godna śmierć

[margotka28]

Czym jest dla was godna śmierć? Czy w przypadku ciężkiej choroby,
nieodwracalnej, z bólem i cierpieniem, chcielibyście mieć prawo do
eutanazji? Mi się wydaje, że chciałabym mieć możliwość wyboru, że w
razie konieczności chciałabym przyspieszyć swój koniec.


wiadomosci.onet.pl/1572080,2678,1,kioskart.html

[annie_laurie_starr]

Ja nie chce prawa do eutanazji - tylko prosze o dostep d morfiny w razie cierpienia.

Jesli chodzi o opieke nad osoba terminalnie chora to uwazam, ze warto o ile sa
warunki ku temu. Doswiadczenie dawanie komus milosci i opieki na koncowce zycie
wzbgaca dajacego. Tak wiec godna smierc to taka, ktora utrwala milosc miedzy
osoba odchodzaca, a tymi, ktorzy zostaja. Boli jak jasna cholera, ale inaczej
sie nie da.

[tiuia]

Z tego co czytałam, morfina w pewnym momencie przestaje działać...

[tabakierka2]

uważam podobnie jak annie.

[gryzelda71]

Z tego co doświadczyłam,nie zawsze morfina pomaga.

[maga_luisa]

tiuia napisała:

> Z tego co czytałam, morfina w pewnym momencie przestaje działać...
>

Nic podobnego.

[babcia47]

a ja bym chciała.. bliska znajoma otoczona 5-ciorgiem dorosłych
dzieci i ich rodzin, które robiły wszystko by ją utrzymać przy
życiu, wynajdywali nowe leki, nowych lekarzy.. błagała je by
przestały to robić i pozwoliły odejśc w spokoju i z
godnoscią..umierała na raka ponad pół roku, leki przeciwbólowe, w
tym morfina, już nie pomagały, była bezradna, ciało odmówiło
posłuszeństwa, nie panowała nad fizjologią..dzieci chciały dobrze, a
zafundowały jej tyle czasu cierpienia..nie chciałabym czegoś takiego
ze względu na mnie i na moją rodzinę, bo dla nich to tez był bardzo
bolesny okres..tak bardzo się starali, byli bezradni wobec bólu i
postepujacej choroby..i tylko przedłużali agonię

[kali_pso]

Godną śmierć ma ktoś kto umiera otoczony miłością bliskich mu osób.
Ktoś, kto nie umiera samotny, wyrzucony poza nawias społeczeństwa.
Komu do końca nikt i nic nie uświadomi, że przestał być człowiekiem
a stał się workiem ze skóry, który można wyrzucić, pokłuć,
przenieść, gdzie się chce i kiedy się chce, który przeszkadza innym
przeżywać swoje życie.

[gryzelda71]

No jeśli taka jest godna śmierć,to jest wynikiem godnego życia.

[margotka28]

A ja wolałabym w momencie cierpienia mieć możliwość zadecydowania,
czy chcę kolejną dawkę morfiny, czy chcę tyle dawek morfiny, że
przeistoczy się to w tzw:złoty strzał. Boję się bólu, nie chciałabym
męczyć się miesiącami/latami, leżeć zdana na łaskę bądź niełaskę
bliskich lub obcych. Podejrzewam, że sama świadomość tego, mogę
zażyczyć sobie eutanazji dałaby mi siłę do walki. Albo i nie.

[figrut]

Chcę mieć prawo wyboru. Jeszcze ponad pół roku temu byłam przeciwna eutanazji,
teraz jestem za.

[nombrilek]

Jestem osobą która wierzy do końca, ale jak bedzie jak bede ciezko
chora i do tego stara to nie wiem, i chciałabym miec mozliwosc
wyboru. Niby Pan Bog daje i odbiera zycie i nam nie wolno, ale z
drugiej strony to w koncu On jest stworca wszystkiego, i czegos
takiego jak eutanazja tez

[slonko1335]

Jestem absolutnie za eutanazją, kiedyś byłam przeciwna, kilka lat temu zmieniłam
zdanie, dopiero jak zobaczyłam jak najbliższy mi człowiek cierpi i błaga o śmierć.

[figrut]

zmieniła
> m
> zdanie, dopiero jak zobaczyłam jak najbliższy mi człowiek cierpi i błaga o śmi
> erć.
A no właśnie. Dopóki nie widzi się bliskiej, bardzo cierpiącej osoby, eutanazja
wydaje się morderstwem. Jak ma się z tym do czynienia na co dzień , eutanazja
okazuje się wybawieniem od cierpienia.

Nie ma godnej smierci...

[emilly4]

Dla osoby schorowanej, w bólach, ta śmierc nigdy nie będzie ok. Zawsze będzie
męką i czymś okropnym.
Jak w takim momencie, nawet z prawem do eutanazji można mówić o godnej śmierci?
Przecież ta osoba i tak wie, że umiera, tylko będzie miała prawo do ustalenia,
kiedy zakończyć swój ból.

[cafe_tee]

>jak zobaczyłam jak najbliższy mi człowiek cierpi i błaga o śmi
> erć.



No właśnie....i tu jest odpowiedź.
Cały problem tematu eutanazji, leży tylko i wyłącznie w cierpieniu.

Cierpienie, ból i rozpacz biorą się stąd, że w naszym kraju nie ma opieki
paliatywnej, w stricte tego słowa znaczeniu. A to, że raz dziennie podjedzie
samochodzik z pielęgniarką - do domu pacjenta w stanie terminalnym, woła o
pomstę do nieba.
To nie jest opieka paliatywna.
Opieka paliatywna musi być aktywna i czynna.
Taka, żeby złagodzić ból i cierpienie nie tylko fizyczne, ale i psychiczne -
pacjenta i jego najbliższych.
Taka opieka paliatywna - to w naszym kraju science fiction.
Podanie raz dziennie o godz.13.00 zastrzyku, pacjentowi w stanie terminalnym -
zapisanie tego w zeszyciku, i natychmiastowy odjazd samochodem z naklejką WOŚP
...to w Polsce nazywa się "Opieka Paliatywna".
Nie dziwmy się zatem, że gro społeczeństwa opowiada się za eutanazją.
Gdyby zmienić zasady funkcjonowania o.p, stworzyć realny "płaszcz" jakim objęte
byłyby rodziny dotknięte chorobą nowotworową - zapewniam, ze 100% pewnością, że
większość z was, które wypowiadają się tutaj "za", natychmiast zmieniłoby zdanie.
Również opowiadałam się "za".
Teraz, kilka miesięcy po pewnym bolesnym doświadczeniu - jestem przeciw.


Temat jest bardzo problematyczny. Nie da się jednoznacznie opowiedzieć "za" albo
"przeciw". I tylko krowa nie zmienia poglądów.
Ale dopóki będzie istnieć system opieki p., w kształcie jakim teraz istnieje -
dopóty będzie gro głosów "za".

[slonko1335]

Cafe mój ojciec nie miał nowotworu. Został potrącony przez pijanego kierowcę,
który uciekł z miejsca wypadku (złapano go potem). Uszkodzony miał rdzeń
kręgowy. Leżał plackiem, nawet nie siedział, ledwo mógł ruszać jedną ręką. Do
tego doszły problemy z cukrzycą, zanik mięśni, odleżyny, ciało gniło, ból był
nie do wytrzymania, morfina przestała działać, nie mówiąc już o gapieniu się w
sufit bo po 3 latach takiego leżenia i słuch prawie stracił. No i trwał tak 7
lat, wiem, że jego śmierć była dla niego wybawieniem mimo, że ja bardzo związana
z ojcem bardzo ją przeżyłam. Z większością z tego co napisałaś się zgadzam
opieka dla takich ludzi w naszym kraju to porażka. Wielokrotnie moja mama była
wręcz "zjechana" przez lekarza jak wzywałyśmy pogotowie bo miał kolejną zapaść,
że głowę "takim" beznadziejnym przypadkiem zawracamy i dawno powinnyśmy go
gdzieś oddać.

[figrut]

Cafe_tee, mój Ojciec był w hospicjum i tam jest opieka paliatywna na w miarę
dobrym poziomie. Morfina jest jednak podawana w coraz częstszych dawkach i chory
traci zupełnie kontakt z rzeczywistością. Jak zaczyna kontakt odzyskiwać, to
zaczyna się ból i koło się zamyka - żeby nie bolało, musisz być naćpana morfiną,
a to nie jest życie tym bardziej, że nie ma już żadnej nadziei. To prawda, że
opieka paliatywna domowa ogranicza się do przywiezienia materaca, zrobienia
opatrunków i podania leku uśmierzającego ból i niestety nie są to wizyty
codzienne (nie wiem jak jest w innych miejscowościach), a trzy razy w tygodniu.
Patrząc jednak na to, jak człowiek w ostatnim stadium raka gnije od środka i w
przebłyskach świadomości sam o tym mówi pozbawiony jakiejkolwiek nadziei,
przekonania potrafią się diametralnie zmienić. Ostatnie stadium raka chyba wiesz
jakie jest jeśli miałaś z tym do czynienia. Człowiek chciałby, ale nie może
jeść, żyły pękają przy każdej próbie wkłucia, narządy wewnętrzne nie wytrzymują.

[protozoa]

To może mi powiesz skąd wziąć na to pieniądze? Mam na myśli opieke paliatywną z
prawdziwego zdarzenia - tzn. 24 godzinna opieke pielęgnarki, lekarza , który
przyjedzie w miarę szybko, psychologa, który porozmawia z rodziną i samym
chorym? Czy wiesz jakie są to niewyobrażalne pieniądze?
Niestety, jest to mozliwe albo w hospicjach stacjonarnych, albo... z kieszeni
rodzin. Dodam bardzo, bardzo zamoznych rodzin.
P.S. Gdy umierali moi teściowie ( w odstepie paru lat, oboje na raka) mieliśmy
do dyspozycji znacznie więcej niz przeciętny Kowalski. Początkowo było hospicjum
domowe, potem nie dalismy rady. Przy czym na skinięcie ręki było co najmniej 5
lekarzy: moi rodzice, babcia, mąż i ja.

[figrut]

Widzisz, ja nie krytykuję przyjazdów trzy razy w tygodniu, bo doskonale zdaję
sobie sprawę, że 12 pielęgniarek i jeden lekarz działających na tak dużym
terenie nie da rady pogarnąć wszystkiego dzień w dzień. Wiem jaka jest sytuacja
jeśli chodzi o zaplecze finansowe. Nie wymagaliśmy od hospicjum zapewnienia
pampersów, czy też ciągłego oklepywania chorego. Wymagaliśmy tylko ludzkiego
podejścia do umierającego i myślę, że pielęgniarki robiły sporo w tym kierunku
(lekarz był w określonych godzinach rannych). Opieka paliatywna domowa mnie
kolarzy się z tym, że główną opiekę sprawuje rodzina, a opieka przyjeżdża zrobić
to, z czym rodzina sobie nie radzi (choćby wsparcie psychiczne, że w takiej
chwili nie jest się zdanym wyłącznie na siebie).

[protozoa]

Osoba ciężko chora, nieważne czy nowotworowa czy nie, ale dla ułatwienia
zostańmy przy nowotworze, wymaga obecności kogoś, kto uyje, nakarmi, przewinie,
zajmie się odlezynami itd przez 24 godziny na dobę.Nie wszystkie rodziny sobie z
tym radzą. My w każdym razie nie. Radzilismy sobie ze sprawami lekarskimi,
pielęgnacyjnymi nie.

[broceliande]

Na razie nie mogę sobie wyobrazić, że mogłabym przestać chcieć żyć.
Jestem ateistką, reszta życia jest wszystkim, co mnie jeszcze czeka.

[kra123snal]

Jestem za eutanazją. Nie musiałam niczego doświadczać, czy napatrzeć
się u kogoś bliskiego, żeby móc sobie wyobrazić beznadzieję wobec
bolesnej i postępującej choroby. Nie mam prawa zmuszać kogoś do
cierpienia, ani decydować o uciążliwym przedłużaniu życia.

Nie mogę za to pogodzić się z nazywaniem krzyku o pomoc Świtonia z
eutanazją, bo traci się sens dyskusji.

[super-mikunia]

Czytałam ten artykuł na onecie i poprzedni o chorym na stwardnienie
rozsiane facecie, który też udał sie do klinikw Szwajcarii. Uważam
bohaterów tych artykułów "za szczęśliwców"...Że mogli o sobie
zdecydować, było ich na to stać...Zdecydowanie popieram eutanazję,
jaki jest sens przedłużać czyjąś agonię, o te 3 tygodnie, kiedy ktoś
i tak juz nie kontaktuje, ale czuje ból w mniejszym lub większym
stopniu...

[protozoa]

Ile razy w zyciu widziałyście umieranie? Czy kiedykolwiek "towarzyszyłyście"
umierającemu do końca? Jeżeli nie, jezeli byłyście świadkiem śmierci raz góra
dwa, proponuję zastanowic się nad zdecydowanymi sądami.
Morfina...- dziś stosuje się juz nieco inne leki, ale nie istotne- nie zawsze
jest panaceum na wszystko.
Czy godna smiercia jest dogorywanie po ciężkim udarze?
Co czuje i czy coś w ogóle człowiek w spiączce - po wypadku samochodowym, pobity
przez bandziorów? Kiedy odłączyć respirator? O przeszczepach nie wspominam, bo
jakies 80% emam jest im przeciwna, tzn, chętnie przyjęłaby serce czy nerki,
natmiast swojej/swoich bliskich nigdy przenigdy nie oddała.
Czy nie wyzbyty z godności jest człowiek nie kontrolujący odruchów fizjologicznych?
A co z chorymi psychicznie albo umysłowo znajdującymi się w ciężkim stanie? Albo
staruszkami w stanie dementywnym?
NIE MAM NA MYŚLI EUTANAZJI, BO ZARAZ E-MAMY ZACZNA MI WYMYSLAĆ I UBLIŻAĆ, ale
przypadki ciężkiej nieuleczalnej zwłaszcza bardzo długo trwającej choroby są
problemem. Łatwo teoretyzować, że mamy, babci, cioci szwagra nigdy ale to
przenigdy nie oddałoby sie do domu opieki. Gorzej gdy miesiącami/latami taka
opiekę trzeba zapewnić.
Oprócz problemów natury finansowej ( pewnie nie dotyczą one emam, bo przeciez
większośc mieszka w willach wielopokojowych i zarabia wielokrotność sredniej
krajowej, dochodzą problemy pielęgnacyjne ( czasem nawet co godzinę trzeba
zmieniac pampersa), karmienia, przystosowania domu do osoby chorej, mycie,
znoszenie krzyków i jęków ( niekoniecznie z bólu), pielęgnacji odlezyn.
Dochodzą problemy małżeńskie, bo ciężko chory członek rodziny w 100% pochłania
czas i uwagę krewnego, na nic więcej nie starcza czasu.
Patrząc na umierającego bliskiego człowiek staje sie podirytowany, zaniedbany,
permanentnie zmęczony, żyje w wiecznym stresie, i... sam zaczyna chorować.
Co robić? Nie mam recepty, jest to temat otwarty. Na pewno nie jestem
przeciwniczka oddawania bliskich do DOBRYCH domów opieki. Na pewno nie jestem
przeciwniczka eutanazji. Jestem zwolenniczką przemyślenia niektórych spraw. I
wiem, że godna śmierć to nagła śmierć.

[figrut]

Na pewno nie jestem
> przeciwniczka oddawania bliskich do DOBRYCH domów opieki. Na pewno nie jestem
> przeciwniczka eutanazji. Jestem zwolenniczką przemyślenia niektórych spraw. I
> wiem, że godna śmierć to nagła śmierć.
Poruszyłaś tu bardzo istotny problem, w którym większość społeczeństwa jest na
NIE (ja też kiedyś byłam), do czasu, aż sami nie znajdą się w sytuacji która ich
przerasta. Na tydzień przed śmiercią mojego Ojca uważałam ludzi oddających
swoich bliskich do hospicjum za bezdusznych. Załatwiałam opiekę paliatywną w
domu, aby tylko Ojciec miał zastrzyki i materac antyodleżynowy. Kiedy okazało
się, że jelito pękło w innym miejscu, wtedy stanęłam przez tą moją blokadą
antyhospicjową po za domem. Kiedy roztoczono mi wizję umierania w jeszcze
większych męczarniach z powodu zapalenia otrzewnej, wtedy moje poglądy uległy
diametralnej zmianie.
Byłam zaledwie przy trzech umierających mi bliskich osobach. Wszystkie trzy na
raka, ale dopiero przy Ojcu u którego widziałam każdą minutę życia w bólach,
zmienił mi się światopogląd.

[protozoa]

Ja, jak dotąd los mi oszczędził, nie byłam nigdy przy umieraniu bliskich mi
ludzi. Bylam natomiast przy agonii teściów i wielokrotnie stwierdzałam zgon
chorych na oddziale. Rozmawiałam z dziesiątkami rodzin. Mówimy o chorych
nowotworowych, ale cierpienia to nie tylko choroba nowotworowa.
Nieuleczalnie ciężko chory w domu to choroba całej rodziny.
Hospicja? Pewnie tak, ale jakie? Jak powiedziec o tym bliskim,że do domu juz nie
wrócą? Jak rozmawiac z rodzinami? Jak rodziny maja w końcu rozmawiać z bliskimi,
których oddali ( nie lubię tego słowa) do hospicjum? Ci pacjenci nie zawsze są w
takim stanie, aby nie docierało do nich to co dzieje się wokół. Jak córka, syn
czy wnuczka mają odpowiadac na pytania, jak reagować gdy kolejni sąsiedzi na
hospicyjnej sali umierają?
Tu nie ma sprawdzonych sposobów.

[figrut]

Każdy przypadek jest inny. Mogę tylko kierować się przypadkiem mojego Ojca.
Odniosłam wrażenie, że kiedy był w domu, było mu już wszystko jedno gdzie
będzie, byle ból był mniejszy. Kombinowaliśmy z materacami, uszyłam ogromną
poduchę z kulkami styropianowymi, ale to wszystko zdawało egzamin na krótko.
Kiedy znalazł się w hospicjum, poczuł wielką ulgę na materacu antyodleżynowym z
prawdziwego zdarzenia. Dla nas przestało się liczyć "co powiedzą sąsiedzi i
rodzina". Dla nas ważne było, że można Ojcu zminimalizować dyskomfort i
cierpienia. Tam były zastrzyki, w domu krople na których działanie trzeba było
poczekać kilka minut dłużej co w przypadku takiego bólu wydaje się wiecznością.
Tata wiedział doskonale, że umiera. Wiedział, że być może nie wróci już do domu.
Najbardziej bolało, kiedy mówiliśmy na pogrzebie, że Tata zmarł w hospicjum. To
wymowne milczenie rodziny po takich słowach, było gorsze niż słowa potępienia.

[kali_pso]

Figrut, myślę, że zrobiliście to wszystko, co dało ojcu godną śmierć-
byliście z nim i staraliście się ulżyć mu w cierpieniu.Tak mi się
wydaje, że to bardzo dużo. A reakcje ludzi? Cóż, hospicjum wielu
kojarzy się jednoznacznie- z porzuceniem przez bliskich i stąd takie
a nie inne spojrzenia.
Fakt, można dywagować, czy śmierć okupiona cierpieniem, bólem,
smrodem rozkładanego się ciała jest godna, ale ja sądzę, że należy
raczej zadać sobie pytanie- co zrobić, by MIMO cierpienia śmierć
była godna? Czy to jest zupełnie niemożliwe? Nie wszystkim nam
będzie dana śmierć nagła, szybka, bezbolesna......

[protozoa]

Chyba wiem o czym mówisz. My , choć materac przeciwodleżynowy był w domu,
chociaż zrobienie zastrzyku było kwestią max pół godziny od zasygnalizowania
pierwszych oznak bólu, tez nie dalismy w któryms momencie rady.
Nie wiem co myśleli teściowie czy było im wszystko jedno czy nie. Teściowi
raczej tak, cierpiał bardziej, teściowej chyba nie, bo wciąż miała nadzieję, że
wyzdrowieje.
W hospicjum bywaliśmy kilka razy dziennie - mieszkamy 15 minut jazdy samochodem
od hospicjum.
Czy przejeliśmy się gadaniem ludzi? Chyba nie, ja "moralistów" ukróciłam. Każdy
kto nie stanie oko w oko z podobną sytuacją nie zrozumie. I dlatego namawiam
rodziny chorych na rozważenie wszelkich za i przeciw i samodzielne podjęcie
decyzji - bez opinii sąsiadów, ciotek, bez wyrzutów sumienia.

[pszczolaasia]

walic innych ludzi Figrut. wazne ze mogliscie jakos Ojcu ulzyc choc troche. a co
inni mysla...ty wiesz jak bylo i tego sie trzymaj.

[lola211]

Godna smierc to szybka smierc.

[mrs.solis]

Tak chcialabym miec prawo do eutanazji. Nie znioslabym mysli,zeby o
moim byc czy nie byc decydowal ktos inny. Jak narazie to ludzie sa
bardziej milosierni dla swoich zwierzat niz dla drugiego czlowieka.
Jak pies czy kot cierpi niewyobrazalne meki to sie go usypia,jakos
nikt nie ma chyba sumienia zeby patrzec na bolesna agonie
zwierzaka,a jednoczesnie wiekszosc ludzi jest w stanie przedluzac
agonie kogos bliskiego w imie no wlasnie czego? Paru dni wiecej na
tym padole?

[aandzia43]

Godna śmierć, to szybka śmierć. Na tyle szybka, by poziom cierpienia
(nie tylko fizycznego) i poczucia beznadzei nei przekroczył granicy
wytrzyamłości. Dla każdego ta granica będzie gdzie indziej.
Nie byłam przy śmierci bliskiej osoby. Zawsze byłam zdania, że prawo
do eutanazaji należy się człowiekowi jak psu buda. Nie zamierzam
męczyć siebie i innych, gdy sytuacja będzie już beznadziejna. Nie
zamierzam cierpieć bez wyraźnej potrzeby. A ponieważ prawa do
eutanazji nie doczekam się, to zamierzam sama skrócić swoje życie o
tych parę dni czy miesięcy gnicia, smrodu, bólu i upokorzenia. Oby
mi tylko starczyło sił fizycznych na przeprowadzenie swojego planu.
Jeśli będę towarzyszyć śmierci bliskich mam nadzieję, ze starczy mi
sił, by zrobić wszystko to, czego oni sobie życzyć będą w tych
chwilach.

[attiya]

tak, w razie choroby chciałabym przyspieszyć swój koniec

[echtom]

Mam mieszane uczucia wobec eutanazji. Na pewno nie chciałabym w stanie
terminalnym być poddawana uporczywej terapii, odwlekającej nieuchronny koniec.

[figrut]

Echtom, w Polsce eutanazja istnieje, tylko pod inną postacią. Podawanie coraz
częstszych dawek leków uśmierzających ból mocno osłabia serce, a co za tym
idzie, często doprowadza do śmierci z przedawkowania.

[echtom]

I w sumie dobrze. Największe nieszczęście w terminalnej fazie nowotworu to silne, zdrowe serce, które nie pozwala umrzeć.

[figrut]

Największe nieszczęście w terminalnej fazie nowotworu to siln
> e, zdrowe serce, które nie pozwala umrzeć.
>
Nad swoim sercem mój Ojciec się rozpłakał. Przeszedł trzy zawały w tym jeden
bardzo ciężki, gdzie lekarze nie dawali nam już szans, a jego organizm z zwykłej
żyły zrobił sobie coś na kształt aorty i jego przypadek z sercem uznany był za
coś niespotykanego. Przeszedł zatrucie tlenkiem węgla i pamiętam rozmowę z
lekarzem "proszę się przygotować na wszystko. Z takiego stanu już się nie
wychodzi. Jeśli przeżyje, to będzie cud" przeżył i wyzdrowiał całkowicie. Kiedy
nogi przy raku odmówiły posłuszeństwa, wtedy rozpłakał się jak dziecko i
powiedział, że jego mocne serce jest jego przekleństwem, bo tak długo cierpi i
nie może umrzeć.

[bloopsar]

Jako osoba przewlekle chora, ktora moze czekac bardzo rozna przyszlosc i to
wcale niekoniecznie w okresie poznej starosci - TAK dla swiadomej
auto-eutanazji, czyli swojej smierci na zyczenie.

Zdecydowanie chce miec wybor, moc zdecydowac, ze to juz, ze mam dosc i
wystarczy. To moja walka i to ja mam prawo zdecydowac kiedy sie poddaje. Tak
uwazam. Wiadomo, ze bierze sie pod uwage okolicznosci, ewentualne rokowania na
poprawe, uczucia bliskich etc. Ale ostatecznie to JA mowie "STOP!".

Zawsze z zainteresowaniem czytam te doniesienia o specjalnych klinikach w
Szwajcarii, gdzie dzieje sie to szybko i na-ile-sie-da przyjemnie (odpowiednie
oprawa typu ukochana osoba obok, gra ulubiona muzyka, wokol kojace luksusowe
otoczenie a nie zimny szpital itp.). Warto na to odlozyc pewna kwote.

Eutanazja bliskiej osoby, ktora jest nieswiadoma, to juz inna bajka. Tez jestem
za tym, ale najlepiej a) po starannie sporzadzonej opinii 2 lekarzy specjalistow
na temat stanu zdrowia tej chorej osoby oraz b) o ile to mozliwe majac w reku
podpisana zgode chorej osoby na taki krok w wykonaniu tego kogos bliskiego, taki
carte blanche dla np. malzonka czy dzieci. Wiem, o to czasami trudno, rozne
rzeczy nas w zyciu zaskakuja i ciezko byc przygotowanym na najgorsze. Dlatego
uwazam, ze trzeba o takich sprawach rozmawiac i wyrazic swoja opinie
najblizszym, bo moze sie (tfu tfu!) to kiedys przyda.

Ech, smutny temat

[rotera]

byłam przy umieraniu, godnym odchodzeniu, pare miesięcy temu, więc
powiem z praktyki
lekarze, pielęgniarki, salowe....aż ręce opadają
opieka paliatywna....jedna wielka kpina
niedopatrzenia w podawaniu leków, mylenie pacjentów i ich
dolegliwości, proponowanie zabiegu tuż przed śmiercią, zabiegu który
nic by nie dał, a pewnie narkoza spowodowałaby śmierć,nieszanowanie
woli chorego- gdzie chory np prosił o wyprowadzenie do toalety, a
salowe by mieć mniej roboty na siłe zakładały pampersa, jak się nie
dało to żeby udowodnić czekały aż nie da rady dłużej utrzymać moczu,
krzyki na rodzine, jakim prawem przyjechaliśmy z miską i myjemy
włosy - bo takie jest życzenie chorego..., a po co może umrzeć z
tłustymi, jakim prawem dajemy jogurt i biszkopta - przecież ma
cukrzyce, a miał pacjent łóżko obok!
lekarze - a czego Państwo chcą, a chcieliśmy kroplówki z glukozą i
elektrolitami..., chcieliśmy barierki przy łóżku, jasnej odpowiedzi
czy leki podawane mogą być tylko w szpitalu czy można je podawać w
domu bo życzeniem była śmierć w domu we własnym łóżku
jeden lekarz, cudowny, pełen empatii, szacunku dla umierania, który
dał odpowiedzi/rozwiązania na ostatnie chwile - który powiedział co
może ulżyć, czym smarować, żeby nie było odleżyn, jak układać głowe
nogi, rozumiał potrzebe podawania kroplówki nawadniającej i
naturalne było dla niego przepisanie leków przeciwbólowych
ale nic z tego nie zdążyliśmy zastosować, rozmowa z lekarzem była na
godzine przed śmiercią

mam nadzieje, że jeśli mnie to spotka nie trafie na taką
opieke 'zdrowotna', moje dzieci będą równie zdeterminowe w
nieustannym poszukiwaniu lekarzy z sercem, zrobią wszystko żebym
mogła umrzeć w domu nieświadoma problemów

[protozoa]

Po takim poście - kolejne wieszanie psów na lekarzach, pielęgniarkach, szczerze
mówiąc odechciewa mi się miec ludzkie odruchy wobec rodzin.
Tak jak Ty opisałaś , że opadają Ci ręce , tak samo ja moge napisac o rodzinach,
które odstawiają cyrki ( tak wiem, że to określenie cyniczne) nie licząc się z
kimkolwiek innym, zachowują sie jakby były w prywatnej klinice, stają nam nad
głową.
Czy mam pisać o rodzinie, która UDERZYŁA W TWARZ PIELĘGNIARKĘ bo pacjent 10
minut lezał w brudnym pampersie?
Czy mam pisać o innej, która wręczła salowej ubranie i 20 ( dwadzieścia)
złotych, zeby" doprowadziła zmarłego do porządku " - nadmieniam, że ABSOLUNIE
NIE NALEZY TO DO OBOWIĄZKÓW SALOWEJ.
Czy mam w końcu opisać rodzinę, która wyskoczyła na mnie z buzia, bo jej zdaniem
zbyt długo wypisywałam "smiertelne papiery"?
Tez mam doświadczenie z rodzinami, możemy sie policytowac jesli tego chcesz.

[rotera]

>Tez mam doświadczenie z rodzinami, możemy sie policytowac jesli
tego chcesz.<

gdybym pamiętała Twój nick w pierwszym poście napisałabym 'uszanuj i
nie dopisuj się prosze' konkretnie Ty.
post nie był skierowany do Ciebie, ale jakimś cudem
wszystkie 'medyczne' odbierasz presonalnie

w każdym poście z jakimkolwiek podtekstem medycznym prowadzisz
krucjate na rzecz swojej profesji
nie czytasz, nie doczytowujesz łapiesz za pojedyńcze zwroty,
w tym poście ubodła Cię krytyka pierwszej placówki, nie doszłaś do
zdania o "empatycznym pełnym współczucia lekarzu"
nie jesteś w stanie znieść myśli że ludzie są różni również w Twoim
zawodzie?
że nie każdy lekarz jest współczujący, tak jak nie każdy
policjant...czy nie każdy strażak....

Twoja krucjata opiera się na ja chirurg, wiem lepiej, nie było to
nie ma, nigdy nie widziałam to nie ma takiej możliwości, żeby było;
albo mój kolega zbudował kiedyś to wiem jak teraz jest w tym
szpitalu...
na argumenty, czy zapytania wprost nie odpowiadasz, omijając jak
polityk niewygodne pytania, nie potrafisz też napisać postu pt, 'nie
wiedziałam, myliłam się' - jak w przypadku sprawdzania wymiocin, czy
nie podawania dzieciom premedykacji przed zabiegiem - bo jak się
okazało to praktyka w kilku szpitalach

za to skupiasz się na ortografii postowiczki...

więc przyjmij do wiadomości, że moja prawie 100 letnia babcia
odeszła z godnością tylko dzięki zaangażowaniu rodziny - dzieci,
wnuków, prawnuków, praprawnuki w ostatnich dniach pomagały jej się
uśmiechać...
że był jeden lekarz, który zainteresował się, wszystkie znane nam
pielęgniarki same ustalała między soba kiedy która może podłączyć
kroplówke, kilku znajomych lekarzy którzy podpowiadali jak
pielęgnować, ale z racji nieprofesji też do końca nie byli w
temacie, sami to przyznawali, ale to oni właśnie szukali kolegów
lekarzy którzy są głęboko w temacie
ale nie Ty wolisz bronić pierwszej grupy udając, że taka nie
istnieje, albo przyznać racje lekarzom, którzy nie kwapili się do
podania glukozy, za to byli bardzo chętni amputować noge 100 letniej
osobie w ostatnim stadium i bardzo nie na ręke było im że pacjentka
jest w pełni sprawności umysłowej i nie zgadza się na operacje chcąc
umrzeć świadomie w całości,
aha zapomoniałam w pierwszej grupie ująć chłopców salowych, którzy
myjąc podłoge przerzucali się bielizną babci(majtkami) po sali, na
obchodzie babcia się poskarżyła, ale co ona 100 letnia kobieta może
wiedzieć..., pewnie jej i innym 3 z sali się uroiło, zbiorowo.

co do opieki pośmiertnej - umarła w domu w swoim łóżku, ciało ja
myłam i ubierałam do trumny, w ciuchy które sama sobie naszykowała,
tak jak chciała-żeby nie myli/podmywali, ubierali jej Panowie z
firmy pogrzebowej. Panowie którzy przy zabieraniu ciała zachowali
się z jak największym szacunkiem.

niestety ostatnio znów mieliśmy z nimi kontakt i pełen szacunek dla
akurat tego zakładu, bo jak jest w innych też nie wiem.

<salowej ubranie i 20 ( dwadzieścia) >- po co podałaś kwote, ma to
jakieś znaczenie? czy dla salowej miało? gdyby to było 200
(dwieście)..

nie odpisuj, choć pewnie Ty masz ochote na licytacje, bądź wręcz
naparzanie..
ja niepotrzebnie napisałam, niepotrzebnie znów wzruszyłam uczucia, z
którymi staram sobie poradzić, ukoić.
nie uzyskasz w tym poście odpowiedzi z mojej strony, za mało czasu
minęło, odeszłą spokojna we śnie, choć wciąż nie moge zapomnieć jej
powykrzywianego ciała i nie wiem czy bolało, czy tak było jej
wygodnie.

[figrut]

Rotera, ja mam dobre zdanie o opiece paliatywnej, ale było to hospicjum w
szpitalu w Inowrocławiu. Ojcu można było wszystko zamontować przy łóżku,
nasmarować tym, co mogło mu przynieść ulgę, zrobić masaż, nawet na piwo nikt
nosem nie kręcił które przywieźliśmy, bo Tata miał apetyt na piwo. Usłyszeliśmy,
aby dogadzać jak tylko się da i umilić mu ostatnie dni życia jak tylko się da.

[rotera]

to dobrze,
my poszliśmy podziękowac lekarzwi, który nie zdążył, ale bardzo
deceniliśmy fakt że chciał, że okazał się super człowiekiem,

podziękować słownie, lekarz z NFZ, CZŁOWIEK

[default]

Chciałabym umrzeć tak jak mój Ojciec. I każdemu takiej śmierci
życzę. Szybkiej, nagłej, bez cierpień. Ojciec ostatniego dnia
swojego życia wstał jak zwykle, wyszedł z psem, potem zrobił zakupy,
ugotował obiad, zjedli go razem z Mamą, potem Mama położyła się
na "sjestę", a on przyszedł do jej pokoju na poobiednie pogaduszki.
Usiadł w fotelu, powiedział "Jadziu..." i umarł. Serce się
zatrzymało. Miał rozrusznik, ale jednak .... Miał 72 lata. Trochę
mało na umieranie, ale śmierć piękna.

[pszczolaasia]

calkiem niedawno odeszla moja Babcia. robilismy wszytsko zeby odeszla z
godnoscia. nie moge sie pogodzic z tym ze ja tak starsznie bolalo..ale juz nie
cierpi. po jej smierci, po wypisaniu wszystkich tych papierow, odjechaniu
Lekarza umylysmy ja uczesalysmy przebralysmy...chcialysmy zeby jednak odeszla
godnie i taka jaka byla zawsze, czysta schludna uczesana.
ona nei zgodzilaby sie na etanazje. do konca, do ostanich chwil keidy byla
swiadoma chciala zeby cos/ktos jej pomogl.
z tego co zauwazylam o eutanazji mysla ludzie mlodzi i zdrowi. zazwyczaj. ja tez
z wyzyn swojej mlodosci i zdrowi mysle ze nie chcialabym tak cierpiec jak ona.
ale kto wie co bede myslec i czuc jak bede w takim stanie i w jej wieku. sa
oczywiscie wyjatki jak w tym artykule..ale mysle to bardziej wolanie o pomoc.
zeby nie bolalo juz... zeby wreszcie przestalo bolec.

[mvszka]

godna śmierć jest tu utożsamiana z eutanazją. A śmierć to śmierć- i
nie zawsze wiadomo kiedy i jak się zdarzy (podobnie jak narodziny).
Ktoś mówi ,że godna śmierć to szybka śmierć, no widziałam ,śmierć na
skutek zawału serca- megaszybka w porównaniu z nieuleczalną chorobą,
która wykańcza powoli, ale na oczach wszystkich świadków umierający
zwymiotował i się zesiusiał- co to ma wspólnego z godnością? Albo
śmierć na skutek wypadku-też szybka- ale człowiek rozpada się na
kawałki i trzeba go zbierać.
Eutanazja a godna smierć to mogą być dwa różne problemy. Bo
eutanazja ma na celu skrócenie cierpień ,które i tak jednoznacznie
prowadzą do śmierci, a godna śmierć to bez względu na to czy ktoś
cierpi czy nie poszanowanie człowieka, otoczenie go spokojem i
miłością ,danie mu czasu potrzebnego żeby odszedł. A tego pozbawieni
są ludzie umierający z tak niewiarygodnego powodu jak starość. Nie
ma choroby, a lekarze na siłe się czegoś doszukują i
podtrzymują,podłączają, nawadniają. A człowiek po prostu słabnie,
kładzie się i zaczyna umierać. Po co mu picie skoro umiera? " Nie
mów mi o piciu i jedzeniu" to usłyszałam od babci 24 godz przed jej
odejściem, a przywiozłam na prośbę mamy zupkę,herbatkę,itd. itp. To
był proces ,którego nie dało się cofnąć, który nie był pozbawiony
cierpienia, bo widocznie taki musiał być. Strasznie mi tylko
przykro,że babcia nie umarła w domu,nie pocierpiała w swoim łóżku, a
na to w pełni zasługiwała