2 dzieci i powrót do pracy

[alicja513]

Witam mamy dwójki i więcej dzieci, które wracają do pracy. Powiedzcie, jak
udaje się wam godzić obowiązki domowe z pracą i niespaniem w nocy?Ja wróciłam
do pracy, ale przyznam, że nie jest lekko - częste budzenie w nocy (dziecko ma
prawie rok), praca nierzadko ponad 8 godzin, wracam wykończona, niewiele udaje
się zrobić w domu (na nadrobienie zaległości domowych zostają weekendy), mało
kontaktu i rozmów z rodziną. A najgorsze, ze dziecko musiałam zostawić z osoba
nie z rodziny. To trwa tak już pół roku, ale wciąż jestem rozdarta między
pracą a domem. I ciągle mam wątpliwości, czy podjęłam słuszną decyzję,
wracając do pracy. Jak to u was wygląda drogie mamy?

[roksanaa22]

Ja nie pracuję.Narazie nie muszę choć przyznam,że czasami o tym
myślę.Ale jestem w takiej sytuacji,że na dzień dzisiejszy nie mogę.
Od kilku miesięcy próbuje załatwić przedszkole dla dzieci.W naszym
miasteczku brakuje 200 miejsc a burmistrz zapowiedział otwarcie
nowego przedszkola za 2 lata...
Pomijając brak przedszkola-jestem z dziećmi sama,mąż pracuje w
Berlinie.Nie mogę na nikogo liczyć,że mi zaprowadzi czy odprowadzi
dzieci lub popilnuje ich w razie choroby.Nie mam samochodu i w KAŻDĄ
pogodę musiałabym ich ciągnąć powiedzmy o 7 rano.Żadne nadgodziny
czy odpowiedzialna praca nie wchodzą w grę.Więc zarabiałabym jakieś
700-800zł.Z czego 500 na przedszkole.Dziękuję...

Podziwiam mamy pracujące

[zuzanna56]

roksanaa22 napisała:

> Ja nie pracuję...
>
> Podziwiam mamy pracujące


Czasami mama zarabia 4 razy więcej niż te 800 zł i ma własny
samochód do dyspozycji.

[marzeka1]

Mam już odchowane dzieci, ale pamiętam, że wróciłam do pracy, gdy każde z dzieci miało 5 miesięcy. Zostawały z nianią. Jak godziłam? Nie było łatwo, ale pamiętaj, że to naprawdę króki i przejściowy okres. Zależy też, czy praca sprawia ci satysfakcję, ja bardzo lubię swoją pracę, chciałam wróćić, kompletnie nie wyobrażałam sobie siebie jako kobiety domowej, więc pogodziłąm wszystko przy naprawdę dużej pomocy ze strony męża.

[zuzanna56]

U mnie dosyc podobnie jak u Marzeka1

[maziq]

Myślę ze u Ciebie największym problemem są długie godziny pracy,
każda godzina więcej zmienia bardzo dużo, ty jesteś zmęczona a na
rodzinę czasu zostaje już naprawdę niewiele. Ja mam póki co jedno
dziecko więc też zdaję sobie sprawę ze to trochę inna sytuacja. Ale
wróciłam do pracy gdy córeczka skończyła 6 miesięcy i jestem
zadowolona, ale pracę kończę o 16, w domu jestem najpóźniej o 16.30
więc jak dla mnie to czasu na bycie z dzieckiem zostaje jeszcze
sporo. Prasowanie w ciągu dnia zlecam niańce także w ciągu tygodnia
praktycznie nie sprzątam, pewnie mogłabym coś tam pucować, ale nie
mam ciśnienia na jakiś super sterylny dom. Obiady jemy z mężem w
pracy więc gotowanie odchodzi. Mieszkanie sprzątamy, również razem w
weekend i zajmuje to nam nie więcej niż dwie godziny, od czasu do
czasu bierzemy panią do sprzątania, która nam to solidniej zrobi od
wielkiego dzwonu.
Także powiem szczerze ze ja odkąd wróciłam do pracy jestem o niebo
bardziej zadowolona, wypoczęta i zupełnie nie mam poczucia ze coś
zaniedbuję.I jestem z kolei pełna podziwu dla mam nie pracujących bo
dla mnie siedzenie w domu to była masakra

[jk3377]

a dlaczego prawie roczne nie spi w nocy?to mnie najbardziej
zdziwilo... moja ma 11 mcy i jakos przesypia od20-6.30.

ja tez mam dwoje i 11 lutego wracam do pracy.troche sie stresuje ale
musze sobie dac rade i dam)))))))

ile dzieci tyle zwyczajów i przyzwyczajeń

[maniolka05]

Mnie tam nie dziwi że roczne dziecko budzi sie w nocy. Ty masz po
prostu aniołka małego ale nie wszyscy je posiadaja

[jk3377]

byc moze...aniolek? hahaa...jak spi i jesc nie wola hahhaah))))

[ania.silenter]

mam 2 dzieci i wracałam do pracy każdorazowo po macierzyńskim. Ciężko było po
drugim macierzyńskim - młodsze dziecko 5,5 m. a drugie 21 m. Młodsza córka
budziła się w nocy jeszcze przez ok. rok. Jakoś przetrwaliśmy choć łatwo nie
było. Udało nam się z nianią - jest u nas już ponad 2 lata i dziewczynki ją
kochają. Obowiązki domowe - leżą i kwiczą choć robię co mogę ale doba nie jest
z gumy.

[reteczu]

U mnie wygląda to tak: po pierwszym macierzyńskim ponad 4 lata temu
wróciłam do pracy na cały etat. Z Małą została moja siostra. Mimo że
byłam pewna serdecznej opieki, to z pracy gnałam jak szalona do
dziecka, do domu. Żyłam na wiariackich papierach, bo mąż w pracy od
rana do nocy, nawet w soboty, ale przeżyłam.
Mała skończyła rok, przeprowadziliśmy się na swoje, udało mi się
znaleźć wspaniałą opiekunkę (siostra wyjechała do Włoch), panią lat
50, emerytowaną nauczycielkę.
W zeszłym roku urodziłam drugą niewistę. O ile pierwsza spała jak
człowiek w nocy i generalnie nie dawała popalić, o tyle druga pchła
już nie była i nie jest taka łaskawa.Na palcach jednej ręki policzę
przespane przez nią noce, a dziś to dziewczę kończy 8 miesięcy.
Pierś najlepszym źródłem pokarmu, słoikowego jadła nie znosi, jest
maminą przylepą.Wróciłam do pracy na pł etatu, gdy druga panienka
miała skończone 3 miesiące. W ogóle pojawienie się drugiego dziecka
wprowadziło galimatias w domu, bo jedynaczka została zdetronizowana
i pokazywała różki. Moje pójście do pracy pogłębiło domowy zawrót
głowy. Było i bywa ciężko.Od dwóch miesięcy jestem na całym
etacie.Dom, dzieci, praca, przepełnione piersi, zakupy...dni mijają
jak szalone!I to jakaś tam pociecha, bo coraz bliżej do chwili,
kiedy uwalę się na łóżku, jedna mi zrobi herbatę, a druga przyniesie
ciasto ))

"pół" miało być

[reteczu]

[jodi20l]

mam 2 córki: 5 mies, i prawie 3 latka. wrocilam do pracy w polowie
stycznia. mieszkamy z moja mama wiec sytuacja troche inaczej
wyglada. maz i ja pracujemy na zmiany, moja mama dorywczo i opieka
nad dziecmi sie wymieniamy, tak samo z pozostala czescia obowiazkow.
ogolnie sobie radzimy tylko bywa tak ze czasem sie przez kilka dni
tylko mijamy. bogu dzieki udaje mi sie jeszcze karmic piersia wiec
pracuje krocej i nikt nie moze mnie zmusic do nadgodzin. przyznam
szczerze ze mam ochote uciec na 2 dni, sama!

[alicja513]

Przynajmniej wiem, że nie tylko mnie cięzko. Myslę jednak o wychowawczym, bo nie
wiem ile tak wytrzymam.

czeste budzenie w nocy z rocznym dzieckiem????????

[18_lipcowa1]

a co ono robi jak sie tak budzi?????????????????

[martagrz]

moje dziecko płacze mimo że ma 2,5 roku, rozbraja mnie gadanie że dziecko
powinno w tym wieku przesypiać noce, pewnie że powinno ale nie chce więc
zapraszam serdecznie do siebie może komuś uda sie przetłumaczyć dziecku że już
dawno powinno przesypiać całe nocy - moja mała nie je nie pije w nocy od dawna
a budzi sie 5 - 10 razy, pytałam wielu lekarzy ale nie umieją nam pomóc, każą
czekać aż wyrośnie

[agamamaani]

mój młody ma rok i 4 miesiące - budzi się co 2-3 godziny. Starsza ama 3,5 roku i przychodzi do nas w nocy na przytulenie. dobrze jest
ja wróciłam do pracy przy Ani po 4ch miesiącach przy Franku po pół roku.
daję radę choć czasem mi zal tych spacerków i zabaw.. nadrabiam w weekandy i wieczorami.

[wieczna-gosia]

wyje

[aniaj.2]

Przy pierwszym dziecku wróciłam do pracy, gdy synek miał 10
miesięcy. Opiekowała się nim babcia. Córaczka ma teraz roczek, a ja
jestem razem z nią. Niestety od października wracam do pracy, a ona
idzie do żłobka. Synek chodzi do przedszkola. Wrzesień zostawiłam
aby mogła spokojnie przyzwyczaić się do żłobka i żeby nie było
szykowania i wychodzenia w pośpiechu. Na samą myśl o oddaniu do
żłobka robi mi się słabo, ale niestety nie ma innego wyjścia. A
babcia niestety nie może już pilnować małej ze względu na swój wiek

w sumie prosto

[mruwa9]

dzieci maja tatusia, z ktorym szczesliwie tworzymy pelna rodzine,
mieszkamy razem. Reszta to kwestia wypracowania kompromisow,
priorytetow (co musi byc zrobione, a co moze lezec odlogiem- dzieki
takiej filozofii moje najmlodsze dziecko nie wie, co to jest i do
czego sluzy zelazko...) i wspolpracy, zmieniania sie podczas nocnych
pobudek dzieci, w miare rownomiernego rozlozenia obowiazkow, aby
wszystko jakos trzymalo sie kupy i mialo szanse funkcjonowac.
jedynie ciezko mnie bylo zastapic podczas karmienia piersia, tu
nieoceniony byl trojkat w lozku... dziecko spalo z nami i
obslugiwalo sie samo, bez budzenia mamy, ale bywaly chwile, gdy
mialam dosc, odwracalam sie plecami do swiata, nakrywalam koldra
glowe i wtedy tatus walczyl z nocnym krzykaczem.