Tak z reka na sercu powiedźcie czy...

[wesolek11]

same na siebie zarabiacie i jesteście w stanie same sie utrzymać?
Bo jak słyszę tutaj na forum o własnych mieszkaniach, super pracy,
opiekunkach dla dziecka to nie wierzę.
Ciagle pouczacie, zeby nie prosić o pomoc rodziców, wyprowadzić sie, itp., to
skad tyle biedy w Polsce?
Na ogół ludzie wykształceni, po studiach zarabiają średnio 1200-1300 zł.
Naukowcy, nauczyciele, juz nie wspominajac mam w ciazy i na urlopach wych.
Czy ze swojej pensji kobieta ma na mieszkanie, opłaty, jedzenie i
przyjemnosci???

[anetina]

szczerze
mieszkając sama z dzieckiem utrzymałabym się bez problemu
mieszkając już z M. stać byłoby nas na domek
dlatego szukamy jakiegoś do remontu

[madziaaaa]

miałam swoje mieszkanie jeszcze przedślubem , ale dzięki pomocy najbliższych i
własnej pracy. W ciąży i po urodzeniu dziecka byłam na utrzymaniu męża, bo
byłam na macieżyńskim, potem 3 lata na wychowawczym i nie należał nam się żaden
zasiłek. Teraz zarabiam więcej niż on, co prawda tylko o 200 zł, ale on i tak
ze śmiechem mi to wypomina. Tak, utrzymałabym spokojnie siebie i dziecko z tych
pieniędzy.Choć nie są to jakieś straszne kokosy, ale jak na Łódź, bardzo
przyzwoicie.

[elag3]

Nie jest różowo ale tez nie przesadzam z narzekaniem, bywało gorzej kiedy ja nie
mialam pracy i mieszkaliśmy w wynajętym mieszkaniu. Na mieszkanie zarobiłam
częściowa na saksach, trochę pomogli rodzice, trochę mieliśmy z wesela a trochę
pożyczyliśmy i już oddaliśmy. Na codzień radzimy sobie sami choć mój tata czasem
coś nam da na tzw mleko dla dziecka. Te pieniądze odkładamy na czarną godzinę
lub zainwestujemy je we własny interes. A co do opiekunki to jest to konieczność
inaczej nie mogłabym iść do pracy i nie zarabiałabym nic a tak po opłaceniu
opiekunki coś tam jeszcze zostanie - nie jest tego dużo ale wystarczy na
bierzące zakupy dla nas i dziecka. Mąż płaci rachunki i ewentualnie coś odkłada.

[elag3]

Dodam jeszcze że mieszkam w łodzi i mieszkania są tu bez porównania tańsze niż
np w Warszawie więc nie musialam brać kredytu na 30lat.

[gika_gkc]

wszystko co mamy osiagnelismy wlasna praca ale za granica
od rodzicow nie mamy praktycznie nic
teraz samej trudno byloby mi sie utrzymac z dzieckiem bo zarabiam 3 razy mniej
niz przed zalozeniem rodziny
za to maz nadrabia zaleglosci - tak wiec tak czy siak jestesmy
samowystarczalni (za granice w celach zarobkowych poki co juz nie wyjezdzamy)

[isma]

Tak, ale ja pracuje od 15 roku zycia )). Najpierw korepetycje, potem
dziennikarstwo (na poczatku, i do dzis - dorywczo, a okresowo na etacie), w
koncu etat w administracji samorzadowej plus dieta radnego.

Mieszkanie, cale 36 metrow, z pracy na saksach. Fantastyczna opiekunka do
nienadajacego sie do przedszkola dziecka w osobie niepracujacego meza (do
proacy wrocilam, kiedy corka miala 11 miesiecy). Pomoc rodzicow - czasem w
postaci nieuregulowanej naleznosci za zakupy w hipermarkecie, dzielone na dwa
domy (ale tez bywa sytuacja odwrotna, my kupujemy dla Rodzicow). Tesciowie
kilka tysiecy kiometrow stad, kontakt tylko korespondencyjny.

Zadnych luksusow, ale tez my specjalnie o nich nie marzymy )).

[blou1]

Nie ma zdecydowanie, może poza kilkoma wyjątkami. U nas zarabia mąż, mieszkamy
u teścia dzięki czemu unikamy wielu kosztów (coś za coś zero intymności,
wczoraj mąż zwrócił mi uwagę żebym się nie schylała w obecności narzeczonego
jego siostry bo mi majtki widać nosz kurna ciągł kontrola).
I dzięki temu jesteśmy w stanie coś odłożyć ale nie tyle żeby myśleć o budowie
czy mieszkaniu poprostu jest kasa w razie akcji typu chore dziecko i potrzebne
lekarstwa.
Generalnie paranoja nie normalność!

[izabela1976]

Będąc sama i zarabiając tyle ile zarabiam - utrzymałabym się. Z dzieckiem już
nie.

Oboje z mężem pracujemy i muszę powiedzieć, że na obecną chwilę jest nam
ciężko. Mamy 3 kredyty (w tym jeden mieszkaniowy na 30 lat Za rok nasze
finanse się poprawią (zostanie nam tylko 1 kredyt).

Każdy grosz pakujemy w rehabilitację synka, a to niestety kosztuje dużo. Gdyby
nie choroba dziecka nie byłoby nam źle a tak to niestety ponosimy duzo większe
koszta utrzymania dziecka niż inni na naszym miejscu (np. buty dla małego co 3
m-ce to wydatek 200-300 zł za parę - ortopedyczne, robione na specjalne
zamówienie; mleko za puszkę 22 zł, leki - 100 zł na m-c itd.)

[mama_kotula]

Z ręką na sercu odpowiadam: nie zarabiam sama i nie jestem w stanie się
utrzymać. Dopóki będę studiować, będę na przynajmniej częściowym utrzymaniu
mamy. Zarabiam ok. 1500 na rękę, ale to jeszcze tylko przez ten i następny
miesiąc

Co do pouczania, żeby nie prosić o pomoc, wyprowadzić się, sprawa jest prosta.
Jak ktoś siedzi u mamy na garnuszku (tak jak ja DD) i jeszcze biadoli i jęczy,
że mu źle, to sorry, ale chyba nie tędy droga. Jak ktoś siedzi na głowie u
teściowej i ją szkaluje na forum w paskudnych słowach, piszcząc, że mu nie
pasuje - droga wolna.
Warto szanować fakt, że się coś dostaje...

[goo11]

Tak od serca,to gdyby nie rodzice...Od teściów duże,wyremontowane mieszkanie w
centrum Krakowa,od rodziców meble itd.Teraz jestem na wychowawczym,więc pensja
M na życie.Jedyna rozrywka to jazda konna,ale za to też płaci teśc.Z
wdzięcznością przyjmujemy wszystkie dary.Od stycznia wracam do pracy,mam
nadzieję,że będziemy sobie radzic sami.

[laminja]

"> Warto szanować fakt, że się coś dostaje..."

Oj warto...My zawdzięczamy rodzinom bardzo wiele. Przede wszystkim
wykształcenie, które w części finansowali.

[kura17]

my mieszkamy w niemczech.
teraz pracuje na pol etatu (bo mi szoda syna na caly "etat" do zlobka posylac) i
z tej polowy pensji to byloby trudno mi sie samej utrzymac... ale moze (MOZE) by
sie udalo...
natomiast gdybym musiala byc sama, to kurczak do zlobka i mama do pracy na caly
etat i utrzymac bym sie potrafila. oczywiscie musialabym zmienic mieszkanie
(teraz wynaqjmujemy ladny domek i sporo kasy w to idzie co miesiac), ale wyzyc
bym dala rade. jak bylam na krotkim wychowawczym (8 miesiecy), to zylismy tylko
z pensji meza (ma identyczna pensje, jak ja na calym etacie) i prawie nam sie
udawalo nie siegac do zaskorniakow. ale tylko prawie... i kilka wiekszych
zakupow dla dziecka bylo finansowanych przez babcie. ale gdyby wymienic
mieszkanie na tansze, to juz nie byloby problemu

ale ja mam inna sytuacje niz Wy. mieszkam w niemczech, mam prace w tzw
"budzetowce", co daje pensje powyzej sredniej krajowej!

``````````````````
kurczak: 03.03.05

[nisar]

Tak z ręką na sercu - tak.
U mnie jest w ogóle śmiesznie, bo tak naprawdę to ja dokładam do mojej Mamy. Ma
tak beznadziejną emeryturę, że gdybym jej nie dała co miesiąc drugie tyle, to
pewnie z głodu by nie padła, ale na leki nie byłoby na pewno.
Pracuję od kilkunastu lat i zawsze zarabiałam b. dobrze, a ponieważ tchórz
życiowy ze mnie wielki i nieco tylko mniejszy sknerus, więc stać mnie na różne
rzeczy. A już na pewno na samodzielne utrzymanie siebie, dziecka i mamy.
Przy czym dla jasności: akurat pod tym względem miałam zawsze w życiu
szczęście. Trafiałam do dobrych firm, które dobrze płaciły. Mam jednak
świadomość, że jest masa osób lepiej ode mnie wykształconych, bardziej
pracowitych i sumiennych, które zarabiają dużo gorzej ode mnie. Niestety nie
zawsze wszystko jest sprawiedliwie.

[higa]

nie wiem skąd to przekonanie że to mąż jest ostoją finansową rodziny??? ja
urodziałm dziecko, po macierzyńskim czyli 4 mcach od razu musiałam wrócić do
pracy bo mąż straciła pracę. przez ponad pół roku utrzymywałam całą rodzinę, z
czego kredyt zjadał prawie całą moją pensję a jeszcze czynsz rachunki jedzenie
itp. Przy rozsądnym i bardzo oszczędnym gospodarowaniu finansami można sobie
poradzić nawet z bardzo małym budżetem. mąż za to opiekował się wspaniale
maluchem i teraz ma doskonały kontakt z córką. Na szczęście ma już pracę ale ja
zupełnie nie rozumiem takiego podejścia ze tą mąż zapewnia byt a kobieta rodzi.
można sobie ze wszystkim poradzić tylko trzeba chcieć.

[agaa_p]

sama nie byłabym w stanie się utrzymać. Oboje nie zarabiamy najgorzej jak na nasza zapyziałą mieścinę ale do sredniej krajowej nam daleeeko. Alimnety i kredyt pod hipotekę zabierze nam jedną pensję. Ale dajemy radę, chociaż są miesiące, że bywa naprawdę cięzko. Czasem pomaga nam moja mama (coś kupi do lodówki) chociaż proszę, żeby tego nie robiła - ale w duchu jesteśmy jej ogromnie wdzięczni.

Tak!

[ula_max]

Jestem w stanie utrzymać sama siebie i swoje dziecko. Bez najmniejszego
problemu.
Lepiej od ponad 15 lat utrzymuję sie sama, tzn. nikt od tylu lat mi nie pomaga
finansowo. Sama płaciłam za studia, mieszkanie, samochód, wakacje i całą
resztę. Zamąż wyszłam z miłości. Mam 35 lat.

ja też

[ada_zie]

Z mojej pensji spokojnie utrzymałabym siebie, dziecko i męża i żyłoby nam się
nie najgorzej. Na szczęście nie muszę tego potwierdzać bo mąż pracuje i dobrze
zarabia.
Dodam tylko, że od ukończenia liceum jestem na swoim utrzymaniu - mąż podobnie.
Pracowaliśmy i studiowaliśmy, mieszkaie na kredyt, który już dawno spłaciliśmy.
Na pomoc finansową rodziców nie możemy liczyć.
To co osiągneliśmy zawdzięczamy tylko sobie i zapewne pewnemu fartowi w życiu.

[zuzia_i_werka]

A ja pewnie nie-jako pielęgniarka w W-wie miałabym pewnie kłopoty Żadna to
tajemnica,że żyjemy na całkiem dobrej stopie tylko i wyłącznie dzięki dobrze
platnej pracy niemęża. Może pójdę strajkować?

[buleczka8]

Ja zarabiam tyle że opłace opiekunke 1200 zł i wyżywie dziecko + jakiś ciuszek.
I to wszytsko. Więc jeśli chodzi o mnie to bez męża pensji byłoby kiepsko!!
Musiałabym zrezygnować z opiekunki i w tedy musiałabym zacisnąć pasa jeśli
utrzymywałbym się ze swojej pensji. Jeśli żyłabym na minimu oszczedzaniu to
wystarczyłoby mi na opłacenie mieszkania, samochodu i skąpym utrzymaniu siebie i
dziecka.
P.S.Na szczęście nie muszę. Pozdrawiam

[oneway9]

stanowczo tak, ale zaczelam myslec o tym w czsie kiedy inni sie bawili, rodzili
dzieci itd i teraz czesto narzekaja..
przerwalam studia w Polsce bo zle sie czulam zyjac na koszt rodzicow, ktorym
bylo ciezko; wyjechalam za granice gdzie pracowalam po 16 godz dziennie zeby
zarobic tam na studia; tam je skonczylam, wyszlam za maz i urodzilam pierwsze
dziecko (maz podobnie jak ja b. ciezko pracowal i tez tam skonczyl studia);
wrocilismy do kraju i moglismy wybierac prace i ta teraz daje nam poza duza
satysfakcja spore pieniadze; w miedzyczasie skonczylismy jeszcze dwa tzw
fakultety i urodzilam kolejne dziecko; niestety wciaz uwazam, ze jesli sie
czegos chce bardzo to wszystko jest mozliwe, trzeba tylko wlozyc w to
odpowiednia dawke pracy...
dodam, ze mam malo wspolczucia do ludzi ktorzy twierdza, ze to wina swiata, ze
im sie zle powodzi; poza oczywiscie ludzmi chorymi;

[edytek1]

A u nas tak mieszkanie pierwsze 40m kupiliśmy zaraz po ślubie wkładając w nie
wszystkie pieniadze jakie mieliśmy ( z wesela , oszczędnosci) pomogli też
rodzice jedni dali na jedna ratę drudzy na drugą( teściowie dali na tą
wiekszą) wcześniej mieszkaliśmy rok w wynajetym. Nie mieliśmy samochodu ja
kończyłam studia na Uw a maż zarabiał nie mieliśmy jeszcze dziecka i
samochodu. Nie obyło sie bez kredytu na mieskzanie kiedy go spłaciliśmy ( raty
były duze , ale na rok) urodziła sie córka i kupiliśmy samochod na kredyt. Ja
nie pracowałam córką zajeła się niania jak małą miała 1,4 i moja pensja szła
wtedy dla niani = bilet miesieczny. Moja praca sie wtedy nieopłacała , ale i
tak chciaąłm pracować. Urządzaliśmy powoli mieszkanko i kiedy powiesiliśmy
ostania półkę zrobiło się nam ciasno. Postanowiliśmy kupić wieksze. Na 1 ratę
mieliśmy na resztę planowaliśmy kredyt, ale policzliśmy , ze jeszcze na jedną
uzbieramy i weźmiemy mniejszy kredyt który będziemy spąłcać jakieś 10 lat.
Nasze mieszkanie 40 m zostawiamy dla córki. Dziadkowie pomagają , ale nie na
zasadzie proszę tu 100000 zł lub 100 zł tylko kupują coś małej ( już teraz 4
letniej) zabierają do siebie na wakacje ( działka) opiekują się w czasie
choroby ( i nie musze płacić za opiekunkę) nie płącą naszych rachnków nie
sponsorują rozrywek ( kiedy są u nas to my to robimy). Zatrudniam pania do
sprzątania która pomaga utrzymać chatę w jako takim porzadku. Mamy jedno konto
tam wpływaja nasze wypłaty i razem je oczyszczamy, ale gdyby policzyć to ja
pracuje dla ideii, przedszkole+ wyjsciowy ciuch + bilety+ pani do sprzątania
to wyszłoby 0 .... a nawet mniej , bo podatkowo tracimy ( gdybym była na
utrzymaniu meża podatki byłyby z innego progu więc mniejsze) no , ale kontakt z
zawodem i przyszła emerytura nie są bez znaczenia. Część mojej rodziny
zazdrosci nam tego "bogactwa" bo według nich stać nas na wszytko( kino teatr
basen prywatny angieski dla córki i ta pani do sprzatania samochód większe
mieszanie) nikt jednak nie widzi naszych kosztów tego, ze przez 10 miesiecy
wstaję o 6 rano a robotę czasem biorę do domu i kończę o 2 w nocy, że czasem
zakupy mozemy zrobić tylko przez net, że wspólny wekend to dla nas święto (
oboje z mężem jeszcze się uczymy na studiach podyplomowych), ze porzadne
wakacje były 3 lata temu, zę maż jak wraca to czasem nie ma siły się do nas
odezwać, że czasem musi lecieć do Hiszpani ( nie na plażę tylko do pracy), że
jak sie coś wysypie to nie ma noc czy świt telefon dzwoni a on musi pomóc (
kieruje zespołem informatyków a oni dzwonią z miejsc gdzie właśnie coś robią
bez wzgledu na róznice czasu). Mąż mało zajmuje sie córką nie chodzi z nią na
spacery, na basen ja uczyłam jeżdzić na hulajnodze rowerku i pływać razem z
tataą corka chodzi do kina w wekendy kiedy ja jestem w szkole. Myślicie, że moj
maż nie chce pracować od 8 do 16 jeść domowego obiadu a nie w stolowce sodexo
ależ chce tylko tak sie nie da... Czasami jedyny czas kiedy widzi małą to rano
kiedy wiezie ją do przedszkola ja czasem jadę znimi ,ale często muszę wyjść
dużo wcześniej ( budzi pomaga się ubrać i robi palmę na głowie nic innego nie
umie) jak czasem wraca mała już śpi...
Dziś ja mam wolne mała została w domu( po zapleniu ucha ma już wolne od
przedszkola) w sobotę mieliśmy zawieżć ja do dziadków na 3 tygodnie ( do
podziału między 2 komplety dziadków) właśnie zadzwonił mąż jutro o 18 leci do
Helsinek muszę zapakować mu torbę coś kupić do jedzenia, aby mi tam z głodu nie
padł i poprosić dziadka, aby przyjechał po córkę lub zawieżć ją autobusem
prawie 150 km. Córcia musi jechać do dziadków, bo przez ostanią jej chorobę ma
zaległości w pracy i muszę je nadrobić a poza tym jeden egzamin. No , ale
wszytko ma swoje zalety delegacje są płatne i dezieki temu kredyt bedzie
mniejszy.
Wyżaliłam się idę prasować mężowskie koszule...

[edytek1]

Czy bym się sama utrzymała pewnie żyłabym inaczej. Nie potrzebowałabym
większego mieszkania i samochodu innego wogóle bym auta nie potrzebrzebowała (
nie ma prawa jazdy). Na córkę napewno bym zarobiła moze bez luksusów, ale na
podstawowe potrzeby by starczyło. Pewnie musiałabym zrezygnować z pani do
sprzątania i z rozrywek typy basen czy kino mozę kupno gazet i ksiażek trzeba
by ograniczyć ( na czecz czytania w necie i bibliotek) Tylko co bym robila w
autobusie?( do pracy dojeżdzam 10 km)

[agni71]

To ja sie wyłamie z ogólnego trendu. W chwili obecnej nie byłabym w stanie
utrzymać siebie i dzieci. Starsza córka ma niespełna 4 lata, mlodsza 2 latka, a
za ok. miesiąc urodze trzecią Nie pracuję zawodowo od końcówki pierwszej
ciąży, czyli juz od jakichś 4 lat. Myślę, że ciężko byłoby mi wrócić do pracy
po takiej przerwie. Na szczęście mąż dobrze zarabia i stać nas na trójkę dzieci
i dość wygodne życie (choć np. opiekunki dotąd nie miałam, ale musze teraz o
tym pomyśleć, bo na żadne babcie nie mogę liczyć). Z drugiej strony, czuję
pewien dyskomfort - co by bylo gdyby? Gdyby np. cos sie popsuło mdzy mną a
mężem - bo w tej chwili jestem od niego całkowicie zależna finansowo

aga

[mamka_klamka]

Ja też nie byłabym w stanie się utrzymać sama. U nas tylko mąż pracuje, ja
zajmuję sie domem i dziećmi. Dom dostaliśmy od rodziców (jednych i drugich). I
jest nam z tym dobrze. Prezenty od rodziców przyjmujemy chętnie i bez krępacji,
nie przejmując się komentarzami: "bo wy to dostaliście, a my za własne ciężko
zarobione pieniądze..." Rodzice chcieli, mogli, to dali.

[babsee]

Ze swojej pensji utrzymam dziecko (he,he,he).Li i jedynie.Czyli -żłobek,zarcie(
raczej drogie bo alergik),ciuchy.Starcza mi na tel.kom i papierochy.Czyli mnie
i mieszkanie utzrymuje mąz.Kredytu nie mamy.Mieszkanie fart-spadek po
wujku.Malusie ale własne.
Tyle ze ja pracuje od niedawna.Od roku.Wcześniej zarabialam lepiej (swego czasu
lepiej niż mąż)ale nie dalo sie pracować tam i wychować dziecko.

[halszkabronstein]

Pamiętaj , że ludzie naprawde biedni raczej nie siedzą przed kompem i nie
pisuja na forach . Mamy tu wycinek ludzi którzy maja dostep do komputera i
netu .

> Na ogół ludzie wykształceni, po studiach zarabiają średnio 1200-1300 zł.

Nie wiem jak jest gdzieś indziej, ale w warszawie w supermarkecie można
wyciągnąć więcej i to bez studiów. Jak ktoś jest obrotny , pomysłowy , ma
troche szczęścia to sobie poradzi i bez problemu zarobi więcej .

[wesolek11]

A ja dalej podtrzymuje wersje, ze ludzie po studiach tyle zarabiają.
A ze lepiej sytuowani mają dostęp do komputera to się zgodze. Grono tych osób
pisze z pracy, wiec i tam muszą mieć niezłe stanowisko, choć z tym nie zawsze
idą w parze i super zarobki.

[lila1974]

Ewentualny rozwód z mężem wymusiłby na mnie obowiązek niezłego kombinowania, co
zrobić, by zarobić, mieć czas na wychowanie córek i jeszcze zachować osobistą
wolność. Podejrzewam, że mogłoby być ciężko, ale wierzę, że zawsze i w każdych
okolicznościach sobie poradzę.

Jako małżeństwo mamy dysproporcję w zarobkach, mąż zarabia 2 razy tyle co ja.
Na głowie oprócz zwykłych wydatków mamy kredyty na mieszkanie i samochód -
jakieś 4 lata spłacania jeszcze.

Bywało, że nasi rodzice przychodzili nam z pomocą - traktowaliśmy ją jako
pożyczkę, którą spłacaliśmy w lepszych momentach. Czasami rodzice umażali nam
jakiś dług, ale pozostaje w nas to uczucie niewyrównanych rachunków i mamy
nadzieję, że nadejdzie czas, gdy będziemy mogli spłacić każdą pożyczoną
złotówkę (mąż prowadzi swoistą buchalterię naszych przychodów i rozchodów) lub
w innej formie okazać rodzicom, że bardzo nam pomogli.

Z perspektywy czasu doszłam do wniosku, że powinniśmy byli sami sfinansowac np.
przyjęcie ślubne (choć oczywiście dla naszych rodziców było to naturalne, ze
oni je finansują) lub wykazac się większą pomysłowością na dodatkowy zarobek na
własne mieszkanie chociażby.

Reasumując - staramy się być niezależni finansowo, jednak zdarzają się czasami
momenty kryzysu (na szczęście dawno już ich nie było).

[babsee]

He,he,he Lila, jakoś trudno bylo mi uwierzyć w ten milośc do męża...I wreszcie
sie wyjaśniło!Dla kasy z nim jesteś!

Babsee

[lila1974]

Teraz to można tak powiedzieć, ale jak się pobieraliśmy to on szczególnie
kasiasty nie był.
To raczej on mi czasami wypomina, że jestem oszustką matrymonialną - jak się
poznaliśmy szastałam forsą, wyjeżdżaliśmy tu i tam, tatuś marynarz, prawie
własna chata a poślubie wyszło szydło z worka )

[wieczna-gosia]

W tej chwili nie bylabym w stanie sie utrzymac z prostego powodu- nie pracuje na
pelny etat, z wlasnego wyboru. kosztem czasu dla dzieci mam mniej czasu na prace
a moj maz odwrotnie (chociaz nie pracuje tyle ile pracowal kiedy ja nie
pracowalam- czy ktos przebrnal przez te figure stylistyczna?)

Gdybym zostala sama- mysle ze sadze ze bylabym w stanie sie utrzymac sama, po
prostu pracowalabym duuuzo wiecej niz obecnie.

[luxfera1]

prowadzimy razem firmę ,nie jest najgorzej chociaż w gasronomii nic
przewidywalne nie jest.
Gdybym musiała rozstac sie z męzem i podzielic firme dałabym sobie rade nawet z
czwórka dzieci.
Narazie jednak mamy w planach dom,wiec przynajmniej na ten czas mąż moze
jeszcze byc uzyteczny.Potem sie zobaczy.

tak

[izabela_741]

[izabela_741]

Przepraszam za szybko wyslalam. Musialabym jednak pewnie troche kombinowac jak
to poukladac logistycznie i finansowo, bo co innego wynikac moze z arytmetyki a
co innego mogloby wyniknac z zycia.
Nie chce miec pewnosci

[spacey1]

Byłabym w stanie utrzymać siebie i dwójkę moich dzieci sama. W tym kredyt na
mieszkanie. Mam też kochanego męża, który zarabia 1/3 tego, co ja i nie byłby w
stanie się sam utrzymać, to na pewno. Co więcej, z jego i mojej pensji we
czwórkę czasem wydajemy wszystko, co zarabiamy, trudno nam cokolwiek
zaoszczędzić. Mamy jednak bardzo wysokie koszty - kredyt mieszkaniowy, wysoki
czynsz, niania, przedszkole x 2, jeszcze płacimy czynsz komuś z rodziny.
Co do rodzic ów, to nigdy nam nikt nie pomagał, obecnie żyje już tylko mama męża
i to my ją wspieramy. I nie bardzo rozumiem, dlaczego któraś z przedmówczyć
określiła też sytację u siebie jako "śmieszną". Dla mnie to jest dość normalne w
polskich warunkach. Emeryci mają bvardzo trudną sytuację, a chorujący to już w
ogóle. Więc jest jasne, że mysimy mamie pomóc, a już na pewno nie ona nam. Co
więcej, jakby miała pieniądze, też nie widze powodu, aby miała nam coś dawać.
No ale może to kwestia wieku, wyszłam za mąż mając 30 lat, mąż 32. W tym wieku
to już naprawdę wstyd byłoby liczyć na "drapane".

[volta2]

Ja bym się w tej chwili (wychowawczy) nie utrzymała ani sama ani z dziećmi.
Wszystkie potrzeby i rozrywki sponsoruje mąż. Gdybym zarabiała na pół etatu,
jak przed urodzieniem drugiego dziecka to i tak dysproporcja w zarobkach byłaby
ok 10 krotna. Gdybym pracowała na pełen etat, to utrzymałabym siebie i tylko
siebie, no dzieci gdyby były już w szkole, to może też, ale jakbym musiała
zapłacić 2xprzedszkole to już miałabym problemy.

tak, czy owak o męża dbać muszę, bo to nasze jedyne źródło finansowania,
zresztą w przypadku rozstania możliwe, że to on wziąłby dzieci do siebie,
również z powodów finansowych.

[burza4]

pomijając kilkumiesięczny raptem okres urlopu wychowawczego zawsze byłam w
stanie utrzymać siebie i dziecko, na początku naturalnie dość oszczędnie, dość
szybko już bez większych ograniczeń. W zakupie pierwszego mieszkania pomogli
rodzice (częśc kasy miałam swoją, część pożyczyłam, część dali). Na kolejne,
większe mieszkanie, samochód i wyposażenie zarobiłam sama. Nie mam i nie miałam
żadnych kredytów więc mogę sobie pozwolić na wygodne życie.

Warszawa jest dość specyficzna, "na ogół" w moim otoczeniu ludzie zarabiają
znacznie więcej, nawet młodzi startują z pułapu bliżej średniej krajowej.

[asiak78]

No to ja się wyłamię Niestety, prawdopodobie nie potrafiłabym wyżyć z mojej
pensji o utrzymaniu dziecka nie wspominając. No może jednak sama, BARDZO
oszczędnie to bym prezeżyła. nadmienię, że mamm wyższe wykształcenie i pracuję
w zawodzie. A pracę mam satysfakcjonującą, tylko niestety mało płatną. Ale to
specyfika zawodu!! I oczywiście nie narzekam, bo wybierając kierunek studiów
doskonale zdawałam sobie sprawę że to nie jest "dochodowy" zawód. Ale mam męża,
który dobrze (wg mnie) zarabia, nie szalejemy, ale niczego sobie i synkowi nie
odmawiamy i potrafimy nawet troszkę odłozyć. Ale za to mieszkamy w starej
kamienicy w wynajmowanym mieszkaniu. Pozdraiwam

[g0sik]

Oczywiście, że tak i to bez problemu. Na pewno nie na takim poziomie jak teraz,
bo pensja męża jest znacznie większa niż moja. Jeśli dodać ewentualne alimenty -
oczywiście nie mam na myśli 300 zł to mogłabym nadal oddawać dziecko do żłobka
i zatrudniać opiekunkę na cały etat...

[minka55]

Pracuję na pełnym etacie, na stanowisku kierowniczym w słuzbie zdrowia )))
zdecydowaną większość pensji oddaję niani, za pozostałą część w żadnym razie
nie utrzymałabym siebie i dziecka. Mąż też służba zdrowia, pracuje od rana do
nocy, dzięki temu funkcjonujemy w miarę normalnie.

[nosmoking1]

Prowadzimy z mezem wspolny interes. Zalozylam go sama-najpierw zrobilam biznes
plan i dostalam kredyt. Nie ukrywam ze duzo pomogli mi tez rodzice. To bylo
jeszcze za czasow mojego pierwszego meza. Potem kiedy poznalam mojego obecnego
meza interes bardzo sie dzieki jego pomocy rozwinal, wiec teraz moge powiedziec
ze dajemy sobie rade choc na poczatku bylo baaardzo ciezko, bo po zaplaceniu
rachunkow czasem nic nie zostawalo do zycia. Ale teraz jest dobrze .

[zuzanna56]

Tak

Zarabiałam już w liceum udzielając korepetycji z angielskiego.
Potem studiowałam anglistykę więc mogłam więcej brac za korepetycje.

Mam 36 lat i nie dostałam nawet złotówki od rodziców chociaz byłoby ich na to
stac. Mamy 3 pokojowe mieszkanie bez kredytu, samochód i działke budowlaną na
kredyt.
Pracujemy oboje, ja na półtora etatu w szkole plus znowu korepetycje.

Nie jest mi łatwo i jestem czasem bardzo zmęczona ale nie wyobrażam sobie brac
od kogos pieniędzy. Zresztą nikt nie chce mi ich dać...

Nie - mam wykształcenie i 1200/m-c :(

[boziaj]

niestety nie, ja mimo dobrego wykształcenia zarabiam ok. 1200/m-c; mieszkam w
duzym mieście, więc koszty utrzymania sa duże; dodatkowo pokrywac musze koszty
szkolenia podyplomowego, co przy założeniu programu minimum pochłania średnio
ok. 200/m-c
gdybym nie mogła liczyc na pensję męża to musiałabym podjac dodatkowa pracę ale
popołudniowo-nocną (taką mam mozliwość)i to tez bynajmniej nie kokosową;
nie ukrywam, że jestem sfrustrowana tą sytuacją