Czasem marzę, żeby mój mąż stracił pracę...

[blanez16]

Chociaż na miesiąc. Żeby musiał przypomniec sobie jak wygląda życie - że ma
smak, zapach, temperaturę. Że można głaskac psa przez pół godziny albo gapic
się z dzieckiem przez okno jak pada deszcz. Że można siedziec przy stole i
pic herbatę tak po prostu, nie zerkając ukradkowo na telewizor za ileś
tysięcy w którym pokazują najnowszy model czegoś tam za następne ileś
tysięcy. Że można miec satysfakcję z wbicia w ścianę gwoździa i powieszenia
na nim obrazka, a nie z przeglądania katalogów najnowszych projektów
architektonicznych i planowania mieszkania w lofcie. Że można pójsc na spacer
bez komórki i telefonów od 'ważnych ludzi'. Że można pójśc spac przed północą
i cieszyc się sobą i ciepłem pościeli, a nie kończyc o trzeciej nad ranem
projekt, który namawia innych ludzi, żeby też chcieli miec jeszcze więcej
wszystkiego. Czasem tak bym chciała...

[ada_zie]

Kurcze, mnie też czasami dopadają takie mysli - ale jak myślę dalej i dociera do
mnie to, że musielibyśmy odmówić sobie i zrezygnowac z wielu rzeczy to przestaje
mi się to podobac ))
U nas wygląda to tak, że tydzień to praca ale wekkendy są dla nas.

[blanez16]

No, ale właśnie zaczął się tydzień, a po weekendzie jesteśmy strasznie
pokłóceni, bo wiesz, w sobotę i niedzielę też trzeba, wiesz, "podtrzymywac
kontakty i dbac o swój wizerunek".

[ada_zie]

No jeżeli tak - to chyba masz w domu pracoholika i musisz coś z tym zrobić.
Wiem, że to trudne - ale możliwe - mnie to kosztowało sporo pracy ale
postanowiłam, że nie odpuszczę!
Dzisiaj mąż wie, że najwazniejsza jest rodzina - ja i syn. Praca?? owszem nadal
jest bardzo ważna i pozwala mu na samorealizację ale mózgu już nie pozwala sobie
prać.