Leczę sie u psychiatry .. powinnam sie wstydzić?

[marghe_72]

Nie przyznawac sie?
kryć się?
Bo to wstyd? Tabu?

a gucio
to lekarz jak każdy inny
Cierpię na nerwicę lękową

A czego właściwie?

[sir.vimes]

Nie ma się czego wstydzić.


Natomiast ludzie z zaburzeniami czy chorobami psychiki (chociażby alkoholicy),
którzy NIE mają zamiaru się leczyć powinni się wstydzić. Tak jak ludzie, którzy
cuchną próchnicą a nie chodzą do dentysty.

[yenna_m]

nie, to nie jest powod do wstydu

choroba jak kazda inna
i lepiej leczyc niz nie leczyc
proste

[l.e.a]

eee marghe

to ja się powstydzę z Toba ok ?

[marghe_72]

lea, zapraszam
w miłym towarzystwie raźniej

a czego sie wstydzić?
No własnie , pojęcia nie mam czego.
Ale mnóstwo ludzi ma z tym problem..

[l.e.a]

cieszę się niezmiernie, a sio lęki a sio

Wstydzić?

[anna-pia]

Hm, to ja pewnie powinnam sie wstydzić chodzenia do okulisty. I do dentysty, bo
to wstyd, żeby tak ciagle zęby leczyć.

Od tego są lekarze, żeby leczyli, a nie w przychodni zalegali

[kai_30]

Podpisuję się Lekarz jak każdy inny. W sumie, jakby tak rozważać kwestię
wstydu, to już prędzej chodzenia do ginekologa można się wstydzić, bo człowiek
gołym tyłkiem świeci

A ja chodzę na psychoterapię. I nie tylko się nie wstydzę, ale nawet jestem dumna.

[kawka74]

czego się wstydzić?
masz problem i próbujesz sobie z nim radzić z pomocą specjalisty
i bdb

[zojkaojka]

Z punktu widzenia posiadaczki teścia z ciężkimi problemami zdrowotnymi w tym
psychicznymi który się nie chce leczyć, stwierdzam że możesz nie tylko się "nie
wstydzić" , możesz być dumna. Piekło jakie przechodzi rodzina chorych którzy
nie chcą sie leczyć(wszystko jedno z czego) trudno sobie wyobrazić

[bobka4]

Kilka lat temu przechodziłam ciężką depresje, nie wiem skąd miałam siłę żeby iść
z tym do psychiatry - zdecydowałam sama w desperacji, z niczego nie jestem
bardziej dumna, dowiedziałam się, że w najcięższej sytuacji dam sobie radę.
Jakoś paradoksalnie leczenie dodało mi pewności siebie. Wcale nie kryłam wśród
znajomych i rodziny, ze leczę się u psychiatry, nikt nie odbierał tego
negatywnie pewnie dlatego, ze postęp leczenia był szybki i nie ma nawrotów, a
nawet jeśli będą to wiem już co robić.
Masz nerwicę lękową - po co jeszcze do tego się wstydzić ) ?

[michatka]

oczywiście że nie
jaki wstyd?
jakie tabu?

[marghe_72]

michatka napisała:

> oczywiście że nie
> jaki wstyd?
> jakie tabu?


Ano nie wiem
ale w naszym społeczeństwie pokutuje przekonanie,ze do wizyt u psychiatry
człowiek nie powinien sie przyznawać
kilka razy usłyszałam "to Ty tak wszystkim* mówisz, że sie leczysz.. ja bym nie
umiał.."\

[bobka4]

Oczywiście masz rację. Z resztą sama pewnie nie mówisz równie swobodnie
koleżankom "idę do psychiatry" jak "idę do dentysty". U nas osoba, która leczy
sie u psychiatry jest "pomylona" czy tez szurnięta panuje przekonanie, że chorób
psychicznych nie da się wyleczyć i basta! bo to i tak kiedyś wyjdzie, a tak w
ogóle to nie powinnaś nikomu o tym mówić bo Ci kiedyś dzieci zabiorą.

[dorotus76]

Nie, nie ma powodu do wstydu.
W dzisiejszych czasach kazdy prędzej czy później bedzie potrzebował porady
psychiatrycznej.
Z kolei znam pare osób, które chodząc do psychiatry mawiają, że chodzą do
psychologa...bo psycholog teraz taki trendy...a psychiatra jest be...
pzdr

[marghe_72]

bobka4 napisała:

> Oczywiście masz rację. Z resztą sama pewnie nie mówisz równie swobodnie
> koleżankom "idę do psychiatry" jak "idę do dentysty".

mówię

[agnieszka_azj]

Moja Mama chorowała na depresję. Długo leczono ją "na inne rzeczy" - serce,
tarczycę itp. Kiedy pojawiło się podejrzenie, ze źródłem wszystkich problemów
jest depresja, lekarze długo czaili się, żeby Mamie o tym powiedzieć i
zaproponować konsultację psychiaty. Bardzo się zdziwili, ze Mama bez oporów się
na to zgodziła.

[redmiss]

powinnam się cieszyć....
że Cię stać... finansowo i psychicznie

[redmiss]

redmiss napisała:

> powinnam się cieszyć....
> że Cię stać... finansowo i psychicznie
>

boszszsz, miało być: powinnaŚ się cieszyć....

redmiss

[l.e.a]

a czemu finanoswo ? ja się leczę na NFZ

[redmiss]

nie wiem...
myślałam, ze prywatnych psychanalityków macie... tak mi się skojarzyło.

bo chyba przeważnie tak jest, ze się prywatnie idzie.

[marghe_72]

do psychiatry nie chodzi sie często
jedna wizyta na parę miesiecy czasami wystarcza
zatem kwestia finansowa odpada..

[anetuchap]

Ale psychoanalityk to zupełnie co innego niż psychiatra.
Psychiatra jest lekarzem,a psychoterapeuta niekoniecznie.
Nazwa "psychoanalityk" wyszła z obiegu,bo jest kojarzona,
głównie z Freudem.

A co do wstydu,to faktycznie ludzie się wstydzą,ale widzę,że to się zmienia.
Sama chodzę do psychiatry i widzę,że coraz więcej ludzi tam chodzi.
I nie wstydzą się mówić o swojej chorobie,bo czego się wstydzić?
Mój lekarz mówi: "jeden się leczy na nadciśnienie a drugi na depresję,
to choroba jak każda inna."

a wiadomo gdzie to wyciągną

[aguskin]

to nie wstyd,
ale czasem ktoś może z tego zrobić użytek, a Ciebie skrzywdzić,
może przy bylejakiej sprawie sądowej wyciągnąć próbując zrobic z Ciebie
"wariatkę", mam koleżanke, która w ten sposób przegrała sprawe z pracodawcą,
bo zrobili z niej niezdolną no pracy, - brak możliwości skupienia, nieadekwatne
reakcje, spowolniony czas reakcji itp. , a zwierzyła się tylko koleżance w
pracy,( a chcieli sie jej pozbyć, bo córeczka szefowej miała zająć jej miejsce.)
leczenie jak każde inne powinno pozostać sprawą osobistą i tylko dla zaufanych
najbliższych, o leczeniu grzybicy pochwy u ginekologa też się raczej nie
opowiada, bo i po co???

[vharia]

Wiadomo, że to rozsądne i sensowne a nie wstydliwe.
Wstydliwe to są absurdalne zagrania osób, które nie panują nad nerwami i nic z
tym faktem nie robią.
Niestety naszemu społeczeństwu sporo brakuje w kwestii właściwego podejścia do
leczenia problemów nerowych, więc kartki informacyjnej na czoło bym sobie nie
przyklejała
Dla własnego spokoju.

[agmar3]

To dobrze, że nie czekasz aż Cię szlag trafi od tej choroby.
Niestety psychiatra u nas kojarzy się źle czyli z czubkami. Ludzie myślą od
razu o kaftanie bezpieczeństwa, śliniących się otumaniałych pacjentach,
psychotropach. Swego czasu często bywałam w takim szpitalu - u ciotki, ale
ostatnio mam dużo problemów, ciężko mi to ogarnąć, czuję się fatalnie i kto wie
czy sama nie powinnam iść po pomoc fachowca. No bo kiedy zaczyna się choroba
psychiczna? No właśnie, a kiedy zaczyna się łysina?- padło pytanie w sztuce
teatralnej. I to prawda. Co to w ogóle jest normalność. U każdego prawie coś by
się znalazło he he.
A w ogóle to dbaj o siebie. I dużo radości życzę.

[alex05012000]

nie ma czego się wstydzić! czy ludzie wstydza się że mają anginę czy zapalenia
pęcherza??? raczej nie... a np depresja to taka sama jednostka chorobowa jak
inne... lepiej zasiegnąć =fachowej porady niż się męczyć lub/i męczyć
otoczenie...
ja też jestem pod opieką psychiatry (depresja) a teraz będę chodzić na
psychoterapię... i tu mała anegdotka... o tym jak ludzie u nas traktuję te
sprawy - wybrałam się do szpitala x na pierwsze spotkanie z terapeutą, szukam
budynku, rozkopane, deszcz leje... trafia sie jakis facet, pytam o budynek x,
mówi, ze mnie poprowadzi, dzięki bogu, idziemy dość długo... rozmawiamy o
niczym jak to po drodze, o tych robotach i td... w końcu pyta: pani na komisję?
ja: nieeee, do neurologa pewnie? ja: no, nieee... no, chyba nie do
psychiatryka??? z pewnym śmiechem facet na to..., ja nic nie odrzekłam,
wchodzimy do budynku, jedziemy windą, wysiadamy, ja do recepcji działu poradni
zdrowia psy... , on obok na tę jakąś tam komisję... nooo, idiotyczną minę miał
ten facet!
na "stukniętą" nie wyglądam, oczami nie wywracam i zębów nie szczerzę
głupawo...... ot, pani w średnim wieku, zadbana, elegancka... ale takie
stereotypy i uprzedzenia w społeczenstwie tkwią...

[klemensik2]

Ja też sie leczę u psychiatry. Mam nerwicę natręctw z elementami lękowej i
depresji. Cieszę się że sie leczę , moi najbliżsi o tym wiedzą. Odezwij się na
e-maila.

Oczywiście że nie !!!

[denea]

Żaden wstyd, absolutnie ! Tyle że w pewnych środowiskach osoba która się leczy
u psychiatry, nieważne na co, to czubek, wariat który nie wiadomo co zrobi. Ja
mam w bliskiej rodzinie taką osobę i znam te spojrzenia, szepty, odwracanie się
na ulicy żeby jeszcze raz spojrzeć...
Wy, dziewczyny, jesteście światłymi, tolerancyjnymi młodymi Europejkami, tą
częścią społeczeństwa, która sprawia że w ogóle da się tu jeszcze wytrzymać.
A tych durnych, ograniczonych babusów węszących skandal nie znoszę. Niby staram
się takie zachowanie olewać, ale zadra jakaś jeszcze siedzi
Mam nadzieję że to się zmieni - dzięki ludziom takim jak Wy i przez fakt że
niestety coraz więcej ludzi choruje. Może taki ciemniak jeden z drugim jak
będzie miał chorego wśród bliskich inaczej zacznie myśleć, choćby dzięki temu
że się wyleczy z ignorancji.
Pozdrawiam i dbajcie o siebie

[pacia811]

nie powinnaś się wstydzić!!
podziwiam Cię że się do tego przyznalaś, i że mialaś odwagę iść do lekarza...
ja niestety nie mialam tej odwagi, balam się czy wstydzilam...sama nie
wiem...to ja się chyba powinnam wstydzić, że pomimo problemów nie szukalam
porady

[abosa]

Nie kryć się, przyznawać bo to nie wstyd ale ... tabu jednak tak;
Ja uważam, że im mniej info. osobistych, udzielanych tzw. ogółowi (rodziny,
znajomych, pracowych...), tym lepiej; I na pytanie: dokąd się wybierasz?
najczęściej odpowiem: do lekarza, a nie: do psychiatry (internisty/ proktologa/
dentysty...), po prostu;
Ale rozumiem, że tu w grę wchodzi poczucie misji ? Jak tak, to jasne, wal
otwarcie i obserwuj reakcję, będziesz miała bonus w postaci rozrywki
Mnie dużo trudniej jest zasugerować komuś, że powinien się zwrócić do
psychologa/ psychiatry (dwukrotnie znalazłam się w takiej sytuacji, chodziło o
klasyczne objawy depresji, nie leczonej, a co);

[marghe_72]

abosa napisała:

> Nie kryć się, przyznawać bo to nie wstyd ale ... tabu jednak tak;
> Ja uważam, że im mniej info. osobistych, udzielanych tzw. ogółowi (rodziny,
> znajomych, pracowych...), tym lepiej; I na pytanie: dokąd się wybierasz?
> najczęściej odpowiem: do lekarza, a nie: do psychiatry (internisty/
proktologa/
>
> dentysty...), po prostu;
> Ale rozumiem, że tu w grę wchodzi poczucie misji ? Jak tak, to jasne, wal
> otwarcie i obserwuj reakcję, będziesz miała bonus w postaci rozrywki

Misja to stanowczo za duze słowo, ot swego rodzaju test

reakcje jak do tej pory jak najbardziej pozytywne.

[aluc]

wstyd - na pewno nie
ukrywać się - pewnie, że nie, w sumie to przecież pokazuje naszą aktywność w walce z problemami

z drugiej strony hipotetyczny fakt posiadania przeze mnie hemoroidów raczej u nikogo nie spowoduje obawy o nasze wzajemne relacje międzyludzkie więc niechęć do przyznawania się do chodzenia do psychiatry, psychologa czy innego psycho wydaje mi się zrozumiała

powiem tak - jakeśmy się zmagali przez pewiem czas z niepłodnością, to nikomu o tym nie mówiliśmy, ale nie ze wstydu, po prostu było to zbyt intymne, żeby o tym gadać otwarcie i z każdym, zresztą żadne z nas nie ma melodii do dzielenia się swoimi zdrowotnymi problemami i w ogóle problemami z innymi osobami

dlatego nawet własnej matce bym powiedziała, że "do lekarza", jeśłi w ogóle bym cokolwiek powiedziała

[aniazm]

dziewczyny, szukam dobrego lekarza psychiatry w W-wie, brat popadać zaczyna w
depresję i chce (!) pomocy lekarza Czy dacie mi jakieś namiary? Piszcie na
gazetowy. DZIĘKI!

a lekarz pierwszego kontaktu?

[yenna_m]

dziewczyny, od miesiaca mam strasznie trudną sytuacje zyciowa
do tego dochodzi powazny konflikt z matką
no i przestaje wyrabiac psychicznie
zauwazam pierwsze objawy depresji byc moze jakas nerwice

nie mam czasu, zeby szukac psychiatry, bo mam na glowie 2 malych dzieci a maz w
szpitalu juz czwarty tydzien (niestety, nie mge liczyc na pomoc rodziny a
niania ma sesje)
czy lekarz pierwszego kontaktu (na szczescie tu mam blisko i chyba z dwoja
dzieci mnie nikt stamtąd nie wyrzuci?) moze mi przepisac jakis antydepresant i
srodki uspokajajace?

Pozdrawiam serdecznie.

[umasumak]

Może i przepisze, szczególnie jeśli juz kiedyś byłaś leczona psychiatrycznie,
ale pamiętaj, że do psychiatry możesz iść bez skierowania, poza tym mogę Ci
podać numer do bardzo rozsądnej psychiatry z Wrocławia

[yenna_m]

uma, no nie bylam leczona wlasnie i nie mam pojecia, jak bedzie

natomiast boje sie tego, ze do lekarza musialabym zabrac dzieci. Raz - cala
wyprawa a dwa - no z dziecmi to zadna wizyta u specjalisty

niestety, nie mam co z dziecmi zrobic, bo wlasnie tak a nie inaczej mi sie
wlasnie poukladalo w zyciu

na razie ciagne na dziurawcu (od zeszlego poniedzialku) i ziolowych lekach
uspokajajacych (od wczoraj)

nie wiem, co bedzie, jak w poniedzialek mąż znow pojdzie do szpitala...
nie moge sie zalamac, nie moge sobie pozwolic na depresje a obawiam sie, ze w
tej sytuacji takie mantrowanie sobie plus lagodne leki ziolowe to moze byc
troche za malo...

sprobuje jutro isc do lekarza pierwszego kontaktu - najwyzej mnie wykopie z
gabinetu trudno. Wtedy rzeczywiscie ten numer telefonu moze mmi byc BARDZO
potrzebny

ale moze lekarz pierwszego kontaktu bedzie umiala mi przepisac jakis w miare
lagodny lek uspokajajacy (zebym mogla przy dzieciach normalnie funkcjonowac) i
jakis antydepresant, zebym nie rozkleila sie

bo niestety, w piatek rozsypalam sie w drobny mak
dzis niby lepiej, ale od poniedzialku znow jestem sama ze wszystkim...

Kurcze, samodziene mamy, jak Wy sobie same radzicie z tym zyciem? Normalnie
podziwiam...

[umasumak]

Jutro rano wyślę Ci na maila gazetowego ten numer (mam go w komórce, a komórka
została w firmie). Do tej pani możesz iść z dziećmi, możesz z nią wcześniej
pogadać przez telefon, wyjaśnić sytuacje. O ile pamietam, prywatnie przyjmuje
we wtorki i środy miedzy 16 a 18. Wizyta kosztuje około 50 zł. Lepiej żeby
antydepresanty za pierwszym razem przepisał Ci specjalista.

[yenna_m]

dzieki uma

[yenna_m]

lekarz pierwszego kontaktu po wysluchaniu historii wsystkich naszych nieszczesc
przepisala mi bez problemu leki
po antylękowych (stosowanych doraznie) zaczynam czuc sie dobrze i nieustanne
uczucie scisku i napiecie w klatce piersiowej minelo, a co najwazniejsze -
pierwszy raz od ponad miesiaca po ludzku przespalam noc...

na dzialanie antydepresantow musze poczekac 2 tygodnie

Yenno

[iwles]

Idź do lekarza - przede wszystkim, żeby zrobić badania, a juz na pewno ZMIERZ
sibie CIŚNIENIE.
Są tabletki, które jednoczesnie uspokajają i obniżają ciśnienie.
Bo taki stres i ciągły strach o najbliższych podnosi ciśnienie a to pociąga
dalsze konsekwencje.
Sa tabletki, kóre bierze się np. wieczorem i "trzymają" przez cały następny
dzień.
Tylko nie można prowadzić pojazdów.
Antydepresanty - chyba nie będą dobre dla ciebie w tej chwili, bo zaczynają
działaś dopiero po miesiącu ( o ile są dobrze dobrane, jeśli nie - lekarz
eksperymentuje z kolejnym lekiem, który też może zadziałaś dopiero po
miesiącu). A Ty porzebujesz czegoś, co zadziała szybko.

Tranxene ale w małej dawce 5 mg - tylko, że to są dosyć mocne środki. Ja
wysypywałam jeszcze połowę tej mniejszej kapsułki, a i tak wyciszały.

[yenna_m]

antydepresanty jak najbardziej, zwlaszcza, ze medycyna pracy nie dopuscila mnie
do pracy po miesiecznym zwolnieniu z powodu guzkow spiewaczych, bo nie jestem
wyleczona . Wiec mam kolejne miesieczne zwolnienie (kurcze, kto wie, jak dalej
z moja praca bedzie).

poza tym kwestia operacji meza nadal otwarta, wiec dzialanie antydepresyjne sie
przyda

dostalam leki na uspokojenie i stany lękowe do stosowania doraznego.
Dzialaja swietnie i biore je wlasnie majac na mysli fakt, ze antydepresanty
zaczynaja dzialac po jakims czasie. A potrzebuje, zeby mi cos zaczelo dzialac
od razu No i moge spac nareszcie!

mam zalecenie zbadania tez TSH - i zrobie te badania na wszelki wypadek...
bolow zamostkowych brak.

[driadea]

Ja się leczę u kardiologa, powinnam się wstydzić?
No proszę Cię

[umasumak]

Sama korzystałam z pomocy psychiatry i sprawę traktowałam normalnie, tzn ani
tego nie rozgłaszałam, ani się z tym specjanie nie kryłam. Psychiatra to
lekarz, jak każdy inny. Pozdr

[gizmulini]

Wiekszosc zgodnym chórem orzeknie - nie ma sie czego wstydzic.
Ja uwazam tak:
to nie jest zaden powod do wstydu i takim sposobem myslenia wpedzasz sie w
depresje. Jednak w naszym społeczenstwie NIE WOLNO sie do tego przyznawac. Niby
wszyscy jesesmy tolerancyjni ale niestety taka wiadomosc wsrod
znajomych/sasiadow/innych lekarzy/nawet rodziny obroci sie przeciw Tobie - z
nerwicy lekowej zrobia z Ciebie niepoczytalną, beda zalowac Twojego meza,
dzieci itd. Szkoda czasu na niepotrzebna walke z wiatrakami.
To nie wstyd, ale nie chwal sie tym jesli Ci godne zycie mile.

[marghe_72]

gizmulini napisała:

Niby wszyscy jesesmy tolerancyjni ale niestety taka wiadomosc wsrod
> znajomych/sasiadow/innych lekarzy/nawet rodziny obroci sie przeciw Tobie - z
> nerwicy lekowej zrobia z Ciebie niepoczytalną, beda zalowac Twojego meza,
> dzieci itd. Szkoda czasu na niepotrzebna walke z wiatrakami.
> To nie wstyd, ale nie chwal sie tym jesli Ci godne zycie mile.

zaryzykuję

na razie wychodzi mi to na dobre..

[gizmulini]

W takim razie trzymam kciuki

[mamakrzysia4]

ja muszę to ukrywać: mam silną nerwice zw. także z b. miłym traktowaniem przez
szefice. wiem, że gdyby się dowiedziała pod byle pretekstem: goodbye. A w mojej
beznadziejnej sytuacji finansowej nie moge stracić nawet takiej niewolniczej
pracy za całe 1200zł

[black-cat]

Oczywiście, że nie. Piszesz, że chodzisz raz na kilka miesięcy - czyli bierzesz
jakieś antydepresanty? W przypadku nerwic lepsze rezultaty od leków daje
psychoterapia. Psychiatra - lekarz jak każdy inny. Zresztą, jeżeli jest również
psychoterapeutą też ma swojego psychoterapeutę Rozwalają mnie teksty typu:
lepiej się nie przyznawać. Sami sobie tworzymy tabu. To tak jak z np.
mięśniakami na macicy - większość znanych mi kobiet mówi o tym mniej więcej
tak "Jadzia jest w szpitalu" i ściszając głos "Wiesz kobiece sprawy". A jak
nazywam rzecz po imieniu mam wrażenie, że czują się co najmniej zgorszone.

[mathiola]

Też zaczynam zastanwaić się czy nie mam nerwicy i czy nie pójść do psychaitry
jakiegoś... Wstyd to nie jest, bo dlaczego niby miałby być, ale żeby tak
każdemu opowiadać że do psychaitry chodzę, to też niekoniecznie. Tak samo jak
nie opowiadam nikomu że chodzę do endokrynologa no bo PO CO?? To moja sprawa u
kogo się leczę i na co.

[mbwj88]

nie przyznawać się
nie tyle wstyd, ale brak zrozumienia kompletnie

[marghe_72]

mbwj88 napisała:

> nie przyznawać się
> nie tyle wstyd, ale brak zrozumienia kompletnie


Miałas przykre doświadczenia?
Ja na razie nie..

[mbwj88]

Nie miałam osobiście doświadczeń
ale słyszę w pracy różne komentarze na różne tematy
nie liczyłabym na zrozumienie,bo ludzie niewiele rozumieją , niestety
już słyszę w tle "ta psychiczna, przecież ona się leczy u psychiatry"
zwolnienie od psychiatry jest zawsze traktowane źle, bo pewnie ta osoba
kombinuje, a jak nie to lepiej jej nic nie powierzać bo "psychiczna"

[gemmavera]

Dzisiaj coraz więcej ludzi nie wstydzi się i nie boi chodzić do psychiatry.
Żaden to wstyd, chociaż faktem jest, że zdarzają się reakcje otoczenia w
postaci dziwnych uśmieszków i przewracania oczami. Ale moim zdaniem im
więcej osób będzie się "przyznawać", tym reakcje będą bardziej normalne.
Sama niedawno zaczęłam się leczyć u psychiatry. Nie chwalę się specjalnie, tak
samo jak nie chwalę się wizytami u ginekologa czy dentysty - chyba że ktoś
pyta. Mówię, że idę do lekarza. Ale jeśli ktoś docieka, do jakiego, nie mam
oporów o tym mówić.

Nie masz się czego wstydzić!

[anik801]

To nie jest przecież Twoja wina.A u psychiatry leczy się sporo osób(sama znam
kilka)tylko każdy wstydzi się do tego przyznać.U nas to temat tabu.Psychiatra
kojarzy się z leczeniem wariatów biegających z siekierami!A przecież wiele osób
u psychiatry leczy się np.z powodu depresji.Znam 2 osoby ze schizofrenią.
Współczuję im,ale nie okazuje im tego.Staram się traktować je normalnie.Jeśli
wybuchają np.płaczem nie wyśmiewam(wiem,że to nie ich wina).Choroba psychiczna
może dopaść każdego i w każdym wieku.Zresztą każda choroba może dopaść
człowieka.