problem

[ola-87]

mam taki maly problem... a wlasciwie nie wiek jak powinnam
postapic.. moja coreczka ma 13 miesiecy a problem wlasciwie mam z
mezem.. tzn niewiem czy powinnam z nim ciagle byc, kocham go ale ale
wydaje mi sie ze chyba nic z tego nie bedzie, on wogole nie zajmuje
sie dzieckiem, gora 30 minut dziennie, poza tym tesciowa buntuje go
przeciwko mnie, woogle wydaje mi sie ze nie dorosl do dziecka,
szkoda tylko ze jak bylam w ciazy wydawalo sie ze jest inaczej... po
porodzie wszystko sie zmienilo.. kazde dodatkowo zarobione pieniadze
wklada w samochod, mieszkamy z moimi rodzicami wiec o rachunki nie
musimy sie martwic ( dodam ze mieszkamy na pietrze samia rodzice na
parterze, wszystko mamy osobne, kuchnie, łazienke nawet wejscia) no
ale z czegos przeciez musimy zyc, fakt ze pracuje ale przysłowiowych
kokosów nie zarabia, jego rodzice nie maja zadnego wladu ,nawet do
wnuczki przyjezdzaja raz na 3 miesiace, no chyba ze zdazy sie jakas
okazja w miedzyczasei jak urodziny swieta itp... robia to "na pokaz"
a mieszkaja 2 kilometry dalej... jak mozecie sie odmyslic nie mam z
nimi najlepszego kontaktu, wlasciwie nie rozmawiamy, oni ciagle
wpajaja mu do glowy ze w domu ma kto zajmowac sie dzieckiem to co on
sie jeszcze bedzie przemeczal po pracy.. mam tego dosc, jestem
wykonczona i zalamana, z jednej strony go kocham, z drug iej boje
sie zostac sama z dzieckiem, jeszcze z innej chce zeby moje dziecko
mialo normalna rodzine. dodam ze stidiuje i gdyby nie pomoc moich
rodzicow chyba nie dalabym rady tego wszystkiego pogodzic. moja
tesciowa jest najbardziej zaklamana osoba jaka w zyciu spotkalam, i
po nmimo ze sie nie widujemy naprawde zatruwa mi zycie, moj maz jest
w slepo nia zapatrzony, dzwoni do niej po 10 razy dziennie jezdzie
najrzadziej raz na dwa dni a ona zaluje mu na wszystko, dodam ze
jego ojciec pracuje na dobrym stanowisku i zarabia naprawde
przyzwoite pieniadze a nawet lepije niz przyzwoite, nie wiem jak mam
sobie z tym wszystkim poradzic! kazdy dzien przytlacza mnie coraz
bardziej prosze o pomoc!

[w05-05-1974]

Droga Olu-87 poprostu porozmawiaj z mężem.Któregoś dnia jak
przyjdzie z pracy poproś go o rozmowę.Dziecko najlepiej daj na ten
czas rodzicom aby nie przeszkadzało podczas rozmowy.Powiedz mu,że go
kochasz ale masz pewne wątpliwości co do jego uczuć i zaangażowania
w rodzinę.Potem rozmowa sama się rozwinie.Ja nie byłam w takiej
sytuacji ale moja przyjaciółka{nawet bazdzo podobnej}i uwież mi
dzisiaj moja przyjaciółka z mężem są szczęśliwi.Poprostu rozmowa
jest bardzo ważna między partnerami.

[demarta]

może masz problemy w formułowaniu tego co chciałabyś przekazać, ale
z twojej wypowiedzi wynika, że:

twoi rodzice płacą wasze rachunki, dzięki nim możesz studiować, bo
pomagają ci w opiece nad dzieckiem. czyli ta czesć rodziny
wykorzystana prawidłowo.
mąż: inwestuje w samochód (chyba wszyscy nim jeździcie i ty i
dziecko, dlaczego więc poczucie, że samochód to jego zabawka na
którą wydaje forsę?). mąż dodatkowo nie daje ci na wszystkie ciuchy
i kosmetyki jakie chciałabyś mieć, no, jak powiedziałaś, kokosów nie
zarabia i mam wrażenie, że to jest twój największy problem.
teściowie: ci natomiast mają forsę i się nią z tobą nie dzielą.
chamstwo i drobnomieszczaństwo!

konkludując: brzmisz jak megamaterialistka, która własnych rączek
robotą ciężką nie skazi, jak ktoś, kto od wszystkich chciałby
wszystko, a sam z siebie nie daje nic (czym ty się aż tak bardzo
przyczyniłaś swojemu teściowi, że kukasz zazdrośnie na jego forsę,
na którą sam pracuje w odróżnieniu od ciebie?). może i twój mąż nie
dorósł do posiadania dziecka, tak samo jak ty nie dorosłaś do
samodzielnej egzystencji na własny rachunek. czyli dobraliście się
jak w korcu maku! powodzenia!

[ola-87]

nie znasz mnie wiec nie oceniaj mnie z jednej wypowiedzi, to nie bylo
sprawiedliwe, zawsze naskakujesz tak na osoby? nie zazdrosze kasy tesciowy jesli
o to ci chodzi a sama pracuje tylko ze w domu bo ja postawilam na wychowanie
dziecka poza tym mam prace przez neta, wpisuje ankiiety do bazy firmy
farmaceutycznej, i te pieniadze przeznaczam na dziecko wiec czemu moj maz ma
kase na samochod wydawac, wiem ze samochod kosztuje ale kuppowanie
niepotrzebnych i drogich rzeczy to dla mnie glupstwo, a ty wydajesz sie bardzo
skrzywdzona, masz wrazenie ze jestes lepsza od innych? a to ze jetem mloda wcale
nie oznacza ze jestem dzieckiem, poradzilam sobie jak nie jedna dorosla z tym
wszystkim co mnie spotkalo, kazdy ma wzloty i upadki.

[demarta]

ja oceniam nie ciebie, a twoją konkretną wypowiedź, to raz. do
twojego wieku nie mam żadnego "ale", to dwa. a poza tym swoją
powyższą wypowiedzią nie wniosłaś do dyskusji niczego nowego. nadal
czuć cię brakiem dojrzałości życiowej. przypominasz taką
niekonsekwentną, rozkapryszoną pannę, która sama nie wie czego chce,
zabawa w dziecko jej się nudzi, samochód ją nie interesuje,
pobawiłaby sie innymi klockami, tylko jeszcze sama nie wie jakimi...

[ola-87]

uwierz mi ze nic mnie nie nudzi, kocham moje dziecko najbardziej na swiecie i
nigdy nie zalowalam tego ze je mam, kocham moja rodzine i chiclam tylko jakiejs
rady a nie krytyki wiec prosze nie wypowiadaj sie tutaj jak masz zamiar tylko
krytykowac, a co moze ty taka swieta jestes? jest trudno bo nigdy nei jest latwo
a z mezem znalam sie juz troche czasu wczesniej planowalismy dziecko, wiadomo ze
nie tak wczesnie ale jednak, tylko teraz on troche sie zmienil o tylko o to mi
chodzi, niewazne bo i tak nie zrozumiesz.

[demarta]

wypowiadajć się na publicznym forum oczekujesz jedynie poklasku i
głaskania po główce? naiwne i żałosne. ale to typowe, niedojrzałe
emocjonalnie osobniki mają alergię na krytykę, bo nie potrafią ani
jej przyjąć, ani stawić jej czoła. moje kondolencje.

[syriana]

no.. jeśli to 87 z nika to Twój rocznik, to chyba pokiwać głową współczująco
należy i stwierdzić, że dzieci w dom prawdziwy bawić się nie powinny..

ale ad rem:
na męża chyba kreskę możesz położyć, bo nie liczyłabym na to, że sam z siebie z
dnia na dzień ograniczy toksyczny kontakt z matką

sprawę mogłaby na pewno rozwiązać, a przynajmniej poprawić, przeprowadzka gdzieś
daleko od jego rodziców, ale jak rozumiem na to się nie zanosi

to, że Twoi rodzice chwalebnie ponoszą koszty Waszego utrzymania, nie oznacza,
że teściowie mają "mieć wkład" jak to ładnie ujęłaś, w Wasze rachunki

w Twojej sytuacji postawiłabym na separację od niedojrzałego męża i jego matki,
skupienie się na studiach i dzieciaku i czekaniem na ewentualne, choć pewnie
mało prawdopodobne cudowne nawrócenie męża na właściwą drogę i próby zbudowania
z nim dorosłego, samodzielnego życia

a jak nie, to rozwód
nie Ty pierwsza i nie ostatnia zapewne tak się brzydko wkopałaś

[aloha57]

Syriana mam pytanie ja jestem rocznik 86 mam męża i roczne dziecko. Mieszkamy we
trójkę w wynajętym mieszkaniu, mąż pracuje na nasze utrzymanie są momenty złe i
dobre i teraz mi powiedz skoro jestem o rok młodsza od tamtej pani to oznacza że
tym bardziej jestem dzieckiem i tym bardziej nie powinnam się "bawić" w dom???????

aloha57

[l.e.a]

jeżeli jesteś 86rocznik to jesteś starsza o rok , a nie młodsza od
autorki

[kasiulkkaa]

Jesli jesteś z 1986, a autorka wątku z '87, to jesteś od niej o rok STARSZA, a
nie młodsza. Może jednak jeszcze się poucz matematyki.

[ola-87]

pozdrawiam i dzieki

[syriana]

jesteś starsza o rok

Ameryki chyba nie odkryję, jeśli napiszę, że małżeństwa ludzi 19-, 20-letnich
kiepskie wrażenie na postronnych robią, zwłaszcza gdy (a tak w większości
przypadków jest) zawierane są z powodu ciąży

i tak, dla mnie jest to "bawienie się w dom"

bo o ile wpadkę jestem w stanie zrozumieć i wiem, że przy odpowiedniej pomocy ze
strony rodziców, można wyjść na prostą i dziecko przeszkodą żadną w ułożeniu
sobie życia nie jest, o tyle takie hajtanie się ze sprawcą pod wpływem
romantycznej wizji "teraz będziemy rodziną", źle się kończy i tzw. dobra
dziecka, na które wszyscy się powołują, w nim nie ma za wiele

ale zaraz pewnie będziesz mnie przekonywać, że z wielkiej miłości razem
jesteście i o niczym innym nie marzyliście, tylko o dziecku

[aloha57]

Fakt pomyliłam się jestem starsza o rok A jeśli chodzi o małżeństwo z wpadki
to mnie to nie dotyczy gdyż zaszłam w ciążę parę miesięcy PO ślubie. I muszę
przyznać że czuję się urażona taką generalizacją: jak młoda ma dziecko i męża to
na pewno wpadli i brali ślub na szybko i bawią się w dom, no proszę niektórzy po
prostu szybciej dojrzewają do pewnych spraw.

[syriana]

> no proszę niektórzy po prostu szybciej dojrzewają do pewnych spraw

taaak, szkoda tylko, że ta dojrzałość zwykle ma klapki na oczach i kosztem
czegoś (np. studiów dziennych, lepszego mieszkania a nie ścisku w kawalerce i
liczeniem każdej złotówki) się odbywa

[sapalka1]

nie lubie takiego genaralizowania owszem zgadzam sie z tym ze wiele małżeństw zawieranych w tym wieku: mieszka z rodzicami, jest pod ich wpływem, jest nieprzygotowanych do samodzielnego życia a nawet nie ma ochoty takowego prowadzic(bo wprowadzenie małżonka pod rodzinny dach i zrzucenie na rodziców rachunków i zajmowania się dzieckiem-jest wygodne). Ale: znam małżeństwa w tym okresie zawierane (19-21 lat) i są to odoby samodzielne, niezależne, nie mające najmniejszej pomocy ze strony rodziców, studiujące dziennie (są też studiujący zaocznie) mające skromne warunki mieszkaniowe(wynajmowane mieszkania) ale są to osoby w szczęśliwych dojrzałych związkach małżeńskich, mogące być tylko wzorem dla innych. Znam też małżeństwa zawierane w okolicach 30 roku życia: osoby z pracą,wykształceniem, ale żerujące nadal na rodzicach (mieszkanie u nich, rachunki przez rodziców płacone i wychowywanie wnuków). Więc nie uogólniajmy.

[syriana]

ja też znam wiele małżeństw w różnych przedziałach wiekowych i różnie się mających

jednak rozpatrujemy tu konkretny przykład bardzo młodych ludzi, którzy ilustrują
powszechny nie tylko stereotyp, ale i fakt statystyczny - związek zalegalizowano
z powodu ciąży, jego funkcjonowanie opiera się na finansowej pomocy rodziców,
ojciec-głowa rodziny najchętniej poza domem przebywa zajmując się swoimi
zabawkami a dziewczyna wciśnięta w rolę żony i matki gubi się w tym wszystkim

btw - to, że istnieją chwalebne wyjątki od reguły, nie przeczy istnieniu
większości, która w taki czy inny sposób egzystuje

[aloha57]

Aha jeszcze jedno, dziecko oczywiście jest z wpadki nie mówię że marzyliśmy o
dziecku w tak młodym wieku, ślub wzięliśmy bo się kochamy i chcemy być razem,
miało być innaczej tak wyszło ale wcale nie żałujemy Pozdrawiam

Aloha! To była wkońcu była wpadka czy nie?!

[eilian]

godz. 14:41
aloha57 napisała:

> A jeśli chodzi o małżeństwo z wpadki
> to mnie to nie dotyczy gdyż zaszłam w ciążę parę miesięcy PO ślubie.

godz. 14.43
aloha57 napisała:

> Aha jeszcze jedno, dziecko oczywiście jest z wpadki nie mówię że marzyliśmy o
> dziecku w tak młodym wieku, ślub wzięliśmy bo się kochamy i chcemy być razem,
> miało być innaczej tak wyszło ale wcale nie żałujemy

Może się zdecyduj w końcu...

Eilian

[aloha57]

proste i logiczne, pobraliśmy się, a parę miesięcy po ślubie wyszła nam
niespodzianka , chodzi mi o to iż nie zawarliśmy związku małżeńskiego z powodu
ciąży ale dlatego że chcieliśmy

Syriana

[aloha57]

nie wiem czy ty masz jakiś kompleks czy co, nie mam pojęcia ile masz lat ale
wydaje mi się że się niepotrzebnie czepiasz. Wyszło u mnie jak wyszło i żyje się
dalej, w kalawerce się nie ciśniemy, przed ciążą i tak studiowałam zaocznie a
nie dziennie a to że liczymy każdą złotówkę to jest najmniejszy problem. Jak
widzisz na samym tym forum wystarczy znaleźć dużo przykładów gdzie ludzie nie
muszą się liczyć z pieniędzmi a mają stos innych problemów: a to mąż nie
udostępnia konta, a to mąż zdradza, nie zajmuje się dzieckiem, słucha się mamusi
czy tatusia itd i to mają być dorośli ludzie którzy sobie latami pracowali na
swój obecny status społeczny???? To ja wolę liczyć każdą złotówkę i żyć sobie w
zgodnej kochającej się rodzince

[shemsi1]

Syriana, ze zapytam, a ile TY masz lat???
z twoich postów nie bije DOJRZAŁOSC a całkowity brak KULTURY...
nic tylko wspołczuc...

a z wypowiedzi oli, nie powiem zeby to była jakas niedojrzała osoba.
Bardziej niedojrzała jestes TY z tego co widze.
Jak ci zal, to załoz sobie swój watek.

[syriana]

rech rech

proszę o definicję dojrzałości i kultury, więc
caps lockiem koniecznie

[ola-87]

nei wiem czy to bylo do mnie ale ja nie ciebie sie czepiam tylko
moje komentarze sa do kogos innego, niewazne to jakies
nieporozumienie hcyba pozdrawiam Cie serdecznie i zyczed
powodzenia, PS do wszystkich mlodych mam trzymam za was kciuki,
pamietajcie mlody nie znaczy niedojrzaly.

[syriana]

czepiam się, mam kompleksy i na pewno Ci zazdroszczę, dodaj jeszcze

a cóż mnie Twoje życie czy autorki tego wątku obchodzi, żebym się czepiać i
osobiście je traktować musiała?
to Wasze problemy, Wy tak pokierowałyście swoim życiem, że omijają Was
przywileje i fajne rzeczy, które w Waszym wieku rówieśnicy zaliczają

dziecko w każdym wieku ogranicza, w wieku lat dwudziestu gdy niektóre drzwi
dopiero się otwierają, te ograniczenia bardziej doskwierają

i nie pisz mi tu pierdu pierdu, że dyskotek nigdy nie lubiłaś, zawsze byłaś
uporządkowaną i niezwykle dojrzałą osobą
bo dwudziestolatki nie tylko na zabawie mogą czas spędzać

> To ja wolę liczyć każdą złotówkę i żyć sobie w
> zgodnej kochającej się rodzince

no tak, bo wczesne założenie "zgodnej rodzinki" to gwarancja na szczęśliwe i
bezproblemowe życie już do końca

skoro teraz dobrze sobie radzicie i umieliście się odnaleźć w nowej sytuacji, to
nie znaczy, że za parę lat Twoje problemy nie będą łudząco podobne do tych, o
których na forum czytasz

ale tak wiem - najważniejsze że się kochacie i bez dzidzi już własnego życia
sobie nie wyobrażacie

[aloha57]

Zejdź ze mnie babo!!! To moje życie i Ty nie bedziesz mnie na podstawie kilku
zdań osądzać. Na dyskoteki chodziłam bo to uwielbiałam i do dziś zdarza mi się
pójść z mężem jeśli mama zostaje z dzieckiem, byłam osobą roztrzepaną i
towarzyską, ale jakoś nie płaczę że teraz siedzę w domu z dzieckiem. Co mnie
omija jeśli chodzi o moich rówieśników??? Jestem młoda dziecko odchowam wybawić
się zdążę i nieprawdą jest, że mnie wiele omija bo wszystko przede mną. Może ty
masz jakiś kompleks ograniczenia przez dziecko??? I nie mówię iż będziemy z
mężem zawsze zgodni i szczęśliwi, bo różnie w życiu bywa, ale to nie powód do
skreślania mnie (nas) tylko z powodu tego że pobraliśmy się mając lat 19.

[syriana]

hmm..
widzę, że masz niezwykle twórcze podejście do sztuki hermeneutyki i dostrzegasz
w moim poście to, czego tam nie ma

ale ok
każdy widzi to co chce zobaczyć

aloha

[mrowkojad2]

Prawda jest taka, że każdy broni sposobu na życie, który się świadomie
zdecydował, więc normalne, że i ty, i autorka wątku piszecie, że jesteście
zadowolone z posiadania dziecka, bo niby co macie powiedzieć, skoro ono już
jest. Problem w tym, że przekonanie o tej jak piszesz "dojrzałości" może być
złudne, bo nie masz jeszcze wielu doświadczeń, które do pisania o byciu
dojrzałym predestynują. To , że masz męża i dziecko, nie czyni cię dojrzałą i
doświadczoną.
Do autorki wątku: mam wrażenie, że twój mąż po prostu nie do końca dojrzał do
roli, w jakiej si.ę znalazł, samochód, niemożność oderwania się od mamusinej
spódnicy, no cóż. Myślę, że nie ma co winić teściowej, ona pewnie też nie do
końca jeszcze odnalazła się w swojej roli. Spróbuj z mężem porozmawiać o
swoich obawach, ale nie możesz oczekiwać, żeby teściowie dawali wam pieniądze
czy jakoś pomagali, bo w sumie to dobra wola twoich rodziców, że wam pomagają, a
dorośli ludzie sami się powinni utrzymywać

Mrówkojad

[aloha57]

Ja oczywiście nie twierdzę że jestem 100% dojrzałą osobą i wszystkie rozumy
pozjadałam. Tak mi się życie potoczyło, przyjęłam to do wiadomości i cieszę się
z takiego obrotu spraw, musiałam szybko dojrzeć do bycia matką i wciąż się tego
uczę. Mi tylko chodzi o niegeneralizowanie, nie lubię gdy ktoś ocenia po
pozorach. Dla większości osób "dorosłych" młody człowiek to istota głupia i nie
mająca kompletnego pojęcia o życiu co nie zawsze pokrywa się z rzeczywistością.
Po prostu jak każdy wymagam odrobiny szacunku a nie stwierdzenia że jestem
dzieckiem i bawię się w dom. Pozdrawiam

wypraszam sobie

[baenshee]

mam 20 lat . planowane dziecko.starałam się o nie 3 miesiące. młoda ma teraz 8
miesięcy. mam jej czasami dość. ma charakterek po mamusi,czyli trudny a teraz
mi łaskawie wyjaśnijcie: dlaczego tak generalizujecie?? młoda matka = zła
matka??patologia?? nienormalna ?? na bank się puszczała i wpadła??
brawo.pogratulować dojrzałości. owszem, jest wiele młodych matek ,które wpadły.
no i co ?? i najlepiej je powystrzelać, bo sa okropne,złe i Bóg jeden raczy
wiedzieć co jeszcze ?? jestem bardzo ciekawa, co zrobicie , jeżeli wasze dzieci
przyjdą do was w wieku lat nastu lub świeżo po 20 i oznajmią wam ,że jesteście
babciami. a wasze matki?? ile miały lat jak was urodziły ?? też będziecie je
szufladkować ?? gratulacje.

[syriana]

> młoda matka = zła
> matka??patologia?? nienormalna ?? na bank się puszczała i wpadła??
> brawo.pogratulować dojrzałości. owszem, jest wiele młodych
> matek,które wpadły.
> no i co ?? i najlepiej je powystrzelać, bo sa okropne,złe i Bóg jeden
> raczy wiedzieć co jeszcze ??

pogratulować umiejętności czytania ze zrozumieniem

[ally]

uderz w stół, nożyce się odezwą...

[ally]

> mam 20 lat . planowane dziecko.starałam się o nie 3 miesiące. młoda ma teraz 8
> miesięcy. mam jej czasami dość. ma charakterek po mamusi,czyli trudny a teraz
> mi łaskawie wyjaśnijcie: dlaczego tak generalizujecie?? młoda matka = zła
> matka??patologia?? nienormalna ??

często, choć nie zawsze, niedojrzała. przykładem jest autorka wątku.
każdy ma prawo żyć jak chce, ale rodzenie dziecka w bardzo młodym wieku BYWA
błędem. czy mamy udawać, że tak nie jest, żeby Tobie nie było przykro?

[ulka13]

Błędem BYWA rodzenie dzieci przez matki zupełnie na to nie gotowe, i
wcale nie jest to kwestia wieku.

[mariolka55]

Młodzi ludzie niekoniecznie musza byc niedojrzali,ja osobiscie znam
duzo par po 30-stce wyjatkowo niedojrzałych i przeciwnie młodych-
odpowiedzialnych.
Sama kiedys tak myslałam ..dziecko?.. jeszcze jestesmy nie
ustawieni,jeszcze praca nie ta,jeszcze warunki nie te i ciagle było
jakies ale...i dobrze ze w koncu dostałam dzikiego instynktu i
wszystko przestało sie liczyc,bo bym sie na dzieci nie zdecydowała
do 40-stki
a teraz chciałabym jeszcze jedno dziecko i musze sie "spieszyc" bo
zegar biologiczny tyka

[ally]

dojrzałość nie jest kwestią wieku? ależ oczywiście, że jest.

istnieją wyjątki, ale chyba nie jest ich aż tak wiele. tzw. mądrość życiowa nie
spływa na nas sama z siebie - do tego trzeba jakichś doświadczeń.

natomiast głupim lub mądrym można być niezależnie od wieku

[kali_pso]

Masz dwa problemy: relacje z mężem i relacje z teściami.
Zachowanie męża nie dziwi- niedojrzały szczeniak, uzależniony
psychicznie od mamusi płodzi dziecko, mieszka z teściami, opłaty za
rachunki go nie dotyczą, ma darmową praczkę, kucharkę i kochankę w
jednym- żyć nie umieraćP
Zmęczony wraca po pracy i z czym sie spotyka? Z brakiem zrozumienia
dla własnej osobyP
Otóż albo zaakceptujesz rolę, którą Ci narzucił, albo wyklaruj mu
jasno, że dziecka nie zrobiłas sobie sama i jego obowiązkiem, jeżeli
nie może robic tego z potrzeby serca( może po prostu zbyt mało czasu
miał na wczucie sie w rolę ojca), jest opieka nad dzieckiem w
wolnych chwilach. Może należy mu pomóc? Może nie czuje sie pewnie w
roli ojca? Nie umie, boi się.....
Teściowie to inna sprawa- jeśli jest jak piszesz, to wyświadczają
Wam niedzwiedzią przysługę- pod pretekstem troski o dobro synka,
rozbijaja Wasz związek. Cóż.....mleko się wylało, dziecko jest na
świecie i trzeba ponieść konsekwencje własnych czynów, to dotyczy
również Twojego męża- został ojcem i ma z tego tytułu pewne
obowiązki. To nie może byc tak, że urodzenie dziecka ogranicza tylko
matkę, a tatuś-chłopczyk nadal zachowuje sie jak w kawalerskim
stanie. Chwała Ci za to, że nie przerwałaś studiów, dobrze, że masz
wspierających Cie rodziców..na pomoc od teściów przestałabym liczyć,
natomiast wymagałabym tylko, aby nie ingerowali w Wasze
zycie....jeśli kochasz męża, spróbuj powalczyć o Was, ale
rzeczywistość uczy, że może byc ciężko

a moze byscie atworzyli rodzine

[deela]

a nie bawili sie w dom? idzcie na swoje utrzymanie, pani do roboty dziecko do
zlobka meza zagnoinc do wspolprowadzenia domu
bo na razie to nie wyglada mi na to zebyscie chociaz probnowali stworzyc
samodzielna "komorke spoleczna"
ty stlamszona przez niedojrzalegomezusia ktory jeszcze spod spodnicy mamusi nie
wychynal, ty lekko histeryzujaca
oboje czesciowo na lasce twoich rodzicow,
to chyba niepowazne podejscie do sprawy
jak nie bedziecie probowac sami sie zajac SWOJA rodzina
bez rodzicow bez ttesciowej to nigdy sie nie dogadacie
a jak ci tak zle z mezem to sie rozwiedz, po co sie meczysz?????
miej swoja godnosc jesli rozsadku nie masz

[mbwj88]

o rodzinę trzeba walczyć
nikt nie powiedział że cały czas będzie łatwo
a może twój mąż ma zalety?

[gimel4]

Ola, z mężem pogadaj, powalcz o małżeństwo. Skoro mówisz, że go kochasz, to po
prostu musisz skutecznie wtłoczyć mu do głowy, że nie można być ojcem przez pół
godziny dziennie i nie można być mężem i synusiem mamusi jednocześnie. Pierwsze
lata małżeństwa, to właśnie taka walka - w której decyduje się, jak będzie
wyglądać wasza przyszłość i czy będzie...

W kilku poprzednich wątkach pojawiła się opinia, że niewiele robisz, jesteś
wygodna itp. Otóż praca w domu, opieka nad małym dzieckiem i studia jednocześnie
SĄ ciężką i odpowiedzialną pracą, i nie umniejsza jej fakt, że masz pomoc rodziców.

A teraz kilka słów nt. małżeństw młodych ludzi. Wyszłam za mąż w wieku 19 lat.
Teraz mam 37 i tego samego męża. Radzimy sobie - raz lepiej, raz gorzej, jak to
w życiu. Aha, pierwsze dziecko urodziłam w rok po slubie.
Syriana, nie wiem, jakie intencje przyświecały ci, gdy pisałaś swoje wypowiedzi,
ale jednak - czy tego chcesz, czy nie - czuć od nich dezaprobatą wobec ludzi,
którzy młodo zawierają małżeństwa. Jesteś zresztą typowym przykładem, ponieważ -
i tu posłużę się krytykowaną tu generalizacją - większość ludzi prezentuje takie
właśnie opinie: młody i niedojrzały, dzieci mają dzieci, takie małżeństwa się
rozpadają, szkoda przywilejów młodości itp.
Cóż, dojrzałość często wcale nie jest związana z wiekiem, tzw. dzieci potrafią
być rewelacyjnymi rodzicami, takie małżeństwa potrafią przetrwać więcej niż
inne, a co do przywilejów młodości - nie czuję, żebym jakiekolwiek straciła.
Piszesz cynicznie, żeby nie ściemniać, że ktoś nie lubi dyskotek. To akurat
guzik ma wspólnego ze sprawą. Bo podejmując każdy życiowy wybór z czegoś tam się
rezygnuje. Wybierasz rodzinę - rezygnujesz z części rozrywek czy wielkiej
kariery, wybierając karierę często rezygnujesz z rodziny. Choć przecież wszyscy
wiemy, że wcale nie musi tak być, bo życie jest sztuką kompromisu - tym bardziej
nie widzę powodu, dla którego ktokolwiek miałby osądzać, jaki wiek jest lepszy
do zawierania małżeństw i czyje wybory są lepsze lub gorsze.

[syriana]

> Syriana, nie wiem, jakie intencje przyświecały ci, gdy pisałaśswoje
> wypowiedzi, ale jednak - czy tego chcesz, czy nie - czuć od nich
> dezaprobatą wobec ludzi,którzy młodo zawierają małżeństwa. Jesteś
> zresztą typowym przykładem, ponieważ - i tu posłużę się krytykowaną
> tu generalizacją - większość ludzi prezentuje takie
> właśnie opinie: młody i niedojrzały, dzieci mają dzieci, takie
> małżeństwa się rozpadają, szkoda przywilejów młodości itp.

odniosłam się tylko do przykładu autorki wątku, który potwierdza wszystkie
generalizacje i uproszczenia, którymi ludzie posługują się myśląc o nastoletnich
małżeństwach

każdy związek, który funkcjonuje dzięki rodzicom, którzy finansują młodą
rodzinę, jest dla mnie zabawą w dom

bez względu na to w jakim wieku są małżonkowie

nie twierdzę (i myślę, że jasno dałam temu wyraz), że dziecko w młodym wieku i
małżeństwo w okolicach dwudziestki to stygmat na następne lata

twierdzę tylko (i wybacz, ale taka jest prawda potwierdzona statystykami), że
małżeństwa zawierane z powodu ciąży we wczesnym wieku, mają większe szanse
rozpadu niż te, w których ludzie decydujący się na ślub są starsi, mają
ustabilizowaną sytuację finansową i przede wszystkim jakieś doświadczenia
życiowe wykraczające poza standardowe przeżycia licealisty

> Choć przecież wszyscy wiemy, że wcale nie musi tak być, bo życie
> jest sztuką kompromisu - tym bardziej nie widzę powodu, dla którego >
ktokolwiek miałby osądzać, jaki wiek jest lepszy do zawierania
> małżeństw i czyje wybory są lepsze lub gorsze.

ależ oczywiście, że są podstawy i powody do osądzania jaki wiek jest lepszy na
małżeństwo!
choćby tylko pamięć o własnych doświadczeniach z tego okresu, świadomość tego
jakie alternatywy dzisiaj stoją przed dwudziestolatkami, jakie inne możliwości
bycia razem (niekoniecznie po ślubie)

każdy z nas ma zdanie w tym temacie i udawanie, że zawsze jest to opinia
pozytywna, jest zakłamaniem

mogę sobie mieć zdanie i w tej i w każdej innej sprawie
dawać temu wyraz na forum i polemizować z innymi opiniami

[gimel4]

Ależ ja wcale nie dyskutuję z Twoim prawem do wyrażania swojej opinii! Ja mam po
prostu odmienne zdanie, poparte doświadczeniem moim i nie tylko. I podobnie jak
Ty wyrażam je na publicznym forum, z tą tylko różnicą, że nie potępiam w żaden
sposób autorki wątku.

Piszesz:
> ależ oczywiście, że są podstawy i powody do osądzania jaki wiek jest lepszy na
> małżeństwo!
> choćby tylko pamięć o własnych doświadczeniach z tego okresu, świadomość tego
> jakie alternatywy dzisiaj stoją przed dwudziestolatkami, jakie inne możliwości
> bycia razem (niekoniecznie po ślubie)

W tej wypowiedzi dostrzegam pewną niekonsekwencję. Pamięć o własnych
doświadczeniach tego okresu nie powinna i nie może rzutować na ocenę
współczesnych dwudziestolatków, bo - jak słusznie zauważyłaś - dziś przed nimi
inne alternatywy, ale też za nimi inne doświadczenia. Sposób, w jaki korzystają
ze współczesnych możliwości rozwoju, czasem też traumatyczne historie zaundowane
przez dorosłych - tzw. odpowiedzialnych i dojrzałych, wszystko to sprawia, że
wielu staje sie w młodym wieku na tyle świadomymi, żeby odpowiedzialnie podjąć
decyzję co do swojego związku. Obojętnie, czy jest to związek zalegalizwoany,
czy nie.

a jeśli autorka wątku potwierdza jakieś generalizacje i uproszczenia,to jedynie
te,że po prostu przechodzi przez trudności, jakie każdy związek musi przejść. I
nie zależy to bynajmniej od wieku partnerów - o tym znajdziesz informacje w
każdym podręczniku psychologii.

Dla mnie pomoc rodziców, czy to materialna, czy każda inna, jest sprawą
naturalną i nie deprecjonuje małżeństwa (związku) . Po to właśnie się ma
rodziców, bliskich, przyjaciół, aby pomagali, gdy tego potrzeba. Co więcej,
większość młodych stażem - nie wiekiem - małżeństw w polskich realiach jest
skazana na na materialną pomoc rodziców - o czym też mówią statystyki. Czy zatem
codzienne zmaganie o swoje szczęście większości polskich młodych rodzin też
nazwiesz zabawą w dom?

A tak poza tym, to podobnie jak autorka którejś z wcześniejszych wypowiedzi, też
jestem ciekawa Twojego wieku. Czy to duża niedyskrecja ponowić to pytanie?

[syriana]

> I podobnie jak
> Ty wyrażam je na publicznym forum, z tą tylko różnicą, że nie
> potępiam w żaden
> sposób autorki wątku.

potępiam?
nie, wyrażam po prostu krytyczne zdanie

czy "potępieniem" nazwałabyś opinię: "Roman Giertych był beznadziejnym ministrem
edukacji"?

> W tej wypowiedzi dostrzegam pewną niekonsekwencję. Pamięć o
> własnych doświadczeniach tego okresu nie powinna i nie może
> rzutować na ocenę
> współczesnych dwudziestolatków, bo - jak słusznie zauważyłaś - dziś > przed nimi
> inne alternatywy, ale też za nimi inne doświadczenia.

a jeśli powiem, że moja pamięć o doświadczeniach należnych dwudziestolatkom jest
całkiem świeża jeszcze, to wtedy ocena ich wyborów stanie się w Twoich oczach
bardziej uprawomocniona?

> Sposób, w jaki korzystają
> ze współczesnych możliwości rozwoju, czasem też traumatyczne
> historie zaundowane przez dorosłych - tzw. odpowiedzialnych i
> dojrzałych, wszystko to sprawia, że
> wielu staje sie w młodym wieku na tyle świadomymi, żeby
> odpowiedzialnie podjąć decyzję co do swojego związku.

myślę, że nie masz racji
wielu socjologów wskazuje na to, że pomimo pozornych atrybutów dorosłości i
łatwości doświadczania pewnych rzeczy, dzisiejsze dwudziestolatki wcale większą
niż ich rówieśnicy z poprzednich pokoleń, dojrzałością się nie charakteryzują

a te traumatyczne doświadczenia fundowane przez dorosłych, o których piszesz
(przemoc domowa?, patologie w rodzinie?) owszem, doświadczają ich jak niewielu
dorosłych, ale chyba niekoniecznie w takim kierunku by przed ołtarzem stawać od razu

> a jeśli autorka wątku potwierdza jakieś generalizacje i
> uproszczenia,to jedynie
> te,że po prostu przechodzi przez trudności, jakie każdy związek
> musi przejść. I nie zależy to bynajmniej od wieku partnerów - o tym >
znajdziesz informacje w każdym podręczniku psychologii.

podręcznika do psychologii chyba czytać nie trzeba by wiedzieć, że na inne
trudności natrafia para dojrzałych, samodzielnie egzystujących ludzi, a inne
młode małżeństwo w uzależnieniu od jednych i drugich rodziców żyjące

> Dla mnie pomoc rodziców, czy to materialna, czy każda inna, jest
> sprawą naturalną i nie deprecjonuje małżeństwa (związku) .

dla mnie deprecjonuje w przypadku, gdy ta pomoc ma charakter stały, oczywisty i
wynika z niesamodzielności finansowej w tak podstawowych sprawach jak codzienne
utrzymanie

> Czy zatem codzienne zmaganie o swoje szczęście większości polskich > młodych
rodzin też nazwiesz zabawą w dom?

hehe
to "zmaganie się o swoje szczęcie" każdego chyba dotyczy, czyż nie..?

powtórzę po raz kolejny - tak, uważam że wielu ludzi traktuje ślub jako sposób
na podniesienie swojego społecznego statusu
nie mają planu na potem, nie są samodzielni finansowo i dlatego tak łatwo ich
rodzicom mieszać się do związku, niepozwalając niejednokrotnie młodym rozwinąć
skrzydeł

> A tak poza tym, to podobnie jak autorka którejś z wcześniejszych
> wypowiedzi, też jestem ciekawa Twojego wieku. Czy to duża
> niedyskrecja ponowić to pytanie?

mam 27 lat jeśli to informacja konieczna jest Ci do ocenienia moich wypowiedzi i
polemizowania ze mną
(dając pewnie do ręki kolejny argument, jeszcze nie wiem jaki)

[gimel4]

Potępiasz, taki wydźwięk mają twoje posty. Ale z Giertychem punkt dla Ciebie,
nie mogę się z Tobą nie zgodzić w tej potępiającej (bardziej
niż krytycznej) opinii)

"a jeśli powiem, że moja pamięć o doświadczeniach należnych dwudziestolatkom jes
> t
> całkiem świeża jeszcze, to wtedy ocena ich wyborów stanie się w Twoich oczach
> bardziej uprawomocniona?" - Twojej oceny w moich oczach nic bardziej ani mniej
nie uprawomocnia, wiek nie ma tu nic do rzeczy (jak widzisz, nie wyciągnę też
żadnego wniosku z tego, że masz tyle lat ile masz). Po prostu nie podoba mi się
jednoznacznie negatywna ocena wyborów innych ludzi, osądzanie na podstawie
jednego, troche chaotycznego posta. Taka postawa też trąci brakiem dojrzałości.

Moim zdaniem każdy ma prawo do własnych przekonań i wyborów. Jeśli młody
człowiek jest przekonany o tym, że chce stanać przed ołtarzem - to nie widzę
powodu, dla którego jego decyzja miałaby być gorsza od 25 - 30 latka. Podajesz
skrajny przykład całkowitej zależności finansowej od obojga rodziców - i jest to
z Twej strony manipulacja, bo autorka wątku wcale nie jest takim przypadkiem.

"podręcznika do psychologii chyba czytać nie trzeba by wiedzieć, że na inne
> trudności natrafia para dojrzałych, samodzielnie egzystujących ludzi, a inne
> młode małżeństwo w uzależnieniu od jednych i drugich rodziców żyjące" - otóż
trzeba, by wiedzieć, że kryzysy w związkach, w określonych jego momentach - np.
po urodzeniu się pierwszego dziecka pojawiają się niezależnie od tego, czy
małżonkowie są dojrzali i samodzielnie egzystujący, czy też młodzi i
korzystający z pomocy rodziców.

"powtórzę po raz kolejny - tak, uważam że wielu ludzi traktuje ślub jako sposób
> na podniesienie swojego społecznego statusu
> nie mają planu na potem, nie są samodzielni finansowo i dlatego tak łatwo ich
> rodzicom mieszać się do związku, niepozwalając niejednokrotnie młodym rozwinąć
> skrzydeł" - poza tym, że dzisiaj ślub przestał być jednym ze sposobów
podniesienia swojego społecznego statusu, zgadzam się z Tobą, tak bywa, jednak w
wątku autorki takie wnioski są chyba zbyt daleko idące, moim skromnym zdaniem.

pozdrawiam i znikam, dalsza dyskusja nie ma wielkiego sensu, chciałam tylko, by
dziewczyna z problemem wiedziała, że nie każdy myśli tak jak Ty.

[syriana]

> Po prostu nie podoba mi się
> jednoznacznie negatywna ocena wyborów innych ludzi, osądzanie na
> podstawie jednego, troche chaotycznego posta. Taka postawa teżtrąci
> brakiem dojrzałości.

to raczej specyfika forum
a prawo do jednoznacznie negatywnej oceny czegokolwiek, mamy po zapoznaniu się z
takim obrazem sytuacji jaki został nam dany

>Podajesz skrajny przykład całkowitej zależności finansowej od obojga > rodziców
- i jest to z Twej strony manipulacja, bo autorka wątku
> wcale nie jest takim przypadkiem.

doprawdy?
bo autorka zdaje się zaznaczyła wyraźnie, że mieszkają u jej rodziców, o
rachunki martwić się nie muszą i dlatego jej mąż na swoje hobby pieniądze może
wydawać

manipulacji nie widzę

> trzeba, by wiedzieć, że kryzysy w związkach, w określonych jego
> momentach - np. po urodzeniu się pierwszego dziecka pojawiają się
> niezależnie od tego, czy
> małżonkowie są dojrzali i samodzielnie egzystujący, czy też młodzi
> korzystający z pomocy rodziców.

no i tu nasz odbiór tej sytuacji się różni
bo dla mnie oczywistym jest, że położenie w jakim znajduje się autorka, niewiele
ma wspólnego z kryzysem po urodzeniu dziecka

[ally]

> A tak poza tym, to podobnie jak autorka którejś z wcześniejszych wypowiedzi, te
> ż
> jestem ciekawa Twojego wieku. Czy to duża niedyskrecja ponowić to pytanie?

czyżbyś oceniała ludzi na podstawie metryki? oj niekonsekwentna jesteś

[kalendarzowa_wiosna]

Olu, ale czego Ty tak naprawdę oczekujesz? Mam wrażenie, że sama nie
masz pomysłu czego tak naprawdę chcesz od życia. Spójrz na swój
tekst inicjujący wątek. 3/4 miejsca zajmuje opis relacji z
rodzicami, jednymi i drugimi a chciałaś chyba pisać o swoim życiu...
Sorry, wyszłaś za mąż, masz dziecko - ważna jest Twoja rodzina a nie
rodzice czy tesciowie.
Ja myślę tak: jesteś młoda, jeszcze nie tak dawno Twoje życie to
były kolezanki, randki, imprezy. Miałaś piękne marzenia odnośnie
przyszłości, później ślub, dziecko i codzienność która najpewniej
mocno Cię rozczarowała... Niestety nie zawsze jest różowo. I tak
nie jest najgorzej bo macie duże wsparcie od rodziców.

Postaraj się dostrzec dobre i radosne strony Waszego życia, nawiąż
relacje z mężem i postaraj się go trochę zrozumieć. Jemu też nie
jest lekko. Ty jesteś u siebie a on musi mieszkać u obcych ludzi.
Opieki nad dzieckiem zwyczajnie trzeba go nauczyć Podejrzewam, że
to ładowanie pieniędzy w samochód to dla niego pewnego rodzaju
terapia poprawiająca samopoczucie Stał sie dorosły, zarabia, a
tak naprawdę nie ma nic własnego, tylko ten samochód. Jak go
wybajerzy przynajmniej kumple będą zazdrościć Odpuść już
dotychczasowe wydatki ale usiądźcie i porozmawiajcie jak to będzie w
przyszłości. Może wspólne mieszkanie z rodzicami nie było dobrym
pomysłem?