mamom chorych dzieci...

[matkamichala]

chorowita jesień się zaczęła. a ja nie będę narzekać na szpital w którym
spędziłam lilka upiornych dni z dwulatkiem, tylko... naszła mnie taka
refleksja.. jakie ja mam szczęście że moje dziecko ( odpukać ) nie choruje...
każdego dnia dziękuję za niego i za to ze jest zdrowy, i po naszym szpitalnym
doświadczeniu jestem pełna współczucia dla zarówno dla chrych dzieci jak i ich
rodziców. chore dziecko to koszmar, szpital, jaki by nie był, to piekło dla
obu stron. Nie doceniałam jakie mam szczęście...Mamy chorych dzieci życzę -
dużo siły, jesteście bohaterkami !

[nadja11]

generalnie w ogole choroba to najgorsze co moze spotkac człowieka i jego
bliskich, ja o tym wiem bardzo dobrza sama bardzo powaznie chorowalam narazie
jest ok choc to tak naprawde bomba zegarowa teraz mam bardzo powazne problemy z
dzieckiem z którymi bedziemy sie musieli borykać do konca jego zycia, jestem
bardzo zestresowana i nieszczesliwa pomimo ze inne sfery zycia układają nam sie
cudownie.

[zojkaojka]

to rzeczywiście jest baaaardzo ciężkie doświadczenie. Ale ja mimo wszystko
jestem szczęśliwa i moja córa narazie też. A że przyszłość jest
niewiadomą?....no , cóż , zawsze jest ,tylko przy zdrowym dziecku o tym się
prawie nie myśli. A co mnie osobiście dobija (tak na codzień) to ogrom
nieszczęść z jakimi obcuję w szpitalu. Gdy jest się tam regularnie to nie da
się skupić tylko na swojim dziecku ,zawiązuje się przyjażnie , patrzy jak
dzieci rosną , dojrzewają.......umierają.........((((((((((((((((Ja zaprawdę
nie wiem jak radzą sobie lekarze i pielęgniarki , bo to piekło jest i tyle.

[monia145]

Radzą sobie paradoksalnie bo obcują z chorobami i śmiercią każdego dnia. Bo
skupiaja się głównie na leczeniu tego dziecka, nie wnikają w jego zycie poza
szpitalem. Nawiązując przyjażnie z matkami chorych dzieci, przewlekle,
nieuleczalnie chorych zawsze wkarczasz w intymna sferę ich życia, stosunki się
zaciesniają, wszystko jest Ci bliższe.
Człowiek jest w stanie pracowac w szpitalu i nie stracić zaanagazowania, nie
popaść w rutynę, nie zobojetnieć. To trudne ale mozliwe. Kiedy ja zaczynałam
swoja przygodę ze szpitalem kolezanka rzuciła mi tekst: " Ja bym nie mogła
pracować w szpitalu, bo jest zbyt wrazliwa"- ja też jestem, ale do tej pracy
potrzebna jest mądra, dojrzała wrażliwość. Osoby o ckliwej, egzaltowanej
wrażliwości szybciej lub wolniej sie wykruszą

Ja tez niejednokrotnie podziwiam rodziców chorych dzieci. I tak sobie myslę, że
dzieci te mają szczeście urodzic sie w tych akurat rodzinach, trafiając na ta
mamę i tego tatę. Nie wiem, czy sama miałabym tyle siły, aby przez chorobę
dziecka przejść i nie zostać wrakiem

[demonii]

monia145 napisała :

Nie wiem, czy sama miałabym tyle siły, aby przez chorobę
> dziecka przejść i nie zostać wrakiem

Na pewno dałabys radę, jak wszystkie mamy ktore miały, mają i będą mieć takie
doświadczenia. Dałabys radę własnie dla tego dziecka, a potem...w zalezności od
tego jak potoczy się życie... Ja nie mogłam pozwolić sobie na "zwraczenie" -
choć chyba byłam blisko.

ReNie przesadzajcie z tymi wszystkimi

[zojkaojka]

mamami , bo ja widuję też koszmarnych rodziców w szpitalach . A personel i
tak podziwiam - przecież oni się zaprzyjażniają z częścią pacjentów i ich
rodzinami. A zresztą , z noworodkiem nie musisz się zaprzyjażnić , by cię
skręcało na widok jego cierpienia i śmierci . A mamy mogło się nawet
niecierpieć i może sobie być podłą babą na codzień , a gdy widzisz jak wyje z
rozpaczy to serce pęka, no nie?

[monia145]

Takie matki tez sie zdarzaja tylko po co o nich pisać? Nikogo to nie podbuduje
a sensacji to "Fakt" może dostarczyć. Z mojego doswiadczenia pielęgniarki
potrafią się zaprzyjaźnić- lekarze rzadko lub nigdy. I naturalnie mowa tu o
stałych, ciagle powracajacych pacjentach- inni po prostu znikaja w mroku.
Zapamietanie wszystkich jest niemozliwe, chociazby w szpitalu wydawało sie
inaczej.

[demarta]

a ja sobie myśle, że w przypadku pielęgniarki i lekarza zbyt emocjonalne
podejscie do zawodu, to klęska i zawodowa i prywatna. gdyby przejmowali się w
dużym staopniu każdym pacjentem przebywającym na oddziale, a oddział liczyłby
150 osób dziennie, to zwariowaliby i tyle. i odrazu prostuję, to nie znaczy, że
mają być zimni jak lód i wykonywać czysto mechanicznie swoje obowiązki, ale
trudno w ich przypadku przejawiać uczucie współczucia i emocjonalne
zaangażowanie w stosunku do każdego jednego pacjenta. i nieważne, czy chodzi o
neurologię, o patologię ciąży, kardiologię. taki zawód. a podejście z w pełni
zaangażowanym sercem do każdego pacjenta = własna śmierć emocjonalna. no a do
tego tak słabo m płacą, że momentami i tak podzwiam personel szpitalny za takie
zaangażowanie w ich pracę, jakie mają (na podstawie wlasnych doświadczeń
szpitalnych!!!).

[demonii]

hmmm...w momencie gdy ja wyłam z rozpaczy mało mnie obchodziło czy ktoś mi się
przygląda i czy pęka jemu na moj widok serce lub inna część ciała
Są lekarze i pielęgniarki z prawdziwego zdarzenia - z powołaniem, są tacy
którzy nie powinni mieć wstępu do placówek medycznych. To samo z
rodzicami...niektórzy nie powinni nimi wogóle być. Inni chcą, ale nie mogą...a
jeszcze inni są nimi tylko przez chwilę.
Tak sobie myślę, że nie da się nijak włożyć wszystkich do jednego wora.
pozdrawiam