niepracujace mamy-post poniej----pytanie???

[kas2]

[lola211]

Ja nie pracowalam przez 3 pierwsze lata zycia dziecka.Uwazam to za
sytuacje najlepsza z mozliwych.Nigdy o kase sie nie prosilam, bo
kasa lezala w domu i bralam ile chcialam.
Od paru lat pracuje i to rowniez uwazam za najlepsze rozwiazanie, bo
co bym miala robic w domu? Kisic sie?

[asinek68]

Mój mąż sam codziennie mi wciska kasę i codziennie mnie informuje na
ile mogę zaszaleć dziś kartą. Nie uważam, że będąc z dzieckiem się
nie rozwijam. Rozwijam się po prostu inaczej, w innej dziedzinie
A Ty autorko nie masz co robić i piszesz takie podpuchy.

[kas2]

a przewidziałaś ze kasa się skończy, maż straci płynnośc
itp...zresztą nieważne
Jeśłi to uwazasz za podpuche to czemy odpowiadasz???
Ja sama jakiś krótki czas po urodzeniu dziecka siedziałam w domu, i
nie wyobrazam sobie aby to mogła trwać 3 lub 6 lat

[mma_ramotswe]

asinek68 napisała:

> Mój mąż sam codziennie mi wciska kasę i codziennie mnie informuje
na
> ile mogę zaszaleć dziś kartą.

"Wciska kasę", ale delikatny styl

[loya2005]

U mnie pozostanie z dzieckiem było jedynym najlepszym wyjściem.(co
nie znaczy, że czasami mam już dosyć A budżet był i jest wspólny.
I nikt nikogo nie pyta o zgodę czy może sobie coś kupić, tylko czy w
tej chwili są na to pieniądze.
A i na "czarną godzinę" też jest wydzielone.

[e_r_i_n]

Ja a propos tamtego wątku chciałam zadać (zupełnie bez podtekstów, z
ciekawości zwykłej) pytanie: czy w jakiś sposób zabezpieczacie się
na ewentualność rozstania z mężem/utraty przez niego pracy/choroby
uniemożliwiającej mu pracę?
Jako bardzo praktycznie myśląca osoba oczywiscie wiem, ze milosc az
po grob itd, ale przypadki chodza po ludziach - nie piszcie wiec, ze
na pewno nigdy nic zlego Wam sie nie przydarzy .

[lutowa.2007]

nie jestem gola i wesola. mamy sporo oszczednosci, a ja w zanadrzu
mieszkanie po babci.

[asinek68]

kas2 napisała:

> a przewidziałaś ze kasa się skończy, maż straci płynnośc
> itp...zresztą nieważne

Słuchaj w zyciu wszystko sie może zdażyć. My wybraliśmy opcję
najlepszą naszym zdaniem i tyle. Jakby człowiek wiedział, że sie
przewróci to by się położył.

Jeśłi to uwazasz za podpuche to czemy odpowiadasz???

Bo mam wolną chwilę przed spacerem

> Ja sama jakiś krótki czas po urodzeniu dziecka siedziałam w domu,
i nie wyobrazam sobie aby to mogła trwać 3 lub 6 lat

Każdy ma inne priorytety. Ja nie wyobrażam sobie wielu innych
rzeczy, które dla kogos są normalne.

[mamarazydwa1]

Gdybym tak chciała myśleć to z domu bym nie wychodziła z obawy przed tym, że
mnie samochód przejedzie....
Nie zabezpieczamy się. Żyjemy można powiedzieć "chwilą".
Praca jest - jak nie tu to za granicą.
Każdemu może się przydarzyć coś złego.

[e_r_i_n]

mamarazydwa1 napisała:

> Gdybym tak chciała myśleć to z domu bym nie wychodziła z obawy
> przed tym, że mnie samochód przejedzie....
> Nie zabezpieczamy się. Żyjemy można powiedzieć "chwilą".

A potem pojawiaja sie posty 'zle mi z mezem, ale nie odejde, bo nie
mam za co zyc', ewentualnie 'rozwodze sie, skad i jaki zasilek, bo
alimenty na dziecko to jedyne pieniadze'.

[mamarazydwa1]

Nie będę wiecznie siedzieć w domu. Wrócę do pracy albo znajdę sobie nową. A póki
co od 8 lat jest nam z mężem bardzo dobrze. I mamy nadzieję kiedyś obchodzić 60
lecie ślubu jak jego dziadkowie
Gdybym chciała tak myśleć jak Ty (pesymistycznie) to ani bym za mąż nie wyszła,
ani dzieci nie urodziła, tylko harowała od świtu do nocy i odkładała na czarną
godzinę...

[e_r_i_n]

mamarazydwa1 napisała:

> Gdybym chciała tak myśleć jak Ty (pesymistycznie)

Ja jestem zdecydowanie optymistka, co nie nie wyklucza bycia tez
realistka. I mam swiadomosc, ze roznie sie w zyciu moze podziac, a
nic nie daje mi takiego spokoju ducha (i mozliwosci optymistycznego
patrzenia na zycie), jak swiadomosc, ze o ile bede zdrowa, to sama
dam sobie rade.

[mamarazydwa1]

Ja również dam sobie radę

[mapi9]

a co za różnica czy pracuje tylko mąż czy oboje.Ważne że im na życie
wystarcza.Moi znajomi,małżeństwo w tym samym czasie stracili pracę i
co.Jakby każdy miał się zadręczać myślą co byłoby gdyby to by z domu
nie wychodzili."Nie zajdę w ciążę bo dziecko może się urodzić
chore,bo mogę nie przeżyć porodu,bo może kiedyś stracę
pracę".Zresztą pytanie było ile mam siedzi obecnie w domu bez
pracy,a nie że nigdy w życiu nie będą pracować.

[jkk74]

Na razie, może nie jest to wiele, ale mieszkanie w którym mieszkamy jest li
tylko i wyłącznie moją własnością. I jeśli zmienimy (mamy taki plan... kiedyś)
na większe to też będzie tylko na mnie.
Jest to może nie najlepsze, ale jednak zabezpieczenie na w razie czego...
Jak tylko sytuacja finansowa pozwoli będę sobie regularnie odkładać pieniądze
dla siebie.

jkk74

[kas2]

i tu cię dziewczyno popieram...
Nie ty jedna tak wybrałaś
Nie mogę patrzec jak niektórzy uważają ze wszystko jest puęnie i że
wspólne a potem pięknie wspólnie się kłocą o swoją połowę

[aluc]

mamy polisy "na krzyż" na wypadk śmierci albo niepełnosprawności
uniemożliwiającej wykonywanie pracy zawodowej, z polisy jestem w
stanie utrzymać się na dotychczasowym poziomie przez jakieś 5 lat,
bez konieczności podejmowania pracy
mam majątek, a konkretnie dokładnie połowę tego, co zostało przez
nas zgromadzone w czasie wspólnego, acz niesakramentalnego, pożycia -
nie "na gębę", ale na papierze
oraz namiary na bardzo dobrych adwokatów )
a oprócz tego mam całkiem porządne wykształcenie i całkiem porządne
doświadczenie zawodowe z czasów przeddzieciowych, coś tam co roku
sobie do cv dokładam, na chlebek i masełko, a nawet szyneczkę,
jestem w stanie zarobić

[e_r_i_n]

O Ciebie Aluc się nie martwie . Ale we wspomnianym wątku mnostwo
jest postów 'zyjemy skromnie, ale bycie z dzieckiem jest
najwazniejsze'. To takich osob bardziej dotyczy moje pytanie.

a to przepraszam :))

[aluc]

cholera, nikt się o mnie nie martwi

[e_r_i_n]

Az tak dobrze nie ma - ja sie martwie, ze zyjesz w wiecznym
grzechu .

Erin

[madziaaaa]

Co do miłości, to byłam pewna)
Natomiast, w momencie, gdyby mój mąż stracił pracę lub gdyby stało
się ciś złego, to po prostu przerwałabym wychowawczy i wróciła do
pracy.
Tak się zresztą stało. Na szczęscie akurat wtedy, gdy moja córka za
miesiąc miała iśc do p-la, a mnie urlop wychowawczy i tak się
niebawem kończył.
Byłam z córką 3 lata w domu i to były bardzo fajne lata dla mojej
rodziny. Nie było pędu, pospiechu. A teraz rano pedzimy do
przedszkola, potem do pracy, z pracy któreś z nas jedzie po dziecko
do dziadków, którzy je odbierają z p-la. Jakieś zakupy, obiad,
chwila na zabawę, pogaduszki i dzień już się kończy, bo Olka po
wieczorynce już spać idzie.
Zdecydowanie tęsknię za tamtym spokojem.

[e_r_i_n]

madziaaaa napisała:

> Natomiast, w momencie, gdyby mój mąż stracił pracę lub gdyby stało
> się ciś złego, to po prostu przerwałabym wychowawczy i wróciła do
> pracy.

No to skąd te akcje dotyczące mam w pracy, skoro wiekszosc jest
przekonana, ze praca tylko czeka, zeby ją podjąć?

[madziaaaa]

a nie wiem, czy to na pewno do mnie pytanie
Nim zaszłam w ciążę przepracowałam już kilka lat w jednej firmie.
Miałam staż, wykształcenie. Kiedy musiałam przerwać urlop
wychowawczy oczywiście nie obyło się bez małej porady w Inspekcji
Pracy(co by było, gdyby jednak pracodawca nie czekał na mnie z
otwartymi ramionami). Przyjęto mnie bez mrugnięcia okiem. Troszkę
się jednak zdziwiono, czemu tak usilnie zabiegałam o powrót do
pracy, gdy po 2 miesiącach złożyłam wymówienie(znalazłam inną,
ciekawszą i zdecydowanie bardziej rozwijającą pracę).
Moim zdaniem, jeśli rodzina może sobie na to pozwolić, to fajnie
jest, gdy dziecko może być z mamą w domu. Ale pzrede wszystkim mama
musi chcieć i lubić takie "domowe życie", ale musi też mieć co do
zaoferowania dziecku, a nie tylko spacerki i bajki na mini mini.

[lutowa.2007]

nie razi, jest ok.

[moofka]

babcia mojego meza nie przepracowala w swoim zyciu zawodowo ani
jednego dnia
ma ponad 85 lat swietnie wyglada i dobrze sie czuje
biednie bylo i roznie bo dzieci bylo piecioro
a ona twierdzi uparcie ze cale zycie byla szczesliwa
i ja jej zazdroszcze tej radosci zycia
bo człowiek goni za bog wie czym, a szczescie to niekoniecznie etat
albo dalekie podroze
i nie ma sie co wyzlosliwiac w kierunku tych co lubia inaczej

btw postawa loli mnie sie podoba
zawsze najlepsze i jedynie sluszne jest to, co akurat ona ma i
robi ))

[makurokurosek]

po pierwsze trudno porównywać tamte czasy, tak samo mogłabyś powiedzieć moja
babcia jak miała okres używała szmat i była zadowolona,to ja też będę.
Kobity w tamtych latach nie miały wyboru, jeżeli któraś zdobyła umiejętność
czytania i pisania to już była światłym człekiem.
"> babcia mojego meza nie przepracowala w swoim zyciu zawodowo ani
> jednego dnia"
Możliwe że tak , jednak większość kobiet bardzo ciężko pracowało, oprócz
obowiązków domowych, w przypadku gdy rodzina mieszkała na wsi kobieta pomagała
mężowi w pracach polowych. W przypadku gdy mieszkali w mieści dużo kobiet
zajmowało sie zarobkowo szyciem, praniem , sprzątaniem. Niewiele rodzin mogło
sobie pozwolić na model życia reprezentowany przez dziadków twojego męża,
większość kobiet pracowała za psie pieniądze, ale pracowała.

[lola211]

> btw postawa loli mnie sie podoba
> zawsze najlepsze i jedynie sluszne jest to, co akurat ona ma i
> robi ))

Alez oczywiscie- nic wbrew sobie, czego i Tobie zycze.

To sa rozwiazania najlepsze i najbardziej słuszne DLA MNIE
osobiscie, chyba niewlasciwie odebralas moj post.

[jkk74]

Wiesz mnie akurat nie kłuje, bo mąż oddaje mi całą kasę i ja nią dysponuję
Napewno gdybym musiała prosić o każde 5 zł na chleb byłoby mi źle. W takim
układzie jaki jest czuję się ok. Poza tym lubię być w domu. Bawi mnie to,
cieszy, że mogę sie zajmować rodziną. Owszem lubię fajnie wyglądać, staram się o
siebie dbać, chodzę w butach na obcasie i fajnych ciuchach, bez makupa czy z
nieumytymi włosami z domu nie wychodzę, mam swoje zdanie w wielu kwestiach
społecznych, gospodarczych czy politycznych (często inne niż mąż), ale charakter
mam typowej kury domowej i powrót do pracy zawodowej zupełnie mnie nie
interesuje (choć wiem że z wielu powodów powinnam).
Jestem jednocześnie pewna, że gdybym nie miała swobody finansowej poszłabym do
pracy.

[mamarazydwa1]

Nie jest mi z tym źle, że jestem na wychowawczym. Jak jeszcze nie mieliśmy
dzieci a byliśmy już małżeństwem to ja nas utrzymywałam 2 lata (mąż nie
pracował) i oboje studiowaliśmy na dodatek. Teraz mąż zarabia i też jest
dobrze Kasa zawsze była wspólna i nikt nigdy nikogo o nią nie prosił. Mamy
jedno konto, na które wpływa wypłata męża - a on na nie nawet nie zagląda...

[kas2]

no właśnie chodzi mi o fakt ze traktujecie ta kasę jak wspólna a to
kasa męza i wierze ze on wam daje nie rozlicza i jest ok... Ale nie
boicie się momentu ze zostaniecie same,,,,bez kasy męża albo mąz
straci pracę a wy po np 5 latach siedzenia w domu wypadniecie z rynku

[gryzelda71]

A ty masz scenariusz na wszelkie mozliwe wydarzenie?

gryzelda71

[kas2]

nie nie mam scenariuszna wszystko, ale jestem zabezpieczona lokalowo
finansowo i zawodowo, i czuję się niezależna

[gryzelda71]

Wiele kobiet jest tak samo jak ty zabezpieczona,mają swoje mieszkanie,oszczędności itp,i też czują sie niezależne.

[asinek68]

u nas nigdy nie było to moje a to Twoje. Kasa zawsze była wspólna.
Dziecko też jest wspólne.
Nie boję się, mój mąż ma głowę na karku, nie zginiemy.

[asinek68]

Ty chyba masz jakieś problemy, że tak Cię to męczy. Z tego co
pamiętam masz 2 dzieci. Nie boisz się czy mimo, że pracujesz dasz
sobie rade sama ?
A tak w ogóle to jakim Ty pracownikiem jesteś siedząc na forum ?

[kas2]

no widzisz daję radę... i zapewne gdybym została sama dawałabym ją
sobie świetnie Mimo posiadania 2 dzieci. I nie ma problemu jesli nie
chcesz nie odpowiadaj na post.
Jakim jestem pracownikiem----świetnym i doświadczonym w tym co robię

[asinek68]

No i super ! To żyj sobie jak chcesz i daj żyć innym !

[kubona]

nie zapominaj jednak o tym, ze w małżeństwie nie ma męża i moje.
wszystko jest wspólne niezaleznie od tego kto zarobił .
poczytaj kodeks rodzinny i opekuńczy

[mamarazydwa1]

Mąż ma taki zawód, że jakby stracił ta pracę to znalazłby inną albo założył
swoją działalność.
Wierzę, że damy sobie radę.

[joanna.gr]

Nie boję się.Potrzeba matką wynalazku,czy też - w tym konkretnym przypadku -
nowej strategii.Poszłam na wychowawczy, ale związałam się z z dwoma agencjami
tłumaczeń, robię sporo zleceń, zarabiam własne pieniądze, rozwijam się, zrobiłam
licencję, a prócz tego jestem obok mojego syna w najważniejszych dla niego
chwilach.Mąż zarabia dużo i nie musimy się zastanawiać nad każdym
groszem.Wiem,że etat na mnie czeka, szef 'trzyma' moje miejsce.
Być może nie zabrzmi to skromnie, co tam, ale jeśli ktoś był dobrym specjalistą
w swojej dziedzinie, bez problemu wróci do pracy.Tudzież, znajdzie jeszcze
lepszą.Fakt,że trzeba przez ten czas cokolwiek robić,żeby się nie cofać po prostu.
BTW - biorę pod uwagę,że różnie może być i nikt mi nie da gwarancji na
nierozerwalność małżeństwa.Mimo to, czuję się pewnie.

[dorotamakota1]

Coraz bardziej czuję, że zazdrośnica z ciebie mała))
My (niepracujące mamy) kaskę do ręki dostajemy nie tyrając przez miesiąc i mając
na wszystko czas...
Mogę spokojnie posprzątać, ugotować, uprać, uprasować, iść do koleżanki na kawę,
do fryzjera, kosmetyczki a mój mąż po przyjściu z pracy mówi: - "jak to miło
wrócić do czystego domu gdzie jedzonko pod nos wjeżdża. O Kochanie jak ty
ślicznie wyglądasz..."DD

[kas2]

dorotamakota1 napisała:

> Coraz bardziej czuję, że zazdrośnica z ciebie mała))
> My (niepracujące mamy) kaskę do ręki dostajemy nie tyrając przez
miesiąc i mają

--no fakt bardzo wygodnie
> c
> na wszystko czas...

kwestia czasu wolnegi to kwestia organizacji

> Mogę spokojnie posprzątać, ugotować, uprać, uprasować
oczywiście bardzo to rozwijające i ciekawe zajęcie dla niektórych

, iść do koleżanki na kawę
> ,
> do fryzjera, kosmetyczki a mój mąż po przyjściu z pracy mówi: -
"jak to miło
> wrócić do czystego domu gdzie jedzonko pod nos wjeżdża.

a tobie tez pod nos wjeżdza czy pełnisz rolę zadbanej służki??/

O Kochanie jak ty
> ślicznie wyglądasz..."DD

[gryzelda71]

kas2 napisała:
pełnisz rolę zadbanej służki??

A pracującym,jak ty to krasnoludki w domu robia?

[dorotamakota1]

Dla mnie akurat to nie problem bo ja bardzo lubię gotować i ogólnie zajmować się
domem

[jkk74]

Każda kobieta - niezależnie od tego czy pracuje zawodowo czy nie - lubi być
chwalona przez męża.
Co do reszty - dopóki sprawianie przyjemności mężowi, dbanie o niego i o dzieci
sprawi przyjemność MI, dopóki robię to bo CHCĘ, dopóty sprawa jest jasna. Zacznę
się martwić i szukać nowych rozwiązań dopiero wtedy, gdy "niańczenie" rodziny
zacznie mi ciążyć.
Na razie podsuwanie obiadu pod nos męża jest fajne i miło usłyszeć że jest mu
miło. Sobie sama podsuwam to na co akurat tego dnia mam ochotę.

[przeciwcialo]

Mam to samo. Po prawie 10 latach zapieprzania w szkodliwych
warunkach odpoczywam. Mam czas na wszystko. Uczę się języka, jadę w
listopadzie na konferencje naukowa- punkty edukacyjne zbieram i CV
rozszerzam.

[loola_kr]

Nie pracowałam tzn PRACOWAŁAM w domu (bo wychowanie dzieci to też
praca i do tego odpowiedzialna i ciężka) przez 6 lat, jak drugie
dziecko miało 8 miesięcy poszłam do pracy bo trafiła się super.
W domu byłam szczęsliwa, lubiłam być z dzwickiem, o kaskę nigdy nie
prosiłam, u nas nie ma moje-twoje: wszystko jest nasze.
Teraz pracuję, zarabiam sporo ale co z tego: nie jestem już
szczęśliwa, tęsknię do dzieci, nie potrafię sobie wmówić, że robię
coś dla siebie, bo myślę czego nie robię dla NICH. Duzo lepiej było
mi w domu pomimo, że mniej kaski było ale jakoś tak spokojnie, bez
nerwów...

[aluc]

proszę o definicję wyrażenia "rozwijać się"
najlepiej na przykładach

fakt bycia na utrzymaniu absolutnie mnie nie kłuje, wręcz
przeciwnie, jest to sytuacja bardzo dla mnie komfortowa

poza tym znacznie ważniejsze od obserwacji pierwszych kroków etc.
jest dla mnie to, że nie muszę pracować

[polla10]

odnoszac sie do autora wątku ja zadam pytanie w druga strone, po co
decydujesz sie na dziecko skoro nie chcesz go wychowac albo nie masz
na to czasu. Bo nie powiesz mi za kilka lat ze to Ty wychowałaś
dziecko, wychowała je opiekunka babcia(ktoś kto zajmował sie nim
3/4dnia albo i dłużej).

[moofka]

polla10 napisała:

> odnoszac sie do autora wątku ja zadam pytanie w druga strone, po
co
> decydujesz sie na dziecko skoro nie chcesz go wychowac albo nie
masz
> na to czasu. Bo nie powiesz mi za kilka lat ze to Ty wychowałaś
> dziecko, wychowała je opiekunka babcia(ktoś kto zajmował sie nim
> 3/4dnia albo i dłużej).

oczywiscie, bo pracujace matki NIE wychowuja swoich dzieci
to takie obce panie

[polla10]

> oczywiscie, bo pracujace matki NIE wychowuja swoich dzieci
> to takie obce panie

nie tepie pracujących matek ale autorki watku która widzi tylko
prace, a nie dobro dziecka. wiadomo ze dziecku najlepiej z matka jak
ktos jest zmuszony isc do pracy to na pewno nie jest jeszcze z tego
zadowolony, a autorka watku jest.
tak uwazam ze pracujace matki calymi dniami nie wychowuja swoich
dzieci!!!

[moofka]

> nie tepie pracujących matek ale autorki watku która widzi tylko
> prace, a nie dobro dziecka. wiadomo ze dziecku najlepiej z matka
jak
> ktos jest zmuszony isc do pracy to na pewno nie jest jeszcze z
tego
> zadowolony, a autorka watku jest.

no ja zasadniczo tez jestem

> tak uwazam ze pracujace matki calymi dniami nie wychowuja swoich
> dzieci!!!

co to znaczy calymi dniami?
czy 8 godzin dziennie to jest calymi dniami
czy to jeszcze taka gorna granica przy ktorej matka jeszcze jest
matka, a nie obca panią?

[polla10]

co to znaczy calymi dniami?
> czy 8 godzin dziennie to jest calymi dniami
> czy to jeszcze taka gorna granica przy ktorej matka jeszcze jest
> matka, a nie obca panią?

8h w pracy plus ewentualne nadgodzinki(dzieki ktorym zarabiasz ciut
wiecej niz dajesz opiekunce) i dojazd czasem godzinny czasem
dwugodzinny. Razem 10h uwazasz ze to nie 3/4dnia, skłonna jestem
powiedziec ze dla dziecka to nawet cały dzien.
Matka zawsze bedzie matka a nie obca osoba (porównanie nie na
poziomie).

[e_r_i_n]

polla10 napisała:

> 8h w pracy plus ewentualne nadgodzinki(dzieki ktorym zarabiasz
> ciut wiecej niz dajesz opiekunce)

Każda matka pracujaca tak ma? Odpowiem - nie, nie każda.
Tak więc praca (czesto z CHĘCI, nie przymusu) nie wyklucza
WYCHOWYWANIA dziecka. Tak wiec jest sens to dziecko miec.

[aluc]

sorencjusz, ale gadasz głupoty
babcia, niania, opiekunka mogą funkcjonować jako pomoce w opiece nad
dzieckiem, wychowanie to coś innego niż opieka
moje starsze dziecko od siódmego miesiąca życia miało opiekunkę,
która w pewnym okresie spędzała z nim ok. 10-11 godzin dziennie, a
czasem nawet więcej
nie uważam tego za sytuację idealną, a nawet wystarczająco dobrą,
dlatego też w tej chwili nie pracuję, jednocześnie nie mam
wątpliwości, że mimo znacznego wkładu niani w proces wychowawczy,
wychowaniem mojego dziecka zajmowałam się ja, z pomocą i za
pośrednictwem niani

idąc twoim tokim myślenia, moje starsze dziecko jest obecnie
wychowywane nie przeze mnie, ale przez przedszkole, panią od
plastyki i trenera od wu shu, albowiem to z nimi spędza procentowo
najwięcej czasu, znacznie wiecej niż ze mną, z pewnością wiecej niż
3/4 ogólnej ilości czasu

zatem ergo nie wiadomo, po co ja je mam tak właściwie i ta
niewiadomość będzie się z czasem pogłębiać, bowiem uważam w dodatku,
że proces wychowawczy nie kończy się z chwilą posłania dziecka do
przedszkola

aluc

[madziaaaa]

ja też "rozwijałam się" będąc na urlopie wychowawczym.A jak?
Szlifując język obcy.
Udzielając korepetycji, do których też musiałam się przecież
przygotować.
Przygotowując kilka osób do matury. Zmuszało mnie to do przejrzenia
dawno odłożonych podręczników i przypomnienia sobie pewnych rzeczy.

[aluc]

madzia )) skrajnym kretynizmem z mojej strony jest to, że mam
ochotę się przed panią kas tłumaczyć i udowadniać, że się rozwijam
mimo niepracowania
dlatego stłumię w sobie tę skłonność i nie napiszę, co zrobiłam dla
własnego rozwoju w ciagu ostatnich trzech lat, a na co absolutnie
nie miałam czasu, kiedy pracowałam

[wieczna-gosia]

> dlatego stłumię w sobie tę skłonność i nie napiszę, co zrobiłam dla
> własnego rozwoju w ciagu ostatnich trzech lat, a na co absolutnie
> nie miałam czasu, kiedy pracowałam

stlumie w sobie podobna sklonnosc i nie napisze na ile rzeczy nie starcza mi
czasu odkad pracuje, na ktore to rzeczy mialam czas gdy nie pracowalam

za to powiem tak- to co robie obecnie ma bezposrednie przelozenie z tego co
robilam gdy nie pracowalam, a nie pracowalam 9 lat.

Wszystko co zarobil moj maz jest w polowie moje, zas dzieci sa w polowie jego
to co ja zarabiam obecnie rowniez jest w polowie jego. nie rozumiem wiec czemu
on lub ja mielibysmy zostac bez niczego. Lub tez dlaczego przy otwartych
granicach i mozliwosciach rozlicznych mialabym sobie nie dac rady skoro dalam
sobie rade z liczna dziatwa przez wiele lat w domu. Odkad pracuje widze ze :jak
mowic by dzieci nas sluchaly..." powinien byc obowiazkowym podrecznikiem w
biznesie i obludze klienta ))

kas

[sebaga]

ale to jest wspólna kasa. Aktualnie maż zarabia, ja zajmuję się jego dzieckiem.
Nikt nikomu nie wylicza nic.Uklad prosty. Jeśli u Ciebie jest moje twoje to taki
uklad jest chory. Ale to moje zdanie.
Mozesz mieć inne, ale wyższośc bijąca z Twoich postów jest śmieszna.

[malgra]

nic mnie nie razi, nikt mnie z tego powodu nie traktuje gorzej.Nie uwsteczniam się.
Nie pracuje,bo nie muszę.Nie uważam abym poświęcała sie dla dziecka czy ogólnie
dla rodziny.Nie siedzę zamknięta w domu z klapkami na oczach widząc tylko
męża,dziecko,pranie,gotowanie czy sprzątanie. Mam czas na własne
zainteresowania,uczę się języka.Sporo pomagam mężowi w pracy-a,że nikt mi za to
nie płaci to już się nie nazywa praca?

[2nati]

Witam drogie mamy! Chcialabym wam opisac moja sytuacje. Ja tez nie
pracuje, w obecnej chwili to maz zarabia pieniadze na nasza rodzine.
Mamy 4,5 miesiecznego synka, zajmuje sie jego wychowaniem. Pieniadze
sa wspolne mimo ze ja ich nie zarabiam. Gdy tylko potrzebuje
poprostu biore i maz nigdy nie mial i nie ma nic przeciwko. Chcialam
isc do pracy ale nie mam z kim zostawic synka a do zlobka go nie
oddam. Ostatnio rozmawialismy z mezem i chcemy od nowego roku
zalozyc wlasna firme w ktorej moj maz bedzie zatrudniony. W ten
sposob ja bede w domu i oboje bedziemy zarabiac pieniadze.

[elske]

Ja tez nigdy meza o pieniadze nie prosilam, bo od kiedy zamieszklismy
razem(jeszcze przed slubem),pieniadze zawsze byly wspolne.Powiem wiecej, to ja
kase trzymalam i ja pilnowalam oplat, zakupow.Moj maz stwierdzil ze lepiej na
tym wychodzimy,bo on robiac zakupy identyczne jak ja wyda 2x tyle kasy.Zanim
urodzilam core pracowalam przez 8 lat w swoim zawodzie.Byl okres ze to ja
zarabialam wiecej od meza, byl tez czas kiedy stracil prace i zanim znalazl
nastepna to ja nas utrzymywalam (na ten czas on przejal moje obowiazki w
domu,szukajac przcy w miedzyczasie sprztal, gotowal dla mnie obiady,prace
znalazl po miesiacu).
A to ze zostane przez trzy lata z corka w domu, to byla nasza wspolna decyzja.
A czy rozwijalam sie siedzac w domu?Ja z wyksztalcenia jestem technikem
odziezowym i zawsze pracowalam w swoim zawodzie i nigdy nie zalowalam wyboru.A
bedac w domu z corka,szylam prywatnie na miare, i bardzo duzo sie nauczylam, bo
to bylo szycie precyzyjne.Sama robilam szablony, krojenie, szycie,
przymiarki.Przez te 2,5 roku jak jestem w domu uszylam kilka sukien slubnych,
suknie do tanca towarzyskiego, garnitury ,garsonki,gorsety.Zdazaly sie takie
okresy w roku ze nie wyrabialam sie z praca.
Ja nie wypadne z obiegu w swoim zawodzie.Nawet powaznie zastanawiam sie nad
otwozeniem swojej dzialalnosci ,kiedy moje drogie dziecko skonczy 3 lata i
bedzie moglo isc do przedszkola.

[mma_ramotswe]

malgra napisała:

> nic mnie nie razi, nikt mnie z tego powodu nie traktuje gorzej.Nie
uwsteczniam
> się.
Skąd wiesz?


> Nie pracuje,bo nie muszę.
Ach tak...


Mam czas na własne
> zainteresowania,uczę się języka.
A, no pewnie. Przyjemności przede wszystkim)

[malgra]

wyznaję zasadę,że pracuje się po to żeby żyć a nie żyje po to aby pracować.

[run_away83]

> Czy nie kłuje was fakt bycia na utrzymaniu męża/partnera?

nie jestem "na utrzymaniu" męża. byłabym, gdybym cały dzień tylko leżała i
pachniała, podczas gdy do dziecka przychodziłaby niania, a po mieszkaniu
krzątałaby się sprzątaczka, kucharka i ze dwie pokojówki a ja sama piorę,
sprzątam, robię zakupy, gotuję (to ostatnie zresztą bardzo lubię - takie dziwne
hobby), no i co najważniejsze - wychowuję nasze dziecko! jakbym wychowywała
cudze jako niania to nikt by się nie dziwił że ktoś mi za to płaci, a jak
wychowuję własne, to "siedzę w domu, nic nie robię, jestem darmozjadem" hehehe

>Ale czy naprawdę mozna się rozwijać poswiecając się dziecku i domu

a można, można, to tylko kwestia organizacji czasu mnie go wystarcza na
czytanie książek i prasy, naukę dwóch języków, dokształcanie się w
interesujących mnie dziedzinach, wymianę poglądów na forum, taniec brzucha,
jogę, kino, fryzjera, spotkania ze znajomymi, wycieczki za miasto, i długo bym
jeszcze mogła wymieniać dziecko mi nie przeszkadza, nie muszę podrzucać go
babci żeby się rozerwać - mały niemal od urodzenia poznaje życie uczestnicząc w
nim razem z nami

[sebaga]

a widzisz, bo autorka wątku to wszystko co Ty robisz całe dnie robi po swojej
satysfakcjonujacej pracy

[mma_ramotswe]

no, ale przecież ja też piorę, sprzątam, prasuję i gotuję. I do tego
pracuję zawodowo i jakieś pieniądze zarabiam

[przeciwcialo]

Nie musze prosić o kasę. mam pełny dostep do konta. Wszystko zalezy
od układu w rodzinie. Zarabiałam na waciki przysłowiowe i teraz po
przeprowadzce nie zarobiłabym na nianię. Wyszło nam że taniej
wyjdzie jak pójde na wychowawczy niz być 10 godzin poza domem i z
pensji meza dopłacac do niani i biletu miesiecznego.
Od razu dodam ze mąz opłaca mi IKE więc na emeryturę zbieram

[mma_ramotswe]

eee tam, czuję prowokację. "Na utrzymaniu"... fe, nieładnie.

Choć przyznam szczerze,że ja nei rozumiem, dlaczego niektóre kobiety
wolą siedzieć w domu niż pracować zawodowo, jeśli nie mają mały ch
dzieci (no i jeśli nie sa chore lub np. w trakcie poszukiwania
pracy).

[aluc]

może nie lubią pracować? ja np. nie znoszę

[mma_ramotswe]

No cóż, jak bym robiła w życiu tylko te rzeczy, które lubię, to
przede wszystkim ważyłabym 200kg

[mara_jade73]

Nie, nie kłuje mnie fakt, że dysponuje pieniędzmi zarobionym przez
męża. Zresztą to , że nie pracuje nie znaczy, że nie mam żadnego
wkładu w nasz budżet (np. oszczędności). Poza tym mieszkanie w
którym mieszkamy było kupione przeze mnie jeszce zanim się
poznaliśmy a samochód został zakupiony głownie z moich oszczędności
więc mam nawet spory wkład w nasze wspólne życie. Tak na marginesie
nie wyobrażam sobie proszenia mężą o pieniądze ale to już inna bajka.

[asinek68]

mma_ramotswe napisała:

> "Wciska kasę", ale delikatny styl

No mówię Ci wciska ) Ja mówię: mam jeszcze, starczy mi. A on mi i
tak wkłada do portfela i mówi, że lepiej mieć zawsze więcej.

[mara_jade73]

Nie doczytałam o zabezpieczeniach. Oboje mamy polisy na życie.

[marghe_72]

kas2 napisała:

>
emama

niepracujace mamy-post poniej----pytanie???
Autor: kas2☺ 18.10.07, 09:22 Dodaj do ulubionych Skasujcie
Odpowiedz cytując Odpowiedz


przepraszam jesli kogoś uraże, ale widzę ze spora grupa się was
tam zebrała.Czy nie kłuje was fakt bycia na utrzymaniu męża/partnera?
Ja wiem ze zaraz odp ze nikt wam nie zabierze lat spedzonych z
dieckiem, pierwsze kroki itp... Ale czy naprawdę mozna się rozwijać
poswiecając się dziecku i domu, Czy fakt iż o kasę musicieposić meża
lub nawet nie prosić ale dysponować nie razi was?

mnie nie kłuje
Powinno?
o nic nie proszę, pieniądze są wspólne i tyle.
Dysponowac moge dowolnie

co do rozwoju.. to tylko w pracy człowiek się rozwija?
jak bardzo rozwijające jest dajmy na to siedzenie w kasie w
Biedronce ?

Spłycasz
Niepotrzebnie

[net79]

Wiesz, jak byłam młodziutka (bo młoda dalej jestem) obiecywałam sobie,
że nigdy, żaqden facet nie będzie mnie utrzymywał i konsekwentnie
realizowałam swój plan, do tego stopnia konsekwentnie, że to mężczyzna
z którym jestem musiał rzucić wszystko, przeprowadzić się tam gdzie ja
mieszkam, żeby móc ze mną być. Ja wolałam go utrzymywać w pierwszych
miesiącach jak się aklimatyzował i szukał pracy, to on zrezygnował z
pracy, żeby zająć się naszym pierwszym dzieckiem ( bo oboje
ustaliliśmy,że do 3-go roku życia optymalną opiekę i komfort zapewnią
rodzice swemu dziecku). Został do tego zmuszony bo JA chcę być
niezależna finansowo, bo tak naprawdę się boję. Kiedyś, sama nie wiem
kiedy nadszedł moment, że zrozumiałam, że mu ufam na tyle, że nie
muszę się zażynać, że nie muszę się bać, że zostawi mnie na lodzie i
że wspólna kasa, która poleci z jego konta nie jest ani hańbą, ani
ujmą tylko istotą naszego zaufania. Już się nie boję i nie boli mnie
robienie zakupów za naszą kasę, choć na nią nie charuję, a oszczędzam
siedząc na wychowawczym i zajmując się dziećmi
Czasami idee są ważniejsze od naszych uprzedzeń i zachamowań

[asia_i_p]

Czy nie przeszkadza mi bycie na utrzymaniu - nie przeszkadza. Mąż
już był na moim, teraz ja na jego, niedługo będziemy zarabiali oboje
(wzięliśmy kredyt na mieszkanie), później różnie może być. Nie mamy
jakiegoś szczególnie "honorowego" podejścia do tego, czyje to są
pieniądze, byleby było za co w miarę przyjemnie żyć (no, żeby nie
było, przeszkadzałoby nam, gdyby to były pieniądze np. rodziców, ale
nie ważne, którego z nas .
Czy można się rozwijać - można. Pamiętając, że człowiek ma cztery
sfery do rozwijania - duchową, fizyczną, inelektualną i społeczną.
Ja dopiero teraz miałam czas i motywację, żeby poczytać książki o
rozwoju emocjonalnym i duchowym i trochę porządkowac swoje
priorytety. Dopiero teraz zaczęłam się regularnie gimnastykować
(tfu, tfu odpukać, bo dopiero od niedawna). Zawodowo zwolniłam, ale
się nie cofam, staram się czytać rzeczy, które mi się przydadzą
kiedyś w pracy, obmyślać plany lekcji, itp. Sądzę, że kiedy wrócę do
pracy we wrześniu, będę miała uczniom o wiele więcej do zaoferowania
niż przed urlopem.

[miacasa]

mam fajnego męża ze zdrowym podejściem do życia, na wszystko w życiu przychodzi
właściwy czas, teraz wychowuję dzieci, wcześniej studiowałam, pracowałam,
prowadziłam hulaszczy tryb życia a teraz pielęgnuję młode, czytam, rozwijam
swoje zainteresowania i w zimne przedpołudnie piję kawę wylegując się z córkami
w ciepłym łóżku, czuję się szczęśliwa, że nie muszę iść do pracy zwiększać
dochody firmy

[mayra3]

miacasa napisała:
mam fajnego męża ze zdrowym podejściem do życia, na wszystko w życiu
przychodzi
> właściwy czas, teraz wychowuję dzieci, wcześniej studiowałam,
pracowałam,
> prowadziłam hulaszczy tryb życia a teraz pielęgnuję młode, czytam,
rozwijam
> swoje zainteresowania i w zimne przedpołudnie piję kawę wylegując
się z córkami
> w ciepłym łóżku, czuję się szczęśliwa, że nie muszę iść do pracy
zwiększać
> dochody firmy


I ja mogę dokładnie to samo napisać o sobie ( z mała poprawką - mam
1 synka - 2,5 roku).
Z nabytego lenistwa ( to pewnie przez to, ze od roku na
wychowawczym "siedzę" w domu) nie będę sie rozpisywać, ale NIGDY ( a
mam juz prawie 40 lat) nie czułam się tak spełniona jak teraz.
Szczerze mówiąc wcale nie chce mi sie juz wracać do praktyki
radcowskiej ( pewnie zaraz ktoś się oburzy, że miejsce na aplikacji
zajęłam i zmarnowałam czyjś talent prawniczy)

[egoya]

siedzę z dzieciakami w domu od jakiegoś czasu. Nie proszę męża o kasę, bo konto mamy wspólne, każdy ma swoje karty i wypłaca/płaci kiedy chce. Urodziłam syna na 2 roku studiów, studia skończyłam (jestem mgr), w międzyczasie trochę pracowałam, ale wolałam zostać z dzieckiem. Teraz młodszy poszedł do przedszkola, starszy do 0 a ja zaczęłam szukać pracy.
A męża utrzymywałam jakiś czas i nie widziałam w tym problemu, tak jak nie widzę problemu w tym że on pracuje, a ja nie (a kasę wydaję głównie ja)

[asiek1975]

Ja uwazam, ze jezeli taki ukald odpowiada i mnie i mezowi to nie ma
problemu! Ja tez w jakims sensie pracuje ( za tyle godzin opieki nad
dzieckiem to niania mialaby niezla wyplatke), poza tym najwazniejsze
jest dziecko w tym wszystkim, a mama jest najwazniejsza osoba w
zyciu rozwijajacego sie dziecka ( pomijam matki patologiczne).
Nie rozumiem jak mozna czuc sie na "utrzymaniu" meza- maz pracuje w
ten sposob, ja w inny i kazdy ma swoje role w zyciu rodziny. Ja o
pieniadze meza nie musze prosic- kasa jest na koncie i biore jesli
mi trzeba, to tyle

iuzaiudshskdjhvodifjxgoisjdofijso dfcj

[tropicieltrolli]

ALE BELKOT! Czy ktos rozumie co to mila istota chciala napisac? Prosze
o przetlumaczenie sotatniego zdania. Dziekuje.

[mma_ramotswe]

sam siebie tropisz?

[kotbehemot6]

Bycie małżeństwem, parą nie ogranicza się jedynie do wyliczeń finansowych. I po
pierwsze mąż zadawał sobie sprawę ,ze do funkcjonowania domu niezbędna jest kasa
więć miałam /mam wolny dostęp. Po drugie dlaczego nie zadasz pytania czy
pracujący mąż nie czuje się upokorzony prsząc o gotowy obiad i wyprane gatki????
Praca w domu do PRACA i bardziej lub mniej rozumny m,ałżonek zdaje sobie z tego
sprawę.

[kraina.marzen]

Jako niepracujaca mama ze stazem 2 miesiecznym nie czuje sie z tym
faktem zle. Maz dobrze zerabia, sam mi mowi,ze mam do "byle" jakiej
pracy nie isc-tylko szukac w swoim zawodzie. aktualnie otwieram
nasza wspolna dzialalnosc gospodarcza i pracuje w domu.Jezeli chodzi
o finanse to calkowicie nie jestem zalezna od meza- poniewaz mam
staly dochod(niewielki bo niewielki). Zreszta w malzenstwie moze sie
roznie zdarzyc- np moj maz nie pracowal przez 3 mies(nie z jego
winy0 i wtedy ja zarabialam pieniadze, nie wytykalam mu tego-wiec on
tez tego nie robi.
Bedac "pania domu" nie oznacza calkowitego uzaleznienia finansowego
od meza

[ibera]

Dziwne pytania. Nie rozumiem określenia: być na utrzymaniu męża.
Małżeństwo to jednolity twór, jeżeli tylko mąż zarabia, a żona
pozostaje w domu, to nie znaczy że nie ma dostępu do WSPÓLNYCH (nie
jego własnych) pieniędzy. To zazwyczaj wybór obojga-jedno pracuje,
drugie zostaje z dzieckiem.
Ja akurat pracuję, ale mam nadzieję że uda nam się zajść w ciążę.
Przy drugim dziecku nie wrócę po roku do pracy, tylko posiedzę
dłużej. I nigdy nie przyszło mi do głowy żeby prosić męża o
pieniądze, no może w sensie, że potrzebna mi gotówka a bankomat nie
po drodze, więc wypłać mi tyle i tyle wracając z pracy. Tak jak
dziecko jest nasze wspólne, mieszkanie wspólne, tak i kasa która
wpływa na konto jest po prostu wspólna.

[lola211]

Nie zawsze tak jest.Sa mezowie, ktorzy zonom kase wydzielaja, wiec
ja akurat pytaniu nie dziwie sie nic a nic.

[bea116]

A jeśli żona zarabia mało, bo takie zbójeckie prawo rynku w danej chwili, to jest czy nie jest na utrzymaniu męża? De facto ze swojej pensji nie utrzymałaby siebie i dzieci. Czy ma w imię własnej satysfakcji wziąść drugi etat popołudniami i pokazać mężczyźnie, że potrafi i wtedy będzie spać spokojnie? Trochę mnie śmieszą takie dywagacje... Rodzina, małżeństwo to nie jest biznes do którego wkładamy po równo i wtedy jest poczucie sprawiedliwości społecznej... Jeśli nie podpisano intercycy, to każdy godzi się, że po ślubie nie ma moje, twoje, tylko jest NASZE... Jesli matka może zawodowo i finansowo pozwolić sobie na trzyletnią przewrwę w pracy a bycie w domu z dzieckiem sprawia jej radość, to po co zaciskać zęby, płacić opiekunce i płakać, że życie ciężkie bo się nie było przy tym jak dziecko zrobiło pierwszy krok? Tak samo jeśli pensja=zapłata za opiekę nad dzieckiem w godzinach pracy + wieczny pośpiech i zagonienie, to z czego ma płynąć ta satyskacja, że się pracuje? Pomijam zawody w których kilkuletnia przerwa jest równoznaczna z wypadnięciem z obiegu ale nie przesadzajmy, że znów tak ich dużo...
Reasumując każdy układa sobie życie indywidualnie i nie ma wyższości matki pracującej nad niepracującą i odwrotnie - ma to pasować przede wszystkim żonie, mężowi i dzieciom, słowem wybór ma być najlepszy dla danej rodziny. Może mąż też woli mieć poczucie, że jego dziecko wychowuje matka tego dziecka. Pieniądze nie są celem w życiu a jedynie środkiem żeby żyło się dobrze... Osobiście pracuję, ale tylko dlatego, że podnoszę kwalifikacje a nie dlatego żeby pokazać mężowi,że potrafię.