jak ćwiczyć pisanie i czytanie dyslektyka

[belbel1]

Witam,
Szukam rad rodziców-praktyków
Moje dziecko (2 klasa) zaliczające się do grupy ryzyka dysleksji
czytając zgaduje końcówki i igdnoruje znaki przestankowe.Przepisując
przeskakuje słowa, linijki, niedokańcza wyrazów.

Czy ktoś ma na to jakieś skuteczne metody?

Napiszę może do czego doszłam sama:

1) w tekstach zaznaczam markerem końcówki słów, żeby rzucały się w
oczy
2) na czerwono zaznaczam znaki przestankowe
2) tekst przepisywany podkreślam naprzemiennie paroma kolorami

Oczywiście te metody do stosowania w domu, a nie w szkole. Jakie są
Wasze doświadczenia i pomysły?

Pozdrawiam.

[umasumak]

A dostałaś skierowanie do poradni pedagogicznej i psychologicznej na badania?
Bo tam otrzymasz cały wykaz ćwiczeń i podręczników dla dzieci z dysfunkacjami.
Moje dyslektyczne dziecko już ma 16 lat i można powiedzieć, że już poradziła
sobie z barierami, chociaż oczywiście wciąż pracuje nad sobą, ale pamiętam, że
dużo korzystałyśmy właśnie z konkretnych zaleceń.
Oprócz tego robiłam jej codziennie dyktanda, no i córa od dawna bardzo dużo czytała.

[dobrasasiadka]

1. Postaraj się o zajęcia terapii pedagogicznej w szkole lub
poradni.
2. W domu wdrazaj do samokontroli- tzn przy przepisywaniu pros córkę
aby wyraz po wyrazie (albo litera po literze) sprawdzała to jak
zapisała ze wzorem. SAMA musi wskazac czym te wyrazy sie rózną.
Nalezy zaczynać od prostych wyrazów bez trudnosci ortograficznych,
stopniowo zwiekszając trudnosc. Trzeba cwiczyc codziennie. Polecam
Ci ksiązkę "reedukację metodą 18-stu struktur"- bardzo fajne
cwiczenia. Pamietaj o czestym chwaleniu dziecka i wskazywaniu dobrze
napisanych wyrazów. Dzieci z ryzykiem dysleksji muszą miec wiarę ze
sobie poradzą powodzenia

[verdana]

Dyktand dysortografikom robic NIE WOLNO!
Owszem, wolno i nalezy dziecku, ktore ma stwierdzone klopoty z
pisaniem, ktore nie zawsze sa dysleksją rozwojową. Dlatego tez
opinia poradni - i to dobrej- jest konieczna.
Dzieci z prawdziwą dysortografią, powinny pracować i miec wiarę, ze
sobie poradzą bez znajomosci ortografii. Bowiem prawdopodobienstwo,
ze przy powaznej dysfuncji będa kiedys pisały całkowiecie
ortograficznie jest rowne niemal zeru.
Dla dziecka z trudnosciami dyslektycznymi, a nie z trudnosciami w
nauczeniu sie ortografii, nie ma słów "bez trudnosci". Takie dziecko
potrafi zrobic dwa błedy w wyrazie "dom".
Sprawdzanie każdego słowa i kazdego wyrazu spowoduje tylko, ze
dziecko nigdy niczego plynnie nie napisze.

[dobrasasiadka]

nie zgadzam się z Tobą, wielu moich uczniów tak własnie nauczyło się
pisac ze słuchu i przepisywac. Metoda jest skuteczna gdy stopniuje
sie trudnosc (od wyrazów prostych, zdan krótkich po coraz dłuższe) i
ćwiczy codziennie po pare minut. No i wazne są wzmocnienia
pozytywne. sukces gwarantowany.

[verdana]

Ostatnie zdanie - wybacz - swiadczy o tym, ze nie znasz się naprawde
na dysortografii. Nawet psychologowie i reedukatorzy teraz
stwierdzają, ze sukces jest gwarantowany tylko w wypadku, gdy nie
chodzi o zaburzenia dyslektyczne, ale o trudnosci w nauczeniu się
ortografii. To naprawde nie jest to samo.

[dobrasasiadka]

) ubawilam sie! jestem terapeutą z wieloletnim doswiadczeniam i
zapewniam Cię, ze sukces jest mozliwy )

[verdana]

I dzięki takim terapeutom nauczyciele w szkole oczekują, ze kazdego
dysortografika da się wyedukowac ciężka pracą. A jak nadal nie umie
pisać - znaczy to,ze leń i dorze mu tak, jak dostanie jedną czy
druga pałę - bo jakby chciał, to by mogł.
Jesli jestes wieloletnim terapeuta, radze zapoznac się z najnowsza
literatura, nie ta sprzed 15-20 lat, gdzie rzeczywiscie pisano, ze
kazdy dysortografik moze nauczyć się pisać poprawnie. Teraz juz tego
się nie twierdzi - wrecz przeciwnie, w poradni dysleksji pouczono
mnie, ze w wielu wypadkach calkowity sukces jest zwiazany zezłą
diagnoza postawioną na początku.
Zapewniam Cię, ze są przypadki, gdzie sukces NIE jest możliwy.

[dobrasasiadka]

rozumiem ze wiesz lepiej jak ja pracuję i jakie mam poglądy?

[verdana]

Każdy lekarz, terapeuta, reedukator - ktory ręczy za sukcesy i
jeszcze zapewnia rodziców, ze na pewno można kazdego wyleczyć i
kazdego nauczyć - jest z definicji człowiekiem, ktoremu nie ufam.
Nie wiem, jakie masz poglądy, ale piszac, ze można systematyczna
pracą "wyciagnąć" dziecko - dowolne' z powaznej dysortografii dajesz
do zrozumienia, ze kazdy uczeń, ktoremu się nie udało, nie probował.
Albo byl leniwy. Czyli sam sobie winien.

[dobrasasiadka]

albo jego mamusia widziała lepiej i nie stosowała się do rad
specjalisty!

[verdana]

otóż to.
To jest wlasnie to roumowanie, ktore doprowadza mnie do furii -
tzn. "specjalista", ktory z gory wie, ze jesli nie udalo mu się
reedukować dysortografika, to na 100% winien jest ktos inny. Jego
metoda bowiem zawsze skutkuje, wiec jesli nie skutkuje, to mamusia
nie pracowała, tatus nawalił, albo dziecko bylo leniwe. Bo pzecież
metoda jest dobra i zawsze skutkuje.
Jak to dobrze, ze choć przy najstarszym stale dolowali mnie
reedukatorzy, poki nie trafiłam na rozsądnego, to teraz , ci, ktorzy
śledza nowe publikacje, wiedza juz, zewinna nie musi być mamusia i
dziecko. Że czasem po prostu się nie da.

[dobrasasiadka]

Verdana, wyluzuj. jesli jestes sfrustrowanym rodzicem dziecka
którego terapia nie przyniosła efektów, to nie przenos tej sytuacji
do tej dyskusji.
Autorka wątku zapytala jak pracować- odpisalam w sposób najprostszy
i najbardziej ogólny jak sie da. To przeciez forum a nie poradnia.
I jeszcze jedno- sukces jest pojeciem wzglednym. Dla mnie sukcesem
jest wrazliwosc dziecka na to co pisze, samokontrola i autokorekta.
I moze tu robic bledy, ale jesli zacznie sam siebie sprawdzac,
zajrzy do słownika- to to jest sukces, bo swiadczy o tym ze wie, ze
ma problem ale umie sobie z nim radzić, a to mu otwiera drogę do
dalszej nauki.
Wiec z łąski swojej nie wkładaj mi w usta słow, nie przypisuj mi
teorii, bo je po prostu przenosisz z wlasnego doswiadczenia. Nie
znasz ani mnie ani mojej pracy.

[belbel1]

Trafiłam na reedukatora, który mi szczerze powiedział, że reedukacja
jest nauką młodą i jeszcze wiele rzeczy nie wie. I jestem tej osobie
bardzo wdzięczna za tą opinię, bo przestałam wtedy ślepo podążać za
radami fachowców i zdałam się na swoje wyczucie.

[belbel1]

Cieszę się, że jest ktoś kto wierzy w to, że jeśli się z dzieckie
pracuje jest szansa na choćby częściowy sukces

Co do opinii, że należy pracowć TYLKO wg wskazań specjalistów, to
powiem, że niestety osobiście się z tym nie zgadzam. Przez ponad rok
mówiono mi, że mam dziecka nie przeciążać, pracować 10-15 min
dziennie, bo dziecko ma się przecież bawić. No i dziecko by się
bawiło, bawiło, powtórzyło zerówkę, pierwszą klasę, ale dalej by się
bawiło...No bo przecież nie wolno dziecka przeciążać, bo się
zniechęci.

A że dziecko samo będzie preferować zabawę nad naukę w dodatku
sprawiającą mu niesamowite trudności, to przecież nie jest dziwne.
Więc jak niepracując z dzieckiem osiągnąć stan, że dziecko samo
zauważy, że nauka może być ciekawa?

Więc ryzykując właśnie możliwość zrażenia i zniechęcenia spróbowałam
właśnie cięzkiej pracy. Metody były bardzo mieszane. Sugestie
psychologów, własne pomysły na problemy, które się często gdzieś po
drodze pojawiały itd. Proszę mi wierzyć, że przechodziłam momenty
skrajnego zniechęcenia zwłaszcza gdy widziałam reakcje na "nie".

Ale powiem tak: 60%, może nawet 80% problemów zniknęło. Matematyka
super poza przypadkami, gdy instrukcja jest opisowa (swoją drogą
dlaczego z matematyki robi się język polski? Jest to dla mnie
niepojęte - dyslektyk znający tabliczkę mnożenia polegnie na zadaniu
tekstowym nie z powodu matematyki, tylko formy przedstawienia
zagadnienia!)

Dalej idąc: Dziecko wczoraj mi oznajmiło, że idzie sobie
poczytać "dla przyjemności"! Zaniemówiłam z wrażenia. DOtychczas
szło czytać, bo mama kazała, a tu zmiana frontu o 180 stopni.

Co do pozostałych dziedzin: Interesuje się mnóstwem zagadnień z
pogranicza nauki. Trochę historią, troche geografią. I to uważam za
wielki sukces.

Te pozostałe 20-40% problemów bedę probówała jak sie tylko da
minimalizować. Oczywiście jestem realistką - być może nie znikną
zupełnie. Ale już nie dam sobie wmówić, że się nie da. Bo może się
właśnie da!

Pozdrawiam upartych!

[verdana]

Problem w tym, ze przeciążenie dziecka dyslektycznego powoduje, ze
wcale nie pracuje ono lepiej. Po pewnym czasie pracy liczba błedow w
czytaniu i pisaniu wzrasta, a nie maleje. Wiec rada nie byla taka
glupia - czasem dla takch dzieci bardziej efektywne jest 15-20 minut
dziennie, niż godzina. A dziecko, ktore pracuje godzinę i prze te
godzine - codziennie - nie odnosi sukcesu zniecheca się stosunkowo
szybko. Jesli odnosi sukcesy- to co innego, warto pracować, tylko
wtedy na ogół problem nie jest z dysleksja, tylko brakiem wprawy.
Sądzac z tego co piszesz, dziecko raczej nie mialo dysleksji, tylko
może jeszcze nie doroslo do plynnego czytania.
Nie twierdze, ze nie moze się udać. Ale myslenie "ze sie uda" jest
bardzo destrukcyjne. Bo jak się nie uda, to bedziesz miała pretensje
do siebie, do dziecka, do terpeutów.

[belbel1]

Przykro mi, ale teoria z 15-20 minutami pracy jest po prostu
oszustwem. Rodzice mają spokój, dziecko stoi w miejscu lub robi
minimalne postępy. Moze i się nie zniechęca, ale jak to rokuje na
przyszłość? My otarliśmy się prawie o powtórkę roku - czy wg. Ciebie
przesiedzenie dwóch lat w jednej klasie zadziałałoby lepiej na
samoocenę dziecka?

Zawsze były dzieci, którym coś przychodziło łatwiej, a coś trudniej.
No i niestety jeśli trudniej, to trzeba temu poświęcić więcej czasu.
Sukces nie jest gwarantowany, ale bardziej prawdopodobny. Takie jest
moje podejście.

Czy to jest dysleksja powiem za jakies 2-3 lata, bo wtedy osiągniemy
wiek, gdy stawiana jest diagnoza. W rodzinie mamy przypadki
dyslektyków, więc takie rozpoznanie jest niestety prawdopodobne.

[verdana]

Nie, to nie jest oszustwo. To naprawde tak działa.
dziecko, nadmiernie ćwiczone zniecheca się bowiem znacznie szybciej.
I wystarczy 20 minut, aby zapamietać nie duzo mniej, niż po
godzinie.
Jesli cos przychodzi trudniej, najwazniejsza jest systematycznść. I
zapał, anie kompletne znużenie. Może się bowiem okazac po pewym
czasie, ze dziecko dysleksji już wprawdzie nie ma, ale czytania
nienawidzi, bo xle mu się kojarzy. To chyba nie jest to, co chcesz
osiągnąć?

[belbel1]

Verdana: To co napisalam to jest jak opis tego, jak pracowałam
ostatnie 2 lata. Efekt: dziecko lubi czytać (choć paradoksalnie
często zniekształca tekst) i jest ciekawe świata.
Pracując po 15min efekt był mizerny - pół roku pracowałam tym
schematem i staliśmy w miejscu. Nie mów mi o efektywności, bo to
zależy od dziecka. Jedyne słuszne metody nie istnieją.

Problemy, które są nadal do rozwiązania opisałam w pierwszym poście -
i tak naprawdę jestem ciekawa czy ktoś miał podobne i jak je
próbował rozwiązać. Pozdrawiam.

[dobrasasiadka]

musisz sobie sama ustalic to co bedzie sukcesem.
I wazne jest chwalenie dziecka, aby nie uznawało tego za karę.

[belbel1]

Verdena, u nas nie ma dysortografii. W kazdym razie nie zauwazyłam
poki co. Są za to objawy dyslekcyjne: zgadywanie końcówek, kłopoty z
przepisywaniem, nierozumienie instrukcji do ćwiczeń.
Pozdrawiam!

[verdana]

Nieumiejetność przepisywania może być zwiazana z dysortografią, ale
nie musi.
Niezrozumienie instrukcji moze wynikac z faktu, ze dziecko za duzo
musi poswiecić uwagi samej technice czytania i dlatego nie rozumie
co czyta - tez trudno powiedziec, czy jest to poczatek dysleksji.

[belbel1]

Jak mówię to raczej nie jest dysortografia. rz/ż, ó/u, ch/h pisze
raczej prawidłowo. Regułki też stara się stosować. Psycholożka nie
zauważa problemu w kierunku dysortografii.

W opinii mamy ryzyko dysleksji. Problemy z analizą i syntezą
słuchową. Niewielkie zaburzenia słuchu fonematycznego. Słabą
koordynację wzrokowo-ruchową. Dobry analizator wzrokowy.
Inteligencję ponadprzeciętną. Lateralizację ok.

[verdana]

Dysleksję raczej da sie wyćwiczyć. Tylko nie przesadzaj z
ćwiczeniami jednak - weź pod uwage mechanizm, o ktorym się zapomina.
Że dziecko, ktore codziennie przekonuje się, ze czegos nie umie,
jest w czymś słabe - dramatycznie zaniza sobie samoocenę. Sama
pomyśl, jak bys się czula, gdybys codziennie przez godzine musiała
robić coś, co robisz źle.
Czyli - nie popelniaj mojego błędu....

[belbel1]

Bardzo dziękuję! Na pewno spróbuję!

[belbel1]

Opinie mam od psychologa szkolnego: grupa ryzyka dysleksji. Bez
skierowania do poradni. Mam troche zaleceń typu metoda Dennisona,
którą uważam za przereklamowaną, zeby nie powiedzieć, ze zahaczającą
o naciągactwo. Zwłaszcza po artykule w "Polityce" stałam się bardzo
ostrożna do metod, które na swój użytek nazywam "hokus-pokus", czyli
efekt uzyskiwany bez wysiłku. W opini mialam tez badanie
audiologiczne (sprawdzone: słuch jest OK). Zalecone mamy też
dyktanda graficzne, które moje dziecko robi z zamkniętymi oczami...
Natomiast nie wiem co robić z takimi trywalnymi, wydawałoby sie,
problemami jak przekręcanie końcówek, czy kłopoty z przepisywaniem z
tablicy. Stąd mój wątek. Bardzo dziekuję za wszelkie sugestie

[hovawartka]

a propos metody Dennisona, o której piszesz - mam kolezankę, która
bardzo się zaangazowała w te tematy i jej dyslektyczny syn naprawdę
zrobił niesamowite postepy (obserwowałam go jako nauczyciel przez 3
lata). Tylko faktycznie chyba trzeba mieć przekonanie, a nieufnosc
do jakiejkolwiek metody od razu obniża nasz zapał i regularnosc
ćwiczen.

Wiesz, ja nawet poszłam 5 lat temu na kurs "gimnastyka mózgu",
organizowany przez tę kolezanke - myslałam, ze przyda mi się w pracy
nauczyciela, ale nie pociągnęłam tematu bo pracuję w liceum, a te
wszystkie ćwiczenia na kursie takie "dziecięce" były, a i jakoś mi
nie szło w ogóle na kursie
Ale uważam, że coś w tym jest, że dziecko uczy się przez ruch, że
poprzez odpowiedni ruch te połączenia miedzy półkulami mózgu lepiej
pracują. I jeśli moje dziecko bedzie miało kiedys jakieś dysfunkcje
to wyślę je do kogos na metodę dennisona, albo sama odgrzebię stare
zeszyty z kursu i coś podziałam. No bo sama gimnastyka nie
zaszkodzi, a pomóc może.

[belbel1]

Boję się, że wsadzę kij w mrowisko, ale niech tam Odszukałam ten
artykuł w "Polityce". Oto cytaty i źródło
www.polityka.pl/archive/do/registry/secure/showArticle?id=3362666

"Choć autorytety naukowe oficjalnie zdyskredytowały kinezjologię
edukacyjną, nadal szkolą się w niej tabuny nauczycieli i
wychowawców – często w ośrodkach MEN i za budżetowe pieniądze. "

"Wreszcie w 2006 r. pedagog Renata Borowiecka zwątpiła w skuteczność
kinezjologii i zgłosiła się do Komitetu Neurobiologii PAN z prośbą o
ekspertyzę jej naukowej wartości. Prof. Anna Grabowska, ekspert w
dziedzinie badań mózgu, wspomina, że gdy zajrzała do materiałów
promujących tę metodę, nie mogła uwierzyć, że w środku Europy w XXI
w. można publikować podobne herezje. „Opis dobroczynnych skutków
ćwiczeń proponowanych przez Dennisona wskazuje, że mamy do czynienia
z zestawianiem ze sobą przyczyn i skutków, których nie da się
połączyć w oparciu o wiedzę neurofizjologiczną i psychologiczną.
Autor twierdzi np., że zginanie stopy »włącza półkulę językową«,
pomagając w znajdowaniu odpowiednich słów” – napisała w ekspertyzie.
W internetowych bazach naukowych profesor nie znalazła artykułów dr.
Paula E. Dennisona. Jak pisze, „na tej podstawie można z dużym
prawdopodobieństwem twierdzić, że dr Dennison (...) nie prowadził
badań naukowych sprawdzających tezy, na których oparte są publikacje
dotyczące kinezjologii”.

Ze znalezionych przez Grabowską trzech wiarygodnych publikacji o
kinezjologii edukacyjnej wynika, że zalecane ćwiczenia mogą nieco
poprawiać u dzieci koordynację wzroku i ruchu oraz utrzymywanie
równowagi, ale nie przynoszą postępów w nauce. Profesor przyznaje,
iż mogą także pozytywnie wpływać na ogólną sprawność i stan
psychiczny – tak jak dzieje się to zwykle, gdy dziecko wykonuje
ćwiczenia fizyczne, ma kontakt z innymi dziećmi i gdy poświęca mu
się uwagę.

W listopadzie 2007 r. na konferencji „Kinezjologia edukacyjna –
nauka, pseudonauka czy manipulacja?”, zorganizowanej przez
Katolickie Stowarzyszenie Wychowawców pod patronatem MEN, do głosu
prof. Grabowskiej dołączyła m.in. prof. Ewa Pisula, jedna z
największych polskich specjalistek od autyzmu: „opis autyzmu zawarty
w opracowaniach kinezjologii edukacyjnej jest chaotyczny, niepoparty
rzetelną wiedzą. Niektóre trafne spostrzeżenia wymieszane są z
tezami zadziwiającymi w kontekście współczesnej wiedzy o tym
zaburzeniu”.

Kilka miesięcy później Brytyjskie Stowarzyszenie Neuronauki,
Towarzystwo Fizjologiczne oraz Sense about Science, organizacja
propagująca sprawdzoną wiedzę naukową, rozesłały do brytyjskich
odpowiedników kuratoriów list z przestrogą, że wprowadzanie przez
nauczycieli ćwiczeń opartych na Gimnastyce Mózgu wiąże się z
podawaniem dzieciom nieprawdziwych informacji o funkcjonowaniu
ludzkiego organizmu i podważa wiedzę przekazywaną im na lekcjach
przyrody. Wkrótce sam Paul E. Dennison przyznał, że w jego pracach
wiele stwierdzeń opiera się nie na badaniach naukowych, ale
na „przeczuciach”. Wydawałoby się, że w tym miejscu historia
kinezjologii edukacyjnej, także w Polsce, powinna się skończyć."
I dalej:
"O masowym stosowaniu w szkołach kinezjologii edukacyjnej rodzice
zwykle nie wiedzą albo im to nie przeszkadza – bo ćwiczenia raczej
nie szkodzą. Nic jednak nie wskazuje, że pomagają bardziej niż inne
ćwiczenia ruchowe, na których naukę nie trzeba wydawać tysięcy
złotych i które nie są podparte pseudonaukowymi teoriami,
potwierdzanymi w dodatku autorytetem szkoły i instytucji
dydaktycznych."

[alabama8]

Czytać, czytać, czytać ... niech dużo czyta. Ciekawa historia w
książce wciągnie i nawet nie zauważy kiedy zapamięta czytane po raz
stopięćdziesiąty słowo z "ch", "ó" czy "ż".
Czytanie jest dobre na wszystko. Kłopot jest jeden: co czytać ...

[belbel1]

ALabama8:
moje dziecko sporo czyta. Problemem jednak nie jest ilość tylko
jakość tego czytania. Właściwie należałoby czytać wszystko na głos i
korygować - bo tekst jest "masakrowany" - przekręcany w wielu
miejscach i na różne sposoby...

[verdana]

Prawdziwy dyslektyk nie bedzie czytać, bo nie umie. Prawdziwy
dysortografik bedzie czytał cztery książki tygodniowo i robił nadal
koszmarne błędy. na tym własnie polega ta dysfunkcja.
Ludzie, nie macie pojecia o dysleksji...
Ale ryzyko dysleksji - to jeszcze nie dysleksja, o czym warto
pamiętać.

programy komputerowe dla dyslektyków

[belbel1]

Dorzucę jeszcze jedno pytanie: czy korzystałyście z jakiś programów
komputerowych dla dyslektyków? Mnóstwo tego jest, a obejrzeć przed
kupieniem sie nie da... Podobnie jak z książkami. Księgarnie typu
Empik takich ksiązek nie mają, a jak tu kupić książkę nie mając jej
wcześniej w ręku?
Podobnie materiały dla dyslektyków: dla klas od 4 wzwyż jest program
Ortograffitti. Młodsi są pomijani milczeniem.... Co u was się
sprawdzało?
Pozdrawiam!

[verdana]

Owszem, moj syn przerobił wszystkie zeszytu "Ortografitti". Z
wynikiem zerowym.
Ponizej 4 klasy nie mozna stwierdzic dysleksji - może dlatego nie ma
zeszytów? uwazam,z e sa to zeszyty doskoale dla dzieci z
trudnosciami w nauczeniu się ortografii, dyslektykom dają niewiele.

opinia

[dobrasasiadka]

najważniejsze jest to co napisali w opini. Jesli napisali ze dziecko
ma zaburzenia analizatora słuchowego (nie mylic ze słuchem
fizycznym) czyli np nie róznicuje Tomek-domek, to czytając trudno mu
nie zniekształacać wyrazów. Podobnie moze byc z analizatorem
wzrokowym jesli nie odróznia d-b-p to moze pisac "dut" (but) bo po
prostu nie zauważa róznicy. I te umiejetnosci trzeba po prostu
wyćwiczyc. Nalezałoby się udac do specjalisty i poprosic o
wyjasnienie opini. Ja rodzicom moich uczniów wskazuję wiele cwiczen
doskonalących analizatory zanim dziecko przystapi do własciwej
nauki. Dlatego namawiam Cię na rozmowę i instrukcję od terapeuty.

[verdana]

Mnie tez dziwi pozostawienie Cie sama z tym problemem. jestem
zdania, ze dzieci z tego typu podejrzeniami powinny być pod opieka
poradni i tam powinni Ci powiedzieć, jak z nim pracować.
Nie wiem skąd jesteś - ale w Warszawie np. dzialają dobre poradnie
dla dzieci z dysleksją.