nastoletnie babysitterki

[miruka]

patrzę sobie na moja 12-latkę jak się zajmuje siostra piecioletnia i
myslę że niedługo będę je mogła same ze soba zostawiać, i tu się
pojawia moje pytanie, czy powierzyłybyście dziecko nieletniej niani
(jak w serialu młodzieżowym - klub jakiś tam), jeśli tak to od
jakiego wieku,
a kwestia odpowiedzialności, kto ponosi odpowiedzialność, jeśli
dziecku stanie się cos pod opieką nastoletniej niani, ona, rodzice
dziecka, a może nawet jej rodzice? tak sobie głośno myślę,
podzielcie się doświadczeniem, jeśli jest, tak się przygotowuję na
ewentualność, że młoda będzie chciała za jakiś czas sobie tak
dorabiać

[echtom]

Moja 8-letnia córka w podbramkowej sytuacji była parę razy babysitterką dla młodszych sióstr A tak poważnie, myślę, że warto zaczekać do tych 18 lat, żeby wszystko było klarowne i zgodne z prawem. Wydaje mi się, że musisz podpisać zgodę na pracę zarobkową nieletniego dziecka i obawiam się, że "w razie czego" Ty ponosisz prawną odpowiedzialność.

[lolinka2]

obcej skądś tam - nie
aczkolwiek mam znajomą 16latkę, która od prawie roku zostaje z moimi
dziewczynami raz na jakiś czas (z dwójką wyłącznie w domu, jeśli z
jedną to z opcją wyjścia). Wprawdzie potem umordowana jest
nieprzeciętnie, ale to naprawdę odpowiedzialna młoda osoba i wiem, że
przy niej się krzywda dzieciom nie stanie (a w każdym razie nie inna
niż stałaby się z przypadku itp. przy mnie).
Opcjonalnie mam jeszcze 19latkę znajomą, która z kolei moją młodszą
kocha nad życie i zgarnia często. To już w ogóle pełny
profesjonalizm, potrafiła pod moją nieobecność cały dzień z nią
spędzić, wieczorami jeśli wychodzimy ona zostaje z dwójką -
bezproblemowo ogarnia i o dziwo (w przeciwieństwie do opisywanej
wcześniej dziewczyny) moje dzieciaki się jej słuchają bez szemrania.

[andaba]

Sama opiekowałam sie dziećmi (obcymi, nie mówie o rodzeństwie) mniej
więcej od 9-10 roku życia. Mojej córce, która jest w tym wieku
raczej bym nie pozwoliła sie opiekować cudzym dzieckiem, boję sie ją
z własnym zostawić na dłużej niż pół godziny. A bratanicy męża,
ośmioletniej, bez obawy pwierzyłabym małą na znacznie dłużej. Od
dziecka zależy i tyle.
Co do własnych dzieci - ja bym nie powierzyła swojego dziecka obcej
babie bez względu na to, czy miałaby lat 12, 22, 42, czy 62.
Podziwiam te, które maja nianie. Jakbym musiała - to tyko żłobek lub
przedszkole.

[myszwkropki]

A w żłobku czy przedszkolu to nie są obce baby?

[truscaveczka]

Ale tam jest ich kilka i wzajemnie się jakoś tam kontrolują

[anorektycznazdzira]

NIE.
Z całą pewnością. Ja wiem, ze na zachodzie to jest normalne (sądząc z
filmów...), że nastolatki pilnuję małych dzieci. Da mnie to
abstrakcyjny pomysł, kompletnie nie do przyjęcia. Fakt, zostawiłabym
(na trochę) przedszkolaka z nastoletnią siostrą, ale nie zatrudniłabym
16-latki do regularnej opieki nad dzieckiem 1,5 roku.

[kajak75]

ja zostawilam kilka razy 3 latke z 13 latka, jak z jej rodzicami balowalismy po
sasiedzku. Nie zostawilabym, gdybym nie byla w odleglosci 300m

wczesniej ta dziewcczyna opiekowala sie mloda w czasie mojej obecnosci.

[bi_scotti]

Cala trojka moich dzieci (2 chlopakow, jedna dziewczyna) zarabiala
dzieki babysitting od 13 roku zycia. Pracowali u sasiadow,
znajomych. Wysmienita rzecz dla wszystkich zainteresowanych. Nie
wiem dlaczego w Polsce to jest taki problem.

[majenkir]

Tez sie dziwie....Moje dzieci od zawsze miaja nastoletnie
babysitterki i je uwielbiaja ).

[hanna26]

Nie zostawiłabym. I nie jest to dla mnie problemem.

[mamamira]

Moja córka od czasu do czasu opiekowała się młodszym o 9 lat bratem i nic mu się
nie stało.Często "młodociane"nianie maja więcej cierpliwości,serca jak niania z
wieloletnim doświadczeniem.

[k1234561]

Na szczęście nie muszę korzystać z usług żadnej niani,ani
młodocianej,ani niemlodocianej.Nawet gdybym musiała nie
powierzyłabym obcej babie dziecka,nie mam zaufania i koniec.Co do
sedna wątku,to bratowa mojego męża pomimo,że nie przyparta do
muru,zatrudniła taką nastoletnią nianię (nispełna 18 lat),do swego
trzeciego,najmłodszego dziecka.Efekt opłakany.Dziewczę na początku
wydające się miłe i odpowiedzialne,w zderzeniu z rzeczywistością
okazało się klapą.Nie miała bladego pojęcia o
karmieniu,przewijaniu,zabawach z kilkumiesięcznym maluchem,choć
deklarowała,że zajmowała się wcześniej tak małymi dziećmi.Maluch
długo nie chciał z nią zostawać sam.Mama dziecka zmuszona była
siedzieć w domu,żeby być a jednocześnie,żeby nie widzał jej
synek.Dziewczyna kompletnie nieodpowiedzialna,jak dzieciaczek
nauczył się chodzić,to zabrała go na długi spacer bez
wózka.Najbardziej interesowało ją co się dzieje w domu,gdzie co
jest,kto przychodzi,o czym się rozmawia,itp.rzeczy.Nie lubiłam tam
przychodzić kiedy ona była,bo zawsze pojawiała się jak cień kiedy z
bratową męża choć na chwilkę chciałyśmy pobyć same i
porozmawiać.Wtedy ona pod pretekstem,że mały coś tam chce od
mamy,przyłączała się do nas.Żenada.Widać było,że zabawa z maluchem
po kilku godzinach już ją wkurza.
Zakończyła swą "karierę" jak jednemu ze starszych dzieci ukradła
pieniądze.
Osobiście z obserwacji mam złe odczucua co do nastoletnich
pseudoniań.One często same bardziej dozoru,opieki i uwagi potrzebują
niż te dzieci,którymi się mają opiekować.

[babcia47]

ten problem zaczął się chyba od czasu kiedy to nastolatki 15-16
letnie i starsze traktuje sie jeszcze jak bezrozumnie
nieodpowiedzialne dzieci..moja synowa i jej siostra dorabiały sobie
jako opiekunki do dzieci lub osoby towarzyszace dla osób starszych
od ostatnich klas 8-letniej podstawówki, siostra do dzis w ten
sposób pracowała jednoczesnie studiując..ja równiez od podobnego
wieku miałam mozliwość sobie dorabiać przy pracach sezonowych a od
16-tego roku zycia nawet w firmach przy zastosowaniu przepisów dla
młodocianych pracowników..to świetna nauka zycia, szacunku
dla "poeniedzy" i umiejetności gospodarowania nimi..bo te własne
zarobione pieniądze ogląda się 3 razy zanim się wyda )

[deodyma]

pamietam, ze gdy mialam 11-13 lat, pod moja opieka zostawaly male
dzieci.
potrafilam sie nimi zajac, upilnowac, nic nigdy zadnemu dziecku sie
nie stalo.
pomimo tego, ze bylam postrzelona jako dziecko i jako nastolatka, to
jesli chodzi o dzieciaki, bylam jak na swoj wiek bardzo
odpowiedzialna.
chodzilam nawet z kilkulatmaki nad jeziora i dzis te dzieci sa
doroslymi ludzmi, zyja, sami sa rodzicami.
po prostu ich rodzice mieli do mnie zaufanie i tyle.
z kolei dzis 12 letnia corka mojej dobrej kolezanki z osiedla brala
na spacer moje dziecko i jak poszla z nim w dluga to przez 3 godz
ich nie bylo
a ja moglam w domu ugotowac obiad, zajac sie czyms itd...
no, ale dziewcze odpowiedzialne jest, wiec sie nie balam powierzyc
jej swojego dziecka.

Zostawiam 2,5 latkę z 12 latką

[zebra12]

Czasem zostawiam moje 2,5 letnie dziecko pod opieką mojej 12 letniej córki. Tak
do godziny.
Wiem, że mogę jej zaufać, bo widzę ja się codziennie małą zajmuje. Czasem się z
nią drażni, czasem wymaluje jej paznokcie, albo, tak jak wczoraj, kaloryferek
piskiem na brzuchu Ale to zabawa dla obydwu. O niedawna wychodzą razem na
spacery na pobliski plac zabaw. Córka bardzo nalega, by zabrać małą, bo jej
koleżanki z klasy biorą swoje małe rodzeństwo.
Szkoda, ze córka nie może odebrać małej z przedszkola we wrześniu. Przedszkole
graniczy ze szkołą, do której chodzą starsze.

[braktalentu]

Nastoletnia (18) niania przyszła na spotkanie w sprawie pracy z mamusią. Od
wejścia wiedzieliśmy z mężem, że to nie jest dobry wybór. Zatrudniliśmy za to
jej młodszą siostrę (14) i to był strzał w dziesiątkę. Do tej pory wspominamy tę
odpowiedzialną, zorganizowaną, asertywną i kochającą naszego synka dziewczynkę.
Jako nastolatka byłam najbardziej pożądaną nianią na osiedlu-. W
przeciwieństwie do rówieśniczek nie sprowadzałam do domu pracodawców chłopaka
(bo go nie miałam-))) i naprawdę zajmowałam się dziećmi. Jeżeli dzieci spały
to ogarniałam dom.

[gacusia1]

Powierzylabym ale moja corka nie chce zostawac z bratem.

[hanalui]

Swijego dziecka nie zostawilabym jak na razie z zadna niania, nie
wazne czy nieletnia czy letnia. Moze jak maly bedzie starszy nieco
tak od 5 lat w gore to czemu nie, ale tez nie na caly dzien.
Z pewnosci nie mialabym oporow z zostawieniem dziecka ze starszym
kuzynostwem czy rodzenstwem (ale tego brak).
Sama juz w 2 klasie podstawowej wracajac ze szkoly wybieralam
siostre 5 lat mlodsza z przedszkola i sie nia zajmowalam do powrotu
rodzicow, zyje, nigdy nic sie jej nie stalo, obrazen zadnych.
Podobnie bylo z reszta u kolegow i kolezanek, sporo z ich zajmowalo
sie mlodszym rodzenstwem z podobna roznica wieku 5-6 lat. W tamtych
czasach bylo to normalne

Kwestie prawne

[lila1974]

W kwestii prawnej:

Kodeks pracy zezwala na zatrudnianie osób, które ukończyły 16 lat, a nie
przekroczyły 18 roku życia, ukończyły co najmniej gimnazjum oraz posiadają
świadectwo lekarskie stwierdzające, że praca określonego rodzaju nie zagraża ich
zdrowiu.

Od l maja 2004 r. uregulowana została możliwość zatrudniania dzieci do lat
16 przez podmioty prowadzące działalność kulturalną, artystyczną, sportową i
reklamową, pod warunkiem jednak że inspektor pracy udzieli zezwolenia.

Istotne:
Małoletni, którzy nie mają ukończonych lat 13 nie mogą samodzielnie
zawierać żadnych umów. Umowa taka byłaby bezwzględnie nieważna.

Małoletni zaś, którzy ukończyli lat 13 mają ograniczoną zdolność do
czynności prawnych, ale zasadniczo umowa zawarta przez taką osobę dla swojej
ważności wymaga potwierdzenia przez przedstawiciela ustawowego (najczęściej
rodzica czy opiekuna). Te kwestie reguluje ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. -
Kodeks Cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.) – dalej k.c. Zawarcie, zatem
umowy z małoletnim wymaga potwierdzenia przez jego rodzica lub opiekuna.

Osoba ograniczona w zdolności do czynności prawnych może bez zgody
przedstawiciela ustawowego sama nawiązać stosunek pracy oraz dokonywać czynności
prawnych, które dotyczą tego stosunku. W wypadku jednak, gdy stosunek pracy
sprzeciwia się dobru tej osoby, przedstawiciel ustawowy za zezwoleniem sądu
opiekuńczego może stosunek pracy rozwiązać.

Odpowiedzialność za szkodę:
Odpowiedzialność ta określona jest w art. 426, 427, 428 Kodeksu cywilnego. Co do
zasady małoletni, który nie ukończył lat trzynastu, nie ponosi odpowiedzialności
za wyrządzoną szkodę. Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego osoby 13 do 18
roku życia również w większości przypadków nie będą odpowiadały za wyrządzoną
szkodę.

Kto z mocy ustawy (rodzic, prawny opiekun, adoptujący) lub umowy (
przedszkolanka, nauczyciel, lekarz, pielęgniarka) jest zobowiązany do nadzoru
nad osobą, której z powodu wieku albo stanu psychicznego lub cielesnego winy
poczytać nie można, ten obowiązany jest do naprawienia szkody wyrządzonej przez
tę osobę, chyba że uczynił zadość obowiązkowi nadzoru albo, że szkoda byłaby
powstała także przy starannym wykonywaniu nadzoru. Przepis ten stosuje się
również do osób wykonywających bez obowiązku ustawowego ani umownego stałą
pieczę nad osobą, której z powodu wieku albo stanu psychicznego lub cielesnego
winy poczytać nie można. Odpowiedzialność za szkodę osoby opiera się na zasadzie
tzw. winy w nadzorze osób do tego nadzoru zobowiązanych. Osoba taka odpowie za
szkodę za siebie (zaniedbania w nadzorze) i za zachowanie małoletniego. Uznaje
się, że obowiązek nadzoru ciąży również na osobie, która faktycznie sprawuje
nadzór nad dzieckiem w sposób stały (a nie krótkotrwały) np. dziadkowie opiekują
się wnukiem na czas, kiedy rodzice wyjechali na dwutygodniowe wakacje.

Cytowany przepis wprowadza domniemanie winy w nadzorze osoby do niego
zobowiązanej. Zgodnie z ogólnymi zasadami w takiej sytuacji to właśnie na tej
osobie będzie ciążył ciężar dowodzenia, iż uczyniła zadość obowiązkowi nadzoru
albo okoliczności, że szkoda byłaby powstała także przy starannym wykonywaniu
nadzoru. Poszkodowany w tej sytuacji wystarczy, że udowodni sam fakt poniesienia
szkody oraz związek przyczynowy między tym faktem a zachowaniem małoletniego.

Odpowiedzialność na zasadzie słuszności

Gdy sprawca z powodu wieku albo stanu psychicznego lub cielesnego nie jest
odpowiedzialny za szkodę, a brak jest osób zobowiązanych do nadzoru albo, gdy
nie można od nich uzyskać naprawienia szkody, poszkodowany wyjątkowo może żądać
całkowitego lub częściowego naprawienia szkody od samego sprawcy nawet, jeśli
jest nim małoletni poniżej 13 roku życia, jeżeli z okoliczności, a zwłaszcza z
porównania stanu majątkowego poszkodowanego i sprawcy, wynika, że wymagają tego
zasady współżycia społecznego.