Dlaczego tylko jedno dzieko?

[gaskama]

Pytanie właściwie do mam jedynaków i jedynaczek. Czemu chcecie mieć
tylko jedno dziecko? Ja mam syna, ma 6 lat. I obawiam się, że
zostanie jedynakiem. Z kilku powodów.
Po piersze niemąż nie chce za bardzo drugiego (niemąż miał taki
sobie kontakt z synem, jak ten był malutki, za to teraz są kumplami
na całego i wreszcie ja idę trochę w odstawkę).
Po drugie ja mam obiekcje ze względu na mój wiek.
Po trzecie i chyba najważniejsze: jestem strasznie przewrażliwiona
na punkcie syna. Boję się o niego. Syn dużo choruje. Jak jest chory,
to najczęściej źle śpię, wstaję w nocy. Strasznie się nad nim trzęsę
i generalnie boję się, że jak bym miała dwoje dzieci, to bym chyba
ześwirowała.
A tak serio, to bardzo chciałabym mieć drugie dziecko, co zresztą
jest dla mnie dużym zaskoczeniem, bo nigdy nie lubiłam dzieci i do
29 roku życia byłam pewna, że nie będę miała dzieci. Potem odezwał
się ... nie wiem co ... chyba instynkt macierzyński, choć niektórzy
twierdzą, że nie ma czegoś takiego.
A jak jest u Was?

[cathy1976]

Mogę Ci napisać dlaczego ja, mimo, że bardzo mi się nie chciało
chodzić w ciąży, zdecydowałam się na dziecko nr 2. I to z różnicą
niecałe dwa lata.
Otóż z egoizmu.
Nie chce mi się być jedynym (na spółkę z mężęm) partnerem do zabaw
dla mojego dziecka przez te 10-12 lat. Wolałam mu szybko takiego
partnera zorganizować.
A nad drugim dzieckiem już się tak nie trzęsiesz jak nad pierwszym

[osa551]

U mnie była sytuacja bardzo podobna jak u Ciebie. Pierwsze dziecko urodziłam w
wieku 30 lat i wydawało mi się, że to już koniec "produkcji". Pomijam fakt
pracy, kariery etc. Po 5 latach doszłam do wniosku, że jednak chce drugie a mąż
jakoś się pogodził z tym, że jego ukochana córeczka nie będzie jedynaczką.

"Obawianie się" rozłożyło mi się teraz na dwoje zamiast się pomnożyć przez 2 i
to będzie zdecydowanie lepiej dla dzieci. Urodziłam drugie w wieku 35 lat i nie
uważam, żebym była jakoś specjalnie "stara". A patrząc na mojego męża i jego
rodziców (mąż jest jedynakiem) - drugie dziecko u nas było naprawdę bardzo
potrzebne. Teraz nie wyobrażam sobie życia z jednym dzieckiem.

[gaskama]

Wróciłaś do pracy po drugim?

[osa551]

Wróciłam do pracy po drugim dziecku 2 tygodnie po skończeniu urlopu
macierzyńskiego, drugie ma 8 miesięcy, dalej karmię piersią mimo tego, że nawet
nie korzystam z przerwy na karmienie. Jednocześnie remontuję dom. Wszystko się
da - nie ma się czego bać.

[malenka_e650]

podziwiam i gratuluję miałaś jakąś pomoc typu babcia, siostra czy
zatrudniałaś opiekunkę? pytam, bo zastanawiam się co zrobić po macierzyńskim,
moja mama cały czas jest aktywna zawodowo, a niani trochę się obawiam - w końcu
to obca osoba, no i pensja dla niej, kasa na dojazdy do pracy i czas - może się
okazać, że nie przełoży się to ani na dobro dziecka ani nie będzie się
kalkulować finansowo...

[osa551]

Mam tę sama opiekunkę, którą miałam przy pierwszym dziecku. Umówiłam się z nią
jak byłam w 10 tygodniu ciąży. Zatrudniam ją legalnie z opłatą ZUS i podatku (na
to wpadłam dzięki jednej z forumowiczek), bo bardzo mi zależy żeby z młodszym
też była 3 lata. Mogę na niej zupełnie polegać. Mam jeszcze kogoś opiekującego
się domem (zakupy, sprzątanie, prasowanie), ale nie cały miesiąc tylko głównie w
okresach jak ja mam w pracy urwanie głowy.

Na rodzinę nie mam co liczyć jeśli chodzi o malucha, bo jedna babcia nie żyje a
druga intensywnie pracuje zawodowo. Teść na szczęście jest w stanie odebrać
starsze dziecko z przedszkola.

[aetas]

abstrahując troche od samego tematu, a może nie, dlaczego
sformułowanie "tylko" jedno dziecko albo - analogicznie "aż" troje
czworo etc., wydaje mi sie to od razu nie potrzebnie wartościujące
jakoś ten wybór jednych czy drugich rodziców...
super jak każdy ma tyle dzieci, ile chce, sama swego czasu borykałam
się z ludźmi pytającymi mnie, czemu tylko jedno, kiedy będzie
drugie, ile jeszcze będzie jedynakiem etc........
kiedy po siedmiu latach dojrzałam psychicznie do drugiego dziecka,
torchę ucichło, za to przy trzeciej ciąży (dwa lata po drugim synu),
zaczęły się pojawiać komentarze w stylu, o jeny, ta znowu w ciązy,
które to dziecko, juz trzecie, rany...
reasumując, komentarze zawsze będą, choc przykro słyszeć, będąc mamą
jedynka, jedynaczki, że ma sie "tylko" jedno dziecko, co od razu
sugeruje, że za mało, tak samo, jak , mając więcej, że aż tyle...

a jesli chodzi o odpowiedx na pytanie, moje dziecko było jedynakiem,
miało być jedynakiem, bo a) nie czułam się na siłach finansowo, b)
nie czułam się na siłach psychicznie, dziecko jest z cyklu
tych "dających w kość" , c) nie chciałam, po prostu po ludzku nie
chciałam, po trzydziestce mi sie zmieniło... ale jakby mi ktos pare
lat wcześniej powiedział, że jeszcze kiedys na własne życzenie będę
w ciąży, tobym go wyśmiała...

[uullaa]

Mam teraz niemowlę. W sumie nie bardzo chciałam mieć dzieci w ogóle.
Ale jakoś się zdecydowałam za namową męża. Nie żałuję. Jest super.
Drugiego dziecka nie planuję. Mąż też nie. Jeśli chodzi o moje
odczucia, to nie wiem co miałoby mi dać drugie/kolejne dziecko czego
pierwsze/jedyne mi nie da. A jeśli chodzi o potomka i jego brak
rodzeństwa to kieruję się własnym doświadczeniem. Mam siostrę o rok
starszą. Układ niby idealny. Ale wcale dobrze nie wspominam
wspólnego dzieciństwa. Wieczne kłótnie, rywalizacja. Z perspektywy
dorosłego nie sądzę, żeby rodzeństwo dało mi coś w sensie
społecznym. Nie poszukiwałam jako dziecko kontaktu z rówieśnikami,
bo była siostra. Do przedszkola nie chciałam chodzić, ani nawet do
zerówki, bo chciałam być z siostrą. Potem wyrosłyśmy na społecznie
odizolowane pannice, bo byłyśmy samowystarczalne. Długo musiałam to
nadrabiać. Jako dorosłe osoby niewiele mamy ze sobą wspólnego,
pomimo tak "bliskiego" dzieciństwa.

[gaskama]

To ciekawe, co piszesz. Jednak w życiu różnie bywa. Ja mam brata, z
którym nie mam zbyt bliskiego kontaktu. Myślała, że to dlatego, że
jest 5 lat młodszy, że duża różnica wieku. No ale widać, że mała
różnica też niedaje gwarancji na dobre stosunki.

[malamadre]

> Jeśli chodzi o moje
> odczucia, to nie wiem co miałoby mi dać drugie/kolejne dziecko czego
> pierwsze/jedyne mi nie da.

Bardzo fajnie to kiedyś napisała Moofka, że drugie dziecko przywraca równowagę
rodzinie, nie pamiętam dokładnie, ale był to jedyny argument, który uznałam w
całości.

Ja mam jedno dziecko i nie wiem, czy będzie jedynakiem, czy nie. Z biegiem czasu
staję się zwolennikiem coraz większej różnicy wieku między dziećmi. Problem w
tym, że pierwsze urodziłam mając 30 lat i różnica 10-letnia nie wchodzi w grę
raczej.

[kinga127]

nie pozwala mi na to sytuacja materialna i mieszkaniowa

[gaskama]

Jeśli to są jedyne powody, to współczuję.

[kinga127]

sorry, ale dla mnie minimum wygody jest ważne, nie mam zamiaru gnieździć się w 1
pokoju z dwójką dzieci przez 20 lat, wiem, że są osoby, którym to nie
przeszkadza i szanuję to w przeciwieństwie do Ciebie

[marianna72]

Niepotrzebnie sie zaperzylas ) Ja tez uwazam ,ze przykro jest
kiedy czynniki finansowe przeszkadzaja nam w powiekszeniu rodziny.
Wybor zwiazany z jej nie powiekszeniem uwazam za sluszny ale jednak
przykro by mi bylo gdybym musiala zrezygnowac z dziecka TYLKO ze
wzgledu na finanse.

[gaskama]

Hej, hej, to nie była ironia. Myślę, że to strasznie przykre, gdy
się chce więcej dzieci, a nie można sobie pozwolić na nie finansowo.
Dla mnie osobiście to bardzo ważny czynnik i gdyby mnie nie było
stać na dziecko (np. z powodu choroby byłabym na rencie, mąż by mało
zarabiał), to bym się nie decydowała na dziecko.

[kinga127]

kurcze, przepraszam za nadinterpretację, chyba jestem przewrażliwiona albo za
dużo siedzę na forum i udziela mi się złośliwość niektórych e-mam Warunki
finansowe i mieszkaniowe to jakby dla mnie priorytet, potem pozostaje już
właściwie sam fakt mojego lenistwa, (jak pomyślę o pierwszym roku macierzyństwa
to mi się od razu odechciewa) i strachu czy kolejne dziecko byłoby zdrowe,
obawiam się szczepień, chorób genetycznych i wszelakich innych...

[joanna_poz]

nie odczuwam absolutnie chęci posiadania drugiego dziecka.
jest nam dobrze w trójkę (plus pies) i niech tak pozostanie.

synek był i jest dość bezproblemowym dzieckiem, więc macierzyństwo
nie dało mi jakoś w kość, aczkolwiek nie mając w zanadrzu pomocy
żadnej babci/ cioci ani innej rodziny, myślę, że przy dwójce - jak
to napisałaś - też mogłabym zeswirowac i nie podołac organizacyjnie.

sama mam rodzeństwo, aczkolwiek nie przeceniam jego roli w zyciu.

[...]

[zoe7]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[broceliande]

Syna urodziłam po trzydziestce, a niedługo skończę 36. Chyba już za
późno. Boję się.

[gaskama]

Ja skończyłam 36 i też się boję. No ale główny argument, to strasz
przed ześwirowaniem przy dwójce.

[broceliande]

A nie, ja się nie boję strachu, że zeświruję, będzie mi ciężko, czy
coś. Mój syna ma już prawie pięć lat, więc to by większa różnica
wieku była. Uczeń i niemowlę.
Boję się zwiększonego ryzyka wad genetycznych, pierwszych trzech
miesięcy, kiedy nie będę spała, bo z dzieckiem może być coś nie tak.

Myślisz, że to jeszcze nie za późno?

[gaskama]

Hm, wiek dla mnie też jest jakimś aspektem, który biorę pod uwagę.
Ale ja akuret pracuję wśród Niemek, dla których dość normalne jest
rodzenie w okolicy 40-tki.

[broceliande]

A, no to pocieszające
W Polsce dziecko chyba jeszcze odmładza.
Najśmieszniejsze, że mąż chce, a ja mam wątpliwości...

[gaskama]

U mnie niemąż nie chce za bardzo. Ja też uważam, że pierwszy rok a
nawet pierwsze trzy lata są przesrane. Fajnie jest, jak dziecko
zaczyna mówić i nawiązuje się z nim taki ludzki kontakt. Aczkolwiek
mój syn, który ma dokładnie 6 lat i 6 miesięcy wchodzi w jakiś
dziwny wiek, kiedy zaczyna ... chyba już trochę pyskować. Myślę, że
za trzy, cztery lata będzie znów trudniej.

[e_r_i_n]

gaskama napisała:

> Aczkolwiek mój syn, który ma dokładnie 6 lat i 6 miesięcy wchodzi
> w jakiś dziwny wiek, kiedy zaczyna ... chyba już trochę pyskować.

No nie pocieszę - ja z moim siedmiolatkiem wlaśnie dobitnie
przekonuję się o słuszności powiedzenia 'małe dzieci - mały
kłopot' A wiem, że to początki dopiero.
Niemowlaki i małe dzieci to aniołki .

[gaskama]

Erin, ale mnie dobija u małych dzieci jak płaczą a ja nie wiem, co
jest i jak pomóc. Teraz syn mi mówi bardzo dokładnie, czy bolą go
nogi, bo ma bóle wzrostowe, czy boli gardło. Mogę mu wytłumaczyć, po
co jest dentysta, po co jest szczepienie. Po prostu mogę się z nim
dogadać i to jest ekstra. A wcześniej byłą doopa blada.

[e_r_i_n]

Nie no, ja też doceniam możliwość komunikacji jak z istotną myślącą.
Ale podsumowując całokształt obowiązków i problemów, to jednak
niemowle łatwiejsze jest .

[osa551]

Z własnego doświadczenia Ci napiszę - drugie dziecko jest znacznie prostsze w
obsłudze. I o dziwo (przynajmniej moje) znacznie mniej się awanturuje niż
pierwsze. Awantura jest rzadziej, za ro robi to znacznie głośniej, tak żeby była
równowaga.

O dziwo potrafi sam spędzić czas w kojcu, nauczył się sam zasypiać w ciągu
tygodnia, itp, itd. A ja chyba jestem po prostu bardziej odporna psychicznie niż
przy pierwszym.

[lola211]

To jakie jest dziecko raczej nie zalezy od kolejnosci pojawienia sie
w rodzinie.Pierwsze moze byc bezproblemowe, a drugie da w kosc.

[broceliande]

Ja bardzo lubiłam te pierwsze lata. Chyba opieka nad niemowlakiem
wychodziła mi lepiej niż wychowanie takiego zaczynającego pyskować.
Mój ma 5 lat i 8 miesięcy. Pierwszy raz przedszkole, wierszyki,
piosenki...
A strasznie go kocham, trzęsę się, jak Ty, i w ogóle.
No ja to tak klasycznie chciałabym i boję się. Mąż bardzo
zdecydowany.

[...]

[zoe7]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[...]

[zoe7]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[asia_i_p]

Moja mama urodziła moją siostrę w wieku 36 lat. Bezproblemowo. Co
prawda alergiczkę i ADHD-owca, ale wątpię, czy to z powodu wieku
matki.
Ale może ja się tylko tak pocieszam, bo sama mam 33 lata, a za dwa
lata chcę następne.

[1beata31]

mam córkę która ma 11 lat i nie wyobrażałam sobie jak mogłobym mieć
drugie dzieccko, przeciaż tak ją kocham że jak podzielę miłość na
pół a tu proszę bozia się uparła i Adaś ma 3 miesiące,jest dzieckiem
na tabletkach antykoncepcyjnych nieplanowanym a kocham obydwoje tak
samo.Na początku ciąży byłam przerażona nie chciałam dziecka a teraz
nie mogłoby być inaczej.
Pozdrawiam

[e_r_i_n]

Mam siedmiolatka i na tę chwile instynkty posiadania dziecka
zaspokojone. Poza tym Młody + praca zajmują mi tyle czasu, że
niebardzo mogę go jeszcze wygospodarować na niemowlaka.
Albo inaczej - nie wyobrażam sobie oddania Malucha do złobka w wieku
kilku mcy, a na razie nie mam pewności, że mogłabym do skonczenia
przez nie roku pracować w domu.
Jak już tę pewność będę miała, to jeden argument 'przeciw' zniknie.
Nie wykluczam bowiem, że za czas jakiś pojawi się chęć posiadania
drugiego dziecka.
A Młody z kolei wymaga czasu dla niego, nie chcę więc zajmować się
dwójką - każdym na pół gwizdka.
Na szczęście mam jeszcze jakieś 8-10 lat na takie decyzje.

[niutaki]

dlatego że:
- jestem leniwa
- boję się kolejnej cesarki
- nie chcę siedzieć znowu w domu (po pierwszym moim dziecku byłam w domu 10 mc-y)
- nie chcę kolejnego kryzysu w małżeństwie
- boję się że dziecko będzie chore
- muszę się zająć swoim zdrowiem
- chcę mieć w końcu porządek w domu
piszę TYLKO O SOBIE

[travka1]

a ja z wygody nie zdecyduje sie na drugie i z niecheci do
poswiecen...do tego dochodzi stres zwiazany z ciaza,z porodem...juz
to kiedys napisalam,ze chcialabym miec nawet jeszcze z troje bo mamy
warunki na to ale gdyby tak ominac okres niemowlecy i dzieciecy
czyli tak z pieciolatka to chetniea,ze tak nie da rady to problem
mam z glowy.

[sanciasancia]

Jeżeli ta ciąża skończy się sukcesem, to następnej raczej nie będzie. Z bardzo
prostego powodu - stres związany z czekaniem na wynik amniopunkcji (10% szans na
chore dziecko) jest za duży.

[gaskama]

A na jakiej podstawie wyliczono Ci 10% na chore dziecko? Właśnie na
podstawie amniopunkcji?

[sanciasancia]

Nie, wynik amniopunkcji powie mi, czy dziecko jest chore, czy nie.
Mam translokację chromosomalną. 10% prawdopodobieństwa, że okaże się, że płód ma
śmiertelną wadę genetyczną (zespół Patau) (badania statystyczne), 1%, że urodzę
żywe dziecko z zespołem Patau (badania statystyczne), bo jest dużo poronień i
martwych urodzeń.

[gaskama]

Jejku, no to trzymam kciuki za Ciebie gorąco!

[sanciasancia]

Dzięki

[malenka_e650]

po pierwszej córce powiedziałam "koniec", nigdy więcej (ja jestem jedynaczką),
chociaż mój mąż chciał, ja broniłam się przed tym całą sobą, on nie naciskał,
szanowal moje zdanie, ale wiedziałam, ze chce; z perspektywy czasu trochę
żałuję, że nie zdecydowałam się na drugie po 2, 3 latach, może wtedy uniknęłabym
w swoim małżenstwie pewnych przykrych zdarzeń, bo zamiast skupiać się na sobie,
zajęłabym się czymś dobrym, rozwijającym - kimś właściwie moja córcia we
wrześniu skończyła 5 lat, za 2-3 tyg. urodzi się jej siostrzyczka, nie do końca
planowana, nie do końca akceptowana szczególnie na początku ciąży, teraz czekam
na nią bardzo, jest inaczej niż w pierwszej ciąży, często pytałam siebie po co
mi to było, klęłam w duchu, że znów się wkopałam, że muszę przerwać pracę,
przestać skupiać się na sobie, znowu władować się w pieluchy, w tryskające
piersi, uwiązać się właściwie itp. itd. a teraz nie wyobrażam sobie, że tego 36
tygodniowego maleństwa w moim brzuchu miałoby nie być wogóle-mimo tego, że
puchnę, przytyłam 15 kg, nie mogę biegać na szpilkach i muszę się łapać
kierownicy, żeby wysiąść z samochodu jestem szczęśliwa; wydaje mi sie, że
musiałam do tego dorosnąć, nie planowałam do końca drugiej ciąży - powiedzmy że
dopuszczałam o niej myśl, ale zaakceptować ten stan na tyle by się z niego
cieszyć nie tylko przy innych, ale prawdziwie, udalo mi się dopiero niedawno
pozdrawiam i nic na siłę, a jeśli życie płata nam czasem figle, to zawsze ma to
jakiś sens, czasem tylko trzeba czasu, żeby go odnaleźć

Głupie pytanie do mam jedynaków/jedynaczek?

[gaskama]

Czy nie denerwuje Was ciągłe dopytywanie się "A kiedy drugie?" lub
jeszcze głupsze "Teraz czas na chłopczyka/dziewczynkę* (niepotrzebne
skreślić), by było do parki?". No w morde jeża, zadają mi to pytanie
w rodzinie, w pracy, na podwórku.

[broceliande]

Mnie jakoś rzadko.
To dlatego, że mam SYNA (to jest Polska) i mogę spocząć na laurach.
Gorzej mają rodzice dziewczynki-jedynaczki.

[e_r_i_n]

Ja też niespecjalnie się z tym spotykam. Jeśli już, to jest pytanie
CZY planuję drugie. A nie KIEDY ono będzie.
Ale ja potrafię zabijać wzrokiem i ludzie o tym wiedzą

[miacasa]

to pytanie dość swobodnie zadawali nasi znajomi kiedy mieliśmy jedno dziecko,
teraz kiedy mamy dwoje i wspominamy o trzecim ci sami ludzie oburzają się, że
jak to? po co? toż to wielodzietność!
ludziom nie dogodzisz

[e_r_i_n]

miacasa napisała:

> ludziom nie dogodzisz

Na szczęście nie to jest celem naszego życia

[travka1]

mnie pytaja wlasnie te aktualnie w ciazy z drugim i jakie piekne
zdziwienie a wrecz oburzenie widze na ich twarzach gdy mowie,ze
drugiego nie bedziewtedy cedza przez zeby ,ze zmienie
zdanie...ludzie uwazaja,ze kazdy musi tak samo,ze to przeciez wrecz
obowiazek miec dwojke,najlepiej parke...wrrryyy

[agusia79-dwa]

ja często spotykam się z pytaniami: kiedy drugie i stwierdzeniami,
że już powoli czas. wq.... mnie takie rozporządzanie moją macicą.
Chciałam mieć trójkę- moja córka będzie jedynaczką. Ja po prostu nie
dałabym rady z kolejnym małym dzieciem psychicznie- chyba, że
adopcja.

[sanciasancia]

To jest bardzo typowa cecha społeczeństwa chłopskiego.

[lola211]

> Gorzej mają rodzice dziewczynki-jedynaczki.

Nie doswiadczam.

Pamietam moze kilka takich pytan, gdy córka była mała.Potem nikt juz
ani sie nie dziwił ani nie oburzał.
W klasie mojej córki połowa dzieci to jedynacy.



----------------------------------------------

www.zobacz-uslysz-powiedz.pl/wychowanie_bez_przemocy.html

[malenka_e650]

u mnie teściowie swego czasu non stop rzucali jakieś uwagi - najpierw przed
pierwszą córką, potem po jej urodzeniu, przeszło im po 3 latach mniej więcej
puszczania mimo uszu
a co do płci, to kiedy jednej cioci, która ma synka powiedziałam, że będziemy
mieć drugą dziewczynkę, prawie złożyła mi kondolencje...
ale jakoś niespecjalnie się przejęłam

[marianna72]

gaskama napisała:

> Czy nie denerwuje Was ciągłe dopytywanie się "A kiedy drugie?" lub
> jeszcze głupsze "Teraz czas na chłopczyka/dziewczynkę*
(niepotrzebne
> skreślić), by było do parki?". No w morde jeża, zadają mi to
pytanie
> w rodzinie, w pracy, na podwórku.
Gaskama watek wprawdzie nie do mnie bo jestem mama trojki ale dla
rownowagi powiem Ci ,ze mnie pytaj " No to juz chyba koniec" " Mam
nadzieje ,ze na tym zakonczycie" Tonem takim jakby to conajmniej oni
ponosili koszty zwiazane z wychowaniem

[gaskama]

Jezuuu, więc jednak tylko parka jest politycznie poprawna. A trójki
zazdroszczę.

[marianna72]

Jesli zazdroscisz trojki to moze warto sie zdecydowac na
kolejne.Powiem Ci ,ze ja bardzo duzo czasu potrzebowalam zanim
zdecydowalam sie na drugie dziecko.
Miedzy pierwszym a drugim jest dziesiec lat roznicy .Chec trzeciego
przyszla niespodziewanie i zaskoczyla mnie bo dwojka byla w moich
planach (dalekich) trojka, nie. Zdecydowalam sie jednak no i tak
ku zdumieni wszystkich zostalam mama gromadki a przez 10 lat bylam
mama jedynaka))

[gaskama]

Jesteś może ten sam rocznik co ja, 72? Trochę czas goni, no i
pisałam, jest matką przesadnie trzęsącą się nad dzieckiem. Pracuję
na cały etat i nie zrezygnuję z pracy. Niemąż przy małym dziecku
mało pomocny, dopiero teraz się sprawdza. Chciałabym, ale boję się,
że padnę na zawał albo popadnę w depresję.

[marianna72]

Rocznik 72 tylko ,ze pierwsze dziecko urodzilam duzo wczesniej
dlatego moglam dac sobie czas na decyzje o kolejnym.
Jesli nie mialabym jeszcze trojki i mialabym chec na nastepne
spokojnie do 40 zdecydowalabym sie .
PO 40 nie wiem, teraz jeszcze sie czuje na silach ))
Jesli chodzi o prace ja rowniez pracowalam na caly etat no i
niestety ze wzgledow logistycznych i braku pomocy ze strony rodziny
musialam zrezygnowac ( tylko ,ze ja mieszkam w malym miasteczku na
polnocy Wloch i o prace zgodna z moimi upodobaniami trudno a do
wiekszego miasta musialabym dojezdzac 20 km) u mnie maz pomocny.
Decyzje musisz podjac sama ale powiem Ci ,ze drugie dziecko nie bylo
juz takim szokiem i latwiej sobie ze wszystkim radzilam.

[kotbehemot6]

U mmie jest tak,ze po pierwsze zrobiłam się wygodna i doceniam urok popołudnia z
ksiązka i kakałkiem oraz przespane nocki.
dwa - lokalowo nieszcególnie-jakos nie lubie gnieść sie jak ulęgałaka a juz sie
zaczynamy gnieśc.
trzy-teraz to robie cos dla siebie i tyle
cztery-wszytsko jest możliwe więc aż tak bardzo sie nie zarzekam ale tez
specjalnie nie dążę.

Bo...:)

[patssi]

Chcę mieć tylko to dziecię,które mam obecnie,bo doszłam do wniosku
że jestem za słaba psychicznie na więcej absorbujących istot...mam
plany,których nie da sie zrealizować z przedszkolem przy boku...chcę
się przekwalifikować,iść znów na studia...chcę przestać sprzątać
nieustannie i móc posiedzieć w spokoju chociaż w toalecie...chcę być
tylko przy niej,bo wciaż mnie potrzebuje....


Egoistka?

Egocentryczka...?

[smerfetka8801]

ja nie wiem...dlaczego kobiety tak chcą-ale absolutnie mają prawo.ja
jestem jedynaczką i sama chcę mieć 2.
i myślę,ze moja matka by była bardziej wyluzowana gdyby miała 2 a tak
to tylko chuchała i dmuchała nade mną...MASKARA nie przeszło jej
niestety....nawet gdy miałam lat kilkanaście.
być moze zamiast ześwirowac przy drugim nieco wyluzujesz

[karanissa]

Nie uwazam jedynactwa za jakis dopust bozy. Ja jestem jedynaczka,
maz jest jedynakiem i nie czujemy sie z tego powodu spolecznie
uposledzeni.

Mamy jedno dziecko i na tym pewnie poprzestaniemy. W sumie fajnie
byloby z dwojka, ale... Nie mamy nikogo z rodziny do pomocy przy
dzieciach, nasze mamy nie zyja. Musialabym zrezygnowac z pracy, a to
jest ekonomicznie niewykonalne. No i przydaloby sie wieksze
mieszkanie. I w ogole pogorszylaby sie sytuacja materialna. Tak,
tak, jestesmy dosc wygodniccy i teraz zyje sie nam we trojke calkiem
niezle (no, bez zadnych kokosow, ale pasa zaciskac nie musimy).
Spelniam sie calkowicie jako matka i moje instynkty macierzynskie sa
zaspokojone.

A z takimi pytaniami oczywiscie sie spotykam, ale olewam je rowno.
Gdzies na forum wyczytalam i ostatnio z powodzeniem stosuje
riposte "Bo chcemy realizowac program <SAMOLUBNY JEDYNAK>"

[broceliande]

karanissa napisała:

[broceliande]

Przepraszam za pustego posta.
Karanissa. Nie chcę absolutnie krytykować, sama mam jedynaka, ale
smutne to trochę. Mój syn ma rodzeństwo cieoteczne, mój brat ma dwie
córki. Jakaś rodzina to jest.
A u Was babcie nie żyją, Was zabraknie i sam zostanie bez krewnych

[karanissa]

Nie, nie, nie jest tak smutno - owszem, rodzina z krwi i kosci nie
dopisuje. Ale u nas panuje taki szwedzki model, ze nasi wieloletni
przyjaciele (a mamy ich troche) sa nasza rodzina. Czyli "ciocie"
i "wujkowie". I potomstwo tychze .

Kurcze, naprawde posiadanie rodzenstwa nie jest gwarancja udanego
zycia rodzinnego. I nie czujemy sie jacys samotni, dziwaczni,
odszczepieni. A jak synek dorosnie - sam zalozy swoja rodzine, 2+1,
2+2 czy co sobie tam wymysli. Albo i nie

[broceliande]

Aaa, to fajnie
Nasz mały też ma takich "przyszywanych" wujków i ciocie, ale jakoś
podnieca mnie, że są i krewni.
Dla mnie to ważne, bo rodziców już nie mam, mieszkałam daleko i od
nich i od rodziny brata.

Właśnie bratowa jest jedynaczką i odwrotnie. Ciekawiło ją, jak to
jest z kimś dorastać i bardzo chciała dwójkę co najmniej.

[akado]

Dlatego tylko jedno dziecko, że mamy dochody 2400 netto na nas troje (czyli ja z
mężem + 1 dziecko) i żyjemy na styk od 1-go do 1-go i nawet na wakacje nie
jeździmy bo nie mamy pieniędzy.
Skąd mam wziąć kasę na drugie dziecko??????

[broceliande]

No, względy ekonomiczne... ciężka sprawa. Trzeba by albo się
pogodzić, że tylko trzyosobowa rodzina albo je olać.
Oboje pracujecie?

[monika121975]

Do tej pory wymówką były względy lokalowe (kawalerka więc 2 dziecko
wykluczone). Na wiosnę czeka nas przeprowadzka do większego
mieszkania czyli argument niby odpadnie. Ale na to większe
mieszkanie ktoś musi pracować więc na pytanie teściów o drugie
dziecko ja pytam "a kto się nim zajmie, gdy będe musiała po
macierzyńskim wrócić do pracy"?


A tak nieoficjlnie - sama mam 2 rodzeństwa - o 6 lat starszą siostrę
o i 9 lat młodszego brata. Mąż ma brata 4 lata młodszego. Jakiejś
bliższej więzi duchowej między nami nigdy nie było i chyba nie
będzie. W sytuacjach kryzysowych nauczyliśmy się z mężem radzić
sobie sami.
Poza tym chcę dać mojemu dziecku to, czego mi w dzieciństwie
brakowało - przede wszystkim bezcenny był dla mnie czas mamy
poświęcony tylko dla mnie.

[monika121975]

aaa no i wiek też mnie już w jakiś sposób ogranicza (33)

[akado]

Pracuje tylko mąż, gdyż nie mamy z kim zostawiać dziecka a opiekunka + dojazdy
to prawie na zero wychodziłoby z mojej pensji, wiec nie ma sensu. Marzymy o
drugim, mąż bardzo chce i gotów iść na żywioł ale ja jestem realistką. Skąd ja
wezmę na wakacje i wycieczki szkolne dla dwójki????

[akado]

No i też musiałabym się szybko decydować, bo mam już 32 lata a dziecko ma 2 lata.

[akado]

Aha - do tego nie ma mi kto pomóc, bo teściowie pracują pełnoetatowo a moi
rodzice nie żyją więc kicha totalna z pomocą na codzień jakbym miała noworodka.

[broceliande]

Hmmm, jeśli jesteś w domu, a mąż jest gotów zapracować na całą
rodzinę, zgadza się i w ogóle, to może pobędziesz z dwójką?
Chyba, że , no wiesz, można mieć dość wiązania końca z końcem przy
trzech osobach i nie mieć ochoty na dalsze takie życie we czwórkę.
Rozumiem to.

[akado]

No właśnie - ja chyba mam dość wiązania końca z końcem a mąż chodzi obrażony, że
ja nie chcę drugiego dziecka i że my to "w komforcie żyjemy" bo nie jemy
przecież chleba z cukrem i śmietaną i wogóle.
A mnie normalnie wkurza to jego gadanie, bo nawet nie stać nas było na wakacje
wyjechać przy 1 dziecku, a on się wymądrza i twierdzi, że są ważniejsze rzeczy w
zyciu niż wakacje(!!!) - np. drugie dziecko No powiedzcie czy to ja jestem
egoistką czy mój mąż żyje w chmurach????

[magdaaa73]

-bo zaspokoiłam swój instynkt macierzyński
-bo jestem wygodna-z jednym dzieckiem zrobię więcej niż z dwójką
-bo uwielbiam bawić się z moim synem, nie potrzebuję produkować mu
kompana do zabawy
-bo szkoda byłoby mi utracić choć chwilę z jego dzieciństwa
skupiając się na drugim dziecku
-lubię spać w nocy, niecierpię pieluch
i jeszcze wiele innych bo...

[akado]

Z tym rodzeństwem to różnie bywa. Ja mam w rodzinie przykłady rodzeństw, które
się nie lubią (dokładnie 2 rodzeństwa), i mnie to zniechęca do powiększenia
rodziny. Z dugiej strony mąż jest jedynakiem i nalega na rodzeństwo dla naszego
dziecka. Ja sama nie wiem co jest lepsze.

[paulka25]

Rowniez z kilku powodow.

Corka ma 5 lat i jako niemowlak byla raczej "nieklopotliwa". Bardzo mi to bylo
na reke bo mieszkamy za granica i nie mielismy i nie mamy nikogo do pomocy. I
mimo tego, ze nie mielismy wiekszych klopotow to ilosc nowych obowiazkow troszke
mnie przytloczyla. I bardzo sie boje, ze ewentualne drugie dziecko juz by nie
bylo takie spokojne i przesypiajace cale noce i ja po prostu nie dam rady. Tym
bardziej, ze z gory wiem, ze nie bedziemy mogli liczyc na jakokolwiek pomoc.
Nawet dorazna.

Bardzo polubilam to, ze od kiedy corka chodzi do przedszkola mam wiecej czasu
dla siebie. Chociazby na czytanie ksiazek czy nauke niemieckiego.

Z nauka niemieckiego wiaze sie kolejna sprawa. Poniewaz juz jako tako zaczynam
sobie z nim radzic chcialabym w koncu pojsc do jakiejs pracy. 5 lat siedzenia w
domu z dzieckiem to jak dla mnie o jakies 2 lata za duzo. A posiadanie kolejnego
dziecka nierozerwalnie laczy sie z kolejnymi latami w domu. Tym bardziej, ze w
naszym miescie wlasciwie nie ma zlobka a do przedszkola mozna wyslac dopiero
3-latka.

No i ostatnia sprawa to sytuacja finansowo-mieszkaniowa. Wyjechalismy za granice
zeby zarobic na mieszkanie i dopoki nie zrealizujemy tego zalozenia nie potrafie
beztrosko myslec o ewentualnym powiekszeniu rodziny.

Poniewaz jednak moj maz bardzo chce drugie dziecko nie wykluczam, ze byc moze za
jakis czas sie jednak zdecydujemy. Ja mam 29 lat wiec mysle, ze spokojnie mamy
jeszcze pare lat na podjecie decyzji.

Czytam

[tolka11]

i tak mi sie nasunęło w związku z argumentem wieku: mając 37 lat
urodzę czwarte (logistycznie: jedno trochę przed 30, troje po 30).
Po macierzyńskim wracam do pracy. Zawsze tak wracałam. I zawsze
chciałam mieć JEDNO dziecko.
W sumie fajnie, że mi się odmieniło

[marzeka1]

Z siostrą byłyśmy w dzieciństwie tzw. upiorne siostrzyczki, ale naprawdę doceniłam fakt posiadania siostry po śmierci rodziców, którzy umarli w dosyć młodym wieku. Miałam kiedyś ucznia,jedynaka, matka zmarła mu, gdy miał 12 lat, ojciec- gdy 16 i do dziś pamiętam jego słowa: "gdybym chociaż miał rodzeństwo". W lipcu byłam z kolei na pogrzebie 20-latki, długo wyczekiwanej jedynaczki, rozpacz matki była straszna. Wiem,że mam akurat takie doświadczenia życiowe, ale świadowmie jednak zdecydowałam się na 2.

[portala1]

Mam siostre starsza o 5 lat, i starsza o poltora roku. Jednak to
wlasnie z siostra starsza o 5 lat swietnie sie rozumiemy. To ona
duzo mna sie opiekowala gdy bylam mala, byla dla mnie dobra,
pomagala we wszystkiem. Efekt jest taki, ze z siostra o poltora roku
starsza gadam moze 2 lub trzy razy przez telefon, a z siostra o 5
lat gadam niemal codziennie. To nie roznica wieku jest wazna.

Jednak ciesze sie, ze mam rodzenstwo, ze mam brata, siostry, bo
mimo , ze bie ze wszystkimi bardzo sie przyjaznie, to jednak fajnie
jest miec kilkoro rodzxenstwa, bo kiedys jak bylam w potrzebie, to
brat pomogl, siostra tez, zawsze moge pogadac z nimi, i oni mnie
rozumia, bo znaja mnie i moje zycie, i nie musze oprzed nimi niczego
ukrywac.
Sama chcialabym miec troje albo czworo dzieci, ale na razie moj syn
jest jedynakiem, i musi poczekac na rodzenstwo, bo ja chcialabym
pojsc do pracy, a nie zyc ciagle tak, ze tak naprawde to maz tylko
zarabia. Oczywiscie, drazni mnie, ze ludzie nie doceniaja pracy przy
dzieciach w domu, wiec na razie chce sobie odpoczac po pierwszym
dziecku, o ile przy poltorarocznym dziecku mozna odpoczac

Jednak na razie jest jedynakiem, i zazwyczaj docinki o drugim padaja
z ust tych kobiet co maja tylko jedno dziecko. A ja chce miec wiecej
dzieci, ale z wiekszymi odstepami miedzy nimi.

[weronikarb]

Glownie z lenistwa

[gorzkasweetie]

Chcę mieć drugie dziecko. Powoli zaczynałam je planować. Ale wpadliśmy w kłopoty
finansowe i jeszcze straciłam pracę... A myślałam, że jeszcze kilka miesięcy w
obecnej i powoli mogę czynić plany. Póki co, muszę więc znowu poczekać. Nie wiem
ile. I strasznie mnie to smuci.

[jestem.mama]

ja powiem tak: marzyłam zawsze o trójce dzieci, mąż też pragnie większej
rodziny. Mamy nawet wybrane imiona dla przyszłych potomków. Ale jest jedno ale.
Mój stan zdrowia jest fatalny. Przewlekła, ciężka choroba.Nie wolno mi zachodzić
w ciążę....
Kiedy widzę niemowlaka po prostu świruję. I ciągle, ciągle mam nadzieję, że
stanie się cud i będę kiedyś jeszcze tulić własnego, drugiego (przynajmniej)
dzieciaczka.

[nenia1]

Dlaczego jedno dziecko - z kilku powodów:

mam hobby/pasję, którą bardzo trudno realizować
z dzieckiem, i która pochłania sporo czasu i środków.

Lubię ciszę i spokój, potrzebuję chwil odosobnienia,
żeby nikt mi głowy nie zawracał, żeby pobyć tylko z własnymi myślami.

Jedno dziecko w zupełności zaspokaja moją potrzebę macierzyństwa, zresztą nie przepadam za niemowlakami, nie mam silnego instynktu
opiekuńczego, wolę dziecko starsze, werbalizujące własne mysli.

Co do samotności jedynaków, sama mam siostrę, z którą utrzymuję z różnych powodów nikły kontaktu, za to mam dwie super kumpelki jeszcze z czasów podstawówki, na które zawsze mogłam liczyć.

Co ciekawe, moja córka nigdy nie chciała mieć rodzeństwa, co mnie powiem szczerze bardzo cieszy, bo mnie też zupełnie nie ciśnie na kolejne dziecko.

[blanka_32]

mam 16-nastoletnią córke i nie wyobrażam sobie, abym miała mieć
jeszcze dzieci.

[blanka_32]

mam 16-nastoletnią córke i nie wyobrażam sobie, abym miała mieć
jeszcze dzieci. Nie chce mieć drugiego dziecka, ponieważ:
- nie przepadam za dziecmi, zwłaszcza małymi
- dzieci tylko hałasują, w wieku dojrzewania co chwile jakieś
problemy
- mam dobra prace, gabinet, który dobrze mi się ,,kręci''
- jestem skapa, a 2 dziecko to byłby kolejny wydatek, czego sobie
nie wyobrażam

[ca.melia]

...bo mi się nie chce, tak po prostu