Biedni z fantazją,czy bogaci biedacy...

[uma_trumna]

Jest to chyba problem dla socjologa.Podam przykład dwóch znanych mi rodzin.Pierwsza-on,artysta-malarz,ona malarka i poetka,dwoje dzieci.Raz na "ruski rok"uda się coś sprzedać.Ona trochę szyje i sprzedaje ciuchy na Allegro.Kasy w domu brakuje,wiecznie na pożyczkach i wiecznie nowe buty ,ciuchy,płyty,kino...tu oddadzą,tam pożyczą.Druga rodzina ,własny biznes(całkiem spory i dochodowy).Mają dwa samochody,prawie 2o-letnie,ciuchy tylko "z drugiej ręki",na wszystko szkoda im kasy.Mieszkanie 2 pokoje w bloku-a stać ich na suuuper apartament,ale grube konto w banku(nie wykorzystywane).Ciekawa jestem,który sposób na życie wydaje Wam się bardziej do zaakceptownia.

[iwoniaw]

Jak im to pasuje, to akceptuję bez mrugnięcia okiem jednych i drugich. Nie
lubię, jak mi ktoś z zewnątrz do talerza zagląda i zarzuca - wszystko jedno:
życie ponad stan czy skąpstwo. Każdy ma jakieś priorytety i jeśli nikomu krzywda
się nie dzieje, to mnie nic do tego.

[zuzanna56]

Najważniejsze że wszyscy ci ludzie są zadowoleni ze swojego życia. Mnie nic do
tego.

[ojejkuniu]

mój kolega mówi:
"jeśli wystacza Ci pieniędzy, to znaczy, że nie wystarcza Ci fantazji"

[mbwj88]

jak tak dobrze jednym czy drugim to niech sobie tak żyją
we wszysktim najlepszy jest umiar

Hi! Hi!

[dlania]

A my mamy jedno i drugie: wynajmowane mieeszkanie, ciuchy ze szmatekstu i nigdy
nie wystarcza do pierwszego
Dlania
[e-mail]
"Czasem musi być gorzej, żeby potem mogło być lepiej"

[zuzanna56]

A my jeszcze inaczej. Własne mieszkanie, niedługo dom. Niektórym ciuchom (
szczególnie dla dzieci ) nie mogę się oprzeć i muszę je kupić, dla siebie może
mniej ale jeśli podobają mi się dwie pary butów zimowych to je po prostu
kupuję. Dobrej klasy samochód, kredyt bardzo mały. Sporo oszczędności bo nie
wydajemy wszystkiego co zarobimy.
Każdy żyje inaczej i najważniejsze jest to że jest zgoda w małżeństwie na taki
a nie inny styl życia. Też wybór czy mama ma pracować, ile ma pracować czy
opiekować się dziećmi.

[mamakrzysia4]

ja zawsze jestem na minusie-bez ograniczeń wydaje na Krzysia, książki, wino...
i tak leci dzień za dniem........boje się starości, chorób bo kompletnie nie
potrafie oszczędzać, a że dochody zwykle małe to moze być ciężko

[iwles]

jeśli są fajni, można z nimi miło spędzić czas, pogadać - no to super !

Dla mnie TO są priorytety - czy się z kims przyjaźnię, czy nie.

[onika27]

akurat tez wolalabym male mieszkanko dwa pokoje np w jednym sypialnia drugi
salon po co wiecej? zeby sprzatac?o ile rodzina 2 osobowa

[oxygen100]

Ciekawa jestem,który sposób na życie wydaje Wam się bardziej do zaakceptownia.
Blizszy memu sercu jest zdecydowanie pierwszy

[iwles]

> Blizszy memu sercu jest zdecydowanie pierwszy


też chciałabym tak powiedzieć, ale ... nie umiem szyć

[mynia_pynia]

Pierwszy.

[mamamonika]

Żaden - ja żyję jeszcze inaczej, ale to moja broszka
Nie widzę problemu. Skoro się spotykasz i z jednymi i z drugimi, to chyba w
każdej parze jest coś, co lubisz

[bj32]

No, jak lubią jedni i drudzy, to ich sprawa. Ja bym nie wolała ani tak, ani tak.

[kosheen4]

cóż, realnie to bliższy jest pierwszy sposób życia, ale jakbym miała wybierać to
coś pomiędzy, w sensie fantazja podparta dużą ilością pieniędzy

[mbkow]

no pewnie, ze pierwszy. lubie buty, kino i inne cuda zdobywane za pomaca
pieniedzy drugi sposob trąci wegetacja. nie oszukujmy sie.

[mamkaantka]

Zdecydowanie pierwszy trąci wegetacją ...na starość , ale przynajmniej będą
mieli co wspominać

[edytkus]

raz sie zyje - artysci gora

PS. nie umiem oszczedzac, moj maz nawet na uczyl sie po polsku mowic ze niezla ze mnie artystka

Skrajności nigdy nie są OK

[jusytka]

Przeciętny młody Polak reprezentuje ten pierwszy przykład, ja jednak trochę
bardziej racjonalnie podchodzę do życia i bezpieczeństwo finansowe cenię sobie
bardzo, wiec skłaniam się do drugiego, ale oczywiście nie w tak skrajnej formie.

Tylko pierwszy

[zojkaojka]

choć sama staram się teraz zacząć oszczędzać(troszeczkę). Ale wychowałam się w
rodzinie takiej jak pierwsza i moje dzieciństwo mimo że obarczone chorobą było
suuuuuper szczęśliwe, i zawsze mogę na nich liczyć. A mój mąż ma rodzinie taką
jak nr. 2 i......eh, szkoda gadać. Bo to jest często tak ,że ci co kochają
pieniądze dla nich samych (a nie rzeczy które można dzięki nim zrobić) mają
poważne problemy emocjonalne. W każdym razie ja mam takie doświadczenia. A co
do starości, to pełna przyjaciół i rodziny, wesoła i z fantazją(bo umiejętność
zabawy nie zanika), ale bez wielkiej kasy, jest milsza niż ta z kasą, smutna i
ciągle podejrzewająca , że rodzina i inni robią to (zapraszają, pomagają,
odwiedzają, itp)dla kasy(niestety częste wśród dusigroszy).
A FANTAZJI , tak jak inteligencji , nie zamieniłabym na nic, nawet wór kasy.

[jusytka]

No nie wiem czy w sytuacji kiedy całe życie ktoś żył "dniem dzisiejszym" na
starość kiedy kasy będzie brakowało może być taki radosny. To ci z problemami
finansowymi mają częściej problemy emocjonalne z alkoholizmem włącznie niż ci
zabezpieczeni finansowo, prawda? Ja nie muszę się stresować, co będzie jak nagle
będzie mi potrzebna gotówka, a ci z fantazją jak najbardziej

na szczęście to ich sprawa - obydwa modele są ok

[limonka_3]

Gdyby ci "drudzy" kupili apartament i zaczęli się dobrze ubierać "na czsie"
(może ich to nie kręci????....) to mieliby zero na koncie??

Sorry, ale zaglądanie komuś do portfela i ocenianie jego sposobu na życie
wydaje mi się bardzo nie w porządku.

Zajmij się sobą, kobieto. Przekupa z ciebie wyszła...

problem dla socjologa?! :0

[limonka_3]

No to dam inny przykład: włąściciel IKEI, jeden z najbogatszych ludzi świata
Ingvar Kamprad, jeździ swoim wysłużonym Volvo i ma tylko kilka koszul.
Czy myślisz że jest coś z nim nie tak??? Powinien imprezować jak bossowie
naftowi?

Albo Einstein - nosił ciągle ten sam sweter i miał kilka koszul - wszystkie
identyczne...

Znam kilka osób zamożnych, którzy się nie afiszują, spełniają swoje marzenia i
pasje - czy są nienormalni?

Może np. lubią gromadzic i pomnażać? Czy pieniądze muszą być wydawane?

Zastanów się dziewczyno.

[limonka_3]

miało być "ludzi, którzy..."

[mbkow]

ale goscia z ikei znasz z gazet, czy osobiscie?
nad czym sie tu zastanawiac? pytanie bylo proste, ktory styl komu blizszy, a nie
ktory lepszy, jedyny i sluszny

[limonka_3]

Nie, pytanie brzmiało: Który sposób na życie jest "bardziej do ZAAKCEPTOWANIA"
cokolwiek miałoby to znaczyć...

Znam wiele osób młodszych i starszych mądrych ale "źle" ubranych. Nie
interesuje ich moda zupełnie - tylko wygoda i książki/nauka/kultura.
Kiedyś jedna znajoma tez powiedziała mi że ona by tak nie mogłą jak oni żyć:
mieć dużo kasy a ciągle chodzić po bibliotekach i jeździć na odczyty, sympozja
i takie tam. Określiła ich "biblioteczne szczury bez klasy i gustu". I ja to
mam na myśli że autorka wątku kogoś chciała tutaj wykpić.

[mbkow]

ale tu chodzi o stosunek do pieniadza, a nie o gust, poziom intelektualny i
zainteresowania.
te opisane przyklady sa skrajne, wiec statystyczna wiekszosc moze akceptowac czy
tez sklaniac sie ku jakiemus, a nie go reprezentowac.
myslisz, ze dobry gust i zamilowanie do ladnych butow eliminuja uwielbienie
ksiazki/nauki/kultury? trzeba byc zle ubranym, zeby byc wiarygodnym naukowcem?
wiadomo, ze nie.
nie wiem, moze masz racje, ale ja nie doczytalam sie checi wykpienia osob, o
ktorych piszesz.

[kalina_p]

ani ja.
widac limonka ma zły dzien albo rzuca palenie
Albo jest jedna z osób, o których pisze autorka wątku...

[limonka_3]

Nie, ja po prostu nie lubię oceniania sposobu życia innych. Każdy żyje jak
chce. A autorka wątku nie pyta: "który model jest ci bliższy" tylko "który jest
bliższy zaakceptowania"

Dla mnie to oczywiste.

No właśnie, limonko masz sporo racji

[iwoniaw]

- tu już nie chodzi nawet o to, czy ktoś dba o to, by być modnym i czy stoi to w
opozycji do bycia intelektualistą. Po prostu tak jest, że jedni nie zwracają
specjalnej uwagi na to, w co się ubierają, dla innych jest to kwestia
priorytetowa. Jedni życia sobie nie wyobrażają bez wakacji dookoła świata, inni
autentycznie lubią spędzać urlop w domowym zaciszu. Jeden wyda fortunę na
książĸi, drugiemu w głowie się nie mieści, jak za kawałek zadrukowanego papieru
można dać równowartość trzech par superbutów. Inny znów uzna, że kupienie
ubrania poza szmateksem jest marnotrawieniem pieniędzy. I tak dalej.

Chodzi o to, że nie można stwierdzić, że ktoś jest skąpcem tylko dlatego, że
mimo posiadanych środków nie nabywa za nie rzeczy, które _nam_ się wydają
atrakcyjne. Może _on_ uważa je za zawracanie głowy i badziewie. A sam ma
zamiłowania, o których naszym zdaniem nawet wspominać nie warto.

Dopóki ludzie realizują własny model życia, wszystko jest w porządku. Jeśli
natomiast ktoś wydziwia nad czyimś modelem, zamiast zająć się budowaniem
swojego, to ma problem. Albo to on jest "problemem dla socjologa" .

[jagoda56]

Bliższy nam jest ten drugi model.Zawsze mamy spore oszczędności.Samochód mamy 9
letni,a cóż moglibyśmy nowy kupić.Z ubraniami nie szalejemy.Kurtkę mam juz 6
lat i w niej chodzę.

[zuzanna56]

Przykład drugi to skrajność ale byłabym raczej temu bliższa. Fakt, lubię sobie
i dzieciom kupić fajny ciuch ale to nie jest tak że pożyczę żeby kupić coś co
mi się podoba. Gdybym nie miała za co to nie kupiłabym i też by było dobrze.
Chyba zostałam tak nauczona w domu. Moi rodzice mogliby mieć piękny dom i
nowszy samochód ale trzymają pieniądze na koncie i żyją oszczędnie. Taki typ.

[monia145]

Teoretycznie i praktycznie bliższy jest mi ten pierwszy model

[joasiiik25]

Kazda z rodzin widocznie akceptuje taki model zycia.
Jezeli sa szczesliwi to mi nic do tego.

[donatta]

Oba są skrajne, ale skłaniam się ku pierwszemu.
Żyję z pisania, akurat nieźle mi idzie, ale bywa i pod górkę. Może nie
zapożyczam się, ale zdarza się, że jest cienko. Ciułanie w niewiadomym celu
jest mi całkowicie obce.

Druga strona medalu: moi rodzice. Typ ludzi, którzy MUSZĄ mieć odłożone na
czarną godzinę, na lekarzy, lekarstwa, na starość. Tak było zawsze. Mimo
środków na koncie, bez samochodu, bez sprzętu, meble te same od 20 lat. W końcu
kupili i urządzili dom, nabyli używane auto, ale ciułanie zaczęło się na nowo.
W ciągu całego życia dwa razy na wczasach, dwa razy mama popłynęła z ojcem w
rejs (był marynarzem). Reszta wakacji upływała na znoszeniu do domu wiader
wiśni i innych owoców, z których następnie Mama robiła tony przetworów. Ciągle
tylko praca, przyjemności zminimalizowane wręcz skrajnie. I co? Moja Mama
umiera. Ma 65 lat, zostały jej ostatnie miesiące (a może nawet tygodnie) życia.
Nie wykorzysta tego, co nagromadzili, nie ma już czasu. Nie ma wśród swoich
wspomnień szaleństw, fantazji i chwytania chwili. Tylko praca, trud i
oszczędzanie. Nie chciałabym tak. Chciałabym odejść z tego świata ze
świadomością, że wykorzystałam wszystko maksymalnie. Że wysssałam to, co się
dało, każdą chwilę i każdą złotówkę. Na tyle, na ile chciałam i potrafiłam.

[mbkow]

ze zyjesz z pisania, nie da sie ukryc

ech....

[limonka_3]

Mbkow ma zły dzień albo rzuca palenie...

[mbkow]

bardzo podobalo mi sie, co napisala Donatta
a Ty czego sie doczytalas??????????????
czy mowisz komplementy tylko w zle dni?

[mbkow]

zle: bardzo podobalo mi sie, jak napisala
i bardzo wspolczuje choroby mamy

[kalina_p]

ci pierwsi pewnie wydaja, bo i tak wiedzą, ze nic nie odłożą i nie uzbieraja,
więc nie ma sensu zaczynac...
a ci drudzy może buduja sobie dom pod Paryzem..? Albo maja inne kosztowne plany
na przyszłośc?
Ich problem, ich sprawa.
Jak dla mnie pieniadze sa po to, żeby je wydawać. Niestety- albo stety. W
każdym razie mam swiadomośc, że raczej nic nie odłożę, hehehe...

Żadna przesada nie jest dobra....

[agysa]

jw

[chupachups1]

Mnie osobiście bliższy jest pierwszy styl życia... Pieniądze sie mnie nie
trzymają Co mam to wydam, bo zawsze cos trzeba kupić. I chyba wolę tak zyć.
A jeśli chodzi o starośc, to znając swoja nieumiejętnośc oszczędzania płacimy
sobie i dziecku róznego rodzaju polisy.