Kto sie boi prowadzic auto...?

emigrantko

[fantasmagorii]

mogłabym napisać taki sam post. ja się po prostu chyba do tego nie
nadaję, do bycia kierowcą. jak trąbią na męża, to myślę sobie, ze
jakby tak na mnie zatrąbili, to by mi wszystko się wyłączyło, koło
odpadło, a ja bym zemdlała.
A co dopiero dzieci wozić?
Ale jako pilot jestem najlepsza! A moje rady nieocenione!
gdyby było miejsce z tyłu, to bym tam migiem wylądowała. Albo knebel
na przednim siedzeniu - bym jeździła z nim w gardle.

[mojkolargol]

Podpisuję się rękami i nogami. Mam tak samo. Czuje, że się po prostu do tego nie
nadaję i to nie jest kwestia braku wprawy. Nie potrafię skoordynować myślenia ze
zmianą biegów, z nerwów mi się trzęsą ręce a serce wali jak oszalałe. A jak raz
się chciałam przełamać i usiadłam za kółkiem to miałam stłuczkę (a żeby było
śmieszniej z winy tego drugiego kierowcy, notabene też kobiety).
Za to robię za GPSa mojego męża. Tylko strasznie upierdliwy ten GPS

Ulzylo mi troche

[emigrantka30]

No wiec ulzylo mi, ze jak widze nie jestem jakims dziwologiem odosobnionym.
Poiki co musze sama przed soba szczerze sie przyznac, ile z tego leku to ten
faktyczny lek, a ile uroslo z myslenia od tym a nadmiarze i z presji (taki juz
ze mnie typ, ze im bardziej ktos naciska tym bardziej ja sie blokuje).

Zgadzam sie z twierdzeniem, ze nie kazdy musi prowadzic, i nie kazdy sie do tego
nadaje. Problem z tym, ze ja niby jezdze dobrze, tylko boje sie byc w aucie
sama. Boje sie, ze bez innego doswiadczonego kierowcy obok, w jakiejs trudnej
sytuacji po prostu spanikuje, nie bede w stanie ocenic dobrze sytuacji i zrobie
cos glupiego. Jak pomysle np. o jezdzie przez Warszawe w godzinach szczytu, o
skrecaniu na rondzie przy Bitwy Warszawskiej albo o jezdzie przez Bankowy to mi
sie slabo robi... te tramwaje i ten caly ciag aut aaaaa.
Ale faktycznie - musze po prostu chyba w ogole ZACZAC jezdzic, gdziekolwiek moze
wczesnymi popoludniami, moze w weekedny i nie po centrum.

[butelnia]

mam identycznie
Niestety ja mam prawko od 10-ciu lat.W PL jakoś jezdzilam,ale
mieszkalam w malym miasteczku,dalej sie prawie nie
wypuszczałam.Teraz mieszkam w Szkocji i za nic nie wsiądę za
kierownicę,Jak tylko pomyślę,że wyjeżdżam z bramy kręci mi się w
głowie i nie wiem w ktora stronę jechaćRaz sprobowałam to mąz
mnie opierniczyl,że jeżdze jakbym pierwszy raz w życiu
prowadziła.Tragedia jest,bo teraz chcemy sie przeprowadzic i gdybym
jezdziła,miałabym więkśzy wybór domów,a tak musze kupić coś blisko
szkoły syna.Skąd się w nas to bierze,ten lęk i czarnowidztwo?

[mathiola]

Moja siostra na otrąbienie na (małym) rondzie zareagowała zjechaniem w uliczkę
pod prąd, przejechaniem przez pas zieleni i zaparkowaniem na chodniku A potem
siedziała i obożowała: o boże.... o boże.... nie pojadę dalej... nie pojadę...
Ja siedziałam z tyłu i myślałam, że ją zabiję. Nie lubię takiej paniki z byle
powodu. Jak mnie ktoś strąbi mówię spokojnie sama do siebie: i czego trąbisz
ch... i jadę dalej. Wielkie mi co, wariatami się przejmować. Każdy popełnia błędy.

[doral2]

hehehe, moja sąsiadka w reakcji na otrąbienie opuszcza szybę w oknie i subtelnie
pokazuje środkowy palec

[aga_rn]

Hihi, to moja strategia tez, chociaz palca pokazalam 2 lub 3 razy w
ciagu mojej kariery jako kierowca, jak bylam juz totalnie wkurzona.
Z reguly olewam totalnie co inni sadza o mnie na drodze i nie daje
sie "zastraszac" wrecz przeciwnie, np.jezeli ktos chce mi wisiec
na ogonie a ja nie zamierzam lamac przepisow jezeli chodzi o
przekroczenie predkosci - jade z przepisowa predskoscia, nawet
jezeli facet za mna jest wkurzony bo nie moze mnie wyprzedzic (bo
ruch z drugiej strony nie daje mu szansy). A ja wtedy smieje sie pod
nosem.
Dla mnie jazda z mezem to byla katorga. Tu gdzie mieszkam mozna zdac
egzamin pisemny (badz na komputerze) ze znakow i zasad ruchu
drogowego. Potem mozna prowadzic auto (z pewnymi obostrzeniami) o
ile obok kierowcy siedzi ktos kto posiada " pelnoprawne prawo
jazdy". Po zdaniu egzaminu z jazdy wreszcie moglam zaczac jezdzic
samodzielnie. Pierwszy moj samotny wyjazd byl do sklepu na rogu -
pare minut a poczulam zupelna wolnosc i poczulam sie bardzo
pewnie za kierownica. I juz mi to zostalo - kupilam sobie moje
pierwsze auto (Corolke) i robie ok. 35 tys. rocznie. Na dodatek, z
racji tego ze mieszkam w kraju w ktorym sa srogie zimy, z roku na
roj szlifuje swoje umiejetnosci z jazdy w bardzo trudnych warunkach
drogowych. A dla wszystkich ktorzy boja sie jezdzic proponuje
wprawki za kierownica w sobotnie i niedzielne poranki - kiedy ruch
na drogach jest maly. Powodzenia ! Samochod to czasami wolnosc !

www.youtube.com/watch?v=7i7nTEapfkE&feature=related

[hamerykanka]

Ja tak mam czasem w duzym ruchu na drodze. Przez dwa lata mieszkalam
na prowincji, do pracy i z pracy ta sama droga, bez korkow, no
czasem kapeluszasty kowboj w pickupie mnie wkurzal. Teraz mieszkam
w duzym miescie, jezdzic musze, ale nie lubie tego ze trzeba miec
oczy dookola glowy bo ktos zmienia pas na moj nie patrzac w
lusterko, ze inny slalomem jedzie po wszystkich pasach. Wole
spokojnie przemeszczac sie z punktu A do B. Druga rzecz ze nie mam
orientacji w terenie i na inne trasy niz do sklepu/zlobka/ksiegarni
ktore znam, uzywam GPSu. Cudowny wynalazek choc odwiedzajac znajoma
po raz pierwszy i tak pobladzilam, bo wstukalam "najkrotsza trase".
I tak prowadzilo mnie po cudzych tylnych podworzach.Moja znajoma z
kolei boi sie prowadzic moj samochod bo za duzy (mam SUVa, ona
malutkiego sedana), za duzo z przodu maski, za wysoko i wogole. Ja z
kolei siedzac w mezowskim samochodzie tez sie boje, bo czuje sie
jakbym siedziala bezposrednio na asfalcie i malo widze)

[phantomka]

Ja co prawda dopiero przed egzaminem, ale juz po kursie. Mialam
rowniez ta nieprzyjemnosc miec wypadek samochodowy, wiec strach
przed jezdzeniem mam. No ale wlasnie co zabawne, bardziej boje sie
jechac z kims, anizeli jak sama siedze za kierownica. Nie czuje
wtedy leku, na kursie jezdzilam jak normalny kierowca (w sensie nie
20 km/h, hehe) Jakos tak kierownica w rekach daje mi poczucie
panowania nad sytuacja, chociaz mam swiadomosc, ze na drodze wiele
zalezy nie ode mnie, ale od innych kierowcow.

[agusia79-dwa]

prawo jazdy zrobiłam w wieku 17 lat.Nie jeździłam przez 8 lat (jakoś
nikt mi nie chciał dać auta). Zaczęłam jeździć z moim mężem. Do dziś
pamiętam ten stach- 31 grudnia 2005. Bałam się jak diabli, ale
jechałam- 20km/h. Nigdy nie usłyszałam, że mam nie rozwalić auta-
mój M. uważa, że samochód to tylko samochód. Moja pierwsza jazda bez
osoby towarzyszącej?- zapomniałam włączyć świateł i całą drogę
zastanawiałam się dlaczego nic nie widzę.
CIeszę się, że jeżdżę, chociaż do miasta wojewódzkiego jeszcze nie
wybrałam się sama jako kierowca.
PS. Jakoś nie mamy dylematów kto pije, a kto prowadzi- zawsze mój
mąż.

[e_r_i_n]

agusia79-dwa napisała:

> PS. Jakoś nie mamy dylematów kto pije, a kto prowadzi- zawsze mój
> mąż.

Tzn. i pije, i prowadzi?

[socka2]

robie prawko, bo musze - byc skazana na meza, badz tesciow w kwestii
samochodowej - no more za tydzien egzamin

[przeciwcialo]

Ja pół roku temu zdałam egzamin na prawko- jeżdże rzadko i z dusza
na ramieniu.

[zuzanna56]

Mam prawo jazdy od kilkunastu lat. Na początku bardzo bałam się
jeździć, ale jestem wygodna i wolałam jechać do pracy 10 minut
samochodem niż 20 minut autobusem i marznąć na przystanku. Wtedy
mieliśmy jeden samochód, więc jeździłam nim do pracy 2-3 razy w
tygodniu i jakoś lęk przełamałam.

Teraz mam do pracy kilkanascie kilometrów, wożę też dzieci do szkoły
i nie wyobrażam sobie nie mieć własnego samochodu.

Myślę, że ten lęk trzeba po prostu oswoić, jeździć częściej.

[paliwodaj]

chyba zadna z Was nie pobila mojej kolezanki w strachu przed
samochodem
Mojej dobrej kolezanki, ktora nie obraza sie za zarty o Gosi-
kierowcy
Prawo jazdy ma od wiekow, nie jezdzi, twierdzi ze chyba w poprzednim
wcialeniu zginela w wypadku. Nie jeden probowal Gosie uczyc jezdziec
i nie jeden sie poddal. Np. Gosia wsiada z jej Matka do samochodu
zaparkowanego na parkingu przodem. Matka :"no jedziemy" , Gosia
odpala samochod, dodaje gazu i przejezdza kraweznik, wjezdza w
krzaki za trawnikiem, Matka "Goska, najpierw do tylu!!!"
Gosi rodzina posiada 3 samochody, 2 zarejestrowane na Gosie, jezdzi
jej maz i Matka.
Razu pewnego jeden z samochodow "Gosi" uzytkowany przez MAtke sie
popsul , ubezpieczenie pokrywalo wypozyczenie samochodu na czas
naprawy. Pojechaly wiec obie do wypozyczalni, Pan zaprowadzil Gosie
z Mama do samochodu, wreczyl kluczyki i czeka az odjedzie...Gosia
sklamala ze cos tam ja boli i pojechala MAtka.

[adsa_21]

mam dokladnie to samo!
boje sie, podczas jazd probnych mialam mala stluczke.
nie umiem, nie potrafie..narazie dalam sobie siana z prawkiem. z 6
razy podchodzilam i nic z tego, stresow i palpitacji serca tylko sie
nabawilam.widocznie nie nadaje sie do tego i juz!

[kali_pso]

Miałam.
Dawno, dawno temu, pod dośc długiej przerwie.
Jednak po powrocie do pracy trzeba było pokonać strach.
Bez samochodu w moim przypadku jak bez ręki.
Teraz nie przeraża mnie nawet to, że mam pojechać w miejsce gdzie
nigdy nie byłam- plan miasta i do dzieła.


Z obserwacji wiem, że niepewny kierowca jest takim samym zagrożeniem
na drodze, jak ten szarzujący. Dlatego polecam wziąc kilka
dodatkowych lekcji i nie wyjeżdząc za wczesnie na ulicęP

[paliwodaj]

dziewczyny a ja mysle ze gdybyscie naprawde musialy to
przelamalybyscie opory i strachy. ( swoje i mezow tez)
Ja od dziecka chcialam byc kierowca i nie mialam problemow, ale tez
i nie mialam innego wyjscia. Maz pracuje i nie ma mozliwosci byc
kierowca dla mnie i 3 dzieci, ktore trzeba zawiezc do szkoly,
przedszkola, terapie, zajecia, lekarza i tysiac innych miejsc. Nie
mamy tu rodziny, znajomym przeciez nie zawracalabym glowy kilka razy
dziennie.
Z moich obserwacji czesto wlasnie maz/partner nie wspiera kobiety w
dazeniach do bycia kierowca. Czesto panowie obawiaja sie o swoje
samochody no i jak mysle zdrowie i zycie rodziny tez.
Moj tez strasznie przezywal poczatki mojego jezdzenia, ale zobaczyl
ze ciagle z wypraw samochodowych wracam zywa wiec dal na luz. A gdy
w poczatkach mojego jezdzenia po drodze mialam zatankowac to
wybiegl za mna z domu i krzyczal " tylko ropy nie nalej!"
Naprawde mowie Wam - da sie to zrobic!

ja sie bałam

[nangaparbat3]

I zyłam w przeświadczeniu (bardzo głebokim), że po prostu nie jestem w stanie -
a na większym skrzyzowaniu stane pośrodku i zaczne plakac.
Na to że zaczęlam jeździc wpłynęly dwie sprawy:
1. Mąż mnie zostawił (oczywiscie zabierajac samochod)
2. Podarowano mi autko.
Skoro mi je podarowano, wypadało przynajmniej spróbowac zrobic pj. Sprobowałam -
i od pierwszej lekcji po prostu pokochalam prowadzenie.
A ze bylam sama, musiałam sama sobie radzic z jeżdżeniem.
Co prawda na początku miałam taka wizje, ze trzeba zacząc z kimś, ale po dwoch
próbach spasowalam.
Na początku jeździłam po nocach, jak nie ma ruchu. Potem codziennie do pracy, a
nocami przerabiałam nowe trasy. To trwało jakis miesiac.
Po poł roku pojechalam z dzieckiem nad morze - w jedna strone nocowałysmy w
połowie drogi, z powrotem juz nie.
Jeżdżę od 8 lat, przejechałam ponad 100 000.
Myślę, ze moze nie jeździłabym wcale, gdyby mi sie małżeństwo nie rozpadło.

[kmms4]

codziennie jeżdziłaś wieczorami ??
MI też tak mąż karze, ale ja wymyślam wymówki żeby nie dzisiaj to
bez sensu ale jest silniejsze odemnie.

[nangaparbat3]

Nie, nie codziennie.
Po dwoch probach jeżdżenia w towarzystwie doswiadczonych kierowcow myslalam, ze
juz nigdy nie sprobuje sama.
I ktoregoś dnia, a raczej ktorejś nocy, wracałam ze spaceru z kundlem,
uswiadomilam sobie, ze prawie nie ma ruchu, a konczy mi sie benzyna. Wiec
odstawilam psa i pojechalam na stację.
Drugiej nocy przerobiłam trasę do pracy, a rano pojechalam - i przeżyłam.
Zaczelam jeździc do pracy codziennie (choc mam blisko i finansowo to sie w ogole
nie opłacalo, ale pomyślalam, ze albo bede jeździc dzień w dzień, albo nigdy),
za to nowe trasy przerabialam noca lub nad ranem. Potem w ten sposób
przerabialam juz tylko trasy nowe i trudne.
Najważniejsze było dla mnie, zeby jeździc samej - po prostu wtedy lepiej sie
koncentruję, a z drugiej strony wiem, że to JA sobie poradzilam, więc na drugi
raz tez sobie poradzę.

[malila]

Bałam się jeżdżenia panicznie. Najbardziej wtedy, gdy miałam wsiąść
do samochodu jako kierowca po raz pierwszy od uzyskaniu prawa jazdy
czyli po roku od egzaminu. Jechałam z mężem. Pierwszą myślą po
ruszeniu była chęć wyskoczenia z samochodu. Tego zrobić nie mogłam.
Nie mogłam też pozabijać innych użytkowników drogi, więc skupiłam
się na jeździe. I zobaczyłam, że umiem jeździć; ) Potem przez
miesiąc jeździłam jedną krótką trasą. Kiedy nabrałam absolutnej
pewności i lekkości w jeżdżeniu, wydłużałam trasę, zmieniałam,
zaczynałam jeździć w inne miejsca coraz trudniejszymi drogami. Na
szczęście nigdy nie miałam problemu z orientacją w terenie: patrzę
na mapę i widzę drogę. To duże ułatwienie.
Po mniej więcej roku poczułam jakim relaksem jest prowadzenie
samochodu

[jkk74]

Ja mam prawo jazdy od mniej-więcej 8 lat z kawałkiem. Nie boję się jeździć, ale
nie lubię siedzieć za kierownicą. Jak muszę - to wsiadam i jadę, ale nie jestem
fanatyczką samochodową.
Ooo akurat w sobotę tak było - byliśmy u rodziny pod Warszawą. Mąż wypił, ja
wracałam. Akurat śnieg napadał ech. Ale poradziłam sobie i jeszcze mnie mąż
pochwalił I wcale nie jechałam 50 na trasie toruńskiej to i 120
wdepnęłam jak miałam luz.

[mamongabrysi]

musisz spróbowac - idz na ten egzamin. ja tez sie boje ale dojezdzam do pracy
60km. jazda w "terenie" to pikus - ja sie boje miasta i parkowania. Ale mam taka
strategię - obmyslam sobie którędy pojadę i gdzie zaparkuję i pomaga.
Pozdrawiam

[krokre]

Ja też się boję, ale mam nadzieję że mi ten strach kiedyś minie i odważę się
zrobić prawko a potem jeździć po ulicach ))

[patrice7]

Ja się boję spotykać takich niepewnych kierowcow jak niejedna z was.
Nie ma nic gorszego na drodze od niepewnego kierowcy.