzie planet. I chyba mają rację.

Wszystko nie zmienia faktu,

[tynia3]

że masz teraz SWOJĄ RODZINĘ i oni tego nie szanują . A maja taki obowiązek,
inaczej nic po mądrości zyciowej, skoro się jej nie proponuje, a narzuca w
toksyczny sposób. Ty z kolei masz prawo walczyć o swoje udane małżeństwo, bo
jest Twoje i nie musi się zgrywać z poglądami rodziców. Masz prawo. Jeśli tego
nie szanują, to brzydko z ich strony i ja bym nie usprawiedliwiała tego dobrymi
chęciami. To raczej zaborczość.
Przerabiałam. Postawiłam sie. Było ciężko, ale jest wręcz świetnie. Było warto.

[g0sik]

Nie wyobrażam sobie, że muszę się tłumaczyć własnej matce / teściowej, że mój
mąż jest dobry, nie jest leniem, pomaga mi w domu i wcale nie pracuje długo.
Sorry, nie jesteś już córeczką mamusi - masz swoją rodzinę, mieszkacie
oddzielnie więc rodzice nie powinni się do Was wtrącać. Może Ty swoją postawą w
jakiś sposób dajesz im przyzwolenie na takie zachowanie? Żalisz się albo
opowiadasz o wszystkim, rodzicom? No chyba, że pomagają Wam finansowo, bo sobie
nie radzicie i stąd te wycieczki...

Chcesz przez resztę życia udowadniać rodzicom, że dokonałaś właściwego wyboru?
Jeśli nie powiesz stanowczo rodzicom, że to nie ich sprawa za jakiś czas
zaczniesz się zastanawiać czy aby nie mają racji co do Twojego męza!

[suffo]

Chimba - dołączam do Ciebie i Betty_Julci
Ja mam długi staż z takimi problemami. Ostatnio jest na ostrzu noża. Teraz
wydaje mi się, że jedynym dobrym rozwiązaniem jest nie mówić o zarzutach mężowi,
żeby nie uprzedzać i nie ranić + maksymalnie ograniczyć kontakty z rodzicami.
Wiem jakie to trudne, jak boli, ale im później tym gorzej, niestety.

[betty_julcia]

Bynajmniej, na szczęście nie jesteśmy zależni finansowo, natomiast na pewno
czasami zależna jestem od rodziców w kwesti opieki nad Julką. Mam wiele zajęć i
nie zawsze moge sobie pozwolić na zostanie w domu. Teraz np Julka od września
jest zapisana do żłobka i była tam 6 razy z powodu chorób... cóż, dziś
poprosiłam mamę czy może zająć się jutro małą bo mam zebranie dydaktyczne na
uczelni.
Moja mama jest bardzo impulsywna, operatywna. Jej zachowanie wynika z racji
tego że taką jest osobą-stanowczą, wymagającą. Moi rodzice nie są dziadkami-
kanapowcami, mają dużą firmę, podejmują ważne decyzje, cały czas żyją w
ogromnym tempie i stresie i nie potrafią zwolnić. Cały czas mają full nowych
pomysłów i tylko żałują że ich czas się kończy, że jak rozpoczną jakąś dużą
inwestycję to nie maja coraz więcej czasu tylko coraz mniej.
Ja żyję jak w kołowrotku. Z jednej strony jedni, z drugiej drugi (mąż)i do
tego mam swój kołowrotek, który jak na złość nie może ruszyć z miejsca.

Ja nie należę do osób które za wyjście uważaja odwtrót, ucieczkę,
urwanie/rozluźnienie kontaktów. Było i jest dużo bardzo fajnych chwil. Poza tym
że moi rodzice mają swoją pracę to uwielbiają się bawić. Razem dużo jeździmy po
Polsce, świecie, pijemy, jemy, bawimy się, śmiejemy, spędzamy fantastyczne
święta w przepięknym domu moich rodziców. Kiedy tylko tego potrzebujemy moi
rodzice zawsze są. Co nie znaczy że nieprzyjemne chwile też są. Jakieś
niedomówienia, kłótnie, żale uzasadnione i nieuzasadnione, bezsensowne gadki
takie jak ostatnio. Tylko przykro mi że te ostatnie zaczęły dominować. Mam żal
ale nie na tyle żeby urywać kontakty. Coś gdzieś pękło i trzeba to naprawić.
Przez 26 lat dogadywaliśmy się i nie mogę tylu wspaniałych chwil przekreślić bo
coś tam komuś nie pasuje. JA jestem za rozwiązywaniem problemów a nie za
ucieczką. Tylko słabe osoby uciekają i nie potrafią stawić czoła różnym
życiowym dylematom i problemom.


------------------------------------------------------
Betty to mama a to jestem ja:
GWIAZDECZKA

[umasumak]

Widzę, że zabolały Cię moje słowa, chociaż tego nie chciałam. No cóż, mamy
diametralnie inny pogląd na sprawę. Nie uważam, żeby wyznaczenie rodzicom
granic, w obrębie których mogą się poruszać ingerując w życie dzieci, było
oznaką słabości.
Mam bardzo dobrą mamę, która zdaje się reprezentuje podobny typ do Twojej i
niestety, jej podstawową wadą, jest chęć zbytniej inwigilacji w nasze sprawy.
Nie pozwalam na to, czasem za cenę cichych dni, a nawet tygodni. Jestem
stanowcza, chociaż samą mnie to niekiedy boli. Ale tworzymy z mężem odrębną
rodzinę i nie pozwolimy sobie na to, żeby ktoś próbował nam się wtrącać, nawet
w dobrej wierze. Nie doszło między nami do zerwania kontaktów i myślę, że nigdy
nie dojdzie, chociażby dlatego, że moja mama mimo wszystko jest rozsądną osobą
i w sytuacji, gdy dam jej do zrozumienia, że przegieła, potrafi się opamiętać.
Gdyby tak nie było, zapewne nasze relacje byłby dużo, dużo chłodniejsze. Pzdr

[betty_julcia]

Eeeech, może i trochę zabolały. Taki mam dziś kwaśny nastrój. Ale lubię twoje
posty więc do serca sobie nie wzięłam
Nikt nie powiedział że życie jest proste, jest wiele skomplikowanych spraw,
które trudno jest zawrzeć w kilku zdaniach.
Jedno jest pewne Uma, pogląd mamy podobny na sprawę
------------------------------------------------------
Betty to mama a to jestem ja:
GWIAZDECZKA

[tynia3]

betty_julcia napisała:


>
> Ja nie należę do osób które za wyjście uważaja odwtrót, ucieczkę,
> urwanie/rozluźnienie kontaktów.


Ale kontakty się same rozluźniają w sposób NATURALNY, gdy się chce tworzyć
WŁASNĄ rodzinę!



Było i jest dużo bardzo fajnych chwil. Poza tym
>
> że moi rodzice mają swoją pracę to uwielbiają się bawić. Razem dużo jeździmy
po
>
> Polsce, świecie, pijemy, jemy, bawimy się, śmiejemy, spędzamy fantastyczne
> święta w przepięknym domu moich rodziców.


Serdecznie współczuję, czyli mąz się żenił z Tobą+rodzicami. Hmm... możesz
przeczyc, ale piszesz, jak mamusia by chciała .



Kiedy tylko tego potrzebujemy moi
> rodzice zawsze są.


No to akurat chwalebne, ale są i co? Oczekuja za to wdzięczności i poświęcenia
własnej rodziny?


Co nie znaczy że nieprzyjemne chwile też są. Jakieś
> niedomówienia, kłótnie, żale uzasadnione i nieuzasadnione, bezsensowne gadki
> takie jak ostatnio. Tylko przykro mi że te ostatnie zaczęły dominować. Mam
żal
> ale nie na tyle żeby urywać kontakty. Coś gdzieś pękło i trzeba to naprawić.
> Przez 26 lat dogadywaliśmy się i nie mogę tylu wspaniałych chwil przekreślić
bo
>
> coś tam komuś nie pasuje. JA jestem za rozwiązywaniem problemów a nie za
> ucieczką. Tylko słabe osoby uciekają i nie potrafią stawić czoła różnym
> życiowym dylematom i problemom.
>
>
> ------------------------------------------------------


Jaka ucieczka? Stanowczośc poprostu. Ja bym walczyla jak lwica. Odczep się
wreszcie od spódnicy mamy.

[misinka81]

no to i ja się jeszcze dopiszę...jakbym widziała siebie, mojego męża i moją
matkę...
wrrrrrrrrrrrr.....
nie wiem, ile jeszcze wytrzymam, bo najgorsze jest to, że ze względów
finansowych mieszkamy razem z moimi rodzicami i jeszcze nie zanosi się na
wyprowadzkę...

[misinka81]

no to i ja się jeszcze dopiszę...jakbym widziała siebie, mojego męża i moją
matkę...
wrrrrrrrrrrrr.....
nie wiem, ile jeszcze wytrzymam, bo najgorsze jest to, że ze względów
finansowych mieszkamy razem z moimi rodzicami i jeszcze nie zanosi się na
wyprowadzkę...

Chimba?

[cocollino1]

a Ty nie mieszkasz z rodzicami?
byłam pewna, że mieszkacie z rodzicami, czy z teściami?