życie dopisało koniec historii

[vicky1]

Jakiś czas temu założyłam watek, w ktorym pisalam o swoich obawach zwiazanych z dziecmi itd.
Niespodziewanie dla mnie zycie dopisalo ciag dalszy tej historii
W drode moj M mial atak, o niespotykanej sile. Nie wiedzialam, ze jest zdolny do takich zachowan. Skonczylo sie na psychiatrze w czwartek. Psychiatra powiedzial wyraznie - z pewnoscia jest to DDA ale prawdopodobnie rowniez zaburzenia osobowosci. Moj M musi dokonczyc cala diagnostyke psychiatryczna. Prawdopodobnie ten napad na mnie byl spowodowany zaburzeniami osobowosci i brakiem kontroli zachowania.
Psychiatra zakonczyl wizyte jedna prosba i uwaga - w tym zwiazku dziecka na razie nie ma byc. Powiedzial, ze jezeli nie chce aby dziecko bylo zupelnie bez ojca lub by ciaza i male dziecko wyzwolily jeszcze gorsze zachowania to zrobic wszystko, by ciazy nie bylo
Powiedzial takze, ze byc moze za pare lat, po dobrym dobraniu lekow, dobrej terapii bedzie moglo byc dziecko, ale w tej chwili wylacznie by cierpialo a ja znalazlabym sie w zagrozeniu - ze po prostu wywali mnie razem z dzieckiem
tak wiec zakonczyly sie moje watpliwosci
Vicky

[luxure]

Czytałam tamteho posta którego napisałaś i powiem Ci że strasznie
mnie ruszyło to co napisałaś.
Ja w ogóle nie decydowałabym sie na dziecko z kims tak
nieobliczalnym!! Czy Ty jesteś pewna że wiesz co robisz chcąc
spędzić z tym człowiekiem resztę życia? Chcesz narażać na
niebezpieczeństwo nie tylko siebie ale i maleńkie dziecko?
Ja bym sie nie zdecydowała, żadnej stabilizacji przy takim mężu,
żadnego wsparcia, żadnej pewności. Więcej tych "przeciw" niż
tych "za". W ogóle uciekaj jeśli jeszcze nie jest za późno.

[wobbler]

To nieludzkie,cyniczne i wyrachowane,ale chyba zgadzam się z Luxury...

Do końca życia będziesz się opiekować dużym dzieckiem,w dodatku
niebezpiecznym.Nie wierzę,żeby wyszedł z DDA i pozostałych schorzeń.
Widzę to tak-pożegnaj się z myślą o dziecku i szczęśliwej rodzinie,z tym
człowiekiem.
Tego nie będzie nigdy.Tylko Ty,on i awantury.Piekło na ziemi.Do końca życia.
W takim przypadku uzyskasz nawet unieważnienie małżeństwa w Kościele.

Uciekaj póki czas!

[luxure]

To co wcześniej napisałam naprawdę jest nieludzkie i cyniczne ale
biorę jeszcze pod uwagę to że Vicky nie ma natury samarytanki i
opiekunki. Jest ambitna, ma jakieś tam swoje plany które
konsekwentnie realizuje i nie zakłada w ogóle (co mnie trochę dziwi)
że po drodze noga jej sie może powinąć.... jest trochę samolubna i
egoistyczna. Na mój gust (obym sie myliła) nie spełni sie ani
opiekunka dorosłego człowieka z psychicznymi zaburzeniami ani jako
matka bo zwyczajnie tego nie chce. Dlatego nie widzę przyszłości dla
takiej rodziny. Niestety.

[kawka74]

To jeden problem rozwiązany - albo towarzyszysz partnerowi w terapii bez
gwarancji na efekty, albo rezygnujesz w ogóle. Pierwsze wymagać będzie od Ciebie
bardzo, ale to bardzo dużej odporności psychicznej i cierpliwości, a drugie
będzie absolutnie zrozumiałe, trudne i może mało humanitarne, ale jak
najbardziej ludzkie.
Pozostaje jednak drugi problem - Ty sama. Mam wrażenie, przypominając sobie
teraz to, co pisałaś w tamtym wątku, że to nie koniec Twoich kłopotów. I nie
chodzi mi tu o Twoje zdrowie. Kiedy tak czytałam sobie to, co piszesz, sporo
cech DDA znalazłam u Ciebie. Nie twierdzę, że jesteś DDA, natomiast masz kilka
tych cech, które są dla tego syndromu charakterystyczne. Sądzę, że zanim
zaczniesz (ewentualnie) pracować nad obecnym albo innym, kolejnym partnerem,
musisz popracować nad sobą.

[lolinka2]

prawda? jakieś podejrzane to ślepe oddanie i samarytańskie
poświęcenie plus próba zakładania szczęśliwego stadła z kimś
niekoniecznie do tego celu właściwym vel przygotowanym...
pozwolę sobie na zapodanie b. fajnego IMHO cytatu "Rozglądając się
za kandydatem na męża odurzona swoją siłą kobieta będzie wysyłać do
otoczenia bezsłowny komunikat który po przełożeniu na język
matrymonialnego anonsu, brzmiałby 'Poznam słabego,
nieodpowiedzialnego mężczyznę, który pragnie być ofiarą i pozwolić
innym na kierowanie swoim życiem. Będę jego silną matką. Wezmę na
siebie odpowiedzialność za jego życie, pozwalając mu trwać w
kłamstwie'. W tej samej gazecie spotkać można ogłoszenie 'Poznam w
celach matrymonialnych panią w odpowiednim wieku, pragnącą nieść
odpowiedzialność za wszystkich i wszystko. Będę dla niej ofiarą losu
i nieudacznikiem'. Spotkaniu takich osób często towarzyszy uczucie
określane jako 'zakochanie się".

To fragment książki "Wsparcie dla dorosłych dzieci alkoholików.
Hipopotam w pokoju stołowym" autorstwa Tommy Hellstena.

[nutka07]

Ja bedac na Twoim miejscu zajelabym sie soba a nie 'uzdrawianiem' partnera.
Zastanawialas sie kiedys dlaczego wybralas taki 'typ' czlowieka? Jakich mezczyzn
wybierasz w swoim zyciu?

[vicky1]

Żeby wyjaśnic - nie jestem DDA. A nie jestem DDA z prostego powodu - w mojej rodzinie nie bylo alkoholikow. Nie bylo takze przemocy domowej, uzaleznien. Wychowalam sie w szczesliwej rodzinie, zupelnie normalnej.
Odnosnie mojego zwiazku. Zdecydowalam, ze zostaje, ze sprobujemy dalej. Moj M chodzi na terapie, stara sie, mam nadzieje, ze sie uda. Psychiatra zreszta powiedzial, ze moze sie udac. Ze wazne aby nie bylo dzieci, ale ze jak najbardziej mozemy byc ze soba.
Ja tego nie oceniam w tych kategoriach, ze sie poswiecam, mecze. Kocham mojego M, chce z nim byc. Wiem, ze moze byc ciezko ze wzgledu na to, co sie ujawnilo, ale wiem tez, ze on bedzie nad tym pracowal, staral sie, wiec jest szansa, ze sie wygra.
Przykre, ze od razu jest to brane jako wyrzeczenia, poswiecenia, patologia. Owszem, wiazac sie na poczatku nie wiedzialam o tym wszystkim. Ale w miare jak zaczelo sie ujawniac t M zaczal tez dzialac - psycholog, psychiatra, terapia. Mysle, ze bedzie lepiej.
Mysle, ze to ma sens - w takim wlasnie ukladzie. Jestesmy we dwojke, bez dzieci, spokojnie. A dalej zobaczymy. Wskazane jest bycie we dwojke z kilku powodow. Po pierwsze dlatego, ze wazne sa spokojne, powtarzalne warunki, mozliwie mala ilosc nowych stresow. Po drugie dlatego, ze dziecko mogloby spowodowac nawrot, nasilenie sie problemow. Po trzecie dlatego, ze taki napad przy dziecku moglby spowodowac, ze bedzie niebezpieczne dla dziecka. Po czwarte wreszcie - dziecko utrudnia ewentualne odejscie od M. No i po piate - nie jest dobra opcja fundowanie dziecku zycia bez ojca. Mniej wiecej takie opcje przedstawil psychiatra i terapeuta, mysle, ze na te chwile jest to dobre.
jednoczesnie wzieli pod uwage nasz mlody wiek )mamy po 28 lat) i to, ze ich zdaniem na dziecko jest duuuuzo czasu jeszcze
a na razie jestem szczesliwa bedac z M i nie widze siebie jako cierpietnicy

[freya81]

łoooo matko
Żal mi Ciebie dziewczyno, ale z tego, co czytam, to chyba jesteście
siebie warci. No cóż, życzę powodzenia i wytrwałości. I obyś za
kilka lat nie stałą się jedną z pacjentek tych psychiatrów, co jest
wielce prawdopodobne...

[kawka74]

Absolutnie nie kwestionuję tego, że nie jesteś DDA. Po prostu - wnioskując na
podstawie tego, co napisałaś - widzę w Tobie pewne cechy, które są
charakterystyczne dla tego syndromu, ale przecież nie jest powiedziane, że
występują tylko i wyłącznie w rodzinach z problemem alkoholowym.

[sir.vimes]

Cóż, pięknie , ze chcesz byc ze swoim meżem "w zdrowiu i w chorobie". mam
nadzieję, że wystarczy ci sił także na zachowanie własnej równowagi. Podziwiam
twój spokój i rozwagę.

[alfa36]

To chyba bardzo trudne.... być z kimś z takimi problemami. Ale chyba równie trudno jest odejść. Nie znam autorki wątku ani jej wczesniejszych wypowiedzi. Wiem tylko, że pozostawienie takiego czlowieka samemu sobie... to chyba dla niego koniec...? Ja podziwiam autorkę wątku za odwagę. Alkoholizm to choroba, ciężka, ale cieżkie choroby spotykają ludzi coraz częściej. Czy chorych ludzi zostawia się samym sobie?

[kawka74]

Alkoholizm to choroba, ciężka,
> ale cieżkie choroby spotykają ludzi coraz częściej.

Jasne. Tylko że alkoholizm to nie jest taka sama choroba jak inne, inaczej się
ją leczy i chory musi wykazać się dobrą wolą. Jeśli jej brak, jeśli leczenie nie
przynosi skutków - sorry i do widzenia. Marnowanie sobie życia na alkoholika,
który wciąż robi to samo, to pomyłka.

DDA to nie jest choroba

[selavi2]

Bycie DDA nie powoduje zadnych atakow i zagrozenia dla innych osob. Mam
wrazenie, ze przypisujecie skutki byc moze choroby psychicznej byciu DDA. Panie
sobie wrzuca w google i poczytaja o DDA.
A burze sie tak, bo sama jestem DDA i wiem, ze jest to zespol nabytych cech,
ktore mozna zmienic przez odpowiednia terapie i wytrwala, czasem bolesna i
zmudna prace nad soba, w tym rozwijanie swojej duchowosci. Sama korzystam od 5
lat z mitingow samopomocowych i terapii dla DDA.
Z tego co wiem, rowniez osoby nie posiadajace w rodzinie alkoholikow, a
wychowujace sie w domach, gdzie nie dostaly naleznej im milosci i wsparcia i
opieki maja identyczny problem. U nas we Wroclawiu jest wspolna grupa
terapeutyczna i mitingi i dla DDD (Dorosle Dzieci Dysfunkcyjne) i dla DDA.
Wiec jeszcze raz, z naciskiem powtorze(a wiem to na podstawie konkretnej wiedzy
dostepnej w ksiazkach na ten temat i od terapeutow), ze DDA nie jest
nieuleczlnym schorzeniem psychicznym, powodujacym zagrozenie dla innych ludzi.
Ale faktycznie czasem bywa tak, jak u partnera autorki postu, ze niektore osoby
cierpia na dodoatkowe dysfunkcje w tym, takie ktore trzeba leczyc psychiatrycznie.
Wsrod kilkudziesieciu DDA w wieku od 18 do 60-paru lat, spotkalam tylko 2
osoby, ktore musialy sie dlugotrwale leczyc psychiatrycznie- jedna z powodu
nerwicy natręctw, a druga z powodu silnej depresji.
Znacznej czesci wystarczylo polroczne lub roczne leczenie depresji a potem
dlugotrwala terapia.
Bo terapia dla DDD/DDA to nie jest rok czy dwa. Niestety.
Nie ma "pstryk" i po problemie.
Tylu lat przezytych w ciaglym stresie nie da sie odkrecic przez
chwile.
Jedyna pociecha (przynajmniej dla mnie) jest fakt, ze i terapia i mitingi sa
bezplatne i to, czy z nich skorzystam i jak dlugo zalezy tylko ode mnie.
Pozdrawiam.

[vicky1]

Witam
Zdaje sobie sprawe z tego, ze samo DDA nie oznacza takich zaburzen jakie ma moj M
najprawdopodoniej wskazana jest dalsza diagnostyka psychiatryczna
on juz byl konsultowany psychiatrycznie, wstepne rozpoznanie zaburzen osobowosci, ale przerwal diagnosyke. ostatnie wydarzenia pokazaly, ze dalsze dzialania beda konieczne
Na terapie DDA oczywiscie chodzi nadal i wiadomo, ze z syndromu DDA nie wychodzi sie ani szybko ani latwo ani w sposob przyjemny
ja wiem, ze to proces dlugotrwaly i rozumiem to, i chce po prostu byc i wspierac
zdaje sobie sprawe, ze byc moze stanie sie zgodnie z sugestiami psychiatry - ze ze wzgledu na charakter zaburzen, napadowe dzialania nie bedzie wskazana ciaza i dziecko. ale lepiej chyba zrezygnowac z teoretycznego dziecka, ktorego nie ma, niz z doroslego czlowieka, ktory jest, z ktorym jestem, ktorego kocham i ktoremu chce towarzyszyc
caly ubiegly tydzien spokojny. wyjatkiem epizod wczorajszy, ale o wiele krotszy i lagodniejszy od poprzedniego
chce wierzyc, ze sie uda. wiem, ze te terapie - skojarzona terapia DDA i diagnostyka, leczenie psychiatryczne potrwaja dlugo. ale wierze, ze warto, ze wlasnie z moim M chce byc

[bebe52]

Szkoda że nie ma wielu takich kobiet jak ty zazwyczaj jak pojawiają się problemy
ze zdrowiem większe czy mniejsze żony po prostu odchodzą od swoich M za byle
pretekstem: 'mam dość' lub 'już dłużej nie wytrzymam'. Ty pomimo takich
problemów a nawet gorszych nie myślisz o odejściu od swojego M i popieram cię w
100 procentach jeśli wierzysz że się uda to na pewno niebawem będzie lepiej
.Trzymam kciuki i dużo cierpliwości życzę

[olcia029]

życie to jak dowiadujemy się na każdym kroku, to nie jest bajka.... myślenie, że
będzie cały czas różowo niestety jest weryfikowane przez codzienność. Nikt
nikomu nie może niczego zagwarantować. Można związać się z ideałem męża, ojca
itp a po kilku latach on może się zmienić, zachorować, umrzeć, odejść.... Każda
z nas zapewne doradzi Ci coś innego, według siebie. Ja nie znam poprzednich
Twoich wątków, trzymaj się i życzę powodzenia we wspieraniu Twojego ukochanego

[kawka74]

żony po prostu odchodzą od swoich M za byle
> pretekstem: 'mam dość' lub 'już dłużej nie wytrzymam'.

To nie jest pretekst - to jest bardzo poważny powód.
Każdy ma inną granicę wytrzymałości, której się zresztą zwykle nie zna, póki się
nie musi stanąć przed konkretnym wyzwaniem. Teoretyczne granice tego, co
potrafimy znieść, zwykle się zmieniają, czasem in plus, czasem in minus.

kochana vicky

[selavi2]

trzymam kciuki i zycze jak najlepiej.
powodzenia