drugie dziecko

[marta.topczewska]

Witam, może to głupie pytanie ale kiedy jest najlepszy moment na
drugie dziecko, o ile owy może być. Mam synka 1,5 roku, warunków
lepszych jak mam też spodziewać się nniemogę (chyba że rodzice
wyprowadzą się na tamten świa, ale wtedy też niebędzie pomocy ze
strony dziadków). Teście daleko i odwiedzają raz w roku, albo i to
nie.Jedna pensja ale opłaty z rodzicami to mamy niewielkie i tak
dalej. Bardziej interesuje mnie to z punktu widzenie rodzeństwa
czyli jak lepiej dla dzieci. Wolę raczej nie odkładać tego żeby
starszy opiekował się młodszym. Poradzcie prosze

[mama-ola]

Już był kiedyś taki wątek, i z tego co pamiętam, zdania były
baaardzo podzielone. Są zdecydowani zwolennicy jak najmniejszej
różnicy wieku, najlepiej 1-1,5 roku, są ci z drugiego bieguna, co
wolą "dwóch jedynaków", czyli dzieci z różnicą 6 lat i więcej. No i
jest środek.

Na najmniejszą różnicę już się nie załapiesz. Jakbyś teraz zaszła w
ciążę, to Twoje starsze dziecko będzie miało 2 lata z hakiem.
Uważam, że to najokropniejszy wiek, bunt dwulatka, krnąbrność itp.
Oczywiście dzieci są różne, niektore są aniołami. Ale tak
generalizując, można stwierdzić, ze 2-2,5-latki są okropne. Jak mój
syn miał 2-2,5 roku, to sobie wyobrażałam, jakby to było, gdybym
miała jeszcze noworodka. I oddychałam z ulgą, że nie mam. Wychodziło
mi na to (w wyobraźni), że to byłby koszmar. Kilka wątków mam z
dziećmi o 2-letniej różnicy potwierdziło moje wyobrażenia.

U moich dzieci akurat będzie 4-letnia różnica i ja jestem taką
różnicą zachwycona. Oczywiście nie wiem, jak to wyjdzie w praniu,
ale myślę, że dobrze. Starszy synek chodzi do przedszkola, a to duże
ułatwienie, jak go większość dnia nie ma.

[marta.topczewska]

dziękuję Ci za odpowiedz, wezmę to co napisałaś pod uwagę.

[koza_w_rajtuzach]

A ja powiem szczerze, że moja córka jest zaprzeczeniem tego o czym piszesz.
Najgorsza była mając półtora roku; rzucanie się na glebę w sklepach, ogólna
krnąbrność, urządzanie histerii. Spokojnie to przetrwałam. Córka uspokoiła się
gdzieś tak w wieku 20 miesięcy i od tego czasu jest aniołkiem, który absolutnie
nie sprawia żadnych problemów. Właściwie to zaczyna mi się z nią nudzić, bo bawi
się sama, sama się obsługuje, nie zdarzają się żadne histerie, jazdy. No ogólnie
straszne nudy ). Nie mam najmniejszego pojęcia co to bunt dwulatka. Jakbym się
nie postarała o drugie dziecko, to pozostałby mi tylko powrót do pracy albo
zanudzenie się na śmierć.

[mama-ola]

koza_w_rajtuzach napisała:

> A ja powiem szczerze, że moja córka jest zaprzeczeniem tego
> o czym piszesz.

To super
Teraz jeszcze autorka wątku musi przewidzieć, jakie będzie jej
dziecko w wieku 2-2,5, bardziej jak Klara, czy raczej w typie
Antosia.

[koza_w_rajtuzach]

Moim zdaniem 2,5-3 lata to bardzo dobra różnica wieku. U mnie będzie równe trzy
lata różnicy, ale jakbym zaszła w ciążę pół roku wcześniej to chyba byłoby
jeszcze lepiej.
Ogólnie dziecko w wieku 2,5 roku jest już takie mądre, "kumate", a jest to
jeszcze na tyle mała różnica wieku, że dzieci będą mogły się ze sobą bawić,
wychowywać się razem..

[chmurka22]

U mnie jest różnica 3 lata między dziećmi i jest super Córa przyjęła brata
świetnie. Zero zazdrości, choć to pewnie między innymi dlatego, że jak byłam
jeszcze w ciąży to wiele rozmawialiśmy o dzidziusiu. Potem jak się urodził, to
miałam ten komfort, że jak karmiłam synka, nie musiałam martwić się Mają. Była
już na tyle rozumna, ze zajęła się przez ten czas sama i nie bałam się jej
zostawić samej w pokoju. Nie wiem czy na jakies 15 minut odważyłabym się
zostawić samego w pokoju np 2 - latka. Teraz Maja ma 4 lata a Maciuś rok. Bawią
się fajnie razem, choć oczywiście zdarzają się sprzeczki Maciek zabiera
zabawki, psuje troche Mai, ale ja staram się nie ingerować, póki nie dzieje się
ewidentnie któremuś krzywda. I radzą sobie całkiem nieźle z rozwiązywaniem
swoich sprzeczek.
Także polecam taką różnicę
Choć teraz zastanawiamy się nad trzecim dzieciątkiem a wtedy między synkiem a
trzecim dzidziusiem byłoby 2 lata różnicy, no ale byłaby też 5 - letnia wówczas
Maja
Pozdrawiam

[kasia191273]

kazda mama majaca dwoje dzieci uzna zapewne, ze roznica wieku, jaka
zaplanowala (lub sie przytrafila)) jest idealna i najlepsza

a ja mysle, ze podobnie jak z pierwszym: nie ma idealnego momentu,
zawsze sa jakies 'ale'. Przy pierwszym jest jednak ogromna ciekawosc
i jakis rodzaj determinacji, moze biologicznego pedu czy
niecierpliwosci, przy drugim oczywiscie rozwaza sie wszystko duzo
racjonalniej

[oli.nek]

powiem tak: mała różnica wieku jest dobra dla dzieci, które się razem wychowują
a zwłaszcza jeśli są tej samej płci to widzę jak np. chłopcy razem po podwórku
biegają, dziewczynki też mają swoje zainteresowania, później wspólne łażenie po
mieście etc. duża różnica jest dobra dla rodziców, bo starsze może pomóc, nie
wymaga już tyle uwagi, bardziej można się skupić na młodszym, ale dzieci się
razem nie wychowują, często nie chcą przyjąć młodszego do pokoju etc.

ja stwierdziłam, że to nie ma mi być dobrze, ale dla dzieci i dlatego mam
różnicę 2 lata 3 m-ce. starsza córa nie pamięta jak była sama, pojawienie się
siostry przyjęła z piskiem szczęścia, nie nudzi się w domu sama, wszystko razem.
a i ja powoli zaczynam odzyskiwać swój własny czas. ponieważ jestem jedynaczką
stwierdziłam, że długo się nabyłam sama dlatego chciałam dwójkę jedno po drugim.
i dlatego nie czuję, że mi odebrano mój czas a raczej, że w końcu mam go
zapełniony ) zawsze marzyłam o mojej rodzinie

[akos6]

ja wlasnie urodzilam druga coreczke (ma 9dni). starsza za 4 dni
konczy 22 miesiace. przez okres ciazy starsza stala sie bardzo
samodzielna...po powrocie z druga corcia do domu nie bylo jak
narazie zadnego problemu. tak jakby zuzia mieszkala z nami od
zawsze. starsza bardzo mi pomaga choc ma teraz okres buntu. jak jest
zla to rzuci cos na podloge, albo sie polozy i kopie nogami...ale
coz kazde dziecko w pewnym momencie cos takiego ma,,, druga za to
jest anioleczkiem... je i spi. wiec nie jest zle. chcialam zeby
miedzy moimi dziecmi byly ok 2 lata roznicy i tak tez sie stalo.