Bezrada mama

[kinga_n1]

Mój jedyny, pierworodny synek (2 lata i 8 mies) do tej pory był
aniołkiem - zawsze słuchał, słyszał co do Niego mówię, rozumiał....
do czasu...
Aż wstąpił w Niego chyba jakiś diabeł z piekła rodem (jakieś 2, 3
tyg)
ja go proszę: posprzątaj zabawki
a on:NIE
nie i już,
ubieranie się trwa 30 w porywach do 40 min wwwrrr
nie wspomnę już o zachowaniu w miejscach publicznych - krzyki,
tupanie...bicie mnie...
Nie wiem jak podejść do tematu bo nie chcę stosować kar cielesnych
ale moje rozmowy nic nie dają
Czyżby dopadł nas bunt 3-latka?
Jak sobie z tym poradzić?
O cierpliwości już nie wspomnę (moje rezerwy powoli się kończą) )
Pozdrawiam.

[mysza301]

U mojego synka bunt trzylatka trwa ponad dwa lata i jest coraz
gorzej. Powodzenia

[tosina]

TYlko cisza i spokoju oraz konsekwencjia. Moj syn przestal sie
buntowac gdy przekonal sie iz krzyki nawet w sklepie nie robia na
mnie wrazenia. I bez przemocy tylko na zimno i bez emocji.

[marghe_72]

tosina napisała:

> TYlko cisza i spokoju oraz konsekwencjia. Moj syn przestal sie
> buntowac gdy przekonal sie iz krzyki nawet w sklepie nie robia na
> mnie wrazenia. I bez przemocy tylko na zimno i bez emocji.


podpisuję się obiema łapami
i dorzucam swoje 3 grosze : nie gadać za długo. Mówić krótko,
zwięźle i treściwie
Nie bić.
Starać się nie krzyczeć (to mi najgorzej wychodziło niestety)
Korzystać z pomocy bliskich - męża, babć/dziadków..
Znaleźć czas wyłącznie dla siebie - żeby odsapnąć od zbuntowanego
dziecka

To mija

Bunt dwulatka / trzylatka nie trwa latami..
a jak trwa to znaczy, że nie jest to "zwykły" bunt..

[demarta]

widzę, że mamy same sobie dorabiają ideologię.... usłyszały gdzieś o
buncie dwulatka i teraz każde trudności w wychowaniu potrafią zwalić
na wiek dziecka. bo bunt trzylatka, bo bunt czterolatka, bo bunt
pięciolatka... a może niemoc wychowawcza rodziców się kłania?
tudzież problemu w rozwoju, przeżyciach dziecka, których nie
potrafia same zidentyfikować, a nie chce im sie wybrać do psychologa
i rozwiazać problemów z pomocą specjalisty? jak tak dalej pójdzie to
okaże się, że 30-toletni synowie jedynacy swoich owdowiałych mam
przechodzą bunt trzydziestolatka! PP

[tosina]

Demetra prawda jest ze kazde dziecko sprawdza , testuje rodzica. Ma
wtedy swiadomosc jak daleko maa sie posunac by cos otrzymac, dostac.
Ot i stad fochy w sklepie , nie przy ubieraniu itd. Ale to naturalne
jest.Jednak jesli taka sytuacja trwa dwa lata to niestety jak na
moje oko nie mowimy juz o jakims buncie czy testowaniu.

Napisałam jak radziłam sobie z dzieckiem gdy np. moje dziecko
chcialo miec 101 lalke. I mowilam nie dlatego ze nie bylo mnie stac
ale dlatego ze uwazalam iz jest zbedna .Pewnie ze wytlumaczylam itd
ale to konsekwetne mowienie nie i stop w pewnych momentach
poskutkowalo na tyle ze nie rzucala mi sie w sklepie na ziemie bo
chce to lub owo .

zaznaczam to moja opinia.

tosina

[demarta]

dlatego wpisałam mój post jako odpowiedź do wypowiedzi pani.....
yyyy... powyżej ciebie ) nie bierz tego personalnie do siebie )

[blekitny.zamek]

To nie jest żadne dorabianie ideologii a bunt dwulatka,trzylatka jak najbardziej
istnieje.
Przekonałam się o tym z moim młodszym dzieckiem.Gdybym miała jedno dziecko,to
pewnie tez bym nie uwierzyła,że dwulatek potrafi się tak zachowywac.
Moje maleństwo w wieku około 2 lat z aniołka przemieniło się w rzucającego się
bez powodu na ziemię diabełka.Wył przynajmniej raz na godzinę.
I nie widzę powodu,żeby wysyłac kogoś od razu do psychologa,to naturalny etap
rozwoju większości dzieci.
Do autorki-nie martw się to mija

[gardeniaa]

moja 2-latka też ma piórko w dupce i sprężynki w nogach
i tez nie mam do niej juz siły, bo wyskakuje mi na łóżka, spina się po
krzesłach, fotelach i co najgorsze, potrafi juz dostać do wszystkich klamek,
pokonała barierę zamkniętych drzwi
z utęsknieniem czekam na wiosnę, na ciepło
wypuszczę ją na podwórko, tam będzie w swoim żywiole

[lila1974]

Masz świadomość, że to jest NORMALNY i KOLEJNY etap w jej rozwoju?

[gardeniaa]

lila1974 napisała:

> Masz świadomość, że to jest NORMALNY i KOLEJNY etap w jej rozwoju?

nie wiem czy to pytanie do mnie, ale jesli tak to odpowiadam

oczyewiście, że wiem, że to kolejny etap i staram się do tego podchodzić spokojnie
u nas pomaga odwracasnie uwagi od tego co robi
póki co skutkują zabawy typu rysowanie(uwielbia to), malowanie, układanie
a najlepiej udostępnić jej półki w szafie, wtedy dziecka nie ma w domu tylko
potem mama ma układanie

kinga_n1

[lila1974]

To, co robi Twój synek jest absolutnie normalne u dzieci w tym
wieku. Jesli któryś 2-3 latek nie miewa takich faz, to rodzic może
mówić o wyjątkowym szczęściu.

Nadeszła fala, która przetestuje Twoje umiejętności radzenia sobie w
sytuacjach stresowych. Kwestia do rozważenia, to jakie emocje
towarzyszą Ci przy tych wyczynach Twojej latorośli.

Jeśli masz autentyczną ochotę rozszarpać go na strzępy, jeśli
czujesz w sobie palący ogień nerwów, jeśli wrzeszczysz jak opętana,
jeśli masz wrażenie, ze nie wyrabiasz, to proszę przejdź się do
psychiatry.

Jeśli natomiast zachowanie synka owszem wnerwia Cię, ale potrafisz z
siebie wykrzesać cierpliwość i pomysł na niego, to po prostu
przyjmij do wiadomości, że za jakiś czas będzie lepiej.

Spróbuj nauczyć się swojego dziecka, znaleźć sposób na "pewniaki",
czyli sytuacje, o których wiesz, że wzbudzą jego żywiołową niechęć
(np. pójście spać). Ustal sama z sbą, co jest zakazem absolutnym, a
gdzie czepiasz się dla samego czepiania. Spróbuj być mamą z
wyobraźnią ... wejdź w jego skórę i pomyśl, jak Ty byś się czula,
gdyby ktoś wiecznie Tobą dyrygował.

Na sam akt złośliwej histerii nie reaguj (w domu), wyjdź do drugiego
pomieszczenia niech mały aktor zostanie sam ze sobą. Krzyczy,ze Cię
nie nawidzi, powtarzaj jak zdarta płyta - "szkoda, ale ja Ciebie
bardzo kocham". Im mniej Twojego zaangażowania w przedstawienie, tym
chęć do jego urządzania słabsza.

Mam w domu 3 latkę, więc wiem co przechodzisz.

Bywało, ze reagowałam zbyt gwałtownie, a byle podtknięcie
traktowałam jak koniec świata i ciskałam w swoje dzieci wredne
teksty, a umysł rozsadzała mi złość. Poszłąm do psychiatry, bo
zdałam sobie sprawę, że to nie z nimi a ze mną jest coś nie tak.
Dziś jestem na leku, który mnie usprawnił na tyle, że dzikie
awantury moich dzieci nie wywołują u mnie bielma na oku i piany na
pysku. Jestem w stanie w każdej bez mała sytuacji znaleźć drogę do
swoich córek, choć czasami muszę się na prawdę postarać ... ale
warto.

Mam dziką satysfakcję, że nie drę już japy, ani nie klepię po tyłku -
po prostu nie jestem już bezradna i nie potrzebuję dawać
idiotycznego upustu własnym nerwom.

[weronikarb]

Lila zgadzam sie :0 Tylko ze ja nie poszlam do psychiatry a
codziennie meliska plus mam swietne ziolowe leki i co jakis czas
sobie przez tydzien biore.

Mam spokoj bo mniej sie wkurzam i wyrzywam na bliskich

Dziecko ma swoje odchyly, u mojego chwilowo zapanowal spokoj i
cisza - dziecko aniol, brakuje aby skrzydelek i aureolki.
Wiem jednak ze to tylko czas na odsapniecie

Jednak cesze sie kazda minuta tego opanowania u mojego dziecka i
dzisiaj za to idziemy do Bajkolandu
Powiedzialam mu ze jak jest tak grzeczny to pojdziemy bo nie boje
sie ze mi nawywija albo papuge rozedze

Moze przemysli co mu sie bardziej oplaci

Bezrada mama

[kinga_n1]

Dzięki za te słowa bo już myślałam że mi ktoś podmienił dziecko )
meliska pójdzie w ruch,
jeszcze muszę znaleźć sposób na bunt w miejscach inne niż dom!
Ale przyzam szczerze że czekam z utęsknieniem na ciepłe dni bo wtedy
mamy więcej pola do popisu.
Uda się, musi )
Pozdrawiam