niedojrzała?

[Gość: Jinka]

Witam serdecznie! czytam Wasze posty juz od dłuzszego czasu i musze przyznac, ze wiele sie od Was nauczylam. Dlatego postanowilam do was napisac. Pewnie uznacie, ze jest ze mna cos "nie tak" ale latwiej wyzalic sie, poradzic komus w necie. Od 3 lat jestem mezatka, mam dobrego meza, mieszkanko ale....nie moge zdecydowac sie na dziecko. Moj maz coraz czesciej probuje ze mna rozmawiac, stara sie mnie przekonac a ja?, juz sama niewiem, kocham dzieci - ale czegos sie boje. Moj zegar bije...najwyzszy czas (28 lat). Byc moze wynika to z tego, ze moja przyjaciolka ma bardzo chora coreczke - cierpi od urodzenia na genetyczny zanik miesni, ma 3 latka i praktycznie jest "roslinka" , porusza jedynie oczkami. Jej rodzice stawali na glowie aby zdobyc pieniadze na sprzet (resirator itp.)aby moc zabrac mala do domu- i udalo sie!!!!. Ponad rok spedzili w szpitalu - dzien w dzien. Musze przyznac, ze sa cudownymi rodzicami, opiekuja sie mala bezustaniie, ciesza sie kazdym dniem . Nawet ordynator szpitala powiedzial, ze rzadko spotyka sie takich ludzi. Wiem, ze nie moge myslec , ze moje dzieciatko tez bedzie chore, ale mam "porabana" psychike. Wyleczylam juz zeby, przebadalam sie pod katem toksoplazmozy (mam w domu kotka przygarnietego z ulicy) i poza nawracajacymi infekcjami gardla - wszystko jest ze mna chyba ok! Poradzcie mi jak mam sie zmienic? Jak przestac sie bac? Jak "myslec pozytywnie?. Wiem (slyszalam), ze ciaza to taki cudowny okre w zyciu kazdej kobiety, nieslychany dar. Dlaczego mam watpliwosci? moze jeszcze niedojrzalam do tak powaznej decyzji?

[Gość: mariajolanta]

Witam Cię! Jesteś bardzo dojrzałą kobietą - świadczy o tym chociażby Twój list. Boisz się i masz prawo - widząc jak cierpi to 3-letnie dziecko,ile przechodzą Jej rodzice ile jest wylanych łez. Ale pomyśl dlaczego akurat Ty - dlaczego akurat Ciebie ma spotkać to samo.Czy w Twojej rodzinie występują choroby genetyczne? Zrobiłaś badania - Jesteś zdrowa. Przypuszczam że i Twój mąż jest zdrów jak rybka. Skąd tyle czarnych myśli - widzisz tylko to biedne, chore dziecko ale obejrzyj się dalej - zobacz ile biega zdrowych uśmiechniętych dzieci!!! Hej, hej - zobacz nadchodzi wiosna słoneczko częściej nam świeci. Uśmiechnij się, głowa do góry Odpocznij od tych ponu- -rych myśli. Spróbuj pomyśleć jak to będzie fajnie jak po Waszym mieszkaniu będzie buszowało maleństwo, jak usłyszysz ten miły dla ucha szczebiocik. Będzie dobrze - tylko musisz w to bardzo wierzyć. Gdybyś chciała pogadać to napisz do mnie. Pozdrawiam bardzo serdecznie Mariola

[Gość: sylwiakrol]

Dojrzałaś,dojrzałaś.Znam wiele dziewczyn,które chciały zajść w ciążę,ale nie mogły się ostatecznie zdecydować.Często mówiły że wolałyby wpaść,bo tak wiedziałyby że przynajmniej tak chciał los.Wiesz,człowiek zdaje sobie sprawę,że jak zajdzie się w ciążę to zaczyna się nowy etap w życiu i jest to nieodwołalne.Nie da sie potem spakować dziecka w paczkę i odesłać(że tak brzydko powiem),tylko tak już będzie do końca życia a to może trochę przerażać.Może tej niewiadomej się trochę obawiasz?No i jeszcze dziecko Twojej przyjaciółki...Samej ciąży nie należy idealizować.Sama tak robiłam zanim zaszłam.Był to dla mnie cud(nadal jest ,ale jakoś inaczej na to patrzę).Przez pierwsze trzy miesiące byłam raczej znerwicowana,czułam niepokój jak to będzie,czy nie poronię.Potem z powodu tych nerwów czułam się winna,że sama szkodzę dziecku.Później czułam się bardzo dobrze,ale ciążę uznałam za stan normalny a nie żaden błogosławiony.Sama natura!Może poprostu za wiele nie myśl tylko zachodź!Gdy dziecko się urodzi,po jakimś czasie wszystko wraca do normy i nie można wyobrazić sobie jak to było gdy było się samej z mężem.Pozdrawiam Sylwia.

[Gość: Leska]

Wierze ze jestes dojrzala i swietnie przygotowana do roli matki. Masz juz swoje mieszkanie, dobrego meza, od slubu minely juz 3 lata, przygotowujesz sie tez pod wzgledem zdrowotnym. Zawsze ogarnia nas strach przed czyms nieznajomym, nowym. Boimy sie jak sobie poradzimy....ale wiesz zawsze jakos sie uklada.Ja urodzilam swoje pierwsze dziecko w wieku 25 lat. Mieszkanie wynajmujemy, ja zaraz po szkole, nie zdazylam nawet popracowac. Gdy juz jest potwierdzenie ciazy to te watpliwosci jakos znikaja, przycmione radoscia nowego zycia. Przed zajsciem w ciaze czesto myslalam ze jak bedzie dziecko to juz nie bede mogla spac do poludnia, ze zawsze trzeba bedzie dziecku zapewnic opieke, nie bede mogla juz wychodzic z kolezankami lub mezem kiedy mi pasuje itd. Gdy pojawia sie dziecko wszystko sie zmienia ale nie odczulam tego jako zabranie mi wolnosci. Wszedzie zabieram ze soba moje dzieci, jak jestem gdzies sama bardzo mi ich brakuje. Nie przeszkadzaja mi nieprzespane noce czy wiekszy zakres obowiazkow. Jeden usmiech, jedno slowo wypowiedziane przez moje dziecko daje najwieksza radosc, sile, energie.Strach o zdrowie swojego dziecka bedzie towarzyszyl zawsze, nawet jak sie juz urodzi....nawet jak sie przeziebi. Bardzo przezywam kazda najmniejsza nawet chorobe moich dzieci, ale taka juz jest, milosc macierzynska.Jak juz bedziesz w ciazy i poczujesz pierwsze ruchy dziecka, zobaczysz je na monitorze USG to radosc jaka bedziesz odczuwac przycmi strach o zdrowie dziecka, upewni cie ze wszystko bedzie i musi byc dobrze.Twoi znajomi pomimo choroby swojego dziecka tez bardzo je kochaja, milosc rodzicow do dziecka jest nieograniczona, najwieksza i bezwzgledna. Dla ciebie twoje dziecko jest najwspanialsze, najpiekniejsze, najmilsze - mimo iz czasami inni moga myslec inaczej.Nie ma sie czego bac bo naprawde warto!Zycze Ci zdrowego slicznego dzidziusia i wiary w siebie. Pozdrawiam_OLa

[Gość: malgosia.dz]

Cześć Jinko! Chciałabym, ale się boję...?Czy coś takiego właśnie czujesz? Ja myślę, że takie wątpliwości trapią wiele kobiet. Najlepiej po prostu nie myśleć i "poddać" się losowi.Wiesz u nas była troszkę podobna sytuacja, choć nie do końca. Ja mniej więcej po półtorarocznym stażu małżeńskim (26lat), zaczęłam serio myśleć o powiększeniu rodziny. Bardzo pragnęłam dziecka. I tak jak Ty zrobiłam chyba wszelkie możliwe badania kontrolne czy wszystko jest ok.Właściwie nic nie stało na przeszkodzie. Jednak ciągle w powietrzu wisiało jakieś "ale"... Chciałam z całego serca i jednocześnie dalej "zwlekałam"... Na takim "czekaniu" właściwie nie wiadomo na co - minęły kolejne dwa lata. I kto wie ile minęłoby jeszcze, gdyby LOS nie zadecydował w końcu za nas. W pierwszym momencie, gdy upewniłam się że to ciąża - rozpłakałam się ze słowami na ustach "dlaczego teraz? przecież chciałam dopiero za 3 miesiące!"Ale łatwo sobie dopowiedzieć, że za te 3 miesiące - znowu pewnie zmieniłabym termin na kolejny...W wieku 29 lat urodziłam cudownego syneczka, którego kocham najmocniej ze wszystkich kochanych przeze mnie osób. I wiesz co, dzisiaj mówię wszystkim, że jest to dziecko "planowane". I chyba nie mijam się zbytnio z prawdą? Planowaliśmy je 3 lata i tyleż samo czasu go pragnęłam, a że nie mogliśmy się zdecydować na odpowiedni moment...Życzę Wam, a przede wszystkim Tobie więcej odwagi i pewności siebie. Nie obawiaj się. Życie pisze różne scenariusze, ale nie można z góry przesądzać, że trafi się Wam tak przykra sytuacja...Pozdrawiam serdecznie. Małgosia

[Gość: kasia.s]

Ja powiem Ci tylko tyle:odkąd urodziłam moją Rybkę moje życie nabrało sensu!!!Ona jest tą istotką dla ktorej rano wstaję,dla której w deszcz idę po zakupy,dla której uśmiecham się nawet jak mi źle...Kocham ją nad życie(miłością jaką kocha się wlaśnie dziecko,cudowną,czystą,bezinetresowną,jedyną w sowim rodzaju) a ciąża to najpiękniejszy chyba okres w moim życiu...Jestem naprawdę strrrasznie szczęśliwa...pomimo,że wychowuję córkę sama...Jak już będziesz miala swoje dziecko(a wieżę,że będzie to już niedługo)to wspomnisz moje slowa Caluskikasia i Zuzia-Rybka

[Gość: Kasia_G]

Alciu, ja sama miałam 22 lata, kiedy zaszłam w ciążę. Kiedy się dowiedziałam że jestem w ciąży, to spanikowałam, piekielnie się bałam. Ale potem uspokoiłam się. Ale przez całą ciążę martwiłam się, że jestem za młoda, zbyt niedoświadczona i w ogóle.... Gdy urodziła się Gabunia wszystkie wątpliwości zniknęły. Do takiej decyzji, jaką jest ciąża (tak mi się przynajmniej wydaje) nigdy nie jest się do końca wystarczająco dojrzałym. Dojrzewa się razem z ciążą. A wątpliwości są stąd, że ciąża a potem macierzyństwo to wielka zmiana w życiu kobiety, duży krok naprzód - w nieznane... Ale nie martw się. A jeżeli mogę coś poradzić, to nie myśl o zachodzeniu w ciążę, idźcie z mężem na żywioł. Czasem tak jest lepiej, bez planowania kiedy poczęcie itd. Powodzenia.Pozdrawiam Kasia

[Gość: Zosieńka]

Naprawdę jesteś dojrzała. Ja nie byłam i nie planowałam wtedy ciąży. Ale gdy w okienku testu zobaczyłam dwie magiczne kreseczki ucieszyłam się choć wtedy nie przyznałabym się do tego, zwłaszcza przed rodzicami. Potem gdy na USG zobaczyłam maleńką fasolkę i bijące serduszko zakochałam sie w moim maleństwie i ten stan trwa do dziś.Dojrzewałam do tego przez dziewięć miesięcy, czytałam wszystko na temat ciąży i dzieci co wpadło mi w ręce, a najmilej wspominam chwile gdy liczyłam ruchy dziecka, trzy razy dzienne (zalecenie lekarza pod koniec ciąży), czasami na zajęciach na uczelni. Ciążę znosiłam świetnie, nawet mdłości nie miałam na początku. Na zajęciach byłam jeszcze dzień przed porodem.A o zdrowie maleństwa bałam się panicznie, codziennie modliłam się o nie. Miałam powody do strachu mam grupę Rh- a mój mąż Rh+, oprócz tego pojawiła się nietolerancja glukozy i ścisła dieta. Każda wizyta u lekarza zakończona słowami "wszystko dodrze" była świętem. A teraz mam cudowną, zdrową jak rybaka i niesamowicie upartą córeczkę.Życzę Ci tego samego.