Pomozcie!!!

[makufka]

Zwracam sie do doswiadczonych i madrych mam po rade lub chociazby
wysluchanie. Jestem w 8 tygodniu nieplanowanej ciazy. Nigdy nie chcialam
miec dzieci, ale od kiedy jestem (zeldwie od roku) z nowym mezczyzna
rozwazalam taka mozliwosc. Ale nie teraz! Jednak stalo sie. Moj partner
cieszy sie umiarkowanie, ale zaproponowal slub i bycie z nami. Napiszecie,
to super. Ale nie o to chodzi. Od kiedy wiem o ciazy jestem strasznie
nieszczesliwa. Caly czas mysle z ilu rzeczy bede musiala zrezygnowac w
zyciu. Mam jeszcze dwa lata studiow, a w czerwcu stracilam prace. Od
wrzesnia mialam szukac nowej, a teraz nikt nie zatrudni ciezarnej. Nie mam
duzych oszczednosci i wiem, ze bede zdana na pomoc partnera. A zawsze
cenilam sobie niezaleznosc i samodzielnosc. Bardzo sie staram zaakacpetowac
moja przyszosc, ale nie wychodzi mi. Staram sie myslec o dziecku, a mysle o
problemie. Wiem, ze to okrutne, ale marze o poronieniu. Nie przestrzegam
zadnych zalecen dla ciezarnych i caly czas licze, ze nie uda mi sie donosic
tej ciazy. Nie umiem myslec o szczesciu jakie daje macierzynstwo, tylko o
tym, jak bardzo to dziecko pokrzyzuje moje plany. Strasznie sie boje, ze je
znienawidze lub cos w tym stylu. Boje sie komukolwiek powiedziec, ze jestem
w ciazy. Wlasciwie to wstydze sie tego. Wiem, ze moja rodzina bedzie
wsciekla, ze to bekart. A slubu nie chce brac, bo ludzie powiedza, ze to dla
dziecka. Najchetniej wyjehalabym gdzies daleko - uciekla. Boje sie, bo
ciagle placze i mam ataki histerii. Po ostatnim byla tad zdesperowana, ze
chcialam zatruc sie gazem. Nie chce tego dziecka, choc caly czas staram sie
myslec, ze to wielkie szczescie. Moje kolezanki ciesza sie, ze zachodza w
ciaze i potrafia tylko o tym gadac. Ja nie rozumiem jak mozna w kolko
rozmawiac o mdlosciach, wymiarach zarodkai ubrankach dla dzieci. Mnie to nie
rusza. dodam, ze bylam juz dwa razy na USG, liczac ze cos sie zmieni i nic.
Nie rusza mnie ten obrazek. Blagam, powiedzcie co robic. Moze powinnam pojsc
do psychologa. Wstydze sie przed wlasnym partnerem, ze mam takie mysli.
Wiem, ze jestem wredna egoistka, ale czy takie nie maja prawa zyc. Prosze,
pomozcie!!!

[sojanka]

Czyżby kolejna prowokacja???

Skoro tak jak mówisz makuwko to dopiero 8 tydzień, dlaczego nie zdecydujesz się
na aborcję?? Skoro chciałaś i siebie i dziecko otruć gazem cz\y nie prosciej
pozbyć się problemu???

Skoro jednak nie decydujesz się na zabieg, to moze znaczy, że... w jakiś sposób
chcesz tego dziecka? Wiem, że dowiedzieć się o ciązy, kiedy się tego nie
planowało to wielki szok. Może jednak życie nie zmieni się tak bardzo??? Ja mam
1. 5 roczne dziecko. Pracuję, chociaż gdy zaszłam w ciąże straciłam fajną pracę
(ta co mam jest jeszcze fajniejsza, chodzę do kina, na zakupy... Żyję tak jak
kiedyś. Może nawet bogaciej i ciekawiej
Teraz uciekam pędzę odebrać Maleństwo ze żłobka...

[makufka]

Sojanko,
to nie prowokacja, choc nie mam jak Ci tego udowodnic. Myslalam o zabiegu -
nie jeden raz. I gdyby byl w naszym kraju legalny, natychmiast bym go zrobila.
Ale boje sie dzwonic pod telefon z GW i powierzac sie w rece jakiegos
nieznanego lekarza. Tyle sie slyszy o fatalnych skutkach zlego przeprowadzenia
aborcji. A moze masz racje, moze chcialabym to dziecko? Dlaczego zatem od 4
tygodni chodze zalamana, nic mnie nie cieszy? Zazdroszcze Ci, ze kochasz swoje
dziecko znalazlas po urodzeniu dobra prace. Ja jestem teraz przerazona moja
sytuacja i strasznie sie boje. Dziekuje, ze odpowiedzialas

[tabaza5]

Myślę że ktos tam w górze chciał byś je miała....i myslę że jak się urodzi
wynagrodzi Ci wszystko,życie róznie się układa,ale zawsze się układa.Jednak
decyzja powinna należeć do Ciebiei tylko do Ciebie.Mam cudowną 2 letnia juz
Julcie,była zaplanowana i wypragniona jak nie wiem co,jest naszym całym
życiem,moim i mojego męża,mi jest łatwiej mam prace i mam kogos kto mnie
wspiera w trudnych chwilach.Ale pomyś ....nie będziesz juz nigdy samotna,a już
na pewno smutna,a juz na pewno bedziesz miała cel w zyciu.
pozdrawiam Sylwia

[wieczna-gosia]

Makufko,
Co nieznane nas przeraza. Szczegolnie jesli nieznane juz z nami zostanie na
cale zycie.
Ale- czy w pracy zawsze robilas rzeczy przewidywalne? Czy nie zaczynalas nigdy
czegos nowego?
Moim zdaniem powinnas z kims pogadac- ot chocby z nami- my wszystkie
przeszlysmy taka rewolucje I zyjemy ) Byc moze powinnas pogadac z
partnerem. Byc moze z psychologiem. Nie wiem. Masz 9 miesiecy na przywykniecie
do nowej roli ) Nie zadreczaj sie faktem ze na widok zdjecia USG nie
placzesz ze szczescia. Nie drecz sie niepotrzebnymi gdybaniami. Postaraj sie
zastanowic sie nad tym jakie masz mozliwosci ruchu w tej sytuacji. Studia- na
pewno moga zostac co za problem? Praca- nie zajac nie ucieknie a ty ze
studiami w kieszeni zyskasz na wartosci a nie stracisz. Mysle ze postawa
twojego partnera bedzie duzo znaczyc. A na razie jest pozytywna nie?
Dbaj o siebie i trzymaj sie cieplutko. Czasami zycie sie musi przewrocic do
gory nogami zeby czlowiek mogl zrozumiec pewne rzeczy. Nie wiem jakie zadania
ma dla ciebie los ) ale mi ta nauka sie przydala )

[makufka]

Wieczna Gosiu,

dziekuje. Wlasnie siedze w domu i placze. Boje sie, ze jesli komus powiem o
tym, co czuje, wszyscy beda uwazali, ze jestem okrutna i podla. Pewnie tak
jest, ale czy nie sadzisz, ze wolalabym skakac teraz do nieba z radosci, ze
jestem w ciazy? Tymczasem nie moge klamac na temat moich uczuc: sa takie, a
nie innego. Dlatego jest mi tak ciezko, ze nie moge zmusic sie do radosci. Z
kazdym dniem mysle, ze bedzie lepiej, a jest jeszcze gorzej. Czesci rzeczy nie
moge juz wykonywac, bo jestem w ciazy. Do tego jest mi ciagle niedobrze i nie
mam nawet ochoty nic robic. Nie spotykam sie ze znajomymi, bo boje sie, ze
zauwaza moj odmienny stan, a tego nie chce. Siedze sama w domu. Moj partner
pracuje w innym miescie i przyjezdza tylko na weekendy. A i wtedy ma co robic.
Zazdroszcze mu tej aktywnosci. Ja czuje sie teraz taka bezuzyteczna. Tak
jakbym miala czekac teraz 9 miesiecy na dziecko i nic nie robic. Nie mam
pracy, wiec nie mam dochodow. Pojde czasem sama do kina lub polaze po sklepach
(bez kupowania), ale nie stac mnie na jakies wielkie rzeczy. Poza tym czuje,
ze mi sie nie nalezy, bo nie mam pracy. Wiesz, staram sie myslec tak jak
powiedzialaz, ze to Los, a on wie co robi. Mysle, ze jest wiele dobrych
kobiet, ktore nie moga miec dzieci, a bardzo by chcialy. Mysle, ze trzeba byc
wdziecznym Losowi. Ale zaraz potem sobie mysle, ze Los karze mnie za wszystko
zle, co zrobilam. Jestem zalamana. Dziekuje, ze pochylilas sie nade mna

[magolcia]

No, widać, że hormony szaleją...
Wiem, że widzisz teraz wszystko w czarnych barwach - w wielu kwestiach masz
rację - dziecko diametralnie zmieni Twoje życie, nic już nie będzie jak
dawniej. Ale na pewno doświadczysz też dobrych rzeczy. Przeważnie po urodzeniu
i zobaczeniu dziecka (a na pewno w przeciągu paru pierwszych tygodni)
przychodzi miłość macieżyńska i jesteś wtedy szczęśliwa, że masz przy sobie
maleństwo.
Jeżeli Twój partner umiarkowanie podchodzi do Twojej ciąży, to też nie podnosi
na duchu, ale powiem Ci, że wielu mężczyzn na początku tak reaguje - przecież
dla niego to też kolosalna zmiana sytuacji, a mężczyźnie trudniej się
przystosować. Ale przecież piszesz, że będąc z nim przychodziły Ci do głowy
myśli o ewentualnym dziecku - więc jednak jakoś postrzegasz go w kategoriach
tatusia.
A jeżeli chodzi o utratę pracy - no tak, to jest teraz problem, bo pracy nie
ma, a do tego Ty jesteś w ciąży. Ale z własnego doświadczenia wiem, że człowiek
w kryzysowej sytuacji potrafi się świetnie zmobilizować. Przemyślcie z Twoim
mężczyzną Waszą wspólną sytuację - weźcie pod uwagę wszystkie wyjścia. Jeżeli
zdecydujecie się na to dziecko, to zastanówcie się nad możliwością utrzymywania
się przez jakiś czas z jednej pensji - jego. Ty postaw na studia - jest wiele
kobiet, które w trakcie studiów urodziły i odchowały dzieci. Poradzisz sobie. A
gadaniem rodziny się nie przejmuj - to Twoje życie , Ty o nim decydujesz, a
może na wyrost się przejmujesz, może rodzice Ci pomogą...
Życzę podjęcia dobrej (bez względu na to, jakiej) decyzji.
Pozdrawiam
Magda

[joa_boa]

Jeżeli twój stan psychiczny w związku z ciążą jest tak zły, że myślisz o
samobójstwie, czy wręcz podejmowałaś próbę samobójstwa to powinnaś pójść do
psychiatry i porozmawiać o możliwości rozważenia aborcji ze względu na
zagrożenie życia matki (z powodu nasilonych tendencji samobójczych).
Niekoniecznie pogodzisz sie z tą ciążą - nieplanowaną, niechcianą. Masz
(straszne) prawo wybrać, a twoja, jak przypuszczam, głęboka depresja nie jest
tylko wynikiem zmian hormonalnych w mózgu. Jakąkolwiek decyzje podejmiesz i tak
odpowiedzialność zawsze spoczywać będzie na tobie, niestety.

[makufka]

Siedze teraz w domu, a za oknem pada straszny deszcz. Nic mi sie nie chce.
Popadam z histerii w apatie. Leze i patrze sie tepo na deszcz. Wiem, ze nie
warto mnie zalowac. Co ze mnie za kobieta, ktora chcialaby pozbyc sie swojego
dziecka? Zadzwonilam do swojego partnera, ale byl zajety. Gdy zaczynam mowic o
moich problemach, smieje sie, ze to hormony i wszystko zrzuca na ciaze. On nie
usunalby tego dziecka. Jest za dobry. Ale tez sie nie cieszy. Do tej pory nie
powiedzial swoim rodzicom - nie ma sie czym chwalic. To takie upokarzajace nie
umiec cieszyc sie z nowego zycia. Nic juz mnie nie cieszy. A jakakolwiek
czynnosc wymaga ode mnie wiele wysilku. Zaniedbalam mieszkanie, nie wychodze,
nawet wyjscie z psem jest dla mnie wielkim wysilkiem. Tak jakbym sie czegos
bala. Macie racje, jakiejkolwiek decyzji nie podejme, bede za nia
odpowiedzialna. Juz na zawsze.

[sojanka]

joa_boa napisała:

> Jeżeli twój stan psychiczny w związku z ciążą jest tak zły, że myślisz o
> samobójstwie, czy wręcz podejmowałaś próbę samobójstwa to powinnaś pójść do
> psychiatry i porozmawiać o możliwości rozważenia aborcji ze względu na
> zagrożenie życia matki (z powodu nasilonych tendencji samobójczych).
> Niekoniecznie pogodzisz sie z tą ciążą - nieplanowaną, niechcianą. Masz
> (straszne) prawo wybrać, a twoja, jak przypuszczam, głęboka depresja nie jest
> tylko wynikiem zmian hormonalnych w mózgu. Jakąkolwiek decyzje podejmiesz i
tak
>
> odpowiedzialność zawsze spoczywać będzie na tobie, niestety.

Jestem coprawda dziennikarzem, a nie lekarzem, ale wydaje mi się, że w Polsce z
takich powodów jak napisalaś nie przeprowadza się aborcji z tzw. wskazań
lekarskich.
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>

[pesteczka5]

Kochana,
myślę, że wiele kobiet przeżywa to co Ty. Coraz więcej z nas nie ma ochoty
wpisywać się w stereotyp matki Polki... Plus hormony i mamy to, co opisujesz.
Najpierw pobądź dobra dla siebie. Zrób sobie kubek pachnącej herbatki, wejdź
pod koc, poczytaj sobie. Przytul się do przyjaciela. Zrób to d l a s i e b i
e.
Wiesz co, ja czekałam na dziecko kilka lat, pierwsze poroniłam. A gdy byłam w
ciąży, wcale nie czułam się szczęśliwa! Mdło mi się robiło, gdy mi wszyscy
gratulowali i dywagowali, jak mi dobrze. Ciąża była zagrożona i musiałam
zrezygnować ze wszystkiego, miałam wrażenie, że ten mały pasożyt wczepił się
we mnie i teraz on tu rządzi, a ja to inkubator jakiś... Takie odczucia są
niepopularne, trudno o nich mówić. Ja mówiłam mojemu mężowi, pozwoliłam im
przepłynąć przez siebie. Mojego syna ( oraz drugiego, planowanego, choć
pierwsze dwa tygodnie ciąży przeryczałam wrzeszcząc, że nie chcę!!!) kocham
nad życie, a to życie, choć chwilami nieznośne, stało się nieporównanie
piękniejsze i bogatsze (choć nie słodkie i różowe...)

Kochanie, tak, wszystko się zmieni. My tutaj to właśnie klub
wtajemniczonych... Właśnie po to masz teraz jeszcze siedem miesięcy, żeby się
na to względnie przygotować i przeorganizować, co się da. A potem i tak będzie
koniec świata, i obudzisz się w Dzidziusiowie...

[agigaa]

Hmmm nie wiem co ci mam powiedzieć.
Może tak - Byłam w podobnej sytuacji, nie aż w takim nasileniu, ale podobnie.
Długo wydawało mi się, że świat się wali, że nie dam rady, że to nie teraz,
także miałam studia, faceta z kórym byłam 2 lata (zaledwie) itd. I wiesz co usg
też do mnie nie do końca przemawiało i myślałam, że.... dlaczego ja i dlaczego
teraz, i jak ja to wszystkim powiem itd. straszne było to kłębowisko myśli i
uczuć, ale.......To było przeszło dwa lata temu. Teraz mam najcudniejszego
synka, męża,wszystkie "dziadki" są zachwycone wnukiem, skończyłam dwie szkoły,
za rok wracam na studia, zaczynam prace, robie dodatkowo kursy, chodze do kina
i na imprezy (czasem), mam dużo nowych znajomych (dzieciatych) i wiesz co moje
życie byłoby tak okropnie, okropnie puste bez Kubusia. Pewnie, że jest to
zmiana niewyobrażalna i nie powiem, że jest inaczej, ale wierz mi wiele rzeczy
można pogodzić, nawet nie wiesz na jak wiele człowieka stać. I w tym wszystkim
to małe dzieciątko, które przyprawia mnie o tak wiele różnorodnych uczuć, nie
zawsze jest kolorowo, ale potem wystarczą te oczy patrzące na ciebie z taką
ufnością i bezgraniczną miłością od samego początku, że ahhhh żyć się chce i
wszystkie problemy robią się takie małe i góry można przenosić.
Chyba się rozpisałam ,ale i tak nie do końca jestem w stanie ubrać w słowa to
co chce ci przekazać. Sens jest taki : czas płynie i zdziwisz się nie raz co
los ci jeszcze przyniesie.
Jak chcesz pogadać to pisz, [e-mail]
Agata

[makufka]

Ja tez sie caly czas ludze, ze uczucia macierzynskie przyjda. Z kazdym dniem
mam nadzieje, ze bedzie lepiej. Ale co bedzie, jak urodze i nadal nic nie bede
czula? Boje sie, ze bede sie odgrywac na dziecku za stracone szanse. Na
przyklad teraz swiadomie krzywdze mojego partnera za to, ze "zaplodnil" mnie.
I choc wiem, ze ro niesprawiedliwe, nie umiem inaczej. Ja wiem, ze dziecko
zmienia wszystko - mam kolezanki, ktore juz maja dzieci. I wlasnie tego sie
boje. Robilam w zyciu duzo roznych rzeczy, ktorych nie sposob wykonywac z
dzieckiem. Dodam, ze zarowno moi jak i rodzice partnera nie beda chcieli (z
roznych powodow) zajmowac sie dzieckiem. A ze partner pracuje, a ja nie, to
wiadomo, ze ja bede siedziec z dzieckiem. Jak o tym mysle, serce gwaltowniej
mi bije i jest mi slabo.

Dziekuje Ci za opis Twojej historii. Napisze do Ciebie na priva,

[sojanka]

Czytam te Twoje posty i myślę sobie, że moje jeszcze dwa lata temu wyglądały by
bardzo podobnie...

W czerwcu dostałam wypowiedzenie. W sierpniu dowiedziałam się, że jestem w
ciąży. We wrześniu ukochany miał rozpocząc studia w innym mieście...
Przepłakałam wiele godzin. Rozważałam różne możliwości.

W końcu wyjechałam z nim. Wynajęliśmy mieszkanie. siedziałam w domu całą ciąże.
Czytałam, pisałam, robiłam różne fajne rzeczy...


Wróciłam do pracy na początku tego roku, wbrew opiniom, że firmy nie
zatrudniają "świeżych" matek. Pracuję, robię to co lubię. Mam przyjaciół i to
nawet niedzieciatych (Ci są lepsi, bo w odróżnieniu od dzieciatych nie mogą się
dzieckiem nacieszyć, naprezentować itp.).
Nie mamy do pomocy babć (obie pracują i mieszkają w innych miastach), ani innej
rodziny. Radzimy sobie sami.
I tak naprawdę dziecko nie jest przeszkodą w niczym. A dają dużo radości. I
nadaja życiu nowy, inny sens.

[agigaa]

Co będzie jak zobaczysz dziecko i go nie pokochasz?. Wiesz co osobiście nie
słyszałam chyba o takim przypadku może kiedyś tam w telewizji. Nie zakładaj
czegoś z góry. A tak szczerze powiedziawszy to chyba większość kobiet ma takie
odczucia, a co jeśli nic nie poczuje?. Też tak miałam i.... zobaczyłam i...
potrzymałam i.. usłyszałam i.... pokochałam, od razu, jak nikogo, tak po prostu
z każdą chwilą bardziej, pewnie że mnie czasem "wkurza", doprowadza do furii,
ale... i tak kocham.
A czy wiesz jak zachowują się faceci po porodzie?, mój mąż nie mógł się oswoić
z dzieckiem baaardzo długo, pomagał, nie zaprzecze, ale nie czuł chyba do końca
tego czegoś... to przyszło samo kiedyś tam, teraz są parą nie do zdarcia wręcz
role się odwróciły, teraz to oni są bardziej ze sobą związani, na swój sposób.
Nie wiem czy to dobry przykład. Nie chciałabym bagatelizować sprawy, bo wydaje
mi się dość poważna, ale... daj sobie czas. Nie myśl tyle, po prostu żyj dalej.
Przecież to dopiero początek ciąży, mdłości niedługo pewnie miną i będziesz
mogła jeszcze długo normalnie funkcjonować.
A co takiego robiłaś czego nie można robić przy dziecku?, jeśli nie chcesz
odpowiadać to nie mów, ale .... hmmm wiesz może faktycznie pierwszy rok jest
ciężki, jest dużo wyrzeczeń, ale potem to już z górki, na prawde w tym momencie
ciężko byłoby mi znaleźć rzecz, której nie moge robić. To prawda mam dziadków
do pomocy, ale nie wszyscy mają, a też sobie radzą. Pozatym nie możesz
zakładać, że nikt ci nie pomoże, naturalnie trzeba liczyć na siebie, ale nie
zakładaj z góry, że oni dziecka nie pokochają przecież jeszcze(o ile dobrze
zrozumiałam) nawet nie wiedzą o jego istnieniu. Daj im szanse.
Napisz, czekam na maila.
Agata

[makufka]

Sojanko,

wiec moze i dla mnie jest nadzieja? Ja tez bylam dziennikarka. Ale mnie
wyrzucili. I nawet nie dali papierka, bo pracowalam tylko na umowe-zlecenie.
Niestety, studiuje filozofie i po tych studiach nie znajde raczej dobrej
pracy. Same wiecie, jakie jest bezrobocie.

Agata,

ja tez sobie powtarzam, ze nie jest tak zle. Ze sobie poradze. I wystarcza...
na kilka godzin, a potem znow przychodza te straszne mysli. Czytam posty
oczekujacych, ich radosci z ciaz, a ja tak nie moge. Zawsze mi sie wydawalo,
ze jakbym zaszla w ciaze, bede sie cieszyc i przezywac, a tu nic. Nienawidze
siebie jeszcze bardziej. I tego niewinnego, ktory jest we mnie. Ciagle mam
ciemne wizje i nie umie sie ich pozbyc. Czasem sa to glupoty, typu mam teraz
okropna cere, nie mieszcze sie w stare ubrania, wszystko robie dwa razy
wolniej, a czasem powazne: co bedzie, jesli ojciec dziecka mnie zostawi, jesli
nie podolam opiece nad dzieckiem, nie znajde juz nigdy pracy itd. Nie mam
prawa do zadnych pieniedzy, bo nie mam pracy. A wierzcie mi, ze teraz to
zostalabym nawet sprzataczka, byleby miec do czego wracac. Czytam posty mam,
ktore wracaja po porodzie na wysokie stanowiska i tesknia za swoimi
pociechami. A ja im zazdorszcze, ze maja do czego wracac. Czuje sie taka
bezuzyteczna. Zwariuje, jesli przez cala ciaze bede musiala siedziec w domu.
Wiecie, probowalam czytac, grac na pianinie, chodzic do kina - robic rzezcy,
ktore duzo nie kosztuja, a nie mialam na nie czasu. Ale juz mi nie sprawiaja
radosci. Nic mnie juz nie cieszy

[makufka]

Pesteczko,

dopiero teraz przeczytalam Twoj post. Dziekuje Ci. Dziekuje Wam, ze mnie nie
potepiacie, choc powinnyscie i okazujecie mi zainteresowanie. Az sie
poplakalam. Tylko tutaj moge sie "wygadac", bo jestem anonimowa. Przed innymi
wstydze sie. Wstydze sie zwlaszcza takich osob jak Ty pesteczko - ktore
czekaly na swoje dzieci i bardzo ich pragnely. A ja jestem taka niewdzieczna,
ze nie chce wlasngo dziecka. Wierzcie mi, chcialabym, zeby bylo inaczej!

[joa_boa]

Ja nie miałam właściwie żadnych przeszkód 'zewnętrznych" które utrudniałyby mi
akceptacje ciazy - byłam juz po studiach, miałam pracę, męża, miałam gdzie
mieszkać, a i tak byłam wściekła że zaszłam w ciążę - wściekła i pełna
nienawiści do tego "płodka". Myślałam o aborcji, ale mój mąż powiedział, że
rozwiedzie sie ze mną, gdy usunę ciążę. Nie chciałam dzieci - nie widziałam sie
kompletnie w roli matki, wkurzała mnie perspektywa wielkiego brzucha, biustu,
rozstepów, porodu, przerwy w pracy, i w ogóle życzyłam sobie poronienia. I
mimo, że od początku kochałam synka, to moje ambiwalentne uczucia przejawiały
się wobec niego i później - poprzez używanie wobec niego przemocy - biłam go po
prostu. Teraz to już za mną, ale dla mnie jest czymś do wyobrażenia, że kobieta
może nienawidzieć swojego dziecka - jako płodu, a nawet później, że nie chce go
i nie wyobraża sobie dalszego życia jako matka dziecku (dzieciom). Ale to może,
i na ogół zmienia sie, ta ambiwalencja czy nawet niechęć są nierzadkie i nie
świadczą - w moim najgłębszym przekonaniu - o tym, że kobieta przeżywajaca tego
rodzaju uczucia jest jakąś pozbawioną naturalnych uczuć zimna suką, szmatą,
zdegenerowaną istotą niegodna nazywać sie kobietą.

[kasia977]

Witaj,
wiesz 2 lata temu byłam w prawie identycznym stanie psychicznym. Zaczełam
dopiero studia, byłam na pierwszym roku, miałam 19 lat. Ze swoim aktualnie
męzem byliśmy ze soba dopiero rok, (ale znalismy sie od 6 lat) i tu nagle szok-
jestem w ciazy. Długo odzrucalismy od siebie te myśli, tłumaczac zmianami
hormonalnymi i w ogóle. dotarło w koncu do nas jak 4 z kolei ginekolog
potwierdził ciaze. Tak też sie stało, ze Maciek musiał wyjechac i zostałam
przez kila dni z tą wiadomoscia sama. Byłam w kilku aptekach z zapytaniem o
tabletki poronne,Maciek zgodził sie na takie wyjscie, nie udało sie (na
szczescie). Strasznie wymiotowałam, do 12 razy dziennie. Znalazłam sie w
szpitalu z zagrożona ciaza, miałam nadzieje, ze nie urodze ,ze sie cos stanie z
ciaza, ze poronie, kombinowałam jak je poronic. Rodzicom na poczatku
powiedziałam, ze jestem chora. Bałam sie powiedzieć ojcu, bo jest strasznie
wybuchowy i agresywny. Bałam sie ,że mnie zabije. Gdy Maciek wrócił z Londynu
zamieszkałam z nim u jego rodziców, szybko załatwiliśmy slub i zaczeliśmy
cieszyc sie ta sytuacja. Przede wszystkim zaczełam myśleć o dzidzi jako nie
planowanym, ale bardzo kochanym i chcianym dziecku. To jest mu bardzo potrzebne
do prawidłowego rozwoju teraz i po urodzeniu. I wiesz co, teraz jest cudownie.
Kocham mego synka ponad wszystko nad życie, meza też. Nie wyobrazam sobie życia
bez nich. Zycie moje byłoby bardzo puste bez nich, mimo, że było bardzo
intensywne.
Przepaszam, ze sie tak rozpisałam o sobie, ale chciałam Ci pokazac, ze nie ma
tego złego, co by na dobre nie wyszło. Owszem, na poczatku musiałam zrezygnowac
z wielu rzeczy (nie mogłam prowadzic już tak aktywnego zycia jakim było ono
wczesniej), ale teraz wszystko wraca do normy. No, moze nie pojade juz sama
autostopem w góry, ale moge to zrobic za kilka lat z rodzina, lub robić rzeczy,
których nie mogłam robić wczesniej. My tez żyjemy tylko z jednej pensji- meza (
ja moge dołożyc tylko stypendiumi jakos sobie radzimy. Inni mają jeszcze
gorzej. Ale sie rozpisałam,przepraszam.
Nie wiem nawet czy cokolwiek Ci to pomorze. Ale chce ci napisac jedno. Musisz
przede wszystkim bardzo mocno chciec być szczęsliwą. Spróbuj odnalezc dobre
strony takiej sytuacji. Jak urodzisz, skończysz studia i bedziesz szukala
pracy, to tak naprawde bedziesz "atrakcyjniejszą" pracownica, bo nie będzie
obawy, ze młoda dziewczyna zaraz zajdze w ciąze.
Troche chaotyczny mój post i jeszcze wiele rzeczy chciałabym Ci napisać. Wiem,
ze wszytko sie ułoży. Zauwazyłam, ze w żadnym Twoim poście nie piszesz źle o
swojej małej fasolce.
Pozdrawiam Cie bardzo goraco i zycze pogodnych mysli.
Chętnie porozmawiam z Tobą prywatnie, jeśli bedziesz miała ochote, to napisz:
[e-mail], nr gg 3603808.
Kasia Ż, najszczęśliwsza matka pod słoncem.

[makufka]

Joa, Kasia,
jestescie kochane! Ta bardzo bylo mi potrzeba, zeby ktos powiedzial mi, ze nie
jestem taka zla. Przynajmniej dzisiaj zasne spokojniejsza. Jestem tak
strasznie udreczna zlymi myslami, ze czasem zastanawiam sie, czy nie jestem
chora psychicznie. Rzeeczywiscie nie pisze zle o "plodku", bo nie mam prawa.
On przeciez niczemu nie zawinil. Tylko szkoda mi, ze nie trafi do normalnej
rodziny, tylko bedzie mial taka matke jak ja. Jestem wredna. Nie mam odwagi,
zeby usunac ciaze, a marze o poronieniu. Gdy sie dowiedzialam, ze jestem w
ciazy, chcialam zjesc cale opakowanie pigulek antykoncpecyjnych, z nadzieja,
ze to pomoze. Teraz w ogole o siebie nie dbam. a tak naprawde to oddalabym
wszystko, zeby cofnac czas i zeby znow bylo tak jak dawniej. Tak bardzo Wam
zazdroszcze, ze wszystko Wam sie ulozylo. Obiecajcie, ze i mnie sie uda. Tak
bardzo potrzebuje, zeby ktos mnie pocieszyl. Czuje sie taka samotna

[wieczna-gosia]

Sluchaj no pewnie ze nie jestes zla ani podla )
To ze hormony ci szaleja to swoja droga prawda, ale hormony nie stwarzaja w
nas nowych uczuc a jedynie podgotowuje te juz istniejace.

Zadedykuje ci cos- przeczytalam to na forum mam dzieci specjalnej troski-
wiesz dzieci z Downem, porazeniem mozgowym, autyzmem...wszystkimi
nieszczesciami tego swiata jakie moga spotkac dziecko i matka ktora nieba by
mu przychylila. Nie bedzie to cytat ale bylo to cos w tym stylu.

Jedziemy do Wloch. Wszyscy nasi znajomi tam jezdza. Bo Slonce, plaze, gorace
noce, imprezki. Kazdy albo juz byl we wloszech, albo sie wybiera, alebo jedzie
tam drugi raz. No wiec jedziemy i my. Podroz, plany, marzenia....
Wysiadamy i okazuje sie ze jestesmy w Holandii. Jak to?? Przeciez jechalismy
do Wloch??? Gdzie plaze??? Gory??? Przeciez tu jest zimno, wietrznie,
depresyjnie i wszedzie jak nie krowy to tupipany???
I teraz mozna zatrzymac sie w tym stanie. mozna przez cale zycie zalowac
podrozy do Wloch, obwiniac wszystkich za pomylke, gorzkniec i cierpiec.
Ale mozna tez zauwazyc kanaly. Kolory tulipanow. Knajpki z haszyszem. Spokoj
Holendrow. I pokochac to niespodziewane miejsce gdzie przyszlo nam byc.

Zycze ci bys zadomowila sie w Holandii. Zebys przestala sie wstydzic bo nie ma
czego. Przestala sie karac bo nie ma za co. Przestala sobie odmawiac i
twierdzic ze ci sie nie nalezy bo to nieprawda. Na razie tyle. Nie kochaj tego
dziecka. Kochaj siebie. Ludzie kiedy uprawiaja ze soba seks- maja dzieci )
czesciej niz ci sie wydaje ) a mlode matki czesciej niz ci sie wydaje nie
lubia swoich dzieci ) Czesciej niz ci sie wydaje uwazaja sie za wredne
istoty niegodne bycia matka. A przeciez pokochal cie facet. Masz z nim
dziecko. Dziecko dla ktorego bedziesz calym swiatem, zaryzykowalabym
twierdzenie ze przez dlugi czas bedzie dla dziecka czyms w rodzaju oga- alfa i
omega wszystkiego. Alfa i omega musi lubic siebie sama )
Kazda z nas, nawet ta najbardziej probaby przeszla dluga droge. Depresje
poporodowe, przedporodowe, okoloporodowe. Wzloty i upadki, rozstania i
powroty )
Daj sobie czas- I okres jest dosc upierdliwy ) Ale- nie usychaj z tesknoty
za Wlochami. Slyszlam ze plaze brudne, halas, nie ma wygodnych miejsc
noclegowych. poza tym umowmy sie- wszyscy najfajniejsi faceci obecnie sa w
Holandii ))

Gosia- hodowca tulipanow )))

[pesteczka5]

Makufko,
ściskam Cię mocno. Wiem, co czujesz. Będzie, jak będzie... ale myślę, że
będziesz wspaniałą mamą. Lepszą niż niejedna, która nie funduje sobie żadnych
refleksji (ha, ha, tu akurat takich nie ma). Twoje odczucia to coraz
powszechniejszy problem - vide to co napisały dziewczyny, także ja - kobiety
oczekują wiele od życia, macierzyństwo jest dla nas utratą konkretnych
przyjemności, aktywności itp. To nie w tym rzecz, żeby spełniać społeczne
oczekiwania, nie każdej z nas dane jest popłakać się ze szczęścia nad
maleńkimi butkami... Ja mam moje tak wyczekiwane dzieci - a jeden Bóg wie, ile
razy zbluźniłam w zmęczeniu, zniechęceniu, poczuciu niekompetencji, zamknięcia
w domu... Zmienia sie relacja z mężem, zostają znienawidzone kilogramy,
których trzeba się pozbyć w tym młynie... A mimo wszystko dzieci niosą z sobą
tyle tak pięknych doświadczen, nowej jakości, otwierają nowy świat, rozwijają
nas wewnetrznie... Nigdy nie zamieniłabym już tych chwil na tamte bez nich,
choć ciekawe, dospane itp.

Nie wiń się za te myśli. Pomyśl, że czuć masz prawo wszystko. Uczucia nie są
dobre ani złe. Ważne, co z nimi zrobisz.

Wiesz co, rozpiszę się. Opowiem Ci o naszych przyjaciołach. Mają dwoje
nieplanowanych dzieci, które okropnie dały im w kość - zdrowotnie,
logistycznie, itp. Mało się nie rozlecieli. Wyszli na prostą, dzieci
podrosły... Bach! Ciąża. Ich rozpacz. Pocieszałam, rozumiejąc, Rozważali
aborcję. Nie śmiałam im nic radzić... Poroniła ... ciąża obumarła. Oni byli
zrozpaczeni... To też rozumiem... Ludzkie uczucia błądzą swoimi ścieżkami...
Powiedzieli mi, że teraz przyjmą każde dzieciątko, które (mimo zabezpieczeń)
zawita do nich.

Przytulam Cię mocno.

[libra.alicja]

Proszę Cię, nie myśl o śmierci, ani o poronieniu. Nie zaniedbuj się, żeby
dziecku nie stała się krzywda, żeby przyszło na świat zdrowe.

Pomyśl, ze możesz dać życie nowemu człowiekowi i jeśli nie będziesz chciała się
zająć tym dzieckiem, to możesz zostawić je w szpitalu, wiele par czeka na takie
maleństwa i pewnie znalazłoby ono swój dom i rodziców.
Masz kilka miesięcy, żeby to przemyśleć, rozważyć, poczuć i zdecydować.

A co do pracy, jeśli będziesz się dobrze czuła, może uda Ci się znależć coś na
zlecenie (wtedy nie masz praw pracowniczych, więc pracodawca nic nie traci),
chociaż na kilka godzin dziennie, choćby jakąś nieskomplikowaną pracę biurową.
Poczułabyś się lepiej i miałabyś jakieś własne pieniądze.

[ania_rosa]

Hej
Swoją ciążę przezywałam bardzo podobnie- jeśli nie identycznie. Zaszłam w nią
mając 19 lat i bedąc na drugim roku studiów. Przez dziewięć miesięcy byłam w
permanentnej depresji (czasem było lżej), którą moi bliscy kwitowali
sloganami "pokochasz to dziecko", "hormony Ci buzują" itp. Może mieli rację
(tzn. mieli ) ale od tego nie robiło mi się lepiej. Do końca ciązy mówiłam o
moim dziecku per "pasożyt". NIe będę wyłuszczać całej historii bo nie ma to
sensu, napiszę parę rad:
1. idź do psychologa i po prostu o tym pogadaj (mi to pomogło)
2. Zacznij robić coś związanego z aktywnością poza domem
3. Nie podejmuj żadnych wiązących decyzji typu małzeństwo- Jesteś w takiej
rozsypce, że nie wiem czy potem nie będziesz tego żałować (tzn. z całym
szacunkiem Twoich uczuc do partnera taka depresyjna ciąża może wiele rzeczy
przeinaczać, może lepiej zaczekaj z tak waznymi decyzjami)
4. Dbaj o siebie- herbatki, kąpiele, znajomi, pełen egoizm w stosunku do siebie
i dziecka
5. Nie staraj się pokochać tego dziecka, to przyjdzie samo. I daj sobie prawo
do negatywnych uczuć. U mnie dziecko przestało być "pasożytem" w chwilę po
porodzie Ale to musi się wydarzyć samoistnie, bez nakręcania sie na to
6. Ja bym Ci poradziła też coś w stylu jogi czy tai chi- przyda Ci się
wyciszenie

Odpowiedź na to, co najlepiej zrobić jest gdzies w Tobie- postaraj się ją
odszukać. Dobry psycholog może Ci w tym pomóc. Czasem- jak pisała JoaBoa- to
nie są proste przypadki. Czasem przy okazji bycia w ciąży przerabiamy bardzo
zadawnione własne problemy i traumy: to niesamowity czas, którego niezwykłośc
nei polega tylko na noszeniu nowego życia. To trochę szansa dla nas na uporanie
się z bolesnym wspomnieniami, które w inny sposób by z nas nie wyszły i na
uporządkowanie własnych emocji i problemów, zanim zaprosimy dziecko na swiat.
MOże kiedy spojrzysz na to jako na czas dla siebie, szansę dla siebie i
zobaczysz w tym siebie ( a nie dziecko)- wcyiągniesz z tego sporo pozytywów.
Ja dopiero po urodzeniu dziecka zrozumiałam, po co je mam. Będąc w ciązy nie
miałam jeszcze odpowiedzi na to pytanie.
pozdrawiam
Rosa
jakbys chciała pogadać szerzej pisz na
[e-mail]

[makufka]

Nie wiedzialam, ze sa kobiety, ktore mialy podobne odczucia, przemyslenia.
Jest mi lepiej wiedzac, ze nie jestem sama. Dziekuje, ze podzielilyscie sie
swoimi historiami. Moze i ja dostrzege sens tej ciazy? Rosa, Alicja, dzieki za
tyle madrych porad. Postaram sie je zastosowac. Z kazdym dniem budze sie z
nadzieja, ze teraz bedzie juz lepiej. Macie racje, ze ciaza jest zwiazana z
waznymi, wczesniejszymi wydarzeniami w naszym zyciu. Z wieloma tragediami z
przeszlosci nie uporalam sie do tej pory i moze dlatego jest mi teraz tak
ciezko. Kiedy piszecie o tym, jak teraz kochacie swoje dzieci, to licze, ze i
ja je pokocham. Nie chcialabym mu kiedykolwiek wyrzucac, ze przez niego czegos
nie zrobilam. Wystarczy, ze ja jestem nieszczesliwa, dlaczego mialoby byc i
dziecko. Chcialabym, zeby jutro bylo juz lepiej. Jestem wykonczona tymi
ciaglymi atakami placzu i zalamania. A jutro chyba poszukam jakiegos
psychologa, bo czuje, ze sama sobie nie poradze. Myslicie, ze sa jacys w
przychodniach lub poradniach, gdzie nie trzeba placic jak psychoanalitykowi?
Zycze wam dobrych snow. I Waszym dzieciom tez. Spokojnej nocy

[73nika]

czesc,
Nie wiem do konca co czujesz gdyz nigdy nie bylam w takiej sytuacji. Chcialabym
opisac Ci jednak historie kogos mi dobrze znanego ... historie podobna do
Twojej.
Dziewczyna zaszla w ciaze, nieplanowana, jej chlopak nie zareagowal tak jak
Twoj, wrecz przeciwnie, wyparl sie dziecka, nie chcial go widziec, znac ...
Ona jednak chciala je urodzic. Nie do konca byla pewna tego co robi ale
wiedziala ze nie chce usunac ciazy. Nie odczuwala zadnych pozytywnych uczuc,
dziecko bylo jej zupelnie obojetne, do tego dochodzilo uczucie odrzucenia przez
partnera ...
Urodzila sie Gabi, sliczna dziewczyna ... mama oszalala na jej punkie ... tato
powoli tez zmienial zdanie ...
Dziewczynka rosla ... uczucia miedzy jej mama i tata stawaly sie coraz
silniejesze ... uczucia do dziecka rowniez wzrastaly, ta mala polaczyla dwoje
oddalajacych sie wczesniej od siebie ludzi, ludzi ktorzy uwarzali ze ta ciaza
to dziecko przydarzylo sie im w najmniej odpowiednim momencie ...
Milosc rozkwitla w pelni ... i na swiat przyszedl braciszek Gabi ...

Teraz sa bardzo szczesliwym malzenstwem ... bardzo szczesliwa rodzina ...

Uwierz czasem to co przytrafia sie nam w najmniej oczekiwanym momencie, choc
nie od razu to przyjmujemy z radoscia, choc nie wszystko od razu wyglada
rozowo, moze dac nam bardzo wiele szczescia ...

Pozdrawiam i zycze tego szczescia jak najwiecej
Nika

[monika.zdz]

Wiesz,to jest twoje sumienie i musisz wziąć na siebie decyzję,potem ponieść
jej ewentualne konsekwencje. To jest decyzja pozbawienia człowieka jego
życia,zabrania mu przyszłości. Ja na początku ciąży też czułam się różnie i
miałam także kryzysy chociaż zawsze chciałam mieć dziecko i kocham je ponad
wszystko. Prawdą jest ,że życie po urodzeniu dziecka bardzo się zmienia i nie
na wszystko można sobie pozwolić. Jeżeli myślisz,że miłość dziecka i do dziecka
ci tego nie zrekompensuje to myślę,że się mylisz ale masz prawo ,ponieważ nie
znasz jeszcze tych uczuć.Dziewczyny mają rację pogadaj o tym z
fachowcem,zadzwoń na któryś z numerów zaufania (a,jest ich sporo np.
w "Wyborczej"),idź do lekarza.Zanim zrobisz rzeczy nieodwracalne,ostateczne-
zasięgnij rady.

[makufka]

Wieczna Gosiu,

dziekuje Ci za tyle wiary i optymizmu, ktorey we mnie tchnelas. Rano wszystko
wyglada lepiej-jasniej. I choc zle mysli nie odeszly, to powoli przymierzam
sie do pakowania walizek i ... przeprowadzki do Holandii. Przeciez jesienia
nawet we Wloszech gasnie slonce, prawda? Umowilam sie na weekend z mama-
zamierzam jej powiedziec. Dzisiaj tez inaczej rozmawialam z moim partnerem,
nie krzyczalam, nie mialam pretensji. Powiedzialam, zeby w ten weekend nie
przyjezdzal- chce przemyslec wiele spraw i moze trafic na wlasciwa sciezke.
Dziekuje Wam, ze mi pomoglyscie.Choc wiem, ze to dopiero poczatek mojej walki,
jest mi juz ciut lepiej.
Jestescie Wielkie

[chochlik4]

Wspaniała Makufko!
Jesteś bardzo dzielna i odważna. Dasz sobie radę, a za kilka miesięcy napiszesz
do nas jaka jesteś szczęśliwa- zobaczysz. Ja mimo, że chciałam dziecka, do
końca (tzn. do urodzenia) nie miałam żadnych uczuć macierzyńskich. Potem też
było różnie. A teraz? mam najwspanalszą Agatkę na świecie. Ostatnio
dowiedziałam się, że jeśli chcę wrócić do pracy po wychowawczym, to mam oddać
córkę do żłobka i nie przedłużać już urlopu. I co? Przedłużam! Każdy jej
uśmiech i małe- duże sukcesy wynagradzają mi to stokrotnie. Pamiętaj- jesteś
wspaniała, dzielna i jedyna w swoim rodzaju. Popatrz jaki odzew na Twój list-
tylu masz życzliwych ludzi. Ściskam. Jeśli chciałabyś pogadać, to pisz na
priva. Gosia

[maak3]

powodzenia!!!
wieczna-gosia ma rację
tę Holandie mozna oswoić, polubić, pokochać, a z czasem znaleźć jeszcze
piękniejsze zachody słońca niż we Włoszech
trzymam kciuki

tak naprawdę to nie ma idealnego czasu na bycie w ciąży,na rodzenie dzieci,
zawsze to się wiąże z ogromną zmianą i przewartościowaniami,a potem... okazuje
się,że to był najlepszy czas na powitanie potomka.....

[pesteczka5]

Brawo dla Gosi za porównanie!
Makufko, Włochy są takie banalne... Holandia jest dla koneserów!A jak Ci pod
ręką zacznie rozkwitać tulipanek, Twój własny, zobaczysz, jak poczujesz, że
żyjesz... A wokoło tyle fajnych hodowczyń! I z każdą tak łatwo nawiązać
rozmowę, ona też wpatrzona w swoje tulipanki! A jednocześnie miłośniczka
życia w wielu wymiarach

Pooglądaj małe dziecięce stópeczki. Moi synkowie wykąpani i tak cudnie pachną!
Nagle zrobisz sie wrażliwa na te perfumki!!!

[trivoli]

Kochana Makufko!
Kiedy ja zaszlam w ciaze mialam 28 lat, stala, pewna prace, niezla sytuacje
materialna i rodzinna. A jednak byl to dla mnie szok. Rowniez przezywalam
chwile zalamania, kiedy nie moglam sie pogodzic z ta wielka zmiana w moim
zyciu. No bo jak to? Tyle rzeczy mnie ominie, tyle wyjazdow, imprez,
osiagniec. Czasami czulam sie okropnie. Ja matka? NIemozliwe, to nie dla mnie!
Pamietam taka impreze u moich przyjaciol, na ktorej bylam w 8mym miesiacu.
Wszyscy sie bawili, tanczyli, pili a ja gruba, z wielkim brzuchem siedzialam w
kacie i plakalam. Boze, jak nie chcialam byc wtedy w ciazy!
Teraz ciesze sie bardzo z tego, co mam i chociaz chwilami brakuje mi luzu i
spontanicznosci sprzed mojej Emilki, to nigdy bym jej nie zamienila na ten
wlasnie luz.
A wszystkie moje kolezanki zazdroszcza, ze mam to za soba!
Kochana, jestes normalna kobieta, ktora przezywa wielka zmiane w swoim zyciu.
Daj sobie czas na uspokojenie.
Pozdrawiam
T

[pesteczka5]

Makufko, dopisałam się w środku. pa

[makufka]

Gosia, Maak, Trivoli, Pesteczko - Kochane!!!

Nigdy nie zapomne, co dla mnie zrobilyscie. Nie zdeptalyscie mnie z blotem,
tylko pochyliłyście się, a byłam już nisko. Chyba najważniejsze dla mnie jest
to, że już nie wstydzę się swoich uczuć. Tak jak piszecie, są jakie są. Nie
umiem wzruszać się śpioszkami, gadać do brzucha, ani rozpowiadać całemu światu
o ciąży - może to przyjdzie z czasem. Ale dałyście mi poczucie, że nie jestem
podła myśląc i czując, to co czuje. Wiem już, że nie jestem samotna w moich
rozterkach. Dziękuję za wszystkie ciepłe słowa, za to, że tak licznie
odpowiedziałyście na moja rozpacz i ból. Przebrnę przez moją ciążę najlepiej
jak umiem.

Życzę Wam z całego serca, żeby ktoś zrobił dla Was tyle, ile Wy zrobiłyście
dla mnie.

[goska_mama_kasi_i_gabrysi]

Bardzo się cieszę czytając ten Twój post. Będę często o Tobie myśleć.
Pozdrawiam Cię serdecznie

[goska_mama_kasi_i_gabrysi]

Obie ciąże planowałam. A jak się już udało, to byłam byłam tak przerażona, że
chciałam cofnąć czas...
Nie zmuszaj się do uczuć, pozwól im płynąć (to już ktoś przede mną napisał
zdaje się ). Złość i smutek muszą z człowieka "wyjść", zduszone w środku nie
przyniosą niczego dobrego.

Co do uczuć macierzyńskich. Był kiedyś tu na forum taki wątek. Okazało się, że
niektóre mamy czują miłość do swojego dziecka dopiero 6 miesięcy po porodzie.

I baaaardzo polecam wizytę u psychologa.
Pozdrawiam serdecznie

Jeszcze o Holandii

[wieczna-gosia]

To nie ja napisalam pierwsza o Holandii. Moj tekst byl jedynie interpretacja,
ogolnym zarysem o co chodzi w Holandii )
Forum z ktorego go wzielam mowi o rzeczach tak strasznych dla brzecietnej
matki ze trudno o tym pisac.
A jednak to jedno z bardziej pogodnych for- moze dlatego ze wszyscy lubia
chodzic w chodakach ))

�Witamy w Holandii�
Jestem często proszona o to, aby opisać przeżycia związane z wychowywaniem
niepełnosprawnego dziecka - aby móc wyobrazić sobie jakie są to uczucia.
To jest tak:
Kiedy planuje się mieć dziecko, to jest tak jakby się planowało wspaniale
wakacje we Włoszech. Po miesiącach oczekiwania ten dzień nadchodzi. Samolot
ląduje. Stewardesa przychodzi i mówi:

- "Witamy w Holandii."
- "W Holandii??" - pytasz.
- "Jak to w Holandii? Ja miałam lecieć do Włoch! Ja powinnam być we Włoszech!
Cale życie marzyłam o wyjeździe do Włoch!"

Ale była zmiana planu lotu. Samolot wylądował w Holandii i tu musisz zostać.
Najważniejsze, ze nie zabrano cię do jakiegoś okropnego, brudnego miejsca,
pełnego zaraz, głodu i chorób. To jest po prostu inne miejsce. Musisz kupić
nowy przewodnik. Musisz nauczyć się nowego języka. I spotkasz wiele osób,
których nigdzie indziej byś nie spotkała.
To jest po prostu inne miejsce. Jest powolniejsze. Mniej rzucające się w oczy
niż Włochy. Po jakimś czasie, kiedy złapiesz oddech i rozejrzysz się dookoła,
zauważysz ze Holandia ma piękne wiatraki, Holandia ma tulipany. Holandia ma
nawet obrazy Rembrandta.
Ale każdy, kogo znasz, jest "zajęty" wyjazdami do Włoch, i wszyscy chwała się,
jak wspaniale spędzili czas we Włoszech. I do końca życia Ty będziesz
mówić: "tak, ja tam miałam pojechać; ja tak planowałam."
Ale jeżeli spędzisz cale swoje życie, użalając się od tego, ze nie pojechałaś
do Włoch, nie będziesz mieć czasu, aby docenić piękno i osobliwość Holandii.
Emily Pearl Kingsley

Ten artykuł jest przetłumaczony z języka angielskiego z buletynu BackUP, Numer
33, Lipiec 2000 wydanego przez Międzynarodową Federację Stowarzyszeń Chorych z
Wodogłowiem i Rozszczepem Kregosłupa (ifHSB). www.ifglobal.org

[humcajs]

Mały komentarz do opowiadanka - czy możesz wyjaśnić co jest pięknego i
osobliwego w wodogłowiu i rozszczepie kręgosłupa?

Myślę, że tez mogłabym przytoczyć jakiś wzniosły tekst, ponieważ moje dziecko
jest zdrowe. Niestety, nie jesteśmy w stanie (my - matki zdrowych dzieci)
zrozumiec całego ogromu nieszczęścia jakie dotyka rodzinę mającą chore dziecko.
Więc nawet nie próbujmy.

[pesteczka5]

humcajs napisała:

> . Niestety, nie jesteśmy w stanie (my - matki zdrowych dzieci)
> zrozumiec całego ogromu nieszczęścia jakie dotyka rodzinę mającą chore
dziecko.
>
> Więc nawet nie próbujmy.


Ale możemy podziwiać i uczyć się.
Widziałam wiele rodzin, które niepełnosprawność dziecka wzniosła na wyżyny
miłości, przedsiębiorczości, wspólnoty, akceptacji, rozwoju, zrozumienia.

Pewnie więcej jeszcze padło pod tym ciężarem.

Ci, co nie padli, dostali klucz do pięknej krainy, niedostępnej tym normalnie
szczęśliwym, gdzie ból boli bardziej, cierpienie jest głębsze, ale i radość
odczuwa się głębiej, prawdziwiej.

Można zaprzeczać, a można się rozsmakować... akceptując. Można tworzyć
fundacje, kupić dom, zyskując siłę na zdobycie środków z tej potrzeby
właśnie... Można pisać książki, poczuć jedność z partnerem, rodzicami innych
dzieci... Zyskać siłę do rzeczy wielkich. Zyskać umiejętność cieszenia się
każdą chwilą i kochania dzieci takimi, jakie są, bez uzależniania miłości od
spełniania naszych oczekiwań.

To pewnie niezmiernie trudne, więc chylę czoła.

Gosia transponowała tę metaforę na posiadanie dzieci w ogóle, albo wręcz na
przyjmowanie tego, co życie niesie niezgodnie z planem. No i już.

pozdrawiam

[wieczna-gosia]

Humcajs,
Dzieci z wodoglowiem nie maja tu nic to tego (oby czego wsystkim zycze). Po
prostu tekst o Holandii jest autorstwa jakiego jest a tak go lubie, wydaje mi
sie tak aktualny i w prostych slowach ujmujacy sedno, ze postanowilam go
wygrzebac i przedstawic orginalnie zeby nikt nawet nie pomyslal ze jestem jego
autorka )

Kazdy ma swoje wlochy. Kazdy ma tez swoja Holandie do ktorej jechac nie chcial
a pojechal. Czy moja Holandia jest gorsza od Holandii makufki? Czy jej
Holandia jest gorsza od Holandii autorki tego tekstu? Najtrudniejsze to
aakceptowac sytuacje z ktora przyszlo sie nam zmierzyc. A w teksie podoba mi
sie wlasnie ze wzlosly nie jest

[mamaelfika]

po pierwsze masz prawo czuc i myslec co tylko chcesz nie zadreczaj sie tym ze
tak TERAZ na to patrzysz bo bedzie jeszcze gorzej, takie bledne
kolo...najlepiej idz do psychologa!!!to zaden wstyd w czas ci ktos pomoze, nie
czuj sie jakbys byla bez wyjscia, to nie prawda, i nie mysl tylko o tak
drastycznych rozwiazaniach, jak skaczenie ze soba i z dzieckiem..uwierz, to
moga byc tylko hormony a moze poprostu nie jestes jeszcze gotowa..KONIECZNIE
zglos sie do jakiegos lekarza duszy..to bardzo wazne zebys nie siedziala sama
w domu i nie borykala sie z tym problemem , nie bila z myslami..z czasem moze
zaczniesz sie cieszyc, moze zaakceptujesz sytuacje, a nawet pokochasz
dzieciatko pod sercem, nie decyduj teraz, nie decyduj sama, nie rob nic pod
wplywem chwili, emocji, wszystko rozwaz dwa razy.jest duzo osob , ktore ci
chetnie pomoga!zobacz w miescie gdzie mieszkasz do ksiazki telefonicznej,
napewno jest muer telefonu zaufania, tam ciebie skieruja do odpowiedniego
lekarza, nikt ci nie powie ze wariujesz!mimo ze pewnie tak sie
czujesz...poprostu nie badz sama!zreszta nie jestes , masz pod sercem
kruszynke)

Co slychac Makufko?

[trivoli]

Makufko, i jak sie czujesz?
Myslalam o Tobie troche. Jak po rozmowie z mama? Czy jestes juz spokojniejsza?
Zycze, zeby wszystko bylo jak najlepiej.

[odalie]

Hej!

Ja też wpadłam.

Może Ci się na coś przyda moja historia.

Moją pierwszą myślą, gdy o czwartej nad ranem robiłam potajemnie test ciążowy -
i wyszedł jak burza, bardzo wyraźny - było, czy jeśli wezmę całe opakowanie
Postinoru to coś pomoże...

Moją drugą myślą było: tak kocham mojego faceta, on jest dla mnie taki dobry, a
taka reakcja... a gdy miałam, powiedzmy, urojone objawy ciąży z moim exem, to
nie poczułam takiej potrzeby ucieczki, a nawet się ucieszyłam (to zresztą
osobna historia)... a tu taki kochany facet a ja tak bardzo NIE CHCĘ!

Też jeszcze byłam na studiach, też pracowałam, robiłam masę fajnych rzeczy na
dodatek, takich na które jakoś wcześniej się w życiu nie zdobyłam, a tu takie
coś...

Ale gdy zadzwoniłam do mojego faceta, też w innym mieście, i
zaczęłam: "Wieeesz, muszę ci coś powiedzieć..." a on na to, "Wiem. Jesteś w
ciąży" takim spokojnym, miłym tonem...

Cały czas robiłam sobie nadzieję, że to nie jest prawda, że to się okaże
pomyłką, problemami hormonalnymi (miałam już nosząc córeczkę jedno krwawienie
przypominające okres). Gdy się z moim facetem spotkaliśmy na wakacjach bolał
mnie brzuch, zaczynałam krwawić, jak ocenił to lekarz zanosiło się na
poronienie (gdybyś miała chwilkę to jak raz opisałam to niedawno w wątku
o "ciąży późno wykrytej").

Wiesz, moje nastawienie zmieniło się radykalnie, gdy zobaczyłam na USG malinkę
w moim brzuchu - i to na właściwym miejscu (inny lekarz straszył, że ciąża
pozamaciczna). Miałam wielkie szczęście w postaci kochanego faceta, który
bardzo mocno mnie wspierał, ale co zadecydowało o zmianie mojego nastawienia,
to ta mała malinka na USG - jakoś oboje bardziej jednak przeraziliśmy się
myślą, że ona może umrzeć, a nie tym, że wygodniej byłoby, aby sobie poszła w
cholerę. Wiem, że to było dla nas nieracjonalne... ale tak się poczuliśmy,
szczęśliwi że ta malinka jednak żyje i zdeterminowani, żeby ją ratować
(musiałam brać leki i leżeć).

Potem mieliśmy bardzo wiele dziwnych i niemiłych do granic wytrzymałości
przejść z naszymi rodzinami. Rodzina faceta uparła się, aby się mnie pozbyć...
a moja rodzina chciała "dostosować" mojego faceta do swoich standardów... Było
bardzo paskudnie i niestety to się za nami długo wlokło. Nie powiem, "życie to
nie je bajka". O depresję też się otarłam... bywało różnie. Ale ostatecznie
udało nam się, jesteśmy już siedem lat razem, jest nam mniej więcej ze sobą
dobrze, bo bywają wzloty i upadki, chociaż na "stare lata" już umiemy unikać
tych upadków, albo je łagodzić, kochamy się, że aż strach!

W ciąży musiałam zrezygnować z pracy, ale studia skończyłam w terminie i robię
kolejne, pracować też pracuję.

Chyba bardzo trudno zaakceptować ten początek... wszystko nie idzie tak, jak
powinno, a przy tym wcale nie widać tego brzuszka i nie czujesz się mamą. Ja
byłam mocno przybita i smutna, bo przechodziłam ciążę bardzo źle, musiałam brać
leki, leżeć, to mnie niesamowicie ograniczyło.

Pamiętam, jak wtedy na wakacjach, gdy się wszystko ostatecznie odkryło, poszłam
rano po bułeczki i jogurty do sklepiku, takiego małego sklepu - było to w
niewielkiej miejscowości pod Częstochową - a tam kolejka taka na siedem osób.
Ja już idąc do sklepu powłóczyłam nogami, a w kolejce zrobiło mi się słabo,
chyba bym zemdlała. Gdy przyszła moja kolej, coś tam wyszeptałam i znowu
powłócząc nogami powolutku, w upale, w tej mojej kusej mini, której od tamtej
pory już nigdy nie założyłam wróciłam do namiotu, a łzy mi napływały do oczu
i klucha stała w gardle... Boże, no toś mnie pokarał, żebym nie była w stanie
sobie kupić cholernych bułek na śniadanie!!!

No ale, tak wyszło i tak poszło. Moją córeczkę pokochałam, choć przez długi
czas właściwie to jedynie bardzo starannie dbałam, żeby ona, taka kruszynka,
miała wszystko jak trzeba. Facet jak na razie... nadal odczuwam to coś, ten
niepokój i dreszcz gdy go widzę, gdy wraca z podróży albo po prostu, gdy mała
już śpi i ja wracam do niego, żeby go pocałować w czubek głowy, gdy on pracuje
przy kompie...

Trzymaj się!!!

[pesteczka5]

Odalie,
przeczytałam Twoją historię. Tak cudnie ja opisałaś! Mogłabyś pisać jakieś
felietony albo kartki z pamiętnika... Bardzo bliski mi sposób pisania.

Ja, jak napisałam wcześniej, planowałam ciążę i długo na nią czekałam, a też w
końcu czułam się, jakbym wpadła... Leżąc, jak Ty, na przemian cieszyłam się, że
mam tyle czasu na czytanie, myślenie, i ubolewałam, że jestem jak złapana!

Do dziś, z moją ukochaną dwójką, mam chwile ekscytacji macierzyństwem i
poczucie pełni, a są dni, gdy czuję sie po prostu uziemioną, zmeczoną kurą
domową.

Czy kobieca natura musi być tak niejednoznaczna i skomplikowana...

[odalie]

Dzięki za miłe słowa )) (tych nigdy nie za wiele)

My dość długo traktowaliśmy naszą córeczkę jak gościa. Żeby miała wszystko, co
potrzeba, żeby było jej u nas miło, żeby się dobrze z nami czuła... bo to ktoś
inny, obcy, a i tak pójdzie swoją drogą, a czy nas pokocha czy nie, no to
zależy od naszego postępowania, ona nie musi kochać nas, szanować dla zasady.
Takie podejście ma według mnie dobre strony - np. to, że dziecko jest
wychowywane na bardzo samodzielną osobę.

Ale prawdziwą bliskość tośmy dopiero poczuli, gdy ona zaczęła z nami rozmawiać,
nie tylko porozumiewać się za pomocą różnorodnych krzyków, odmian płaczu czy
śmiechu, ale po prostu - gadać.

........................

A swoją drogą, to przeczytałam na Wyborczej artykuł o 6-letniej dziewczynce w
klatce... i piszę zaryczana i zasmarkana. Nie powinnam czytać prasy bo sytuacje
takie jak ta mnie przerastają, za wielki dzieciuch jestem.

[agusiakraj]

Moze to co napisze bedzie okrutne i nie tego oczekujesz ale ja zawsze stane po
stronie dziecka,biednego malenstwa ktore od chwili poczecia jest
niechciane,niekochane,a wrecz znienawidzone.Az mnie krew zalewa z zalu nad
takimi malenstwami,lzy cisna do oczu,mam ochote wrzeszczec na kazdego kto sie
do tego przyczynia.Pamietam swoja ciaze,najpiekniejszy okres w moim
zyciu,glaskaniu brzucha,pieszczotom,dbaniu o siebie,spiewaniu dzidzi itd, nie
bylo konca.Moze jestem tak wsciekla bo mam przyjaciolke,ktora od lat stara sie
o dziecko i na nic lekarze,proby,leki,probowala wszystkiego i nic tylko zal i
gniew czemu ona,a przeciez tak chce tego dziecka.
I wiesz co Ci powiem to ze nie chcesz tego dziecka,to Twoj problem,postaralas
sie o to dziecko,wiec zacznij sie o nier troszczyc,chodzic po lekarzach,brac
leki przepisane przez lekarza itd.Z tego co wiem i mowie tu calkiem serio po
urodzeniu dziecka mozna zostawic je w szpitalu ( nie na smietniku jak to robia
okrutne .... nie napisze matki bo na pewno zadna matka by tego nie zrobila)a
tam juz czeka na takie malenstwa jakas para,ktora nie moze miec wlasnych
dzieci.Przemysl to,idz do szpitala,popytaj lekarzy,czy tak jest,czy jest
mozliwosc oddania dziecka w szpitalu w dobre rece.Ja nie znam tej procedury bo
nigdy mi cos takiego do glowy nie przyszlo,ale przypuszczam,ze jest taka
mozliwosc.Na pewno lepsze to,niz otrucie dziecka gazem.
Nie gniewaj sie na mnie ze tak pisze,ale ja naprawde Ci nie wspolczuje,zadne
dyskoteki,kina,ploteczki z przyjaciolka przy kawce nie sa wazniejsze niz
posiadanie dziecka.Wierz mi majac dziecko tez mozna to robic.Przemysl jeszcze
raz swoja sytuaceje i jesli stwierdzisz,ze nadal nie kochasz i nie chcesz
swojego dziecka,to zrob wszystko by trafilo do dobrej rodziny,do kogos kto go
pokocha calym sercem i bedzie traktowac jak swoje.
Zrob tak bys kiedys po latach patrzac w lustro mogla powiedziec ze zrobilas
wszystko co najlepsze dla tego dziecka,pamietaj ze ono nie prosilo sie na
swiat,to Ty je tu zaprosilas.Za swoje bledy trzeba placic,jestes dorosla,wiec
powinnas o tym wiedziec.
Agnieszka!!!

[miola]

Ja może nie tak optymistycznie - po pierwsze zajście w ciąże, bez w zględu na
efekt końcowy jest nie odwracalną zmianą, bo aborcja to ogromy uszczrbek dla
zdrowia fizycznego i psychicznego. Mało się o tym pisze i mówi, ale depresja
poaborcyjna, ogromne wyrzuty sumienia - to się zdarza naprawdę często. Po
drugie miłość do dziecka, to nie jest coś co spada na głowę minutę po porodzie -
czasami wydaje się że coś jest nie tak, miłość jest jakby nieodczuwalna, trzeba
pozwolić jej się wydostać na światło dzienne. Ta ciąża już zmieniła Twoje
życie, a wkrótce dowiesz się więcej o sobie, o swoim mężczyźnie,o swojej
rodzinie... Ale pamiętaj, że masz decydujący wpływ na kierunek tych zmian. Nie
mogę Ci nic doradzić, ale życzę Ci, żebyś podjęła taką decyzję, której nie
będziesz żałować. Bardzo gorąco pozdrawiam.

[ula1001]

Droga makufko, czytalam Twoje posty i mysle, ze jestes madra i wrazliwa osoba
i wiem, ze takie osoby potrafia bardzo kochac. Bedziesz kochac swoje dziecko,
zobaczysz, Napisz jak sie czujesz
Ula

[makufka]

Dziewczyny,

dziekuje za wszystkie posty: i te pocieszające i te krytyczne. Duzo mi daly do
myslenia. Nie odzywam sie, bo u mnie nadal dolek i jakos nie widze wyjscia.
Te, ktore pisaly o dziecku, skrytykuja mnie, ale ja na razie nie umiem myslec
o tym czyms w takich kategoriach. Tez chcialabym cieszyc sie, tak jak Wy ciaza
i przezywac ten okres. Ale do uczuc nie mozna sie zmusic. I jestem z tego
powodu ogromnie nieszczesliwa. Ale Wasze posty dodają mi otuchy. Moze i dla
mnie zaswita nadzieja?

[maak3]

powolutku
droga do Holandii, kiedy jeszcze pamieta się smak i beztroskę Włoch jest
niełatwa

odzywaj się
tutaj znajdziesz towarzyszów drogi, co prawda tylko forumowych
ale moze w realu też sie znajdą...
nadal trzymam kciuki

[edziecko_gosiah]

witam serdecznie...
jestem mamą dwóch chłopców, żadna ciąża nie była zaplanowana... byłam na
czwartym roku studiów, kiedy zaszłam w ciąże - jedyna różnica między nami jest
taka, że byłam mężatką... choć mój mąz studiował kilkaset kilometrów ode mnie -
i nawet nie na wszystkie weekendy przyjeżdżał... ale ja chciałam tego
dziecka... i drugiego też, choć zupełnie pokrzyżował mi moje plany zawodowe...
nie oceniam Cię, myślę jednak, że taki stan ducha nie jest niczym niezwykłym w
początkowym okresie ciąży i to nie zaplanowanej, choć próba samobójstwa mnie
zaskoczyła... ale masz kilka możliwości wyboru - aborcji się boisz, czego się
akurat nie dziwie... poza tym to jednak zabójstwo, choć to zależy od
światopoglądu... masz więc przed sobą niespełna 9 m-cy, żeby oswoić się z
myślą, zę zostaniesz matką... jeśli te 9 m-cy nie wystarczą by pokochać to
maleństwo, które nosisz w sobie (a zazwyczaj tak sie dzieje), to decyzję
możesz podjąć juz po wszystkim, po porodzie... jeśli trzymając na piersi swoje
maleńsytwo będziesz miała tylko negatywne uczucia w stosunku do niego, to
możesz oddać dziecko do adopcji - jest wiele wspaniałych małżeństw, które z
całego serca pragną mieć dzieci, a nie mogą... tylko nie dom dziecka... jeśli
nadal nie bedziesz go chciala, to daj mu szansę na normalne życie, na normalną
rodzinę... świat się nie zawalił... zawsze masz możliwośc wyboru... daj sobie
troche czasu, i dziecku również ...
życie jest zaskakujące, często odkrywamy w sobie ogromną siłę, której nigdy
się po sobie nie spodziewaliśmy...
życzę dużo wiary w przyszłośc i własne możliwości....
gosiah

[inka202]

Witaj!
Proszę nie myśl, że jesteś sama, nikt Cię nie rozumie i wszyscy będą Cię
potępiać.
Przeszłam przez wszystko co opisujesz 2 lata temu. Nie chciałam tego dziecka,
nie chciałam tak bardzo, że dzisiaj chcę o tym zapomnieć. Miałam wielkie plany
na przyszłość-skończenie studiów , kariera. Oprócz tego mój chłopak chyba też
nie był zachwycony, zaszłam w ciążę kiedy przechodziliśmy kryzys w związku,
myśleliśmy już o rozstaniu. Wydawało mi się, że to już koniec.
Dzisiaj... mam 1,5 roczną córeczkę i kochającego męża. Do końca ciąży jakoś nie
zdawałam sobie sprawy z tego,że noszę dziecko. Niby było, ale... bałam się o
nim myśleć. Pokochałam Ją w pierwszym dniu Jej życia tak bardzo jak nigdy
nikogo. Jest najsłodszym dzieckiem na świecie.Jest sensem mojego życia.
poza tym pracuję na dobrym stanowisku, mąż kocha nas bardzo i wszystko jak
widzisz się ułożyło.
Nigdy po Jej urodzeniu nie żałowałam swojej decyzji. Żałuję tylko, że kiedyś
tak myślałam.
To co zrobisz zależy od Ciebie, ale proszę nie podejmuj decyzji pochopnie.

[pysio8]

A ja tak się zastanawiam...

Czy Wy Dziewczyny nie wiecie skąd się biorą dzieci ???
To chyba oczywiste, że jeśli się współżyje to może dojść do poczęcia.

Nie myślisz o dzieciach, to masz do wyboru środki antykoncepcyjne,
chociażby prezerwatywy dostępne w każdym kiosku, sklepiku.

Na ileś tam lat współżycia zachodziłam w ciążę świadomie.
Moje dzieci są jak najbardziej chciane.

Oprzytomnijcie, mamy XXI wiek.
Przeróżnych środków antykoncepcyjnych do wyboru, do koloru.

I jeszcze jedno : dla mnie aborcja to pójście na łatwiznę.
A łatwizna prowadzi na manowce.


Jest tyle bezdzietnych par, które chciałyby zaopiekowac się Twoim dzieckiem.
Byliby bezgranicznie wdzięczni Tobie,za danie im takiej możliwości.

[asia.mama.marcelego]

Czytam o dłuzszego czasu listy kierowane do Ciebie makufko i widzę jak bardzo
sie zmieniasz. Pomimo wszystko. Ja chciałam napisac Ci cos od siebie. Gdy
zaszłam w ciążę tez nie byłam szczęśliwa. Właściwie kiedys chciałam, ale
teraz??? Zaczynałam dopiero studia i miałam pójść na staż. Jednak szybko sie
przekonałam, że to prawda i zaczęłam dostrzegać pozytywne strony całej
sytuacji. Nawet jeśli wymiotowałam całymi dniami do 8 miesiąca i wszędzie gdzie
się ruszyłam szukałam smietnika, było mi niedobrze. Teraz mam 20 lat i dziecko
z rozszczepem. Pokochałam mojego syna jeszcze leżąc na porodówce. I pomimo, że
chciałam iśc do pracy, miałam byc modelką, skończyc studia i robić mnóstwo
rzeczy, ciesze się z tego co mam. Wiele razy byłam już z małym w szpitalu,
spałam koło jego łóżeczka na podłodze - chcąc zostać na noc. Płakałam gdy
kolejny raz usłyszałam ile i jakie operacje przejdzie, gdzie musi jechać, ilu
specjalistów jeszcze odwiedzic. Jest to dla mnie bardzo trudne i wyczerpujące,
jednak daje mojemu synkowi wszystko co mogę! Chcę usłać jego zycie różami. Dla
mnie jest najpiękniejszy i najcudowniejszy. A też nie byłam szczęśliwa na
początku na wieśc o ciąży. I pomimo, ze mam dziecko niepełnosprawne, kocham je
jak każdy rodzic swoje dziecko, bo jak nie kochać sensu życia...
I ty tez pokochasz swoje, zobaczysz. nawet jeśli nie będzie wymarzonym,
wyczekanym i wytesknionym grubaskiem.
Teraz żałuję, że nie śpiewałam kołysanek "do brzuszka", nie cwiczyłam dla
małego itd. Pójdź do psychologa, niech odgoni te złe myśli,przykre nastroje. Ty
poczujesz się lepiej, a to udzieli się maleństwu. Z pewnością gdy sie urodzi
nie będziesz tego żałowac bo ono ci podziękuje. Dzieci są takim wspaniałym
darem, że ofiarowaną im miłośc, oddają podwójnie...

[odalie]

Hej!

Odpowiem za siebie - wiem, wiem, co to jest antykoncepcja. Ale mam takie
zdrowie, a nie inne. Nie wolno mi brać pigułek (z powodów co najmniej trzech i
to niebanalnych). Nie mogłam (wtedy - nie rodziłam, przechodziłam solidne
zapalenia adekwatnych rejonów) założyć spirali. Miałam uczulenie na nonoxynol
(globulki). Pozostawały gumki. I owszem, ale jak się okazało, gumki - przy
specyficznych parametrach pewnych fajnych elementów mojego faceta - okazały się
być zawodne.

I stąd moja wpadka.

I stąd ustalenie z facetem, co by było gdyby, jak się okazało przydatne.

Nadal nie mogę brać pigułek, nie mogę założyć spirali, mam uczulenie na
nonoxynol. Z kauczukiem też nie wiem tak do końca, czy nie podrażnia, ale coś w
końcu trzeba używać! Tyle, że teraz oprócz gumek stosujemy jeszcze NPR (no,
uproszczone) i bardzo często chodzimy "głodni". Trudno.

Wiem, wiem, jest XXI wiek... antykoncepcja... no cóż, nie dla mnie, nie dla
mnie...

[pysio8]

Cześć !

A ja jestem zdrowa i pewnie dlatego tak się wymądrzyłam.

Pozdrawiam Cię i Twojego faceta Odalie.

[odalie]

Hej!

A ja nie jestem na szczęście jakaś bardzo chora, niestety mam pewne "ale" które
skutecznie eliminują wiarygodne metody antykoncepcji.

I to jest moja życiowa tragedia - gdy byłam panienką w pełnym tego słowa
znaczeniu, to brałam Diane35 (dwa lata, żadnych objawów ubocznych, leczyłam
trądzik), a jak trzeba mi było i to kooooonicznie, to okazało się, że -
na "dobry" początek mam silną alergię na te cuda (skurcz oskrzeli - paskudna
rzecz, inaczej mówiąc duszę się - nikomu nie życzę podobnych wrażeń; sprawdzone
na o ile pamiętam 9 preparatach; sprawdzałam także już po urodzeeniu dziecka,
rok po roku, nadal mam). Alergia nie minęła. A po drodze wyszło, że jestem w
grupie ryzyka zachorowania na raka sutka (co może dać do myślenia), tudzież mam
nawracające migreny (takie z ciemnością przed oczyma) i inne takie problemy
krążeniowe. Może same progestageny (Provera, Cerazzete) - niby odpada problem
raka i naczyń, ale nie mam ochoty dokładać sobie do moich upiedliwych i tak
problemów hormonalnych (hiperprolaktynemia) no i fundować brak estrogenów w
organizmie. No thanx.

(Co do wkładek - mam mieszane uczucia co do skuteczności, a poza tym wredne
przewlekłe problemy, dzięki którym wkładka mogłaby być bramą dla zakażenia. No
thanxs.)

Wbrew pozorom znam dużo, dużo dziewczyn, właśnie nie jakoś powaznie chorych,
ale bardzo źle tolerujących pigułki.

[pysio8]

Odalie !

Nie jestem jak na razie na nic uczulona, mąż nie ma oporów i dlatego stosujemy
po prostu tzw. gumki i krem dopochwowy.
Na początku małżeństwa łykałam tabletki antykoncepcyjne, a że było to sto lat
temu, to nie przypomnę sobie teraz ich nazwy.

Faktycznie, masz trudniej, ciekawe co lekarz z prawdziwego zdarzenia mógłby Wam
zaproponować?
Ja nie mam pomysłu.

dalej OT :)))

[odalie]

Hej!

Jak już kontunuujemy ten OT ))) to powiem, że:

- lekarki z "nie bardzo prawdziwego zdarzenia" (z uwagi na moje cudaczne
godziny pracy zdarza mi się, że jak coś przypili, to nie mogę choćby chciała
pójść do mojej stałej) nie widzą problemu (migrena? za wysoka prolaktyna? rak w
rodzinie? no problemo) i zapisują pigułki. Dlatego robiłam te kolejne podejścia
(po ciąży), ale reaguję paskudnie i nie mam ochoty próbować znowu

- bardzo rozsądny pan ginekolog, do którego (patrz wyżej) czasami chodzę,
odradzał dwuskładnikowe z powodu ryzyka raka sutka; szczerze mówiąc, nadal nie
oznaczałam czy mam BRCA1 i BRCA2, czyli nie znam podłoża raka u mojej mamy, nie
wiem na pewno, czy skłonnośc jest u nas dziedziczna. Mam zamiar
wykluczyć/stwierdzić genetyczną skłonność (jak mnie zaliczą do badań
przesiewowych - w czasie wakacji będę w rodzinnym mieście gdzie leczono mamę,
upomnę się) - jak nie będzie, to może jednak, może alergia odpuści...? (eee, w
każdej dwuskładnikowej pigułce jest ten sam etynyloestradiol, tyle że w różnych
stężeniach i od różnych producentów - wbrew pozorom różna czystość)

- moja pani "stała", fajniutka babka ale niesety też trochę "no problemo-jakoś
to będzie" radzi wkładkę, "jak już się wyleczymy", co chyba jest terminem
typu "święty nigdy", a na poprawę nastroju Cerazette, ale tylko na kilka
miesięcy (bez estrogenów trudno się żyje).

Na gumkach i wstrzemięźliwości w dni płodne da się żyć ))) wbrew pozorom. Co
nie oznacza, że bym wolała tak na żyyyywioooł.... )))

...........................

A o moich przejściach piszę ku przestrodze bo nie zawsze wiedzieć i chcieć,
to móc. Naprawdę znam kilka przypadków, gdy mimo pozornie wielkiego wyboru
środków dziewczyny zapędzone były w kozi róg NPR (choć źle się z tym
psychicznie - niepewnie - czuły).

Ale znam też takie rozczulające pary, co to dopiero na wieść o moim poczęciu
zaczęły łaskawie używać gumek

[pysio8]

Cześć Odalie!
Wczoraj to ja Ciebie przegapiłam, no i moje starsze dziecko po przyjściu ze
szkoły dorwało się do komputera.

Wierzę, że w końcu coś dla siebie dobierzecie.
Używasz tylu fachowych zwrotów, że przestaję rozumieć, to co czytam w twoich
postach ( to pewnia ta moja nieudokumentowana dysleksja się kłania).

Zdaje się,że niechcący włożyłam kij w mrowisko - śledzisz ten wątek o
antykoncepcji?)
Ciesze się, ze dotarły informacje w języku polskim[ myślę o Personie], bo
strasznie nabiedziłam się wczoraj z moją znajomością( a właściwie
nieznajomością) angielskiego.
No to pa, nie bombarduj mnie juz tymi medycznymi danymi, proszę.
Fajnie było z Tobą pogadać.
Widzę, że w teorii masz temat antykoncepcji "obcykany".
U mnie jest lepiej, przynajmniej na razie, w praktyce.
Trzymaj się Odalie!!!

[odalie]

Hej!

No nie będę bombardować ))))) a zwroty, noo lubię konktretnie o takich
rzeczach pisać, żeby było wszystko jasne. No i mam taką generalną tendencję,
żeby wiedzieć co tam w środku we mnie jak funkcjonuje (Aha, te numerko-
cyferki )))) to gen, którego posiadanie sprzyja rakowi piersi (i nie tylko).
Wbrew pozorom obecnie można go już oznaczyć z wielką dokładnością i tym
sposobem _dużo_ wyjasnić. Świetna sprawa, szkoda że nadal niedofinansowana.
Spieszyłam się i nie opatrzyłam komentarzem.)

Pozdrawiam!

[pysio8]

CZeść Odalie!!!

FAjnie, że się odezwałaś.
DORWAŁAM SIĘ SZYBKO DO komputera, bo dziecko gdzieś przepadło
tj. w łazience, siedzi i się kąpie.
Szkoda, że jeszcze długo nie będzie mnie stac na Personę czy Ovusoft.
Dzisiaj przyszedł rachunek za prąd, kurcze znowu wysoki.
Piszę nie bardzo na temat ale mam nadzieję, że mi wybaczysz i mrufka też.
U mnie mieszkają trzy pokolenia, straszna ciasnota, jestem rozdrażniona,
łażę po burmistrzach, piszę pisma i na razie nic z tego nie wychodzi tj. z
posiadania własnego mieszkania. Jeszcze moja matka pali papierochy w domu, co
prawda w swoim pokoju ale i tak czuć.
Jak byłam w ciąży, to chciałam ją wypchnąć na balkon razem z papierochami.
Nie wiem, matkę powinno się kochać a ja swojej nie znoszę.
To na razie , mam nadzieję ,że Cię nie zszokowałam.
Do usłyszenia, pa.

[maak3]

odalie napisała:
> Wbrew pozorom obecnie można go już oznaczyć z wielką dokładnością i tym
> sposobem _dużo_ wyjasnić. Świetna sprawa, szkoda że nadal niedofinansowana.

to fakt ale czasmi w większych osrodkach akademickich w ramach cudzych badań
naukowych można to zrobić
po prostu trzeba czyhać na okazję

[odalie]

Hej!

Wiem, staram się, ale problem taki - jest ankieta, jak się zaliczy w niej kilka
punktów, biorą do badań, a jak nie, nie biorą. U nas sytuacja trochę niejasna,
mama zachorowała już po 50-tce, w rodzinie tego nie było (poza dziadkiem). Mama
leczyła się w innym mieście, gdzie robią włanie na Akademii Medycznej badania
przesiewowe na te geny, jak będę tam w czasie ferii przez dwa tygodnie, będzie
okazja dopilnować - faktycznie powinnam mniej gdybyć a wziąć się za to
solidnie. Racja będę czyhać

Mimo wszystko te testy są stosunkowo tanie, cały program bardzo niegłupi, ale
jak czytałam na necie mocno niedofinansowany, szkoda, po prostu szkoda - wiem,
samobadanie i te de, też bardzo ważne, ale okazuje się, że my tu w kraju
dysponujemy takimi świetnymi metodami diagnostycznymi, a jakoś cicho o tym i z
tym.

[pesteczka5]

pysio8 napisała:

> A ja tak się zastanawiam...>
> Czy Wy Dziewczyny nie wiecie skąd się biorą dzieci ???
> To chyba oczywiste, że jeśli się współżyje to może dojść do poczęcia.>
> Nie myślisz o dzieciach, to masz do wyboru środki antykoncepcyjne,
> chociażby prezerwatywy dostępne w każdym kiosku, sklepiku.
>

Pamiętaj, Pysio, że najskuteczniejsze z nich mają wskaźnik Pearla tylko 99%...


> Na ileś tam lat współżycia zachodziłam w ciążę świadomie.
> Moje dzieci są jak najbardziej chciane.
>

Pogratulować i pozazdrościć. Jesteś szcęściarą.


Może następna ciąża, nieplanowana, otworzyłaby Ci oczy na różne losu wypadki.
Uczucia, które wówczas by Ci towarzyszyły, mogłyby być dla Ciebie nowym
doświadczeniem, okazją do wewnętrznego rozwoju. Planowanie jest rzeczą
chwalebną, ale nie wszystkim i nie wszystko udaje się zaplanować. To nietrudne
cieszyć się ciążą zaplanowaną (choć i wtedy natura ludzka lubi płatać figle).
Jesteśmy wszak luźmi, a nie automatami.

Nie dotyczy mnie ten problem, bo długo czekałam na swoje dzieci (choć ciąże
znosiłam różnie). Ale mimo to staram się widzieć szerzej i mieć trochę pokory
wobec życia, losu, ludzi...

Dla Ciebie dwa razy dwa to cztery, a tak jest tylko w tabliczce mnożenia.
I zycie nie jest czarno-białe...

Tu nie słychać tonu głosu, jest przyjazny i życzliwy. Nie bądź zła, Pysio! Tak
tylko sobie myślę...

Pozdrawiam - Pesteczka

[pysio8]

Pesteczka, dziękuję.

Nie zdążyłam się obrazić, bo nie muszę mieć racji i nie mam monopolu na udane
życie. Jestem prostą osobą, bazuję na własnych doświadczeniach.

Czy jestem szczęściarą?

Teraz chyba tak.
Jestem bardziej szczęśliwa niż kiedyś np. dwa lata temu.

Nie myśl sobie, że moje życie to pasmo niekończących się sukcesów, wiele
przeszłam , ale już o tym pisałam i nie chcę się powtarzać.

Mam prawo do własnego jak najbardziej subiektywnego zdania, a w dodatku tak jak
na początku napisałam nie muszę mieć racji.

Pozdrawiam Cię Pesteczko.

[wb18]

Pomyśl o tym, że dziecko będzie wyciągać do ciebie rączki, ufać, podziwiać
cię i kochać na zawsze. Poczujesz to jak je zobaczysz. Dla mnie też ciąża była
abstrakcją ale nagle patrzysz i z brzucha wyjmują cieplutkie, bezbronne
dzieciątko, które pragnie tylko twoich ramion. Będziesz z siebie dumna. I
pomyśl, że kiedyś umrzesz, a przecież nie wiesz kiedy, więc co jest
najważniejsze w twoim zyciu? dyskoteka? praca? podróże zagraniczne? szafa z
ciuchami? Co po tobie zostanie?
I kiedy jest ten właściwy czas na dziecko?
Widocznie teraz. NIe tobie teraz decydować o dziecka życiu, ono już jest.
Nawet jeśli do końca ciąży trudno ci będzie się z tym pogodzić, przeczekaj to.
I pomyśl, że ty też byłaś w brzuchu swojej mamy, co ona przeżywała, jakie
obawy miała?
Powiedz swojej rodzinie o ciąży, ale nie daj się obrażać i nie wchodż w żadne
dyskusje, jeśli byłyby dal ciebie destrukcyjne. A o ślubie z powodu ciąży nie
myśl. Slub się bierze z milości a nie z ciąży, inaczej to nie ważne.
Pomyśl, tysiące osób jest w twojej sytuacji, a życie i tak jedzie swoim torem.
Ja też nie przeżywałam drugiej ciąży tak jak bym chciała i balam się, że moje
dziecko przez to sie źle czuje, tymczasem urodziła się najmilsza, spokojna i
wiecznie uśmiechnięta istotka.
Trzymam kciuki!

[liliana22]

Kochana makufko, prześledziłam cały wątek i widzę, że są chwile kiedy masz już
przebłyski mniej tragicznego spojrzenia w przyszłość.
Absolutnie nie potępiam Cię za uczucia, które się w Tobie kłębią, masz do nich
prawo. Lepiej, że znalazły ujście tutaj na forum.
Negatywne uczucia nie są złe, żłe może być tylko to co z nimi zrobisz.
Wierzę w to, że dla Ciebie zaświeci jeszcze słońce i życzę Ci, żeby Twoja
Holandia była najpiękniejsza.
Pewna mądra kobieta powiedziała mi kiedyś, że po ludzku to właściwie żaden
moment na poczęcie dziecka nie jest dobry, a bo to raty za mieszkanie, samochód
jeszcze nie ten no i właśnie mieliśmy jechać w podróż dookoła świata... ale po
czasie okazuje się, że właśnie ten moment na pojawienie się dziecka był
najlepszy.
Życzę Ci, żebyś miała odwagę i siłę dotrwać do tego momentu.
A do Pysi8 - jest takie powiedzenie: my planujemy - Pan Bóg się śmieje...
Wiesz, pomijam skutki uboczne specyfików i przekonania religijne, które
wykluczają ich stosowanie, ale nawet w reklamach nie zetknęłam się ze
stuprocentowo pewnym środkiem antykoncepcyjnym.
------
Lila
mama Pawełka (14.09.1998r.) i Andrzejka (09.06.2000r.)

[pysio8]

Wiesz Lila, napisałam o tym, co akurat w moim przypadku sprawdziło się przez 15
lat.Odniosłam się do moich doświadczeń.
To co jest dobre dla mnie, nie musi byc dobre, właściwe dla innych osób.
Nie wiem, czy wierzyć reklamom.
W każdym razie dziękuję, że nie dałaś mi po łapkach i nie postraszyłaś Bogiem.
Bo jeszcze tylko tego by brakowało.

[liliana22]

Dopiero dziś miałam możliwość zajrzeć na forum.
Dlaczego miałabym Cię straszyć Bogiem?
Fajnie, że na Tobie akurat się sprawdzają środki zapobiegawcze, myślę że nie
jesteś osamotniona w tym rankingu.
Myślę też, że makufce dziś pytanie skąd się biorą dzieci i stwierdzenie, że
jeśli się współżyje to może dojść do poczęcia, jest mało przydatne. Nie ważne
jest w tym momencie, czy stosowała jakąś metodę antykoncepcji, która zawiodła
czy nie stosowała żadnej. Dziecko już jest.
Trzymaj się cieplutko.

[pysio8]

Lila, wyszłam z założenia, że właściwy dobór antykoncepcji - indywidualny, mógł
zapobiec tragedii, jaką jest niechciane dziecko.

Piszecie, że nie ma 100 % metody antykoncepcji, nie wymyślono i nie wymyślą
takowej.
Pomyślałam, że dziewczyny (kobiety) po prostu idą na całość albo stosują metody
tragiczne w skutkach, a potem są zdziwione, że są w ciąży. (Odalie wyprowadziła
mnie z błędu, można wiedzieć bardzo wiele o antykoncepcji, zastosować
poprawnie metodę , a i tak dojdzie do poczęcia.)

Tak,z Bogiem to faktycznie bez sensu napisałam, poczułam, że moralizujesz i
pouczasz mnie.

Przepraszam makufkę, jeśli źle się poczuła z moją wypowiedzią.
Na razie!

[kalioppe]

Droga makufko,
Kiedy zaszłam w ciążę (wyczekaną i wytęsknioną)i pojawiła się różowa kreseczka
na teście, byłam tak przerażona, że pierwszą rzeczą jaką zrobiłam to usiadłam
i płakałam tak strasznie jakby właśnie skończył się świat. Przez następne dni
chodziłam jak nieprzytomna, cały czas miałam w głowie myśli: "Boże, co teraz,
czy dam sobie radę, czy na pewno to jest odpowiednia pora, czy ja będę je
kochać (dzieci koleżanek niezmiennie mnie denerwowały!), czy sobie poradzę, z
ilu rzeczy muszę zrezygnować". A przypomnę Ci że ciąża była bardzo chciana!!
Przeraził mnie ogrom odpowiedzialności. jednak postanowiłam, że skoro dzidzia
już jest, to muszę zadbać o nią jak najbardziej, bo przecież jeżeli z mojej
winy coś jej się stanie - to do końca życia będę musiała żyć ze świadomością,
że skrzywdziłam własne dziecko - ale najgorsze że moje dziecko przez moją
nieodpowiedzialność moje dziecko może być np. kaleką.
Akceptacja rodziła się przez całą ciążę.
Miłość - gdy po raz pierwszy spojrzałam w granatowe oczy mojej córeczki. Teraz
Madzia ma 14 miesięcy i z kaźdym dniem zaskakuje mnie nowymi umiejętnościami.
Gdy wracam z pracy zawsze wita mnie słodkimi całusami. I kiedy czuję na szyi
uścisk małych rączek wiem, że to jest najpiękniejsze - bezwarunkowa miłość i
akceptacja jaką ofiarowuje mi moje dziecko. Wiem że niej - jestem
najważniejsza na świecie.
Dla Twojego dziecka Ty jesteś całym światem.
Kiedy miałam depresję po porodzie moja mama mi powiedziała "Pamiętaj, ona cię
kocha, jesteś najważniejsza, bez ciebie zginie. Ona musi mieć pewność, że
jesteś przy niej i pomożesz jej znaleźć swoje miejsce na świecie"
Poczekaj na miłość, ona nie zapala się jak za dotknięciem czarodziejskiej
różdzki. Miłość macierzyńska potrzebuje czasu.
Przepraszam że tak długo. Całuję Cię.
Kalioppe

[olik7]

Nie bede oryginalna jak powiem, że miałam podobne uczucia do Twoich, więc też
nie będę Ci ich opisywać.
Wiedziałam, że, ze po porodzie nie będą mnie chcieli w pracy, wiedziałam, że
rodzice mnie znienawidzą, cały świat wyśmieje, facet, którego ledwie znam
wypnie się na mnie. Nie miałam gdzie mieszkać...
Owszem jestem samotną matką i nie raz było ciężko, ale świat pomógł. Rodzice
Małą uwielbiają, znajomi także, prace znalazłam, jak Dzibuś miał 8 miesięcy.
Nie wierzyłam, że cokolwiek się ułoży.
Jestem szczęśliwa a nawet szczęśliwsza niż przed pojawieniem się Maleństwa i
tego Tobie z całego serca życzę.
M

[e.beata]

Zawiadom jak najszybciej mamę i znajomych... zobaczysz że od razu o 50% będzie
lżej. Pamiętaj, że mama może zareagować różnie, daj jej czas na oswojenie się z
wizją babci .
Większość kobiet na wiesć o ciąży reaguje przerażeniem, więc jesteś całkiem
normalna .
Co tam Włochy, z Holandii masz samolot na Bora-Bora.

[judytak]

A ja powiem tak:
lubisz być, makufko, samodzielna, lubisz sama o sobie decydować, nie lubisz być
zmuszona do niczego, a już zwłaszcza nie do tego, żeby być zdana na czyjąś
łaskę (opieka, utrzymanie).
No i dobrze, nic tu dziecko nie zmieni, a ciąża jeszcze mniej.
Jest tak naprawdę bardzo mało rzeczy, których nie powinno się w ciązy robić:
jazda konna, wspinaczka górska, duże ilości alkoholu, papierosy. Czy to aż tak
boli?
Większość kobiet przez całą ciążę normalnie pracuje, normalnie prowadzi dom,
normalnie jeździ na wczasy itp. Ty też nie siedź w domu. Rozumiem, że nie masz
pracy i już sam fakt, że nie zarabiasz na siebie, ogromnie cię dołuje. Rozumiem
też, że zatrudnić się na stale, kłamiąć, że nie jesteś w ciąży, jest mało
uczciwie, i mało prawdopodobne. Ale nie powinno być większych problemów z
jakimiś tam czasówkami, zleceniami, prywatnymi fuchami... Ja nie wiem, na czym
ty się znasz, ja bym się brała za tłumaczenia, lekcje języków, korepetycje,
prace sekretarsko-asystenckie z agencji pracy czasowej, póki tej ciąży tak nie
widać...
To raz. Dwa: zamiast zadręczać się myślami depresyjnymi, zastanów się, jakie
masz możliwości. Możesz na przykład oddać dziecko do adopcji. Poważnie! Dowiedz
się dokładnie, jak to się robi, pogadaj z facetem, co by on na to powiedział.
Jak się oswoisz z myślą, że jest alternatywa, jak uwierzysz, że możesz sama
decydować, i masz na to dużo czasu (o ile pamiętam, sześć tygodni po porodzie),
to przestaje ci uwierać śwadomość, że ktoś (dziecko? partner?) do czagoś ciebie
zmusza.
Pozdrawiam
i życzę dużo aktywności
to pomaga na chandrę
ale jeśli to miałoby być prawdziwa depresja, to idź do lekarza!
Judyta
mama trójki średnio planowanych dzieci
która na zwolnieniu lekarskim była chyba trzy tygodnie w trzech ciążach razem
wziętych...