do małżeństw dzieciatych z kilkuletnim stażem..:)

[johana13]

witajcie.Mam pytanie o to jak wygląda wasze małżeństwo po urodzeniu dziecka
(szczególnie interesują mnie małżeństwa rodziców dzieci w wieku
przedszkolnym).Jaki jest wasz mąż jako partner i jako ojciec.Z moich
obserwacji wynika, że większość małżeństw jest wypalonych, na siłę, dla
dobra dzieci.Tylko czyhają na jakiś mały romansik.W moim małżeństwie moze
nie jest AŻ TAK źle, ale też jesteśmy sobie obcy i łączy nas w dużej mierze
tylko dziecko...Nie mamy większych problemów poza-wiadomo-kasa,
wydatki.Dziecko jest wspaniałe, zdrowe, my inteligentni,zdrowi,
atrakcyjni...i dlaczego nie potrafimy się dogadać i być szczęśliwi razem?
Możecie pisać na priva.pozdrawiam

[Gość: lola]

Mamy 14 letni staz, w tym 9 lat razem mieszkamy, dziecko ma 5 lat. Mielismy
kryzys tak 2 lata temu, teraz sie unormowało.Generalnie było mi źle gdy ciągle
siedziałam z dzieckiem, jego całe dnie nie było.Potem poszłąm do pracy i
odetchnełam, ale ze córka choruje, juz nie pracuje.Nawet teraz mi to na
reke.Zadne z nas o romansach nie myslało, wiecej nieporozumien jest na tle
finansowym.
Po urodzeniu dziecka człowiek sie zmienia, liczy sie co innego i przede
wszystkim nie trzymamy sie tak kurczowo partnera- wczesniej przytulałam sie
tylko do niego, teraz mam moja córke przytulanke, człowiek nie jest samotny
gdy nie widzi małzonka, dlatego moze wydaje sie ze ludzie sie oddalają.
Czy wczesniej sie dogadywaliscie, bylo inaczej, dlaczego?
Mój stosunek do meza sie zmienił, jestem twardsza, np. wczesniej gdy mnie
zranił płakałam jak bóbr, teraz nie wiem co to łzy przez faceta. Jestem
odporniejsza, dlatego długo był zdziwieony, ze sie zaczełam "stawiac", bo
wczesniej byłam pokorna do bólu.Ale te zmiany na szczescie nie spowodowały
rozpadu, teraz mamy po prostu inny etap zwiazku, np. sprawy seksu nie sa juz
tak wazne, potrzebne jak kiedys.

[Gość: patyczako]

Potworne jest to co piszecie. Ja mam 8 lat stażu i 5 letnią córkę. I
zastanawiam się oczym wy piszecie? Żeby dziecko miało nas tylko łączyć to na
prawdę tragedia. My się kochamy i jest nam dobrze. Jaki romansik? Nawet przez
głowę nam to nie przejdzie!!! Owszem zaraz po urodzeniu było trochę zmian,
mniejszy kontakt ze sobą - wiadomo duzo czasu trzeba było poswięcic małej. Ale
to już historia - teraz jest już bardzo samodzielna a tym samym więcej czasu
mamy dla siebie. Czy my jesteśmy jacyś nienormalni? Bo z tego co piszecie to
standard że w małżeństwie jest nuuuda. Przeciez to zalezy tylko i wyłącznie od
was!!!

[mam-darynka]

Kilka lat temu zaliczylismy z mezem prawie 2 lata separacji. Glownie z powodu
nieumiejetnosci bycia we dwoje. Nawet nie to, ze sie klocilismy - raczej
brakowalo nam checi w poszukiwaniu wspolnych rozwiazan - jakos tak bylismy soba
wzajemnie znudzeni, zmeczeni, rozgoryczeni. Po wielkiej tragedii w mojej
rodzinie (zmarla moja siostra), kazde z nas przewartosciowalo swoje zycie i
bardzo intensywnie zaczelismy wtedy szukac drog porozumienia. Bylo to dzialanie
obopolne nie majace nic wspolnego z tym, ze laczy nas tez dwojka dzieci.
Mielismy tez pomoc rodziny, glownie rodzicow, ktorzy dawali nam szanse bycia
tylko we dwoje, gdy dzieci byly u dziadkow. Teraz jest miedzy nami dobrze. Az
sie boje przyznac jak dobrze. Zeby nie zapeszyc. Dzieci sa wazne ale na pewno
nie najwazniejsze. Udalo nam sie odnalezc wiele nitek, ktore nas laczyly zanim
pojawily sie dzieci i odkryc inne nitki, ktore lacza nas teraz niezaleznie od
dzieci. Wydaje mi sie, ze niemozliwe jest tworzenie dzieciom szczesliwego domu
jesli rodzice nie sa dla siebie najwazniejszymi ludzmi na swiecie. Wszystko sie
przeciez od nich - od nas - zaczelo i ktoregos dnia znow zostaniemy tylko we
dwoje. Etap zycia z dziecmi jest w sumie przejsciowy, co nie znaczy, ze nie
stanowi dodatkowego lacza miedzy dwojgiem. Ale tylko "dodatkowego" - na pewno
nie "podstawowego"!
Szczescia zycze

[Gość: lola]

Ale ja tak nie napisałam przeciez.Wiele sie zmieniło, ale
nie znaczy ze nuda, ze źle, ze romanse, po prostu inaczej.Zanim sa dzieci
ludzie strasznie skupiają sie na sobie, potem jest ktos trzeci i uwage skupia
sie na dziecku własnie.Wiele małzenstw przechodzi jednak kryzys i albo to
udzwigna albo sie rozchodza.

[Gość: patyczako]

Ja nie twierdze że mam idealne małżenstwo bezkryzysowe. Takie coś chyba nie
istnieje. Bywało źle. Ale nieraz przekonałam się, że wiele bardzo wiele zależy
od nas samych. Dlatego warto walczyć i nie osiadać na laurach, bo małżenstwo to
wieczne budowanie...

[Gość: malgos]

po co wypowiadasz się na temat którego nie rozumiesz bo jak sama piszesz "masz
inaczej". Dziewczyna na pewno nie napisał listu po to abyś jej i innym
uswiadomiła jak są żałośni bo mają problem..

[Gość: lola]

Nie bardzo rozumiem czy to do mnie , bo ja nie pisałam ze "mam inaczej", wrecz
przeciwnie.

[Gość: maika7]

Jeśli do czegoś przyda Ci się głos rodzica nastolatków (kilkuletni czas razy n)
to proszę. Jest genialnie. Jesteśmy ze sobą 17 lat (właśnie tuż tuż stuknie nam
ta siedemnastka). Wypalenie ??? coś obcego, nieznanego. Porozumienie, przyjaźń,
miłość, zachwyt sobą, poczucie wolności wyboru bycia ze sobą, radość ze
wspólnie wypijanej herbaty i poczucia bliskości. Kryzysy??? Bywały chwile,
kiedy nie czuliśmy się bardzo blisko - krótkotrwałe i zawsze chcieliśmy to
zmienić. Lubimy być ze sobą i psychicznie i fizycznie. Mąż jako partner i
ojciec - zakochany we mnie i w dzieciach, odpowiedzialny, serdeczny, ciepły,
uważny, troskliwy. Nie ideał (ja też nie!!!), ale wady nasze wzajemnie
oswoiliśmy.

Spróbujcie się dogadać, odkryć na nowo, może warto, może nadal tkwi w Was
ciekawość siebie, wzajemna fascynacja?? Życzę Wam bliskości.
Pozdrawiam
M.

[agat1]

My jesteśmy małżeństwem od siedmiu lat, dzieci - 4,5 roku i 4 miesiące - są dla
nas ważne, żadne z nich nie pojawiło się przypadkiem, ale nadal jesteśmy sobie
bardzo bliscy, kochamy się i uważamy nasz związek za udany. Nie wieje nudą, na
to nie ma czasu, mogę jedynie żałować, że tylko dla siebie mamy wyłącznie
wieczory, kiedy maluchy już śpią. Wtedy jest czas na rozmowy, na czułości,
którą sobie wzajemnie okazujemy na co dzień. To wszystko wymaga jednak trochę
wysiłku, może wolałabym po całym dniu usiąść na kanapie i poczytać, ale robię
np. kolację dla nas, coś, co mąż bardzo lubi, mam czas, żeby go wysłuchać,
zrobić masaż, który mu pomaga się odprężyć. W ten sposób odwdzięczam się za
jego pomoc w ciągu dnia - on wstaje wcześniej, robi kanapki do pracy, dba o
samochód, żebym miała sprawny, bo wożę dzieci - to takie codzienne i przyziemne
sprawy, ale pozwalają czuć się ważnym dla partnera. Ja tak odczuwam. Trzeba
czasem spojrzeć na związek z innej strony - może nuda wynika stąd, że nie chce
nam się już starać?
Życzę odkrycia w małżeństwie nowych namiętności

[Gość: Iza]

Mamy 5 letni staż małżeński, dziecko 3 lata, które pojawiło się w najlepszym
naszym momencie, kiedy byliśmy na to gotowi (udało się za 3 podejściem).
Burzliwy okres trwał przez ok. 2-3 miesiące po porodzie kiedy byłam
notorycznie niewyspana (mąż też) i wszystko nas drażniło. Od tej pory jest
coraz lepiej. Na myśl mi nie przyjdzie, że mogłabym zdradzić męża (gdy o sobie
rozmawiamy wiem, że mąż myśli podobnie). Jest nawet dużo lepiej niż wcześniej,
bo zrobiliśmy się dla siebie bardziej tolerancyjni, nie przeszkadza mi, że mąż
czasem chce sam wyskoczyć na mecz, a jemu, że mam ochotę poplotkować sama z
przyjaciółką (kiedyś mniej rozumieliśmy swe potrzeby). Dotarliśmy się. Z
optymizmem patrzę na naszą przyszłość i jawi mi się ona w jakimś małym
mieszkanku, lub domku, ale koniecznie razem we dwoje (nie umiem wyobrazić
sobie innej opcji), chcę mu urodzić jeszcze dwoje dzieci, chcę się przy nim
zestarzeć i nie w głowie mi jacyś obcy faceci.

[Gość: Gosia]

Jesteśmy trzy lata po ślubie znamy się 4 lata. Mamy 4 miesięczną cudną córcię.
Była to miłość od pierwszego wejrzenia (z mojej strony napewno on mówi że
również nie mam powodu aby nie wierzyć) byliśmy zwariowani, zakochani,
szczęśliwi. Romantyczność mojego faceta przechodziła ludzkie pojęcie - byłam w
dziesiątym niebie!! Trafił mi się super facet. Przeżyliśmy chwile naprawdę
trudne - straciłam nasze dziecko... wtedy bardzo byliśmy sobie bliscy, ta
sytuacja nas zbliżyła do siebie jeszcze bardziej. Wiadomo czasami zdażały się
krótkotrwałe konflikty ( 15 minut rozmowy i zawsze wyjaśnienie sprawy) ale po
takich rozmowach wszystko było wyjaśnione i oboje wiedzieliśmy jak mamy
postępować aby było już wzajemnie dobrze. aż tu... zdecydowaliśmy się na
dziecko - w pełni oczekiwane upragnione. Ja zrezygnowałam ze wszystkiego z
czego można zrezygnować - częste pobyty w szpitalu.. coś się zmieniło ale
czemu przecież oboje strasznie tego dziecka chcieliśmy. Było mi przykro gdy On
wpadał na godzinkę do szpitala i zaraz chciał lecieć do swoich rodziców (jest z
nimi związany rozumiem to ale wcześniej byłam ja na pierwszym miejscu potem oni
czy inni znajomi, ateraz zaczęłam czuć coś innego). Było mi ciężko i trudno. Ja
mówiłam - widzisz jak mi ciężko zrezygnowałam ze wszystkiego i poświęcam się
aby urodzić nasze maleństwo - on jakby już inny że przecież życie toczy się
dalej wszystko będzie ok., mam się nie martwić. A jego życie toczyło się owszem
dobrze - nie jestem typem kobiety która wszystkiego zabrania, układ partnerski,
pełne zrozumienie. Przecież skoro mnie boli głowa to on nie musi z tego powodu
płakać .. ale miłoby było aby powspółczuł.. prawda. Teraz wróciłam do pracy
wstyd się przyznać ale wreszcie!! po 12 ciężkich miesiącach, czuję że wraca
tamta Gosia, którą przecież tak kochał, ale on.. jakby już tego nie zauważał.
Mówi że kocha ale jakoś nie widzę tego w jego oczach... cały czas szukałam winy
w sobie, ale dość.. dlaczego zawsze ja mam dostawać w kość i brać na siebie
winę. Stałam się jeszcze trwardsza, a mała jest cudowna i widzę jak on ją
bardzo uwielbia. Czy zatem tak ma teraz wyglądać nasz związek - żyją ze sobą
dla dziecka i z miłości dla dziecka. Co zrobić aby powróciło tamte zauroczenie,
fascynacja. Wiem że jesteśmy w kolejnym etapie innym ale przecież właśnie teraz
jako pełna rodzina możemy odkrywać różne emocje na nowo. Może jestem za bardzo
romantyczna i w związku z tym za dużo od niego wymagam, ale ja po prostu pragnę
aby było właśnie jak kiedyś!Czy to aż tak dużo. Dla niego teraz (oczywiście
zaprzecza gdy mu to mówię ) liczą się mecze, czasami piwo z kolegami.Poraz
kolejny mówię mu że jest mi ciężko i że nie chcę tak żyć, a on tylko przeprasza
i na tym się kończy. Nie jest zły, ale czemu się zmienił? Co mogę zrobić bo
chcę ratować nasze małżeństwo, gdyż ja dłużej tak nie wytrzymam - stagnacja i
wieczorne wiadomości to nie dlamnie.
Pomóżcie... proszę o bardzo szczere wypowiedzi.
(przepraszam za tak długi post ale jestem tak zadręczona((

[ja-sarenka]

jak chcesz Gosiu, napisz na priva, myślę,że skoro POTRAFICIE ROZMAWIAC
podpierając się argumentami, nie wrzaskiem, i atakiem, sporo można jeszcze
zdziałać
Pozdrawiam
j-s

[Gość: Ethlinn]

Rzuciło mi sie w oczy, że ciągle piszesz o zauroczeniu, facynacji, itp.
Przecież to nigdy nie będzie trwało wiecznie. Jestem z moim męczyzną 6,5 roku,i
skłamałabym pisząc że mamy do siebie stosunek taki jak na samym początku (patrz
1 rok). Kocham go bardzo i lubię ogromnie (to bardzo ważne zeby się lubić), ale
nie jesteśmy tak sobą zauroczeni jak na początku. Uwielbiam z nim być ale to
już jest coś innego, coś na co oboje pracujemy. Trudno mi to opisać. To
wszystko zależy od tego, co kto rozumie przez słowo "miłość".
Pozdrawiam i życzę powodzenia.

[Gość: Ethlinn]

Powyższy post był do Gosi

a ja lubię taki właśnie spokój i czuję się bezpiec

[Gość: Paola]

My jesteśmy ze sobą 3 lata...nie mamy jeszcze dziecka, ale ja widzę drobne
zmiany w naszym małżeństwie. To znaczy nie jest tak szalenie jak było, bo
chociażby nie ma na to czasu (praca, studia). Nasze rozmowy czasem odbywają
się w domyśle, bez słów, jest spokojnie i milo. Czasem zaiskrzy i seks jest
wtedy bardzo namiętnym, rozkosznym przeżyciem, na które się czekalo.
I wiecie co myślę? Dobrze, że cały czas nie jest tak cukierkowo i
romantycznie, bo to by nam spowszednialo.
Lubię być naturalna przy swoim mężu, podobam się mu nawet bardziej bez
makijażu niż z makijażem, nie muszę być sztuczna, mogę być sobą w domciu w
cieplutkich kapciach. Teraz jest spokojniej, ciszej i ta romantyczność jest
inna: bardziej wyczekana i dojrzała. Odpowiada mi taki związek. Nie odbieram
jego jako stagnację, ale jak bezpieczne zacisze, schronienie. I naprawdę nie
musi cały czas być kolorowo, zwariowanie i czadowo, żebyśmy byli szczęśliwi...

[ja-sarenka]

fajnie to opisałaś .też bym tak chciała-czuć się swobodnie i BEZPIECZNIE.I
podobac się nie obcym facetom nieznaym tylko swojemu mężowi!