Dodaj do ulubionych

Jak (nie) zostać ofiarą przemocy

15.08.09, 11:38
(zmieniłam nick)

W związku z tym, że tak wiele kobiet jest ofiarami przemocy i nadal
tkwi w toksycznym układzie, zastanawiam się, gdzie jest granica,
kiedy to już przemoc, a kiedy – jeszcze nie, właściwie nic się nie
dzieje.

Bo miałam taką sytuację: Mój mąż należy do wybuchowych osób, nasze
kłótnie są piorunujące, jednak szybko atmosfera się oczyszcza, nie
ma cichych dni. Problem jest w tym, że nie kontroluje nad emocjami,
sam się nakręca, obecność dzieci, oświadczenie, że zakończyłam
rozmowę i żeby się uspokoił nie działa. Wrzeszczy, przeklina,
trzaska drzwiami, uderza pięściami w sprzęty domowe.
Kilka razy musiałam wyjść z domu z dziećmi, bo nie mógł się
uspokoić, moja obecność działała na niego jak płachta na byka. Nawet
jak nic nie mówię i wychodzę do innego pokoju, to lata za mną i
krzyczy, żebym się odezwała. I ostatnio już przegiął. Powiedziałam,
żeby na mnie nie krzyczał, bo tłumaczył mi coś ostrym, wrogim tonem.
No i zaczął awanturę. W końcu podleciał do mnie z pięściami i
wrzasnął: „Zaraz ci wyj.bię!” Ale odszedł. Potem, wieczorem,
powiedział mi, że go SPROWOKOWAŁAM SWOIM SPOKOJEM (ja nie krzyczę).
Witki mi opadły. Książkowy tekst. Ratunku! Czy on zacznie mnie bić?
Sprawcy przemocy nie pamiętają co robili podczas ataku, bo są tak
zaślepieni furią, że walą byle mocniej. A on ma problem z
samokontrolą.
Kiedyś gdzieś przeczytałam, że kobiety nie powinny prowokować
mężczyzn, bo to wojownicy z natury przeznaczeni do zabijania. Jest w
tym pewna racja, tylko osobnika agresywnego może sprowokować nawet
paproch na spodniach. Ja się go nie boję i on o tym wie i chyba
dlatego tak go wkurzam. Nie jestem osobą podporządkowana, nie daję
na siebie krzyczeć, krzyczeć na dzieci i w takich sytuacjach zawsze
interweniuję. I zastanawiam się, czy kiedyś nie obudzę się w
szpitalu, tak jak jego mama pobita przez jego ojca.
Nie zamierzam go kryć. Jest osobą dość znaną w naszym miasteczku,
jego praca zależy od reputacji, by klienci chcieli do niego przyjść.
Oświadczyłam mu, że następnym razem zadzwonię na policję.
Powiedział, że mnie wyśmieją. Ha! I powiedziałam, że wszyscy jego
znajomi dowiedzą się o tym zdarzeniu. Widziałam jak się
przestraszył. Przez kilka dni nie zaprosił nikogo, on, taki
towarzyski. Nie zamierzam go kryć jak jego matka kryła ojca.
Chodzili wokół tego ojca na paluszkach i się go bali.
W końcu mnie przeprosił, na trzeci dzień! Nie wymogłam na nim,
przeprosił sam, zrozumiał, że zrobił coś, za co trzeba przeprosić
(chociaż go sprowokowałam). Dół. Wszyscy na początku przepraszają.
On wie, że jak tylko mnie dotknie, to momentalnie się wyprowadzam.
Mam blisko rodziców, przez kilka tygodni mogłabym u nich mieszkać,
zanim nie znajdę mieszkania. Żal mi dzieci, bo oprócz tych awantur
kilka razy w roku, jest dobrym tatą.

I tak właśnie się zastanawiam, czy ja już jestem ofiarą przemocy,
czy jeszcze nie? Czy czekać aż mnie uderzy, czy już teraz się
ewakuować? Moje namowy, żeby poszedł się leczyć nie skutkują.
Obserwuj wątek
    • 18_lipcowa1 Re: Jak (nie) zostać ofiarą przemocy 15.08.09, 11:42
      jestes ofiara przemocy
      twojemu mezowi potrzebna jest terapia
    • marzeka1 Re: Jak (nie) zostać ofiarą przemocy 15.08.09, 11:45
      "powiedział mi, że go SPROWOKOWAŁAM SWOIM SPOKOJEM (ja nie krzyczę). "- to stały
      tekst przemocowców, bo przecież inaczej musieliby przyznać, że to oni są winni
      brakowi opanowania złości. Poza tym, mąż ma wyniesiony (nawet gdy sobie tego nie
      uświadamia) wzór męskiego zachowania- pisałaś,że jego matkę bił ojciec (to dla
      mnie byłby czerwony sygnał, że mnie to może spotkać!).
      Tak, jesteś ofiarą przemocy domowej, nawet gdy (jeszcze?) mąż nie zaczął cię
      lać. Masz za to właściwe (no prawie) podejście- nie chcesz go kryć, bo wiele
      takich kobiet jest mistrzyniami udawania domowego szczęścia, maskowania siniaków.
      Nie boisz się o własne dzieci, że dostają (nieświadomie) zły przekaz bycia
      facetem???
    • kali_pso Re: Jak (nie) zostać ofiarą przemocy 15.08.09, 11:50

      Kłotnie i wyzwiska- uderzanie w sprzęt- grożenie Tobie- pierwszy
      cios...

      Tak to będzie wyglądać wcześniej czy później, nie łudź się, jeśli
      mąż nie zacznie leczenia. Tyle, że to on musi tego chcieć. Powinien
      odczuć jakoś, co sie stanie z jego zyciem, jesli nie pójdzie na
      terapię- może rzeczywiście przeprowadzka do rodziców to dobry pomysł
      i ultimatum- albo leczenie albo rozstanie. Nie możesz dać się
      wciągnąć w współuzależnienie. Być blisko niego, ale nic nie robić za
      niego. To on ma się leczyć.

      Żal mi dzieci, bo oprócz tych awantur
      > kilka razy w roku, jest dobrym tatą.
      >


      Rozumiem to, ale pomyśl- czy chcesz, aby Twoje dzieci wyrosły na
      osobników z tak samo popapraną psychiką jak ich ojciec?
      • czar_bajry Re: Jak (nie) zostać ofiarą przemocy 15.08.09, 11:55
        Jesteś ofiarą przemocy, to nie tylko bicie ale też psychiczne gnębienie,
        awantury itp.
        Twój mąż powinien się leczyć, spróbuj nagrać jedną z awantur i puść mu później
        albo sama posłuchaj już na spokojnie, zapewniam Cię że włosy staną Ci dębatongue_out
        • verdana Re: Jak (nie) zostać ofiarą przemocy 15.08.09, 11:56
          Jak nie zostać ofiarą przemocy?
          Nie pozostawać z facetem tak się zachowującym ani minuty dłużej.
        • czytojuz Re: Jak (nie) zostać ofiarą przemocy 15.08.09, 11:58
          No będę musiała dyktafon naszykować.
          • marzeka1 Re: Jak (nie) zostać ofiarą przemocy 15.08.09, 12:05
            I pomyśleć, by dzieci nie wdały się w przyszłości w tatusia.
            • czytojuz Re: Jak (nie) zostać ofiarą przemocy 15.08.09, 12:14
              Mamy dwie córki, wiem, boję się o nie.
              • marzeka1 Re: Jak (nie) zostać ofiarą przemocy 15.08.09, 12:20
                Jak masz córki, to mogą (nieświadomie) brać sobie podobnych jak tatuś
                popaprańców, mogą mieć zaniżone poczucie własnej wartości: no bo na babę można
                nawrzeszczeć, powiedzieć jej, że się jej "wyje...".... chcesz, by trafiły na
                kogoś takiego???? Jeśli nie, to zacznij działać, a nie mówić, że sobie nie
                pozwolisz, bo na razie pozwalasz, dostanie w buzię to tylko kwestia czasu.
                • rafkaka123 Re: Jak (nie) zostać ofiarą przemocy 15.08.09, 12:32
                  Niekoniecznie mogą wiązać się z osobami podobnymi do ojca.
                  Mogą po prostu być takie same. Mogą też mieć problem z emocjami i ze stosowaniem
                  przemocy fizycznej i psychicznej.
                  Ja miałam ojca, który nigdy nie bił, ale po alkoholu stawał się potworem.
                  Zresztą nie tylko po alkoholu. Nigdy nie było wiadomo, czy przypadkiem nie
                  dostanie ataku furii po jakimś komentarzu, uwadze czy zdarzeniu. Czy po prostu,
                  bez powodu.
                  Dostawałam ataku histerii przy jego atakach. Dzisiaj mam 30 lat i nadal się go
                  boję. Tylko że ja nigdy nie milczałam, zaczynałam się z nim kłócić jeszcze
                  bardziej i przerosłam go.
                  Teraz sama mam problem z przemocą. Wiem, jak to jest, kiedy człowiek się nakręca
                  i nie może przestać. I nic wtedy nie pomaga, to jest takie zaślepienie, że nie
                  można nad tym zapanować. Nieważne wtedy, czy ktoś to widzi, słyszy, wazne jest
                  tylko wyładowanie się. Słowa, które wtedy padają, nie mają nic wspólnego z
                  rzeczywistością, ale chce się ranić jak najmocniej. I przychodzi moment, że się
                  nie panuje nad przemocą fizyczną.
                  Ja mam idealnego partnera i tylko dzięki niemu jakoś z tego wyszłam. Nauczyłam
                  się przepraszać natychmiast, jest mi potwornie wstyd i wiem, że, że jeśli nad
                  tym nie zapanuję, to mnie zostawi.
                  • czytojuz Re: Jak (nie) zostać ofiarą przemocy 15.08.09, 13:49
                    idealny opis
    • syriana Re: Jak (nie) zostać ofiarą przemocy 15.08.09, 12:27
      oczywiście, że jesteś
      możesz się go nie bać, buńczucznie deklarować komu i co opowiesz, ale już jesteś
      w plecy bo pozwalasz dzieciom na oglądanie takich scen

      nie rozumiem czego oczekują kobiety biorące sobie facetów z takim obciążeniem
      rodzinnym
      • czytojuz Re: Jak (nie) zostać ofiarą przemocy 15.08.09, 14:03
        syriana napisała:
        > nie rozumiem czego oczekują kobiety biorące sobie facetów z takim
        obciążeniem rodzinnym

        Trudno jest poszukać faceta bez żadnych obciążeń. Wydaje się
        niewiarygodne, ale normalnych kochających się rodzin naprawdę nie ma
        tak wiele. A to facet, którego wychowywała tylko matka. A to facet z
        domino-matką. I wielu facetów z problemami z ojcami.
        Mój mąż nie pochodzi z marginesu społecznego typu brud, smód i
        ubóstwo. Jego matka była (nie żyje)osobą publiczną w naszym mieście,
        ojciec "z zawodu dyrektor". Oczywiście wiedziałam przed ślubem o
        problemach z ojcem, ale pochodząc z normalnej, zdrowej rodziny nie
        sądziłam, że mój mąż z wiekiem tak bardzo się do ojca upodobni
        (jesteśmy razem 16 lat). Jego matka też pochodziła z kochającej
        rodziny. Ech.
        • syriana Re: Jak (nie) zostać ofiarą przemocy 15.08.09, 14:27
          nie mówię żeby skreślać od razu, ale żeby mieć świadomość jak schemat może się
          powielić i działać od razu jak zacznie
    • figrut Re: Jak (nie) zostać ofiarą przemocy 15.08.09, 13:22
      Tak, jesteś ofiarą przemocy. Ja też byłam i dlatego wniosłam sprawę do sądu.
      Teraz mój facet jest na tergetolu (leki psychotropowe) i nie ma już takich
      gwałtownych wybuchów. Według mnie, dużo dało też to, że zamiast siedzieć
      spokojnie i starać się załatwić wszystko ze spokojem, zaczęłam ćwiczyć i w
      zasadzie siłowo jestem jemu równa. Nie jestem już potencjalną ofiarą, ale kimś,
      z kim musi się liczyć, bo inaczej ja i tak bym mu oddała. Przełomowy był u mnie
      moment, kiedy nie wytrzymałam nerwowo przy jakiejś awanturze i nie zważając na
      nic, z wielką siłą wepchnęłam mojego faceta pod kaloryfer i mu natłukłam przy
      poparciu jego własnej matki. Od tamtej pory wie, że nie jestem bezradna i że
      stać mnie na wszystko. Bierze tabletki, bo chyba trochę się boi siłowej
      konfrontacji, więc nie będzie ryzykował wybuchami. U mnie też tak było, że
      awantury były co najwyżej kilka razy w roku (3-6 razy). Nie muszę zmieniać
      nicka. Nie muszę udawać, że moja rodzina to cud miód i orzeszki.
      • gku25 Re: Jak (nie) zostać ofiarą przemocy 15.08.09, 13:40
        Gratuluję postawy. Bycie ofiarą przemocy domowej to nie wstyd.
      • czytojuz Re: Jak (nie) zostać ofiarą przemocy 15.08.09, 14:22
        Figrut, nie wiem czy dobrze pamiętam, że twój facet miał padaczkę.
        Mój też miał jako nastolatek. Czy to może być przyczyna takich
        wybuchów?
        • figrut Re: Jak (nie) zostać ofiarą przemocy 15.08.09, 15:02
          Czytojuz, to nie jest padaczka, ale stan podobny do padaczki, czyli coś, co się
          wzmaga w sytuacjach bardziej stresowych. Leki takie same jak przy padaczce,
          czyli blokujące impulsy wysyłane z mózgu. Przy typowej padaczce ograniczają
          napady drgawek, przy napadach agresji minimalizują taki napad. Przez wiele lat
          wszyscy twierdzili, że taki już jego charakter, że sprzeciw traktuje jako atak
          na siebie. Ja jednak nie dałam za wygraną i jeśli miałam cokolwiek jeszcze z
          tego kleić, to chciałam zacząć właśnie od psychiatry i tu teściowa mi w tym
          pomogła. Ja miałam jednak silną motywację, aby coś z tym zrobić i nie tkwić w
          okresowym piekle. Nie miałam dokąd wrócić. Niby mogłam do mojej Mamy, ale
          trafiłabym z deszczu pod rynnę. Postanowiłam więc najpierw spróbować, czy coś mi
          z tego wyjdzie i jak na razie nie jest źle. Przy napadach agresji on był
          świadomy tego, co robi, ale sam się nakręcał przy mojej pomocy. Jak zaczynał, a
          ja byłam bardzo opanowana, to na niego działało to jak płachta na byka. To, że
          podczas takich stanów nakręcania zachowuje się w miarę logiczne myślenie, może
          Ci potwierdzić dziewczyna pisząca nieco wyżej. Nasze kłótnie nigdy nie kończyły
          się cichymi dniami. Była ogromna awantura, trwała jakiś tam czas i już po
          godzinie (nawet wcześniej) po awanturze, wszystko wracało do stanu zupełnie
          normalnego, choć dla mnie to normalne nie było, bo we mnie nadal się gotowało, a
          jemu cała złość bardzo szybko przechodziła. Mogłabym to porównać do pogody w
          górach - nigdy nie wiesz, czy za pół godziny nie rozpęta się burza, choć nie ma
          ani jednej chmurki na niebie i po godzinie burzy jak gdyby nigdy nic wychodzi
          słońce i jest cudowna pogoda.
          • czytojuz Re: Jak (nie) zostać ofiarą przemocy 15.08.09, 15:17
            Właśnie, właśnie, identycznie.
            Czyli bezpośrednio z padaczką w nastoletnim wieku to nie jest
            związane? Jakieś zmiany w mózgu...
            A więc do psychiatry.
          • czytojuz Re: Jak (nie) zostać ofiarą przemocy 15.08.09, 15:20
            Motywację to ja też mam, a jest nią dobro dzieci. Nie chcę, żeby się
            wychowywały bez ojca, ale też nie chcę ojca którego będą się bać.
    • gku25 Re: Jak (nie) zostać ofiarą przemocy 15.08.09, 13:39
      Nagraj go na dyktafon w akcji i mu potem puść. Może jak usłyszy co wyprawia to
      przemyśli sprawę.
    • mamongabrysi Re: Jak (nie) zostać ofiarą przemocy 15.08.09, 14:11
      już jesteś. i działaj kobieto póki nie jest za późno
    • wespuczi Re: Jak (nie) zostać ofiarą przemocy 15.08.09, 18:06
      ja mysle ze powinnas go zabrac do jakiegos mediatora albo cos i namowic go na
      leczenie,
      jesli ci na min zalezy,
      uwazam ze powinnas sie wyprowadzic bo wczesniej czy pozniej oberwiesz - po co ci
      ten problem?
    • lila1974 Re: Jak (nie) zostać ofiarą przemocy 15.08.09, 22:55
      Na razie nie czytałam jeszcze innych wpisów, więc może się powtózę
      za kimś.


      Moim zdaniem on ma ewidentne problemy ze swoją osobowością, ma
      również problemy ze swoją przeszłością ... jednym słowem na leczenie
      się po prostu wybrać musi.

      Jeśli nie chce tego zrobić dobrowolnie, to może warto, abyś
      skontaktowała się z najbliższym centrum kryzysowym d/s rodziny. Są
      tam psycholodzy i prawnicy, którzy są w stanie pomóc zarówno tobie
      jak i jemu.

      On na takie spotkanie po prostu będzie musiał iść, bo to już są
      sprawy jakby z urzędu ścigane i jeśli nie przyjdzie na spotkanie z
      psychologiem można go do tego przymusić.

      Nie masz nic do stracenia. W takiej atmosferze dzieci żyć nie mogą,
      bo jak widzisz model się powiela z pokolenia na pokolenie. Jeśli
      masz syna istnieje duże prawdopodobieństwo, że stanie się również
      furiatem i agresorem, zaś córka zniewoloną przez przyszłego agresora.


      W bardzo bliskiej rodzinie mam namacalny dowód na to, że zanim
      podejmie się kroki rozodowe warto spróbować ratować nie tyle
      małżeństwo co swoją i partnera psychikę.


      Dziś ta osoba, o której w tej chwili myślę zdecydowanie się
      zmieniła ... z korzyścią dla siebie samego, żony i dzieci.


      Powodzenia.

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka