czytojuz
15.08.09, 11:38
(zmieniłam nick)
W związku z tym, że tak wiele kobiet jest ofiarami przemocy i nadal
tkwi w toksycznym układzie, zastanawiam się, gdzie jest granica,
kiedy to już przemoc, a kiedy – jeszcze nie, właściwie nic się nie
dzieje.
Bo miałam taką sytuację: Mój mąż należy do wybuchowych osób, nasze
kłótnie są piorunujące, jednak szybko atmosfera się oczyszcza, nie
ma cichych dni. Problem jest w tym, że nie kontroluje nad emocjami,
sam się nakręca, obecność dzieci, oświadczenie, że zakończyłam
rozmowę i żeby się uspokoił nie działa. Wrzeszczy, przeklina,
trzaska drzwiami, uderza pięściami w sprzęty domowe.
Kilka razy musiałam wyjść z domu z dziećmi, bo nie mógł się
uspokoić, moja obecność działała na niego jak płachta na byka. Nawet
jak nic nie mówię i wychodzę do innego pokoju, to lata za mną i
krzyczy, żebym się odezwała. I ostatnio już przegiął. Powiedziałam,
żeby na mnie nie krzyczał, bo tłumaczył mi coś ostrym, wrogim tonem.
No i zaczął awanturę. W końcu podleciał do mnie z pięściami i
wrzasnął: „Zaraz ci wyj.bię!” Ale odszedł. Potem, wieczorem,
powiedział mi, że go SPROWOKOWAŁAM SWOIM SPOKOJEM (ja nie krzyczę).
Witki mi opadły. Książkowy tekst. Ratunku! Czy on zacznie mnie bić?
Sprawcy przemocy nie pamiętają co robili podczas ataku, bo są tak
zaślepieni furią, że walą byle mocniej. A on ma problem z
samokontrolą.
Kiedyś gdzieś przeczytałam, że kobiety nie powinny prowokować
mężczyzn, bo to wojownicy z natury przeznaczeni do zabijania. Jest w
tym pewna racja, tylko osobnika agresywnego może sprowokować nawet
paproch na spodniach. Ja się go nie boję i on o tym wie i chyba
dlatego tak go wkurzam. Nie jestem osobą podporządkowana, nie daję
na siebie krzyczeć, krzyczeć na dzieci i w takich sytuacjach zawsze
interweniuję. I zastanawiam się, czy kiedyś nie obudzę się w
szpitalu, tak jak jego mama pobita przez jego ojca.
Nie zamierzam go kryć. Jest osobą dość znaną w naszym miasteczku,
jego praca zależy od reputacji, by klienci chcieli do niego przyjść.
Oświadczyłam mu, że następnym razem zadzwonię na policję.
Powiedział, że mnie wyśmieją. Ha! I powiedziałam, że wszyscy jego
znajomi dowiedzą się o tym zdarzeniu. Widziałam jak się
przestraszył. Przez kilka dni nie zaprosił nikogo, on, taki
towarzyski. Nie zamierzam go kryć jak jego matka kryła ojca.
Chodzili wokół tego ojca na paluszkach i się go bali.
W końcu mnie przeprosił, na trzeci dzień! Nie wymogłam na nim,
przeprosił sam, zrozumiał, że zrobił coś, za co trzeba przeprosić
(chociaż go sprowokowałam). Dół. Wszyscy na początku przepraszają.
On wie, że jak tylko mnie dotknie, to momentalnie się wyprowadzam.
Mam blisko rodziców, przez kilka tygodni mogłabym u nich mieszkać,
zanim nie znajdę mieszkania. Żal mi dzieci, bo oprócz tych awantur
kilka razy w roku, jest dobrym tatą.
I tak właśnie się zastanawiam, czy ja już jestem ofiarą przemocy,
czy jeszcze nie? Czy czekać aż mnie uderzy, czy już teraz się
ewakuować? Moje namowy, żeby poszedł się leczyć nie skutkują.