Chcę mieć dziecko !!!!!!

[amii]

Witam, mój problem polega na tym że ja chcę a mój partner niestety jeszcze
nie, ja mam 28 lat a On 29 i uważam że czas najwyższy. Jesteśmy razem ponad 3
lata natomiast znamy się jakieś 9 lat. Bylismy przyjaciółmi z innymi swoimi
partnerami, po rozstaniu z "NIMI" zaprzyjaźniliśmy się bardziej (teraz wiem
że przyjaźń damsko-męska to ryzykowna sprawa). Proszę pomóżcie mi jak go
przekonać, i czy w ogóle można faceta przekonać, twierdzi że teraz jeszcze
nie że może w przyszłym roku, ale w ubiegłym mówił tak samo. Czekam na Wasze
cenne wypowiedzi

[amii]

czy to wątek nie na to forum?

[lakie]

Na to forum tylko już 50 razy był poruszany taki temat Ja Ci nie pomogę bo mój mąż mnie namawiał na dziecko a jak juz się urodziło to stwiertdził ze jednak się pomylił i bycie ojcem nie fascynuje go zupełnie Ale życzę szczęścia

Kasia

amii

[lila1974]

Najgorsze co możesz zrobić, to namawiać go na dziecko.
Zastanów się uczciwie, jaką jesteście parą? Czy czujesz, ze to odpowiedni
partner dla Ciebie i odpowiedni kandydat na ojca?

Skoro musisz go namawiać i prosić, to wiedz, że kiedyś będzie Ci to wypomniane.
Nigdy, przenigdy nie zdecydowalabym się na dziecko z facetem, którego trzeba
namawiać.
Jesteś z nim dla swego macierzyństwa, czy dla niego samego? Jeśli rozpiera Cię
chęć posiadania dziecka to rozejrzyj się za facetem, który pragnie tego tak
samo jak Ty, czyli będzie Cię kochał i nie będziesz musiała namawiać go na
ojcostwo.

Skoro Twój partner nie chce, to go nie namawiaj, bo zniszczysz życie Wam obojgu.

[g0sik]

A dlaczego nie chce teraz? Podaje jakieś argumenty czy tylko mówi nie? Co z
Waszą pracą, mieszkaniem? Ciężko dawać argumenty za np. bezrobotnej pannie
która mieszka kątem u mamusi i dziwi się że facet nie chce...

[amii]

Otóz sytuacja nasz jest taka: on pracuje i zarabia jak na nasz region b.dobrze
i pracuje w mieście w którym mieszkamy, ja pracuję zarabiam mniej i dojeżdżam
do pracy, nie jest to nasze rodzinne miasto, wynajmujemy mieszkanie ale już
niedługo bo buduje się nasz domek, no własnie nie wiem czy nasz, kredyt na
niego i chatka też będzie, choc twierdzi że to nasze wspólne. Biegam,
załatwiam, urządzam itd. ale raz już tak miałam i zostałam bez niczego A
powód podaje taki że jeszcze nie jest gotowy na dziecko, ślub a ja mam tego
dosyć, ale nie umiem się kłócić zawsze on załatwia to wszystko stoickim
spokojem, ja mówię swoje boleści a on słucha i... nic nie powie, ogólnie układa
się bardzo dobrze, nie umiem juz rozmawiać o tym ze znajomymi bo twierdzą że
jestm przewrażliwiona po przednim związku, POMÓŻCIE

[lila1974]

Moim zdaniem powinnaś wyciągnąć wnioski z poprzedniego związku i nie pakować
się w kwestie finansowe bez odpowiedniego zabezpieczenia.

Nie podoba mi się równiez to, ze on bagatelizuje Twoje smutki. Nie podejmuje
tematu ślubu, dziecka tylko milczy, to mi nieładnie pachnie.

[amii]

Tak wiem, ze powinnam wyciągnąc wnioski, i z takim załozeniem żyłam dopóki nie
związałam się z moim przyjacielem, jemu też mówiłam że człowiek uczy się na
błędach ale jakoś nie umiem dotrzymać w tym temacie słowa Z poprzedniego po
10 latach a 5 latach miszkania razem wyszłam z jedną walizką, właśnie dlatego
żeby udowodnić że mam gdzieś kasę, ale latka mi lecą chcę się już ustatkować i
założyć rodzinę itd. Dla swojego obecnego partnera zrezygnowałamm z wielu
rzeczy, praca za granicą, dojeżdżam codziennie godzinę do pracy, ale uważałam
to za takie normalne jak się kocha, czy może nie?

[lila1974]

Zakochanie to fajna rzecz, ale niestety sprawia, ze ślepniemy na oczywiste
fakty.
Miłość miłością, ale resztki rozumu i zdrowego rozsądku zachować należy.
Na razie z Twoich postów wynika, ze to Ty jesteś gotowa na poświęcenia a nie
on. Zdaje się, ze jesteś skłonna do dużych ustępst, a on ochoczo z tego
korzysta.

[mac62]

o jejku -z Twoich postów wynika,że facet nie liczy się z Tobą i Twoimi
pragnieniami,Twoim pomysłem na życie.
Mam wrażenie,że traktuje Cię jakbyś była małą rozkapryszoną dziewczynką , a nie
partnerem życiowym.
Już sam fakt, że nie chce ślubu sprawia,że myślę -tchórz i konformista.
Jak ty wytrzymujesz- ja nie znoszę takich facetów.
Zmykaj jeśli potrafisz. Powodzenia

[amii]

Motywują mnie te wypowiedzi ale proszę o więcej opini, dodam jeszcze że w
zasadzie On mi nie pomaga w szukaniu pracy w miejscu naszgo zamieszkania i jest
po bardzo burzliwym zawiązku, o którym mozna książkę napisać, jast tym bardziej
przykro, bo przyjaźniliśmy się jak już wcześniej piasałm i widziałam jak
traktował swoją poprzednią dziewczynę, wszyscy jej zazdrościli takiego super
faceta (oczywiście chodzi mi o charakter) a jemu współczuli że daje się tak jej
robić w jajo, aż w końcu skończył z Nią, ale wiem że BARDZO ją kochał a ONA
(ponad 3 lata) cały czas prosi go o przebaczanie, ON twierdzi że tylko mnie
kocha i chce być ze mną. Ale żadnych jak pisałam konkretów Wiam, wiem
historyja rodem z telenoweli brazylijskiej, ale uwierzcie życie ją napisało

[lila1974]

Ja tam na telenowelach się nie znam.
Wiem jedno - ślepa wiara w ukochanego jest złym doradcą.
Może niepotrzebnie Cię szczuję na niego.
Chciałaby tylko byś zachowała trzeżwość myślenia. Dbaj również o swoje potrzeby.
Naoglądałam się par, które pobrały się, bo dziewczyna była "zdeterminowana" i
udało się jej zaciągnąc faceta do urzędu. Dziś żyją obok siebie, a faceci nie
raz wyrzucają swym żonom, że wcale nie mieli ochoty na ślub.

Kochaj, nie zadręczaj pytaniami, żyj ale miej oczy szeroko otwarte.
A jesli dusza będzie Ci jęczeć, że czujesz się w tym układzie źle lub bedziesz
się zastanawiać, czy jesteś kochana, to wiedź, że takie podszepty nie biora się
tylko z urojenia.

[rp.babler]

zostaw go jesli masz siłę

[amii]

Zbieram siły, bo dusza mi jęczy, choć jestem chyba sentymentalna i szkoda mi
tego wszyskiego

[mamamikolaja7]

ja mam 29 lat i rocznego synka, jakiś czas temu byłam w podobnej sytuacji> mÓj
mąż chciał mieć dziecko, ale uważał że jest jeszcze na to czas. Rozmowa opierała
sie na argumentach ginekologa, że ja czuję się młodo ale mój zegar biologiczny
robi swoje i im później się zdecyduję tym bardziej zwiększam ryzyko powikłań czy
to z ciążą czy to z porodem. Po tego typu rozmowie mąż zgodził się ale jak sie
okazało długo potem zrobił to specjalnie dla mnie bo sam nie był do tego
przekonany. a dziś... prawie codziennie dziekuje mi za to że go do tego
nakłoniłam, bo jest bardzo szcześliwy i niewyobraża sobie życia bez naszego
synka... Faceci to dzieci, trzeba o tym pamietać i czasem wziąć za rękę i
pokazać co dla nich bedzie dobre. Powodzenia i nie zwlekaj długo!!!

[amii]

Moj ginekolog twierdzi że jeszcze mam czas... dziwne wszedzie gdzie sie czyta
to piszą co innego, ale rozmowę taka też z Moim facetem już przeprowadziłam,
myslałam że to poskutkuje, ale niestety Ogólnie chce mieć dzieci ale jeszcze
nie wie kiedy

[oneway9]

na dziecko masz czas to prawda, ale najpierw musisz znalezc dla niego ojca!!
ten facet, z ktorym jestes raczej nim nie bedzie bo tak jak napisalam w innym
watku jesli mezczyzna kocha kobiete to chce miec z nia dziecko! jesli nie to
albo jej nie kocha, albo kocha inna (specyficzna matka tez wchodzi w rachube),
albo tylko siebie;
tak jak pisza wyzej dziewczyny -pora sie wyprowadzic z tego przyjacielskiego
ukladu
powodzenia

[blanez16]

Generalnie dziewczyny mają rację - coś mi ten facet nie wygląda... Ale zupełnie
inną sprawą jest to co napisała mamamikołaja7 - faceci to dzieci. Mój też
owszem chciał miec dziecko, tylko jeszcze nie teraz, na pytanie kiedy zatem,
udzielał odpowiedzi : "kiedyś". To jest myślenie które ja nazywam "jak będę
duży to zostanę strażakiem". W krótkich żołnierskich słowach wyjaśniłam mu
zatem, że to "kiedyś" właśnie nadeszło i albo teraz albo nigdy. Nie był
niestety zachwycony, że mu się dzieciństwo kończy (wiek 34). Za to teraz mówi
do mnie po przewinięciu małego "Zobacz jaki on jest śliczny. Podobny do mnie".
Więc jeśli się już upewnisz, że to jest właściwy facet na ojca dla Twoich
dzieci to za łeb, do urzędu, potem dziecko i koniec. Może ja mam feministyczne
poglądy, tatusiowie są super, równouprawnienie jest extra, ale to TY do cholery
budujesz to dziecko ze swojego ciała, TY je nosisz i TY je rodzisz, więc zrób
to wtedy kiedy TY czujesz, że nadszedł właściwy moment. Jeżeli oczywiście
jesteś absolutnie pewna, że chcesz miec dziecko

[amii]

oczywiście jestem pewna że chcę mieć dziecko, ale skoro On nie chce, to ciężko
mi podjąć taka decyzję, oczywiście mogę podjąć ją sama ale nie o to przeciez
chodzi. Trudno mi też powiedzieć czy jestem Jego pewna, bo nigdy człowiek nie
może być pewny drugiego człowieka Obserwuję go jaki ma stosunek do dzieci
znajomych, nie powiem że zły no ale... nie lgnie do nich ta jak ja I zupełnie
poważnie zaczęłam się zastanawiać czy nie dać nogi z tego związku.

[berek_76]

oczywiście mogę podjąć ją sama ale nie o to przeciez
> chodzi

Amii, ja chyba nie rozumiem - co to znaczy "mogę podjąć ją sama"? Jakim cudem
uważasz, że decyzję o rodzicielstwie możesz podjąć sama? Przecież dziecko,
niezależnie od tego, kto podejmie decyzję, będzie miało dwoje rodziców, prawda?
masz pretensje do ukochanego, że nie chce dziecka, a chcesz nałożyć na niego
niechcianą odpowiedzialnośc na całe życie? To jest liczenie się z drugim
człowiekiem?

A dziecko? jakie masz prawo na starcie pozbawiać dziecko ojca? Wybacz, jeśli ton
mojej wypowiedzi jest za ostry, ale włos mi się jeży, kiedy ktoś decyzję o
urodzeniu dziecka traktuje jak decyzję o kupnie samochodu. dziecka, jeśli coś
będzie nie tak, nie da się odstawić do garażu albo sprzedać. To jest praca i
odpowiedzialność, dziecka się nie MA - mając dziecko natomiast ma się BYĆ rodzicem.

A jakim rodzicem będzie ktoś, za kogo tę decyzję podejmie kto inny?


Nie chciałabym być z kimś, kto nie chce mieć dzieci. Ale to jest wtedy decyzja
być z nim czy nie być, a nie zajść w ciążę z jego zgodą czy bez niej.

Amii - nie zmusisz nikogo do miłości. Ani do siebie, ani do dziecka. I pamiętaj,
że każda akcja powoduje reakcję. Zastanów się, jesli nie chcesz z "e-mamy"
przenieśc się przymusowo na "samodzielną".

-----------------------
Berek, mama Żaby (11.06.2002) i Dasi (19.03.2005)

[amii]

Wiem liczyłam się też z kopniakami, ale nie są to dla mnie ostre słowa i uważam
że masz rację, napisałam "oczywiście mogę podjąć ją sama" bo każda z nas
mogłaby tak zrobić jeśli by chciała oczywiście, ja nie chcę tak tego zrobić
dalej napisałam "ale nie o to przeciez chodzi". Zdaję sobie sprawę że dziecko
to nie samochod itd. dlatego też nie chcę podejmowac sama decyzji co po raz
kolejny powtarzam, chciałam tylko aby emamy zapoznały się z moim problem i coś
poradziły z doświadczenia, pozdrawiam

[deela]

blanez16 napisała:

> Więc jeśli się już upewnisz, że to jest właściwy facet na ojca dla Twoich
> dzieci to za łeb, do urzędu, potem dziecko i koniec.
no nie kobieto rozwalilas mnie a potem kobiety maja obiegowa opinie takich co chca tylko do urzedu zaciagnac i w pieluchy wpakowac
absolutnie odradzam!!!!!!!!!!!
albo dwoje ludzi ze soba chce byc bo ich partnerzy spelniaja wieksza czesc ich oczekiwac, tzn ta najwazniejsza czesc albo nie pasuja do siebie
a za leb i do urzedu a potem dziecko i koniec?
kobieto zastanow sie co ty mowisz!!!!!!!!!!!!!
jak tak cie rozpiera instynkt macierzynski zrob sobie dziecko i je sama sobie wychowuj a nie ukladasz komus zycie za niego
wyrazy wspolczucia dla meza i syna za zone i matke (((

[blanez16]

Oj, deela, więcej luzu ! Wiadomo, że mówię, o sytuacji, w której dwoje ludzi
chce ze sobą byc, w której są do siebie dopasowani i zamierzają spędzic ze sobą
resztę życia w MIŁOśCi i poszanowaniu wzajemnym tworząc stały i udany związek.
Chodziło mi tylko o to, że pewna częśc facetów (kobiet zresztą też) nie potrafi
udźwignąc ciężaru decyzji i trzeba ich w tym wspomóc dla dobra wspólnego - nie
tylko w kwestii dziecko-małżeństwo, ale też edukacja, praca, mieszkanie,
zdrowie, uroda etc. etc. Nie chodzi o decydowanie ZA NICH (nie przekłuwałam w
ciemnym kącie prezerwatyw, he he) !
PS. Instynkt macierzynski u mnie przed porodem był na na minusie niestety, ale
teraz mi trochę urósł (nie rozpiera mnie na szczęście/niestety -
niepotrzebne skreślic)

[deela]

nikt za nikogo nie moze decydowac ani pomagac w decyzji doroslemu czlowiekowi, jak ktos nie dorosl do decyzji chce sie ozenic/nie chce chce miec dziecko/nie chce jezeli w ogole nie dorosl do decydowania to znaczy ze nie dorosl wcale
i po co sie z kims takim wiazac?

[a.lenard]

z mojego doświadczenia nic ci nie pomogę , bo mąż mnie namówił na dzidzie. Ale
mała teraz ma przeszło rok a wychowanie jej spadło tylko na mnie, w niczym nie
pomaga, noo przepraszam- chodzi do pracy Ale znam parę, bez ślubu,
dziewczyna namówiła faceta na dziecko, on jak sie dowiedział ze jednak jest w
ciązy to powiedział, ze się rozmyślil. Więc dziewczyna się wyprowadziła. Całą
ciąże była sama i spotkali sie na porodówce. Teraz on jest wspaniałym ojcem,
naprawdę! Do pozazdroszczenia. Więc nie ma regóły. Ale moim zdaniem lepiej jak
facet sam dojrzeje do tej decyzji. Przynajmniej jest mniejsze
prawdopodobieństwo ze zostanie sie mama samotnie wychowującą dziecko.

[adamari1]

a moj problem polega na tym, ze obydwoje chcemy, ale jakos nam nie wychodzi
Jak facet nie jest gotowy, to nie ma sensu go przekonywac. Sam musi dojrzec.

[amii]

No i właśnie tego tez się boję, mam gro znajomych którzy sobie przypomnieli po
trzydziestce że jeszcze "czegoś" im do szczęścia brakuje i czas na dziecko, a
teraz starają się i na chęciach się kończy, bo albo nie taki tryb życia, albo
za bardzo chcą, albo niewiadomo co....

[berek_76]

Amii!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Ratunku!!!!!

"Czegoś" im do szczęścia brakuje? I to jest najpoważniejszy problem, tak? I to
"coś" to jest, znaczy się, ten żywy człowiek, tak?

No to brawo. To gwarantuje dziecku udany start w życiu - być poczętym dlatego,
ze rodzice się wystraszyli, że potem im będzie czegoś brakować. Nie obraź
się, Amii, ale to jest potwornie infantyle podejście.

Nie daletgo, że nie będzie brakować. Pewnie będzie. Ale infantylne jest dlatego,
ze sprowadza dziecko do roli zaspokajacza potrzeb i instynktów rodzica. A w
sytuacji, kiedy jedno z rodziców chce dziecka, a drugie nie - instynktów jednego
rodzica. A dziecko jest dzieckiem dwojga ludzi i dwoje ludzi ma prawo mieć wpływ
na decyzję o jego powołaniu na świat.

Dlaczego cały czas myślisz o dziecku jako o czymś SWOIM? Dlaczego nie myślisz o
tym, że przede wszystkim ono będzie SOBĄ, kimś własnym i odrębnym? kto nie ma Ci
dostarczyć wzruszeń, tylko kogo masz obowiązek i zadanie wychować na dobrego i
szczęsliwego człowieka? Dlaczego nie myślisz o nim jako o NIECHCIANYM dziecku
swojego mężczyzny?

-----------------------
Berek, mama Żaby (11.06.2002) i Dasi (19.03.2005)

[blanez16]

Już zostałam tu strasznie objechana, więc ze strachem się wypowiadam. Ja nie
wiem czy ty troszkę nie idealizujesz. Naprawdę nie wszystkie dzieci, a obawiam
się że zdecydowana mniejszośc bywa poczynana w taki sposób, że oto dwoje
rodziców świadomie zabiera się z całą powagą do tworzenia nowego człowieka,
bytu "własnego i odrębnego", który ma nie zaspokajac żadnych potrzeb rodziców.
Nie uważam, że dziecko poczęte przypadkowo ma od razu fatalny start w życiu. I
jest oczywiste, że Rodzice czy jedno z nich zaspokaja w ten sposób swoje
potrzeby - potrzebę macierzyństwa, bliskści, posiadania rodziny etc. etc.
Wszyscy jesteśmy tylko ludźmi. Naprawdę tworzyłas swoje dzieci jak Demiurg z
kamiennym obliczem i jedynie z uczuciem kształtowania osobnego bytu?
No to brawo.

[camilcia]

ale zdecydowanie nie chce, czy nie wie czy chce?
bo jeżeli nie wie to nigdy nie będzie wiedział, zawsze będzie coś co jeszcze
chcesz zrobić a potem dziecko... tak można w nieskończoność

my naszą dwójeczkę robiliśmy świadomie, już po moim leczeniu, chociaż byliśmy
zdecydowani to mieliśmy setki wątpliwości, baliśmy się przy pierwszym jak to
będzie, przy drugim jak to będzie z dwojgiem... czasem w ciąży jeszcze
nachodziły mnie myśli, że może trzeba było poczekać (ale po porodzie juz nie

Cudownie jest mieć dzieci, ale nie jest łatwo - całe życie przewraca się do
góry nogami i chociaż wszystko można sobie poukładać i zorganizować to ja nie
odważyłabym się mieć dziecka z mężczyzną, który nie chce tego dziecka, bo
wsparcie partnera jest bardzo ważne, nie tylko duchowe

Musisz chyba zastanowić się czy kochasz go na tyle że poczekasz

[amii]

Ogólnie mówi że chce, ale jeszcze nie teraz musi się przyzwyczaić do myśli że
będzie ojecem, śmiszne co? Tak jak któreś z Was napisała "jak będę duży to będę
strażakiem" Facet 29 lat i musi się przyzwyczaić, zaczyna mnie to smieszyć, ale
sumci też bardzo uwierzcie mi.....

[wieczna-gosia]

> Ogólnie mówi że chce, ale jeszcze nie teraz musi się przyzwyczaić do myśli że
> będzie ojecem, śmiszne co?
w ogole mnei to nei smieszy. Raczej cieszy ) o facetach ktorzy nie przywykli
do mysli zostania ojcem mozna poczytac na samodzielnej, na ogol w kontekscie
"moj ex". Lub na emamie w postach "on nie zajmuje sie dzieckiem". Chcialas? to
masz.