Ciche dni.

[blou1]

Takie właśnie mam z mężem. Przyczyną jest poważna sprawa dotycząca mojego
męża, co widzę ja a on udaje że problemu nie ma.
I teraz próba sił, kto wytrzyma dłużej. Zazwyczaj po jakimś czasie to ja
wyciągałam rękę ale teraz idę w zaparte. Mijamy się udając że się nie
widzimy. Obawiam się że w końcu usłyszę, żebym jechała sobie do mamy i
siedziała jak długo chcę albo jakieś inne definitywne rozwiązanie. Wiem że
rację mam ja i z powodu wagi problemu nie odpuszczę! I nie jest to jakieś
unoszenie sie ambicją.
Jak u Was? Miewacie ciche dnie i jak sobie radzicie z poawżnymi problemami.

[rita75]

Ciche dni niczego nie zalatwia, mozna sie nie odzywac do siebie, gdy sprawa
jest blaha, ale gdy wiekszej wagi- trzeba rozmawiac- tego wymaga troska o
trwalosc zwiazku- nie mozna czekac az kielich sie przeleje, bo pozniej juz moze
byc zbyt trudno cokolwiek naprawic.
Nie boj sie, zdobadz sie na odwagę i zmus go do rozmowy- nawet niech to bedzie
burza, ale neich wreszcie oczysci sie atmosfera.

[lucerka]

My nie wiemy co to ciche dni. Doszlismy do wniosku, ze po co milczec przez pare
dni, skoro i tak kiedys zaczniemy ze soba rozmawiac? A im wczesniej tym blizej
lezy rozwiazanie problemu
Jesli ja widze w czyms problem a maz nie - wykladam mu co i jak. On oczywiscie
zaprzecza. Daje mu czas na przemyslenie i na nastepny dzien kontynuuje temat.
Wtedy on powoli wymieka Moim zdaniem graja tu role 2 czynniki, katalizatory
konsensusu: czas i kompromis.

[mama.igora]

Miewamy ciche dni. I to ja zawsze milcze dłużej, jakby przywykłam do wyciągania
mężowej ręki. Tylko, że zawsze czekam aż to zrobi, błagam o gest, słowo, żeby to
złamać. Zazwyczaj mąż nie wytrzymuje i rozmawiamy, i zawsze się wszystko jakoś
układa. A jaki sex po tym!!!

[weronikarb]

Tak czasami sie zdarzają.
W ten sposób wyciszamy emocje, aby móc rozmawiać spokojnie, bez oskarżania się
czy krzyków.
Nigdy na siebie glosu nie podnieslismy, nigdy nie powiedzielismy slow ktore by
byly niepotrzebne

[mama.igora]

A mnie sie właśnie zdarza w szale mówić slowa okropne! Niektórych żałuję do
dziś. Mój mązto kultura i kochany negocjator.

[nisar]

Nienawidzę. Nie cierpię gdy z najbliższą mi osobą mam się mijać we własnym domu
jak z nielubianym sąsiadem na schodach. Najchętniej zaraz po zaistnieniu
problemu wałkowałabym go tak długo, aż się rozwiąże.
Mój mąż jednak jest inny - on po prostu potrzebuje takich "cichych momentów"
(raczej nie dni tylko dnia), żeby wyciszyć emocje i móc o problemie rozmawiać.
Na początku często następowała eskalacja napięcia, bo ja koniecznie
chciałam "już" a on musiał ochłonąć. Teraz staram się zacisnąć zęby i wytrzymać
jakiś czas bez zagadywania, żeby ten potrzebny mu czas dać. Ale nie cierpię
tego i jest to dla mnie b. trudne. Nienawidzę również - i tu walczę zawsze by
tak nie było - kłaść się spać w takiej atmosferze. Ciężko mi wtedy strasznie i
właściwie nie śpię całą noc.
Współczuję cichych dni, jeśli trwają już jakiś czas, może warto spróbować
omówić problem?
Powodzenia.

[cyborgus]

nisar, u mnie jest odwrotnie, to moj maz chce walkowac do konca, a ja musze
ochlonac i odczekac. ale jakos sie to kreci..

[lidkakn]

Zdarzają się, ale nie więcej niż dwa, trzy. Ja po prostu nie wytrzymuję i
sytuacja mnie zaczyna śmieszyć. To ja zazwyczaj pierwsza się odzywam. Trochę
mnie to wkurza, ale co tam.

[madziaaaa]

a właśnie mam i właśnie gdzieindziej założyłam podobny wątek. Poszło o pierdołę,
ale nie odpuszczę i czekam na "przepraszam".

[styczniowa70]

ja kiedyś nie mogłam tego znieść i zawsze próbowałam rozmawiać, dociekać ,
analizować aż wreszcie któregos razu powiedziałam dość, skoro on się nie
odzywa to dlaczego ja mam się starać, skoro wcale nie czuję się winna... trochę
mnie to śmieszy ale zaciskam zęby i się nie odzywam i udaję że traktuję to
smiertelnie poważnie i po prostu czekam... i o dziwo to pomaga, najwyraźniej
niektórzy potrzebują czasu żeby się "pogodzić" a ja chociaż jestem impulsywna,
i każda złość przechodzi mi po paru minutach musiałam się trochę dostosować

[masara25]

U nas wczoraj się skończyły,jak ja ich nie cierpie....tym bardziej,że oboje
jestęsmy MEGA uparci,więc jesteśmy przekonani o swojej racji.ja tylko z pozoru
jestem twarda,a w środku serce mi pęka,nie lubię cichych dni....

[kartka1]

moi rodzice tak robili, ciche dni to coś czego nienawidziłam, dlatego w moim
związku ustaliliśmy zasadę, że nie idziemy spać dopóki wszystkiego nie
wyjaśnimy, ale jak się okazało po czasie mąż nie był ze mną szczery

[mama.igora]

Mój mąz ustalił kiedys tę samą zasadę. Bez zgody, obgadania problemu nie idziemy
spać. Raz z mojej winy to nie wyszło. Udawałam, że śpię, ale ryczałam po cichu.
Głupia, dumna baba. A on i tak w środku nocy mnie wymęczył. Rano dogadaliśmy
się jeszcze na spokojnie i było ok.

[aniald1]

My wprowadzilismy zasadę, że przed spaniem wszystko powinno być wyjasnione.
Zdarzyło się nam pójść spać gdy byliśmy pokłóceni (okropne uczucie (() ale
wtedy od razu rano godziliśmy sie i problem był wyjasniamy od razu po powrocie
męża z pracy.

[triss_merigold6]

W problemie jaki ma Twój mąż ciche dni na pewno nie pomogą ani niczego nie
załatwią. Obietnice również nie.

[kasielka]

a ja uważam ,ze ciche dni nie są takie złe, oby nie trwały tygodniami mogą
pomóc, zdystansować się do sytuacji, pozwalaja zatęsknić....
Ja teraz mam takie dni od poniedziłąku i postanowaiłam,ze pierwsza się nie
odezwę a tak zawsze robię, i on sie przyzwyczaił,ze ja lecę sie godzic, teraz
powiedziłąm NIE i basta!poczekam az zatęsnkni i zaskomle o całusa)

[chmurka_257]

my nigdy nie mielismy cichych dni dla mnie to glupota .po awanturze jak juz
wszyscy ochlona najlepiej usiasc i na spokojnie porozmawiac.ciche dni nic tu nie
pomoga i szkoda nerwow

[jarzebina_cz]

Nie ma u nas cichych dni. Chociaż tyle razy sobie obiecywałam, że nie będę się
odzywać do drania Wygląda to tak, chodzę seobie nadąsana po mieszkaniu,
próbuję ignorować ślubnego, a on mnie mnie i tak rozśmieszy...

[mama.igora]

Mnie tez to jakby śmieszy. A zdrugiej strony narasta we mnie złość, agresja,
jest mi coraz ciężej. I dziękuję M. gdy widzę, że się zbiera do ... konfrontacji.

[kayah73]

Nie miewamy cichych dni. Miewamy ciche momenty, ale chyba nigdy nie wyszlo to
poza kilka godzin. Z reguly to ja milcze, bo musze sie zdystansowac, przemyslec
sprawe, bo nie chce mu nawrzeszczec czegos co bede potem zalowac. Maz jest
wtedy tak wyraznie nieszczesliwy, ze nie moge sie dlugo dasac. To dzieki niemu
nigdy nie dochodzi do tej niemej przepychanki kto kogo przeczeka - z reguly on
podejmuje kilka prob nawiazania rozmowy, po tym jak go olewam jest cicho, ale
wiem ze nie dlatego ze sie obraza i tez chce mnie przetrzymac, tylko dlatego ze
daje mi czas na przegryzienie problemu. Jak sie w koncu przelamie i zaczynam
sie odzywac, rozmowa zawsze okazuje latwiejsza niz sobie wyobrazalam.

[dominika8]

u nas nie ma, prędzej awantura do rana, która potem przekształca się w rozmowę
i to do czegoś prowadzi. Szkoda życia na ciche dni, trzeba rozmawiac, milczenie
niczego nie załatwia