Nie moze sie pozbierac po smierci mamy

[mama.igora]

Chodzi o siostre meza. Nie mam z nia jakichs superkontaktow, poprawnie,
bylejakos. Nie interesujemy sie soba jakos szczegolnie. Ale odkad pamietam,
ona traktowala mnie jak cos w rodzaju autorytetu. Jest 5 lat mlodsza, nie ma
jakiegos swego zdania, kregoslupa, moze dlatego slucha ludzi, jest bierna,
prowadzona wiecznie za reke. I byc moze to jest przyczyna jej ewidentnych
klopotow z psychika po smierci jej mamy - nie ma wsparcia, doradcy,
najblizszej osoby.. Widze to i postanowilam cos zrobic, zanim ona zrobi cos
bardzo glupiego.

Krotki opis: tesciowa zmarla listopadzie, po ciezkiej dlugiej chorobie.
Szwagierka byla z nia, razem z tesciem zajmowali sie nia ciagle. Juz wtedy
byla zdolowana, bala sie smierci mamy, choc bylo wiadomo ze juz jest zle. Byla
zrujnowana. Dzis wszyscy przezywaja jeszcze smutek, ale zyja dalej. Moj maz
bardzo kochal matke, bezkrytycznie i wielka miloscia, ale jakos potrafil sie
pozbierac 9fakt ze od lat nie mieszkal w domu, a i teraz nie zyje wsrod rzeczy
mamy, w jej mieszkaniu, jak siostra).
Szwagierka ma 23 lata, ma chlopaka, ale wyczuwam, ze tam sie zwiazek kruszy.
Ten chlopak to taki sobie przecietny gosc bez ikry, lae wspieral ja po smierci
tesciowej. Ona mowila o tym ze bez niego byloby jej bardzo ciezko. Ale teraz
sadze, ze facet po prostu wymieka, widzac zasepiona, rozwalona totalnie
dziewczyne. Ona nie mowi o niczym innym, jak o sytuacji z mama. Idealizuje
mame, mowi ze swiat stracil na tym ze jej nie poznal, bo byla idealna itd. Byc
moze chlopak ma dosc sluchania tego, ucieka. Tak ja przypuszczam, pewna nie
jestem. Domyslam sie tylko. Sadze, ze on dlugo byl cierpliwy, pewnie star sie
jej pomoc, wesprzec, ale tez chcialby miec juz norlane zycie, przyjsc po pracy
do dziewczyny, przejsc sie na spacer... wiecie. A przede wszystkim sadze, ze
po prostu NIE POTRAFI jej pomoc, nawet jesli chce.
I tu jest pies pogrzebany, i oto dlaczego do Was pisze. jak pomoc takiej
osobie? Bo jakies wyciszanie jej bolu poprzez rozmowy, zabieranie jej gdzies
nie ma sensu. Ona jest tak w to wbita, ze mysli irracjonalnie. Ona nie
pochowala jakby swojej mamy. Chodzi na cmentarz, ale nie umie sie z nia
pozegnac.Tu potrzebna jaks zewnetrzna pomoc, wrecz fachowa. Poradzcie cos.
Gdzie szukac dla niej pomocy? Bo ja sie boje, ze ona sobie cos zrobi. I tylko
ja widze to chlodno, ze jest tak zle. Ojciec i brat tylko potrafia jej mowic:
musisz sie otrzasnac, czas leczy rany... a dla niej to pewnie brzmi jak
totalna abstarkcja. Ona chce mamy!

dodam, ze ona jest dziecinna, infantylna, jaks taka powolna w mysleniu, to tez
jej nie pomaga zrozumiec, przemyslec tego, uczyc sie zyc samodzielnie. Ona nie
potrafi nic sama zrobic, dokonac wyboru, zadecydowac, zalatwic... rozumiecie?

A moze jakas dziewczyna, ktora przezyla cos takiego odezwie sie do mnie? Moze
cos poradzi, podpowie...

dzieki.

[winniepooh]

Ile czasu minęło od pogrzebu?

KONIECZNIE I NATYCHMIAST:

Psychiatra, leki + psycholog

ona sama sobie nie poradzi, powinna była jeszcze w czasie choroby mamy znaleźć
się pod fachową opieką

[asia06]

Zdania będą podzielone. Każdy taką stratę przeżywa inaczej. Jednemu potrzebne
rozmowy z przyjaciółmi, drugiemu psycholog, innemu trochę czasu w samotności.
Jedni będą potrzebować ludzi, innym próba pomocy może przynieśc jeszcze większe
straty. Mówię tak, bo jestem typem drugim - im bardziej ktoś się wtrąca, tym
trudniej sobie poradzić; radzę sobie sama, bez pomocy, ale trochę czssu
potrzebuję. Przeżyłam śmierć ojca jako nastolatka jeszcze. Ale musiałam sama
dojśc do siebie. Jakakolwiek pomoc ze strony innych rozdrapywała tylko rany,
odnawiała ból. Nie wiem, jakim typem jest Twoja szwagierka.

[aguskin]

mam podobne problemy z własna siostrą, poprostu trzeba je od nowa wychowywać i
uczyc poczucia własnej wartości, strasznie trudne i mozolne, nie może żyć jakby
nic od niej nie zależało i wszystkiego upatrywać w innych osobach, zdarzeniach,
sama sobie nie poradzi, musisz jak z dzieckiem, metodami nagradzania, słownego
uznnia, podziwu, doprowadzać , żeby poczuła się pewniej, kierowć, ale tak żeby
miała poczucie,, że ona na to sama wpadła,
uważaj, żebyś nie przesadziła i nieuzależniła jej od siebie, bo kiedyś mozesz
mieć dosyć telefonów o każdą radę i wypłakiwania,
musi wiedziec, ze może liczyć na Ciebie ale raczej juz dzwonic z gotowymi
rozwiązaniami,
delikatnie popychj ją ku życiu w dorosłości
powodzenia.

Aguskin!

[mama.igora]

madrze powuedziane, ale to nie ja moge byc ta osoba, ktora jej pomoze, poda
wedke. Otoz ona mnie irytuje, nigdy nie traktowalam jej powaznie, ona jest...
specyficzna. zal mi jej, ale raczej przerzucilabym poczucie obowiazku i
zaangazowanie na kogos innego

[mama.igora]

Moja szwagierka raczej jest tym typem, co "wola" o pomoc. Tak ja to widze. Gdy
zaproponowalam, ze pogoe poszukac psychologa itd, nie miala nic przeciwko

[iwles]

Wydaje mi się, że bez fachowej pomocy szwagierka sobie nie poradzi.
Poszukaj w swoim mieście poradni psychologicznej. Idź najpierw sama i powiedz,
że chodzi o osobę w żałobie.
Psychiatra (najlepiej, zeby to był psychiatra-terapeuta) nie sprawi, że na
drugi dzień szwagierka zacznie się usmiechac, ale pomoże jej zrozumieć to, co
czuje.
Myślę, że szwagierka potrzebuje się wygadać, wypłakać, a chyba nie ma komu, bo
Wy macie chyba już dosyć jej stanu. Niektórzy szybciej się otrząsają z bólu,
innym zajmuje to więcej czasu, bo zatrzymali się "w miejscu", żyją tylko
wspomnieniami.
Żałobę trzeba przeżyć, tzn. trzeba przeżyć wszystkie uczucia: od bólu, smutku,
przez złość, do powolnego zrozumienia, że życie toczy się dalej. Może to trwac
rok, dwa lata a nawet dłużej, jeśli osoby były ze sobą silnie związane.

Spróbuj poszukać dla szwagierki fachowej pomocy, jesli sami nie dajecie rady.
Mówienie : dziewczyno daj juz spokój, weź się w garść - jest najgorsze !
NIGDY tak nie mówcie !




ps. skąd jesteście ?

[mama.igora]

Iwles, szwagierka jest spod konina

[iwles]

To nie jest moje miasto.
Gdyby szwagierka mieszkała w moim mieście - mogłabym Ci polecić dobrych
specjalistów.

[asia_i_p]

To każdy przechodzi inaczej. Ale rzeczywiście, jeśli wydaje ci się, że
szwagierka utknęła na jakimś etapie żałoby i nie posuwa się dalej - to może
warto byłoby poszukać pomocy fachowca. Mogła wpaść w depresję. To taka
rada "poprawna politycznie".
A teraz trochę mniej poprawnie. Czy ona ma przyjaciół? Bo tak z opisu wydaje mi
sie, że jest wśród swoich bliskich trochę samotna. Ojciec i brat każą jej się
pozbierać, bratowa uważa za bez kręgosłupa i powolną w myśleniu (jak dla mnie
osoba, która opiekowała się z poświęceniem odchodzącą matką ma kręgosłup i to
mocny), chłopak chciałby, żeby się wreszcie pozajmowała nim... W zasadzie
wszyscy wysyłają jej komunikat - musisz się zmienić, twoje uczucia się nie
liczą, jesteś głupia, słaba, zła. Ile trwała choroba teściowej? Może ona po
prostu nie miała czasu dorosnąć, może nie miał kto się nią zająć? Mocno piszę,
ale pamiętam okres po śmierci mojej mamy, kiedy byłam mocno samotna i
zagubiona. Dzisiaj patrzę na ten okres spokojnie i chociaż już to bliskim
wybaczyłam, mam świadomość, że w zasadzie wtedy okazano mi bardzo mało troski
(chociaż bardzo się o mnie martwili), a ciągle wysuwano wymagania i to
sprzeczne - mam zastąpić matkę siostrze, mam dopilnować, żeby tato nie ożenił
się z nieodpowiednią osobą, mam okazać wyrozumiałość nowej żonie taty, itd,
itp. To nie sprzyja dojrzewaniu. Mój obecny mąż mnie z tego wyciągnął, bo
wreszcie zajął się mną. Gadałam, biadałam, marudziłam, on tego słuchał, nie
wyznaczał mi stosownego czasu, w którym mam się pozbierać z tych uczuć,
okazywał, że jestem dla niego ważna, mam prawo czuc się źle. Siostra twojego
męża długo opiekowała się umierającą matką. Potem daliście jej chwilę na
żałobę, a teraz ma sobie raz dwa znaleźć sens życia, bo wszyscy już mają dość
jej biadolenia. Ona potrzebuje teraz dużo ciepła, zrozumienia, zaakceptowania
jej żalu, i to zaakceptowania bezwzględnego - a nie na zasadzie: owszem, nam
też przykro, ale popatrz, inni sobie radzą, itd. Tu nie ma właściwego tempa,
każdy ma swoje. Z jej punktu widzenia to wy uciekliście za szybko od śmierci
matki, każdy do swoich spraw, i zostawiliście ją samą nad grobem. Pogadajcie z
nią o jej uczuciach takich, jakie są, a nie jakie powinny być. Może idealizuje
matkę, bo w głębi serca jest na nią zła. Pomóżcie jej przejść przez ten
labirynt, zamiast stać przy wyjściu i mówić żeby się do cholery pospieszyła.
Podsumowując: jeżeli ma rzeczywiście objawy depresji, trzeba szukać fachowej
pomocy. Ale to nie zastąpi waszego zrozumienia.

[olafasola25]

Asia_i_p: chociaż nie jestem autorką wątku, bardzo dziękuję Ci za Twój mądry
post. Ola

[m.fiorella]

bardzo mądre słowa

[milko2411]

Ja przeszłam taką depresję dziesięć lat temu,miałam 23 lata i wierzcie mi,że nie
byłam dziecinna.Tata poszedł do pracy jak gdyby nigdy nic i już nie wrócił.Zmarł
na zawał.Jak się o tym dowiedziałam,to wrzeszczałam do lekarki,która do mnie
zadzwoniła,że to nieprawda bo mój tata jest w pracy.
Bez psychologa nie dałabym rady,bo dwa lata szukałam ojca na ulicy,że może go
spotkam,czekałam że wróci,po prostu nie umiałam bez niego żyć.Miałam ochotę
walnąć autem w drzewo,zabić się bo tak bardzo mi go brakowało.Nie odbierałam
tel,unikałam przyjaciół,mamy,wszystkich,spałam z jego rzeczami,bo tam był jego
zapach.Straszne co się ze mną działo,długo by opisywać....Kochana,namów
szwagierkę na psychologa,bo tak się nie da żyć,jeszcze zrobi coś głupiego

[mama.igora]

Asia, zgadzam sie, to madre. Moze troszke nie do konca sie zrozumialysmy, bo na
przyklad ja nie wiem na pewno jak tam z tym chlopakiem, tylko sie domyslam, ale
ogolnie trafiasz. Ja za swoj stosunek do niej nic nie moge. Moze byz zrozumiala,
gdybys ja poznala, naprawde trudno sie dogadac, zlapac kontakt, ale masz racje,
moze za duzo jest na "nie". Ja reformuje mojego meza, ze powinien przestac ja
ganic, ze wmawiac jej "przestan juz' nie pomaga. Tylko ze to trudna sytuacja,
nikt nie wie, jak ma postepowac, mimo dobrych ntencji. Stad moja sugestia ze
powinien wejsc w to lekarz.

[iwles]

Stad moja sugestia ze
> powinien wejsc w to lekarz.

Sugestia bardzo dobra, tym bardziej, że szwagierka się nie wzbrania.
Jeżeli mieszkasz niedaleko i masz szanse wyszukać dobrej poradni
psychologicznej - zrób to.

[wieczna-gosia]

czytaj asie bo dobrze gada.
Dziewczyna ma 23 lata i ostatni czas spedzila z ciezko chora matka. teraz musi
sie znowu nauczyc zyc bez niej. Tym smierc nagla sie rozni od przewleklej ze
wiesza sie ciezarem na zyciu calej rodziny. I im dluzej sie wiesza tym trudniej
wrocic do normy. A co ma powiedziec tak mloda dziewczyna?
zaloba nie ma okreslonej granicy- trzeba ja przezyc.

[asiorzynka]

Sama przezyłam śmierć Mamy bardzo boleśnie. Do dzis budzę sie w nocy ze
strachem ,ze Mama umiera, by za chwile sobie uzmysłowic ,ze to już się stało
pół roku temu. I wiem, co musi przeżywać Twoja bratowa. U mnie też wszyscy sie
otrząsnęli i zajęli obowiązkami a ja przeżyłam koszmar sama z dzieckiem pośród
rzeczy Mamy, przez całe dnie. I dzis jest już lepiej ale są dni ,ze tylko
ryczę.Siostra zajęła się studiami ,facet pracą a ja do dziś nie mogę się
otrząsnąć z rozpaczy. Ale mam dziecko i wiem ,ze dla niego musze żyć normalnie.
I to mi pomaga. A Twoja bratowa nie ma nikogo, kto rozumiałby ją całkowicie,
kim mogłaby się na powrót zająć.
Jedni podobno otrząsają się szybko po śmierci bliskich a inni do końca życia ją
przeżywają jakby to było wczoraj. Porozmawiajcie z bratową od serca, dajcie się
wyżalic aż samo przejdzie. To jest za świeże. Za mało czasu upłynęło.

[melka_x]

Przepraszam za brutalnośc, ale daj sobie spokój, Ty jej na pewno nie pomożesz,
bo masz o nie złe zdanie i IMO zwyczajnie jej nie lubisz. Brak sympatii
utrudnia empatię, a bez tego nie da się pomóc.

[niutaki]

mój Tato umarł w zeszłym roku pod koniec listapada i mogę Ci powiedzieć jedno: jestem totalnie rozwalona, nie ma mnie - nie istnieję, gdyby nie mąż, dziecko i praca to już bym dawno skoczyła do rzeki, żałoba i tęsknota we mnie są tak ogromne, że przesłaniają wszystko inne, mój Tato umarł nagle, nie chorował, widziałam się z Nim o 14tej, a w nocy dostałam telefon, że nie żyje, to był najgorszy dzień w moim życiu

[mamaadama4]

Z jakiego miasta jest szwagierka? Bo w niektórych są ośrodki, które zjmują sie
pomocą rodziom w żałobie.

melka

[mama.igora]

dzieki, masz racje, nie wypieram sie. tak bywa, nie bralam slubu z nia, tylko z
jej bratem. I moze to nie to, ze jej nie lubie, ona jest z innej bajki. I to nie
jest nielubienie, tylko meczenie sie rozmowa z nia, nie czuje klimatu i ona mnie
irytuje. Moj maz nawet ma podobnie. Ale nie o to chodzi, by teraz na nia
marudzic. Zal mi dziewczyny. I paradoksalnie widze, ze tylko ja nie zamykam jej
ust tylko szukam dla niej rozwiazania. Nie musze jej lubic, trudno, jest problem
to chce pomoc. Ale nie jestem kompetentna. I moze brak superkontaktu z nia tez
nie pomaga.

[mama.igora]

mam do Was prosbe!

[mama.igora]

moze ktoras dziewczyna, ktora to przezyla i moze powiedziec "wiem co czujesz"
odezwalaby sie na gg czy skypa? podam jej namiary, wiem, ze nie mialaby nic
przeciwko. Chodzi o to, by jakos ruszyc z miejsca, sprobowac jej powiedziec, ze
to jest do przezycia. Bo ja gdy cos mowie to ani nie jestem wiarygodna, ani nie
mam prawa mowic o czyms, o czym nie mam pojecia - moi rodzice zyja ( i nota bene
nie wyobrazam sobie ich odejscia).

[kawka74]

to też nie jest takie proste
moja mama zmarła prawie dwa lata temu, po długiej chorobie
ja osobiście nie mam siły drugi raz przechodzić tego samego piekła - przykro mi,
rozumiem ją, ale nie mam najmniejszej ochoty otwierać swojej puszki Pandory (to
też takie chowanie głowy w piasek, bo prędzej czy później puszeczka się otworzy
tak czy siak, ale dobrowolnie na pewno tego nie zrobię)
gorzej - rozmowy z kimś innym, niż ja, też nie muszą jej pomóc, bo tego, czego
ona pragnie: żeby było tak, jak dawniej, nikt jej nie zapewni
IMO powinien się włączyć lekarz, chociaż też nie jestem do końca przekonana -
każdemu co innego dobrze zrobi

[melka_x]

Mamo.igora ja nie napisałam tego złośliwie, ani o nic Cię nie oskarżam, po
prostu stwierdzam fakt, że trudno osobie, której się nie lubi pomóc w takiej
sytuacji, bo to wymaga empatii, serdeczności i cierpliwości, dania możliwości
wygadania się i wypłakania, czasem potrzymania za rękę itd. IMO jedyne co
możesz to zachęcić do tego swojego męża.

znalazłam taki adres:

[iwles]

www.rynekmedyczny.pl/pl/konin/sosnowa/ZOZ/1646123,1646124,1646129/poradnia_psychologiczna

[mama.igora]

Iwles, dzieki. Juz jej poslalam. Do Konina ma kawalek, ma samochod, jesli bedzie
chciala pojechac, pojedzie prawda?

[iwles]

Chyba, że w swoim mieście ma też podobną przychodnię ?


Mamo.igora - jeśli szwagierka będzie się wzbraniała przed pomocą lekarza -
napisz do mnie na priv.

iwles

[mama.igora]

nie wiem, czy sie wzbrania, ale wyslalam jej ten adres do psychologa a ona NIC.
Jak ja pytam to tez nic, ze czasu nie miala. Hmmmm moze nie chce. A moze znow
ktos musialby ja zawiezc, umowic...
Nie wiem, czy jest NAPRAWDE zainteresowana. Deklarowala, ze tak, ale nie wiem

[elza78]

w takiej sytuacji trzeba samemu zamknac pewien rozdzial i poukladac wszystko od
nowa, to ze dziewczyna tkwi w mieszkaniu mamy wsrod jej rzeczy gdzie wszystko
przypomina o tragedii na pewno nie jest w tym rozliczeniu z przeszloscia pomocne...
ja zrobilabym wielkie sprzatanie nie na zasadzie wyrzucania rzeczy ale chowania
w ktorym wzialby udzial twoj maz i tesc razem z nia, takie wspominanie zmarlej
osoby to takie pozegnaie z przeszloscia czasem pomaga, ale trzeba to zrobic z
bliskimi, wtedy odzyskuje sie swiadomosc ze ten kto umarl nie odszedl pozostal w
nas i zawsze bedzie czescia naszego swiata - to pozwala zyc dalej...

[kawka74]

to ze dziewczyna tkwi w mieszkaniu mamy wsrod jej rzeczy gdzie wszystko
> przypomina o tragedii na pewno nie jest w tym rozliczeniu z przeszloscia pomocn
> e...
> ja zrobilabym wielkie sprzatanie nie na zasadzie wyrzucania rzeczy ale chowania

może być problem
oczywiście można spróbować, ale ja sama, prawie dwa lata po śmierci matki, nie
pozwalam ruszyć jej rzeczy, jestem gotowa gryźć i szarpać każdego, kto choćby
wspomni o oddawaniu ich komukolwiek
zdaję sobie sprawę, że to nonsens, ale inaczej nie potrafię

[elza78]

kawka nie chodzi o oddawanie nawet nie chodzi o to ze sie je chowa czy cos,
tylko o to, zeby siasc na chwile z bliskimi tej osoby ktora odeszla i
przegladajac jej rzeczy powspominac te szczesliw chwile jakie razem sie
przezylo, zeby potem nie patrzec na te rzeczy jak na cos smutnego tylko jak na
cos co pryzpomina o dobrych czasach o kims kogo kochalismy i kochamy bo tak na
prawde ten kto zostaje w pamieci bliskich nie umiera

[iwles]

Elzo, nawet na uporządkowanie ubrań po zmarłym trzeba mieć siły i do tego
dojrzeć.

Zanim wspomnienie po zmarłym wywoła uśmiech na twarzy musi upłynąć ... dużo,
dużo czasu.... licząc w latach, nie w tygodniach, ani miesiącach.....

Po śmierci mojego męża jego rzeczy długo leżały tak, jak je zostawił. A nawet
przez ponad pól roku - tydzień w tydzień ładowałam jego komórkę....
Dziś minęło 1,5 roku a część rzeczy w dalszym ciągu wisi w szafie, a buty stoją
w szafce - tak jak stały....
Częśc już schowałam - w jeden wieczór poczułam w sobie siłę na uporządkowanie
szaf. Ale czego nie zdążyłam zrobić wówczas - już później nie zrobiłam.

To nie takie proste..... ja jeszcze do wspomnień z usmiechem nie dorosłam. I
dlatego bardzo dobrze rozumiem innych, dla których to też ponad siły.

[elza78]

to prawda co piszesz, ze trzeba na to sily, ale czasem taka mobilizacja siebie
jest bodzcem do tego aby potem normalnie funkcjonowac jasne ze jest to
strasznie ciezka sprawa i ciezko przelozyc cos co rodzi bolesne wspomnienia w
spokojne wspominanie juz bez tego teskniacego bolu, ale czasem taka weryfikacja
pomaga, nie zawsze, ale mozna probowac, racja jest to ze trzeba do tego dojrzec
samemu bo inaczej nic to nie da... mysle ze na podobnej zasadzie dziala tez
psycholog... oni te zmusza cofnac sie do wspomnien o zmarlym zeby wszystko
naprawic, nei moga tylko klepac jakichs formulek wyuczonych na studiach

[kawka74]

> tylko o to, zeby siasc na chwile z bliskimi tej osoby ktora odeszla i
> przegladajac jej rzeczy powspominac te szczesliw chwile jakie razem sie
> przezylo,

dla mnie to, co piszesz, to propozycja wyrafinowanych tortur
dla innego może rzeczywiście być ukojeniem

[aguskin]

widzisz, najgorsze, że chciałoby się mieć czarodziejską różdżke machnąć i już,
z moja siorą idzie opornie, ale pewnie to inna bajka, bo mi na niej mocno
zależy, najgorsze, że w jakiś sposób juz w tym siedzisz i trudno sie tak
odwrócić powiedzieć, mam to juz w d....a pewnie czasem masz,pocieszyłaś mnie że
nie łapiesz jej klimatów, bo ja myślałm, że jestem zramolała jakaś, może
zmobilizuj męża niech nią potrząśnie, wiesz nie każdemu psycholog pomoże, nie
każdyego stac na długa terapię, ale jeśli ona chętna warto spróbować,

a ja juz nie wiem

[mama.igora]

nie powiem ze mam to w dupie-mam sumienie, rozum, uczucia, odruchy, zwykle
ludzkie wspolczucie. Ale ta dziewczyna jest dla mnie zagadka. Moze to okropne co
mowie, ale ona zawsze... bardzo duzo sie uzalala nad soba. nauczyciele sie na
mnie uwzieli, schudlam, itd. Nic innego do powiedzenia. I moze teraz to
wychodzi. palcze dziewczyna i mowi ze sobie nie radzi, ale kiedy ktos oferuje
konkretna pomoc, olewa to.
Powiem tak, odsune sie, ale jak powie jeszcze raz: potrzebuje pomocy, znow
zareaguje.
I bede czujna, bo diabel nie spi, nie wiadomo jaka mysl jej podsunie