o zdrada, zdrada, co za pech

[dalej_lamo]

Kolejna historia z cyklu telenowela... Mija juz miesiac, odkad sie
dowiedzialam o zdradzie meza, pierwszej i absolutnie
niespodziewanej, bylam go (o, głupia) pewna na 200 %, układało nam
sie dobrze, maz dobry, rodzinny, przejety dzieckiem, na oko - jak
zawsze - wszystko ok - a tu taki kwiatek. Najgorsze ze jestem
wlasnie w ciazy - nie bardzo przez to moge działac, cała sytuacja
bez zdrady jest juz troche dołujaca - przestałam pracowac, ciaze
znosze fatalnie, przez pierwsze miesiace nie byłam w stanie robic
nic, nawet zajac sie starszym dzieckiem, wyjechałam do rodzinnego
domu, maz zostal. To by mogło jakos tlumaczyc sytuacje (choc
moralnie - bez komentarza), ale najgorsze ze ta historia zaczela sie
wczesniej, jak bylam energiczna, zadbana, zapracowana, w pelni sil i
rozpedu. No i nie rozumiem - jak bylam ok, znalazl jakas d...e
(notabene dziesiec lat starsza ode mnie, nieatrakcyjna babe,
wyszperana na portalu randkowym), potem zrobil mi dziecko (w zyciu
bym sie nie zgodzila na drugie, znajac sytuacje... pamietam nasze
starania, nie moge sobie wyobrazic, ze mogł w domu sie rozmnazac, a
potem jechac bzyknac kogos innego), potem ja lezalam i ledwo zylam,
a on dalej.... no nie miesci mi sie to w glowie. W zyciu bym go o to
nie podejrzewała, prawde mowiac przekonanie o tym ze nie zdradzi (ze
wzgledu na wychowanie, charakter, poglady, porozumienie itd...) bylo
dla mnie jego najwieksza zaleta, od zawsze, odkad rozwazalam za i
przeciw czy za niego wyjsc.. A tu taka wtopa - o ja glupia, i
naiwna. No i teraz sie zastanawiam - pozew? Wyjechac z dzieckiem?
Zaufac ze to naprawde ostatni raz? Ha ha... Zalozylam, ze z
rozstrzygnieciem kwestii czekam do porodu, teraz i tak nie jestem
samodzielna... ale boje sie ze tak naprawde odsuwam decyzje o
rozstaniu, ktora trzeba podjac, moze im wczesniej tym lepiej? No i
pomijajac moje samopoczucie w zaistniałej sytuacji mam problem
nastepujacy - nie moge wykrzesac z siebie odrobiny energii... nie
moge sie zebrac do zadnego dzialania - przede mna duzo spraw do
rozwiazania, musze sie zastanowic nad kwestia mieszkania, musze
podjac decyzje odnosnie pracy, przede wszystkim postanowic, czy mamy
probowac byc razem, czy nie ma sensu kupowac kredensu... a ja leze
plackiem, albo sie snuje, usiluje czytac madre rzeczy, usiluje sie
jakos zmotywowac, i nic.... a tu szkoda kazdej chwili, powinnam
działać... Jak sobie dac kopa, zeby ruszyc z miejsca??

[oli.nek]

jeśli ta zdrada to nie był dostateczny kop dla ciebie by odejść, to co może być?
wg mnie 'nie ma sensu kupować kredensu'. ja bym odeszła od razu, te miesiąc temu.

[dalej_lamo]

No tak, odeszłabys miesiac temu - wygladało by to u mnie tak, że
razem ze starszym dzieckiem, ktore musiałabym zabrac z przedszkola
(inne miasto), wyladowałabym u swojej Mamy, pakując ja w opieke nad
wnukiem... Pomijajac fakt ze Mama pracuje, dlaczego ma byc obciazona
opieka nad dzieckiem, ktore ma obojga rodzicow? Pisze, ze zle znosze
ciaze - czytaj: leze i rzygam, i sa dni, kiedy nie jestem w stanie
przy dziecku zrobic nic, bo jak sie nad nim pochylam, to lece
biegiem do wc, ledwo zdazam... Pisze, ze nie jestem samodzielna w
tej chwili, wlasnie dlatego. Dlaczego mam wyjezdzac z mojego w
polowie, wygodnego mieszkania, ciagnac dziecko za soba, ładujac sie
komus na glowe? Dlatego, ze moj maz okazal sie
nieodpowiedzialnym .... (nie napisze)? Ja teraz wymagam pomocy,
dziecko wymaga opieki, dlaczego mam zwalniac meza z tych obowiazkow?

[carmela_soprano]

> Dlaczego mam wyjezdzac z mojego w
> polowie, wygodnego mieszkania, ciagnac dziecko za soba, ładujac sie
> komus na glowe?

no, dlaczego masz? niech to małżon opuści lokal

[croyance]

O k., wspolczuje

[bozenka78]

Nie mozesz, po prostu nie mozesz, podejmowac decyzji w tej sprawie kierujac sie
ciaza.
Ciaza komplikuje cala sprawe, bo zachowanie meza jawi sie w jej kontekscie
bardzo nieciekawie, ale nie powinna miec wplywu na twoja decyzje.
Albo chcesz probowac raz jeszcze, dac szanse sobie, jemu, albo nie.
Jesli widzisz swiatelko w tunelu, to lepiej dac szanse, bo odejsc zawsze zdazysz.
Ale musisz miec energie, zeby cos zmienic, pojsc na terapie razem albo osobno.
Zmienic swoja/jego role w zwiazku.
Mimo żalu i poczucia pokrzywdzenia przyjac do wiadomosc fakt, ze skoro to sie
stalo, to znaczy ze nie wszystko w zwiazku bylo takie super, jak to nam sie
wydawalo.
Bo uwierz mi, nie da sie zyc tak samo, jak przed tym, co sie stalo.
Ale mozna zyc inaczej, moze byc nawet lepiej niz przedtem, choc po miesiacu od
"dowiedzenia sie" pewnie trudno w to uwierzyc.

A, i nie daj sie prosze wkrecic w rady typu: Gdybym ja byla na twoim miejscu, to
dawno bym wykopala jego walizki za drzwi itp.
Nikt z ludzi ktorych znam w realu tego nie zrobil. Częsc sie rozstala mimo prob,
częsc zyje ze soba i jest szczesliwa.
Smutna prawda jest taka, ze nawet najlepszy facet, taki w ktorego wierzymy w
100% moze zachowac sie jak ostatni idiota.

[dalej_lamo]

dzieki Bozenka.
Wlasnie juz pierwsza rada o szybkim zalatwieniu sprawy - powyzej.

To wlasnie jedna z rzeczy nad ktora sie zastanawiam najmocniej - co
bylo nie tak, ze tak sie skonczylo... Niestety od meza sie
dowiedziec nie moge, mowi ze wszystko ok, zarzutow nie ma zadnych -
to mnie najbardziej niepokoi, bo skoro to nie zalezy od niczego u
mnie, marna jest szansa na przyszlosc - tzn nie ma konkretnej
rzeczy, ktora mozemy starac sie zmienic, zeby na przyszlosc bylo
lepiej.

[bozenka78]

Chcialabys, zeby mial zarzuty? zeby powiedzial: to sie stalo, bo ty nie
sluchalas/nie mialas czasu/nie chodzilas ze mna na spacery przy ksiezycu?
I zaczelabys chodzic na spacery przy ksiezycu i byloby juz ok?
To dobrze o nim swiadczy, ze niczego takiego nie powiedzial. Ze nie probuje
zwalic winy na ciebie.
Dobra terapia pomaga rozpoznac, co jest nie tak w relacjach miedzy ludzmi.
Sama pewnie tez za pare tygodni bedziesz widziala to jasniej.

Rozmawiac, duzo rozmawiac i starac sie byc blisko siebie, ze stanowczym
zapewnieniem, ze drugiej szansy nie bedzie.
Trzymam za ciebie kciuki, bo to na pewno bardzo trudny okres, ale naprawde
niedlugo moze byc lepiej.

[dalej_lamo]

wiesz, wolałabym, zeby miał zarzuty, bo teraz poruszam sie po
omacku, nie wiem co nie grało - bo z mojego punktu widzenia było ok,
pomijajac zbytnie zaangazowanie jego w prace, co zreszta zarzucam mu
od zawsze - poza tym ja jemu, nie odwrotnie... Teraz mam watpliwosci
co do wszystkiego - W lóżku super - zawsze było, teraz mysle, moze
jemu nie, udawał orgazmy???? rozmawiamy - umiemy - zawsze sie
moglismy dogadac - teraz mysle, co to ma za znaczenie, moze to
traktowal jak pogaduszki? gotuje - moze mu nie smakuje? Przeciez to
absurd, tak sie mozna zastanawiac do obledu, dlatego wolalabym, zeby
wyartykuowal jakis zarzut, jakas przyczyne okreslil choc w zarysie,
jesli mamy rozwazac ciag dalszy malzenstwa, musimy cos zmienic, ale
skad mam wiedziec co?

[sanna.i]

Dalej_lamo (BTW,fajny nick ), myślę,że nie powinnaś jeszcze i tego brać na
siebie - wyłącznej odpowiedzialności za to małżeństwo.Teraz jego
ruch-narozrabiał jak ch...ra,więc niech teraz ON cos wymyśli,żeby ratować waszą
rodzinę.Zamęczysz się w ten sposób.Pozwól sobie na nicnierobienie,
niedecydowanie.I tak masz teraz dużo na głowie.Przedstaw mu sprawę właśnie w ten
sposób: TERAZ TWÓJ RUCH.

[dalej_lamo]

Zgadzam sie z Tobą, ze teraz on powinien sie martwic i zastanawiac
co moglby zrobic, tak na razie sytuacja wyglada, moje decyzje - w
zawieszeniu, maz sie stara. Zastanawiam sie nad tym z dwoch powodow,
po pierwsze trudno mi sie mysli o czymkolwiek innym, a po drugie,
moje poczucie bezpieczenstwa wymaga wykluczenia takiej sytuacji w
przyszlosci, co jest niemozliwe - maz mi powie ze juz tak nie
bedzie???- wiec zastanawiam sie co moglo byc przyczyna, zeby tego
uniknac na przyszlosc. A ze odpowiedzialny za sytuacje jest on, mam
swiadomosc - nawet jesli cos bylo nie tak, zanim sie pojdzie szukac
gdzies indziej, wypadaloby zakomunikowac, pogadac i sprobowac
rozwiazac ewentualny problem bez swinstw...

źle kombinujesz

[umasumak]

skoro on twierdzi, że jesteś OK, to przyjmij do wiadomości, że tak jest -i tak
sama wiesz, żeby się nie cofać, trzeba iść stale do przodu.
To on popełnił błąd i najwyraźniej zdaje sobie z tego sprawę. Daj mu się
zrehabilitować.

Przede wszystkim

[umasumak]

Daj sobie czas na podjęcie decyzji. Rozwieść się zawsze zdążysz w razie czego, a
teraz myśl o sobie i dzieciach. Uważam, że warto dać szansę mężowi, jeśli
oczywiście robi wszystko, żeby na nią zasłużyć.

[tolula]

ja i mój mąż przeszliśmy fazę zdrady nie byliśmy jeszcze małżeństwem można by
powiedzieć że to nie jest to samo co po ślubie ale jednak zdrada to zdrada. on
wyjechał do pracy ja byłam sama w weekendy przyjeżdżał albo i nie a do mnie
zaglądał dosłownie pół godz wyjazdem. odniosłam wrażenie że coś jest nie tak że
kogoś ma wszystko o tym świadczyło więc jak nadarzyła się okazja spotkałam kogoś
miłego, kogoś kto mnie traktował jak królewnę po prostu Go zostawiłam. po 8
m-cach przerwy tydz. przed moimi urodzinami zadzwonił czego się ogóle nie
spodziewałam nie wspomnę o tym że bardzo tęskniłam ale to bardzo i znudziło mi
się bycie królewną a naprawdę zatęskniłam za tym co było. wiele nocy
przepłakałam, że tak się stało ale nigdy pierwsza ręki nie wyciągnęłam. wracając
do telefonu rozmawialiśmy ze sobą jak gdyby nic się nie wydarzyło. po tygodniu
przyjechał i poprosił o spotkanie, spotkaliśmy się i najnormalniej w świecie
rozmawialiśmy jak przyjaciele opowiadając sobie wszystko to co wydarzyło się
przez te 8 m-cy ja miałam kogoś on miał kogoś. od tamtej pory zaczęliśmy
odbudowywać swój związek ale nie byliśmy jeszcze tego świadomi po którymś
kolejnym spotkaniu wyjaśniliśmy sobie wszystko "tak chcemy spróbować jeszcze
raz" w pełni tego świadomi co się stało. to zawsze w pamięci zostaje ale
wybaczyliśmy sobie i wiele razy jeszcze o tym rozmawialiśmy ale bez robienia
wyrzutów. po dwóch latach od tamtego zdarzenia pobraliśmy się. po czterech
latach zaszłam w ciążę oczywiście zaplanowaną i jesteśmy w tej chwili
najszczęśliwszą rodziną na świecie .
jeśli bardzo się chce oczywiście z obu stron to naprawdę można przenosić góry
mimo wielkich przeciwności.
dobrze się zastanów jakiejkolwiek decyzji byś nie podjęła na pewno będzie
dobrze, na pewno nie lekko ale dasz radę.

[agatracz1978]

Sama wiesz najlepiej co czujesz do męża i czy jesteś w stanie wybaczyć i żyć
dalej z kimś kto już raz Cię zdradził. Ty wiesz najlepiej co będziesz czuła
kiedy będzie gdzieś wychodził, odbierał telefon albo kiedy trafisz d szpitala a
on będzie znów miał "okazję". Ty wiesz czy potrafisz zaufać że to ostatni raz
(choć pewnie każdy facet by Ci to obiecał i tłumaczył pomyłką, chwilową utratą
rozumu czy zmęczeniem albo innymi bzdurami). Jeżeli podejmiesz decyzję o
rozstaniu to i tak najlepiej pozew złożyć po porodzie. Ze względu na konieczność
choćby uregulowania sprawy opieki i alimentów nad nienarodzonym dzieckiem (jedna
sprawa zamiast dwu) i dla Twojego świętego spokoju (po co ci jeszcze bieganie po
sądach i pranie brudów przed porodem). Zdecydować musisz sama - ja wiem że ja
nigdy bym nie wybaczyła i nie uwierzyłabym że to ostatni raz. Powodzenia.

spokojnie

[mearuless]

teraz poczekaj, obserwuj pana jego zachowanie.
moze romans jest skonczony i moze nalezy mu dac druga szanse...
nie podejmuj pochopnych decyzji.
tak jak piszesz jestes w ciazy i nie masz siły- wiec poczekaj, przemysl i pozwol
sytuacji samej sie rozwiazac.
najgorsze co mozesz zrobic to uciec.
juz predzej jego wykop z mieszkania.
ale daj jemu i sobie czas- pozwol mu dzialac
pozdrawiam

[...]

[duveen]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[umasumak]

Ale co Twoje przeżycia mają do tej sprawy? Jak możesz być tak pewna siebie, żeby
doradzać komuś ostateczne decyzje? Fakt - nie każdego stać na zmierzenie się z
życiem po zdradzie, ale niektórym to wychodzi, uwierz.

[vibe-b]

bardzo, bardzo wspolczuje.
Wydaje mi sie, ze w takiej sytuacji probowalabym wniknac w powody
zdrady, czyli w bardzo wielkim skrocie: czy mu sie to
jedynie "przydarzylo", czy tez moze z rozmyslem zaplanowal i potem
wprowadzal plany w zycie? Kiedy mowie "przydarzylo" nie mam na mysli
czasu trwania (ze zdrada jednostkowa) ale raczej konotacje w
stylu "poklocilem sie z zona, zranila mnie, poszedlem sie "zemscic"
na portal randkowy a potem sie potoczylo..". Co prawda dura postawa
ale wybaczalna,IMO. Natomiast celowej, zaplanowanej zdrady to juz
nie...
Puenta: tego kredensu to moze na razie nie kupuj ale tez nie rozwodz
sie pochopnie.

[montechristo4]

Popieram ostatnie zdanie: nie rozwodź się pochopnie - zawsze
zdążysz, ale nie inwestuj w to małżeństwo na razie. Niech teraz on
się wykazuje. A powiedział chociaż DLACZEGO? Skoro wszystko był (wg
niego) ok, to skąd zdrada? I z tego co piszesz, to nie jednorazowy
wybryk
Polecam terapię małżeńską, albo chociaż Twoją rozmowę z
psychologiem. Uwierz, że pomaga.
Wirtualnie przytulam i bardzo, bardzo współczuję.

[croyance]

Wlasnie dzisiaj zaczelam czytac ksiazke o kobiecie, ktora o zdradzie
i checi rozwodu meza dowiedziala sie na porodowce, zaraz po tym, jak
urodzila swoje pierwsze dziecko.

Ksiazka jest swietnie napisana, bardzo dowcipna ale jednoczesnie na
serio; nie wiem, czy to Ci cos pomoze, ale bardzo polecam (tylko
tyle moge zrobic):

www.amazon.com/Watermelon-Marian-Keyes/dp/0060090367

[mama-maxa]

nie podejmowałabym pochopnych decyzji

najlepiej poczekać aż emocje opadną i wtedy dojść do jakiegoś
rozwiązania

[cathy1976]

bardzo współczuję.
Rozumiem doskonale, co znaczy zupełny brak samodzielności w ciąży.
Wiem, że nie dałabym rady podjąc w tamtym stanie żadnego
radykalnegoi kroku. Nie byłam w stanie znieść ze schodów 10 kilowej
córeczki. Oraz inne.
Ktoś już ci madrze poradził- nie rób nic- teraz jego ruch. Niech on
się postara przekonać cię, że warto z nim zostać z przyczyn innych
niż obecne, praktyczne powody.

Rady typu 'natychmiast go zostaw' po prostu mnie drażnią.
Przede wszystkim powinnaś działać tak, żeby TOBIE było dobrze i
łatwo. Najwyżej zostawisz go w bardziej sprzyjających warunkach. A
może nie będziesz musiała?

Bo mnie szczerze mówiąć niepokoi , że laska była wyszukana na
portalu randkowym. To nie był przypadek- on po coś na ten portal
wlazł...

[czar_bajry]

lamo usiądź spokojnie i wyobraź sobie swoje życie za za rok dwa i zobacz czy w
tych wizjach będzie Twój mąż, jeżeli będzie to może jednak warto spróbować
ponownie a jak nie będziesz mogła sobie tego wyobrazić to odejdź jak najszybciej
ale to niech mąż się wyprowadzi a nie Ty.I pomyśl jeszcze czy będziesz potrafiła
mu wybaczyć, bo zapomnieć będzie trudno ale jak nie będziesz mogła wybaczyć to
zgotujesz sobie piekło, właśnie sobie a nie jemu.
Ja nie umiała bym wybaczyć zdrady, chociaż wiele wybaczam mojemu to tego akurat
nie, mam za dużą wyobraźnię i przez resztę życia widziała bym mojego w
sytuacjach jakich żadna z nas nie chciała by oglądać i to było by nie do
zniesienia
Powodzenia

[llidkaa]

Ja bym chyba nie odeszła, daj mu szanse jak sie nie sprawdzi to zdązysz odejsc,
dzieci bedą wieksze, byc moze ty silniejsza, spojrzysz na to z innej strony,
teraz skup sie na dziecku i ciązy, z tego co piszesz to nie masz teraz na to
ani siły ani warunków. Męża traktuj z dystansem, niech pamieta zawsze ze to on
zawiódł, życzę dużo siły, napewno jakos sie ułoży.