Ciąża a praca..?

[apsik87]

Kiedyś wcale nie czułam potrzeby zajścia w ciążę....w pewnym jednak momencie
to się zmieniło...chciałabym bardzo.Jednak nie wiem czy to ma jakikolwiek sens
nie danwno skonczylam szkole,chcialabym pracowac w zawodze a w ciąży nie
mogę-ze wzgledu na bezpieczeństwo dziecka.Szukam pracy pewnie w koncu ja
znajde...troszke jestem rozerwana na pół...podobno najlepsze są ciąże
nieplanowane ale chciane...sama nie wiem jak to jest...nie wiem też co jest
dla mnie ważniejsze niby mam jeszcze czas jestem młodziutka,mam fajne
pasje,jeżdżę konno,lubię swój zawód ale jednoczesnie...dziecko tez jest moim
marzeniem...

[red-truskawa]

Witam, tez tak kiedys myslałam- ze w moim zawodzie nie da sie pracowac w ciazy,
tym barzdiej ze wszystkie kolezanki po fachu od poczatku ciazy dostawały L4, bo
lekarze zabraniali im pracowac. Jestem lekarzem weterynarii i pracuje
klinicznie. Dla mnie odejscie z pracy na pół roku jest równe z zaczynaniem
zawodu od nowa, ze zdobywaniem pacjentów, itp. A jednak jestem w 31 tyg, 3 dni
temu poszłam na L4, do tej pory pracowałam i zyjemy (oboje). Kiedys nie
wyobrazałam sobie zycia bez pracy (dalej sobie nie wyobrazam na dłuzsza mete)
ale pół roku przerwy juz nie robi na mnie wrazenia. Z wiekiem zmienia sie
podejscie do wielu spraw.

[mumi7]

Jeśli Twój nick to rocznik, to ja bym poszła najpierw do pracy, a w
ciąże zachodziła tak mimochodem tzn. jak wyjdzie to ok, jak nie, to
nie. Nie wiem, jaki masz zawód i jakie jest niebezpieczeństwo dla
ciąży. Wiem za to, że moja kuzynka bez doświadczenia zaraz po
studiach zaszła w ciąże, zostało jej się 3 latka w domu przy
dziecku, potem druga ciąża i kolejne 2 lata na wychowaniu synka,
teraz ma 30 lat i bez żadnego doświadczenia jest na rynku pracy w
bardzo trudnej pozycji. Po prostu nikt nie chce jej zatrudnić. A
poza tym - kobieto, masz 22 lata! Użyj sobie trochę życia zamiast
zaraz w pieluchy Zartuję oczywiście, ale nie tak do końca - jesli
czujesz zew, prosze bardzo, jesli jeszcze zew nie jest zbyt silny,
możesz poczekać. Ja po prostu w Twoim wieku omijałam dzieciaki z
baaardzo daleka Pozdrawiam

[apsik87]

no coz....ja jestem ratownikiem medycznym z wyksztalcenia i moja praca wiaze sie
z dziwganiem wysilkiem stresem agresywnymi ludzmi po alkoholu oraz chorymi na
wszystko co mozliwe...nie naazalabym dziecka na to...

[kasia-rybka]

Witaj,tez jestem ratownikiem medycznym.U mnie akurat tak się
złożyło,że zaszłąm w ciążę rok po podjęciu pracy)miałam juz umowe
na stałe i w miare bezpieczną przyszłośc.na zwolnienie poszłam ok 10
hbd,ale przez ten cały czas na siebie bardzo uważałam-niestety nie
da się w tym zawodzie pracować będąc w ciąży-na szczęście koledzy
wiedzieli i pomagali mi jak tylko mogli.Teraz karolcia ma 3 lata
staramy się o drugie dziecko))pozdrawiam i życze ci szybkiego
znalezienia pracy)A skąd jesteś?

[red-truskawa]

W Twoim zawodzie potrzebne jest przede wszystkim doswiadczenie zdobyte w pracy a
nie dyplom z uczelini (jak w moim), wiec faktycznie moze 2-3 lata pracy a
potem.... A poza tym z tego co sie orientuje na czas ciazy mozesz przeniesc sie
na inne stanowisko, moja kolezanka- tez ratownik medyczny- pracowała w ciazy w
dystrybutorni, nie jeżdziła do pacjentów- to tez jest wyjscie.

[apsik87]

owszem jest to wyjscie...tylko zeby byc dyspozytorem trzeba miec 10 lat pracy i
odpowiedni kurs skonczony..jesli ta osoba tego nie miala pracodawca zlamal
prawo...na jej korzysc no ale coz...ja jestem pol roku po szkole niestety wciaz
szukam pracy-ratownikow jest masa a etatow malo.tylko ze chcialabym tez zalozyc
rodzine i tu musze wybierac..

[kasia-rybka]

Aha,jeszcze chciałąm ci napisać,że trzeba 5 lat pracowac w zawodzie
ratownika lub pielęgniarki ,żeby pracować jako dyspozytor-ja pracuje
od 2004 roku-ajako dyspozytor od roku)i bardzo lubie tę pracę-
owszem trzeba miec kurs,ale teraz to nie problem.Kurs mozna zrobić w
każdej chwili)jeszcze raz pozdrawiam

[sueellen]

A myślisz o tym jakie warunki zapewnisz własnemu dziecku nie mając pracy albo
mając marną bo nie masz żadnego doświadczenia? Co będziesz robić za 10 lat? Nie
mozesz liczyc wyłacznie na faceta. Takie myślenie doprowadziło niejedną babkę do
życia jak w koszmarze, w domu będącycm więzieniem, bez perspektyw na własny
rozwój i samodzielność. Zrobić dzieciaka jest niezwykle łatwo, nawet ciąża
zmienia styl życia tylko po części, prawdziwa jazda zaczyna się później...

Popracuj 3 lata i zajdź w ciążę w wieku 25 lat. Będzie łatwiej Tobie i Twojemu
dziecku.

[mumi7]

Popieram sueellen, w razie wielkiego zewu natury popracuj choć 2
lata. Faktycznie, tego typu zawód i jego dalsze uprawianie zależy od
doświadczenia.

[saras-wati]

chyba też, o ile mi wiadomo, w takich zawodach jak Twój masz
określony czas na rozpoczęcie pracy po zakończeniu nauki? Idź do
pracy, zdobywaj doświadczenie, a po drodze przygotowuj się do ciąży

[gonia28b]

Myślę, ze musisz sobie sama podecydować, czy najpierw walczyć o
pracę i doświadczenie w zawodzie, a dopiero potem dziecko, czy
najpierw dziecko, apotem jako już świeżo upieczona mamusia szukać
pracy.
Przecież ogólnie wiadomo jak jest...
Jesteś świeżo po szkole, a może się okazać, że wcale nie znajdziesz
pracy w swoim zawodzie, ale w innym.
Z mojegowłasnego doswiadczenia - ja też szukałam pracy dłuuuugo,
naprawdę długo w swoim zawodzie i nie znalazłam... Mało tego
szukałam gdzie się dało, ale podstawowym probleme okazał się fak, ze
jestem młodą mężatką bez dziecka
Po urodzeniu dziecka było mi już łatwiej znaleźć jakąkolwiek pracę.
Wniosek jest więc taki, ze musisz sama "wyczuć" sprawę i podjąć
odpowiednią życiową decyzję

[efidorek]

a tak zapytam, odbiegając od problemu pracy, co na to wszystko
potencjalny tatuś? Jeśli jest w Twoim wieku, może nie być gotowy na
dziecko i może nie mieć jeszcze ochoty zostawać ojcem. Osobiście
odradzam namawianie zbyt młodego faceta na dziecko, jeśli on sam nie
jest na 100% przekonany, że tego chce - tacy faceci czasem godzą
się, bo widzą, ze ich kobieta tego pragnie, a czasami kończy się
to "uciekaniem" takiego pana z domu. Niestety znam taki przypadek.

[red-truskawa]

Wydaje mi sie ze niedojrzałas tak na prawde do podjęcia zadnej decyzji, bo nie
umiesz jej podjąc. Tak jak napisałam, kiedys tez sobie nie wyobrażałam przerwy
pół rocznej w pracy, teraz nie jest to już problem- inna świadomosc, inne
priorytety. Inna sprawa- ja poszłam do pracy, zdobyłam najpierw doswiadczenie
zawodowe, specjalizacje, itp, napracowałam sie na tyle , ze czasem mi się juz
nie chce. Ale mnie nacieszenie zawodem zajeło 10 lat, wczesniej nie myślałam o
dziecku. Kazdy ma inny "czas" na takie decyzje. Po prostu musiasz go sobie dac-
czas.

[apsik87]

potencjalny tatus jest jak najbardziej za-tylko ze on juz skonczyl studia ma
bardzo dobrze platna prace...no coz...ciezko podjac mi jaka kolwiek decyzje
czasem amm takie odpaly ze mysle sobie "a zrobmy sobie dzis dziecko" ale po
kilku minutach nachidza mnie watpliwosci dotyczace glownie finansow...ze moze
sie cos nagle zepsuc..

[mumi7]

Pamiętaj, że życie lubi płatać figle - niestety, czasem faceci
odchodzą;-( Nie mówię, że tak bedzie u Ciebie-chodzi mi o to, że
Twój facet ma już dobrą i dobrze płatną pracę, więc kariera stoi
przed nim otworem. Jeśli w tym momencie pójdziesz w pieluchy,
dysproporcja sie pogłębi - a znam pary, kiedy żona po siedzeniu z
dzieckiem w domu została namówiona przez małzonka, że "skoro już
tyle jesteś w domu, nie masz doświadczenia, kto Ci da pracę, to ja
będe zarabiał, a Ty się zajmuj domem", zostawała w domu, bo nie
wierzyła już we własne siły na rynku pracy. Po czym niestety po paru
następnych latach się rozstali i dramat był wielki;-( Ale to nawet
nie kwestia rozstania, teraz Ci się na pewno chce zdobywac
doświadczenie i rozwijać pasję - bo zakładam, że wybór takiego
zawodu to pasja. Po paru latach w domu zapał może Ci się ulotnić, a
a pasja odpłynie - i co wtedy? Możęsz sobie wyrzucać, że zwyczajnie
nie zadbałaś o siebie. A wyrzuty i żal mogą się pogłębić, kiedy
spojrzysz na swojego faceta, który pewnie będzie już hen, daleko, z
karierą i zarobkami. Tak sobie myślę, stawiając się na Twoim
miejscu, że nie chciałabym mieć nawet hipotetycznie do czynienia z
taką sytuacją. Ale to oczywiście ja, Ty jesteś inna osobą.
Pozdrawiam

[li_lah]

może pomyśl najpierw za co to dziecko utrzymasz. chyba nie masz zamiaru żerować
na portfelu swoich rodzicow, albo być na zasiłku? trzeba najpierw się trochę
wysilić, zeby potem móc spełniać swoje przyjemnostki...

[gosiablada]

Przede wszystkim masz dziwne podejście- myślę, że zrobimy sobie dziś dziecko a
za kilka minut zmieniasz zdanie????? Tak samo będzie jak urodzisz? pobawię się a
później oddam do rodziców?? Jesteś młoda korzystaj z życia, pracy, nowo
poznanych ludzi... Chłopak chce? bo dla niego życie nie zmieni się całkowicie,
on będzie dalej mógł chodzić z kolegami na piwo a Ty przez jakiś czas dom i
pieluchy... Ja na Twoim miejscu bym poczekała... Powoli upewnij się ze to ten
mężczyzna, ślub (jeśli zamierzacie zalegalizować związek) a dopiero dzidziuś.
Musisz byc stabilna by ewentualnie przy jakiejś porażce życiowej móc
samodzielnie odpowiadać za dziecko... Każda kobieta musi się spełnic zawodowo i
będąc matką, nie zaczynaj od tyłu bo przekreślisz swoja karierę. Oczywiście są
matki uczące się studiujące i tu szacunek dla NICH! ale nie każdy się w tym
odnajduje. Życzę dobrego wyboru!