Niszczacy strach.

[zwiatrem]

Ja z prosba do wszystkich Mam, ktore maja klopoty.

Prosze, bez wzgledu na Wasza bardzo trudna sytuacje, z ktorej czasem sie
wydaje, ze juz nie wyjdziecie.
Nie pozwolcie sie zastraszac, nie pozwolcie sie ponizac i chocby nie wiem co
zawsze starajcie sie byc soba.
WIaze sie to czasem ze zmiana numeru telefonu, adresu zamieszkania,
koniecznoscia wizyt na policji, ale musicie same o siebie zadbac i o
Wasze dzieci, jesli druga strona jest toksyczna.

Bardzo sie kiedys balam. Ostatnie 10 lat mojego zycia to lęk, strach.
Wylaczone dzwonki telefon, domofon, zaciagniete zaslony ... dzisiaj jestem
mocniejsza, chociaz czesto odczuwam strach.
Wiem jednak, ze im on slabszy, tym glosniej szczeka.
Stracilam duzo czasu chowajac sie po katach, zmarnowalam moj nowy zwiazek i
dlatego usmiecham sie do Was.
Prosze nie dajcie sie nikomu zastraszyc, gdyz nie ma takiej wladzy.

D.

P.s> wiem, ze to trudne, nie jest jednak niemozliwe )))

[janetat]

dziękuję Ci za ten post
mogę dodać, że nigdy nie należy się przekonywać, że nie jest tak źle jak to
czujemy, widzimy
to nie tak, że dziś mnie wyzwał/zbił ale nie robi tego codziennie, co pocznę
sama itp.
jak nie ma rodziny czy znajomych do pomocy-wzywać policje, zbierać dowody,
podnosić głowę
trzeba ze sobą rozmawiać i to szczerze


mamy zawsze więcej siły niż myślimy, że mamy
potrafimy więcej znieść niż myślimy że potrafimy
dla siebie i swych dzieci mamy obowiązek dbać o siebie

piszę z autopsji-żeby nie było że może wymyślam fikcję

[torebka77]

Macie rację, tylko że ktoś gnębi psychicznie nie da się udowodnić.
Jeszcze kilka mieięcy temu właśnie sama wpędziłąm się w depresję, bo
wydawało mi się, że jest tak źle, że już po mnie że nie dam sobie
rady. Zostałam sama w ciąży z drugim dzieckiem. To co przeżyłam
musiałabym opisać w książce. Byłam tak męczona psychicznie, tyle
złego dałam sobie przez miesiące wpajać do głowy i zaczynałąm w to
wierzyć. Byłam w tak kiepskim stanie, że moją córeczkę zostawiłam po
urodzeniu w szpitalu. Sama powoli staje na nogi. Gdy nie pozwoliłam
się już "karmić" bredniami, wzięłam moją kochaną córeczkę i cieszę
sie każdego dnia, ze nie dałam się do końca dobić.Dziś wiem, że mam
w sobie tyle siły, nawet siebie o to nie podejrzewałam. A
obecnie "pan tatuś" przeprasza, prosi o wybaczenie, ze sie poprawi,
bo został sam jak palec! Ta poprawa jeszcze nie działa, bo nie
widział swojej córki (4 mies.)i nie pomaga))Tylko, ze ja mam
spokój, robie co chce i czy potrzebny mi jest w życiu tyran?

[zwiatrem]

uwierz mi Torebko77, pisze z pozycji osoby, ktora przeszla przez to i wiem na
pewno, iz strach zniszczyl nie tylko moje poczucie wartosci, moja godnosc, ale
mnie sama zabil z srodku prawie calkiem.
Dlatego, kiedy czytam, ze ktoras z Was sie bardzo boi, prosze, ile sil tylko
mozecie albo gnac do specjalistow (nawet darmowych) albo prywatnie, zeby nie
tyle tupnac nozka, co moc sie podniesc.

[evela1982]

Dołączę się do Was, bo temat mi bardzo bliski...niestety;/. 2 dni
temu wniosłam pozew o rozwód z winy męża( mam z nim 2 dzieci). Nie
będę się tu rozpisywać co do przyczyn rozpadu,bo było ich mnóstwo i
można by było napisać książkę i zrobić film-dramat ze mną w roli
głównej, ale napiszę w skrócie, że doprowadził mnie do załamania
nerwowego, 2 lata leczyłam się na depresję. Wykończył mnie
psychicznie i wykańcza nadal. Mści się na mnie, ze nie chce z nim
być, do dzieci w ogole się nie odzywa( to akurat chyba dobrze dla
nich, bo są małe i jeszcze się tak do niego nie przywiązały, zresztą
mało było go w ich życiu).

To co napisalas " zwiatrem" traktuje tak jakbys to napisała do mnie,
bo ostatnie wydarzenia odejmują mi chęci do zycia.
Jakies 2 tyg. temu mój "maz" zniewazył mnie w miejscu mojej pracy,
wszedł do biura i poprostu mnie opluł, powiedzial:"jestes kurwa" i
wyszedł-moj tata wezwał policję(pracuje w firmie taty)
2.cały czas wypisuje mi obrazliwe smsy(zbieram je)
3. wczoraj wybił mi szybę w samochodzie(wezwałam policję, ale nie
mam dowodow, ze to on zrobił) i tego samego dnia wypisał mi chyba z
20 komentarzy pod zdjeciem na naszej klasie o treści takiej, ze mało
kto wpadłby na pomysł, zeby tak kogos obrażac. Wstąpił w niego
jakiś DEMON. Boje się go! Wykasowalam konto na nk, ale te komentarze
wydrukowałam!


I teraz nie wiem co robć!? On mi jeszcze dlugo nie da życ i nie
wierze, ze kiedykolwiek przyjdzie po rozum do głowy. To mnie
najbardziej boli, bo ludzie rozwodzą się itp., ale niektórzy
potrafią to robic z klasą i szacunkiem....Nie u mnie


Policja mi radzi , bym udała się na komisariat i oskarzyla go o
znecanie psychiczne. Ale cos takiego trudno jest udowodnić! A te
dowody co ja mam chyba nie wystarczą! Bardziej mi radzą bym
wystapiła z powodztwa cywilnego do sądu i go oskarżyła. Co ja mam
zrobić?!!! Boje sie tego DEBILA Rozwiode sie z nim, ale to nie
bedzie koniec Mam z nim dzieci i on skutecznie bedzie mi utrudnial
zycie. O nowym zwiazku kiedykolwiek to juz nawet nie marzę... Czuje
sie strasznie

Evelo1982

[zwiatrem]

Mimo wszystko nie daj sie.
Idz po pomoc psychiczne wsparcie do kogokolwiek, kto jest silny, Tobie
przychylny, ale sie nie daj.
Moj byly maz (3lata po rozwodzie):
- telefonowal w ciagu doby setki razy, po przerwaniu jednego polaczenia laczyl
sie znowu, miejsce mialy grozby karalne - zaskutkowalo nagrywaniem, potem
wylaczeniem dzwonka, na koncu odlaczeniem numery w ogole i rezygnacji ze
stancjonarnego.
Potem nadszedl czas na:
- przez domofon jego koledzy "pozdrawiano" mnie w jego imieniu
- o 2 w nocy przyjezdzal 240km do moich sasiadow, ktorzy nie wiedziec dlaczego
wpuszczali go, a potem sie do mnie skarzyli, ze maja go dosc
- do wlasciciela mieszkania, ktore wynajmowalam jezdzil i do jego zony i
opowiadal niestworzone historie
- telefonowal do szkoly synow i narobil bagna jakich malo, az sie sam w nim utopil

bylo tez kilka innych spraw o ktorych juz nie napisze, ale to wszystko zabralo
moj swiety spokoj w 5miesiacu ciazy, gdyz 3lata po rozwodzie zalozylam druga
rodzine;
moj zwiazek bardzo ucierpial na tym co sie wydarzylo pozniej, bo oczywiscie bylo
jakies pozniej, bardzo trudno bylo nam sie pozbierac;
ja ze strachu siedzialam na podlodze przy zaslonietych oknach okolo pol roku,
zwyczajnie sie dalam

depresja juz tak weszla we mnie, ze pierwszych kilka miesiecy nie mozna bylo
ustalic skutecznego sposobu leczenie farmakologicznego, dopiero z czasem, powoli;

no i pewnego dnia sie okazalo, ze moj byly maz ze zlosci na fakt, iz mam druga
rodzine przestal placic alimenty - dlugi siegnely ponad 40tysiecy i na dzien
dzisiejszy komornik wlasnie rozpoczal procedury przed licytacja jego
nieruchomosci; glosno o tym mowil, ze na dzieci nie da skoro ich matka to ma go
w nosie;

przerobilam zatem wiele ze strachu, wiem, ze on nie pozwala dzialac, czlowiek
wystraszony to jeszcze wszystko odpuszcza, po 10 latach widzi, ze zwyczajnie sie
dal, niewiele sie da odrobic;

jesli potrzebujesz czegos mocniejszego do obrony juz teraz zajrzyj na forum o
przemocy w rodzinie, bo juz to co Ty napisalas, jest przesladowaniem (na
policji tez mozna to zglosic, zwlaszcza, ze masz swiadkow);

[evela1982]

Hej!
Jejku, rzeczywiście miałas "przeboje", przykro mi ! Mam nadzieję,
że u mnie nie przerodzi się to aż tak do takiej skali, ale po tym
psychopacie wszystkiego można się spodziewać!
Mam wsparcie w rodzinie, siostrach, przyjaciołach, pomagają mi, więc
się trzymam. Jutro mam umówioną wizytę u adwokata, bo po tych
ostatnich wydarzeniach postanowiłam, ze bez adwokata sama sobie nie
dam rady. Pomoze mi tez przy rozwodzie i alimentach na mnie i na
dzieci.

Mysle, ze jeszcze długo nie da mi spokoju, bo to wszystko
jest "świeze" i wariuje IDIOTA! Ale on zawsze taki był
nieobliczalny! Nie liczą się dla niego dzieci, tylko to jakby mi
dopiec i zatruc życie.

Mam nadzieje, ze u Ciebie sie uspokoiło, ze jestes mimo wszystko
szczesliwa w nowym zwiazku! Z tego co zrozumiałam masz 3 dziecko-
Gratuluje Jak to mowią co "mnie nie zabije to mnie wzmocni" i mam
nadzieje, ze mnie nie zabije Pozdrawiam!

[my-koralik]

Może nie powinnam dołączać się do tego postu, bo ostatnio jakoś wciąż jestem
krytykowana...
Ale wasze historie dają mi siłę, widzę, ze niektóre z Was miały podobne
przejścia do moich i macie to już za sobą, przynajmniej częściowo i to utwierdza
mnie w przekonaniu, ze dobrze postępuję składając pozew. Zostawił mnie facet,
ale wciąż pisze do mnie smsy czy już złożyłam sprawę o ustalenie ojcostwa, a
synek będzie na świecie dopiero w sierpniu. Ciężko mi bardzo pogodzić się z
myślą, że możne twierdzić, że to nie jego dziecko. Raz nas kocha, raz wymyśla od
różnych...a ja wciąż mam nadzieję, że się zmieni ta sytuacja jak się urodzi.Też
leczyłam się przez niego na depresje, wiec wydaje mi się, ze z nim życia sobie
nie ułożę...ale nie mam dość siły do walki o siebie, o swoja godność! Boje
się....samotności i tego, że synek w przyszłości powie mi, że pozbawiłam go
ojca. Tysiące razy zapewniałam, ze to jego dziecko, ale nie mam już siły..
Groźby, smsy obraźliwe, policja, to już też przerabiałam, ale zawsze jakoś "nie
do końca" załatwiałam te sprawy, bo myślałam, że się zmieni...
Może ktoś mi poda przykład pozytywnej zmiany postępowania ojca?

Koraliku

[zwiatrem]

sugerowalam juz zmiane nr telefonu wiec, jakby nie umiem sie odniesc i pocieszyc
w sytacji, gdy je wciaz odbierasz;
nieznajomosc prawa ojca dzieckz w Twoim przypadku jest Twoja sila, czerp z tego
i przemysl jaka metode obrac, aby sie od niego izolowac

[my-koralik]

Jestem z siebie dumna bo od kilku dni nie odbieram i co najważniejsze sama nie
dzwonię i nie przepraszam, sama nie wiem za co... Może to głupie, taka mała
rzecz, ale mnie cieszy A numer zmianami już w lipcu, wtedy kończy mi się umowa
i najbezpieczniej wezmę telefon na kartę. Jutro wizyta u adwokata, stawiam
wszystko na jedną kartę...

[bogatka1]

"Deszcz

Niebo płacze i ziemia płacze do nieba
Krople - dzieci wody
spadają wszystkie razem
a każda samotna
Deszcz zmywa z ludzi winy
gasi ich pragnienie
i topi ich w powodzi
Ciężkie krople przytłaczają człowieka
nie dają mu swobody
I płacze człowiek
z deszczem z niebem z ziemią" - Łukasz Bakuła



Dołączam do klubu.
Obezwładniający strach, w moim przypadku ma uzasadnione podstawy, bo wiem, na jaką podłość męża stać, jak z powodu jakiegoś drobnego uchybienia on obmyśla karę.
Najpierw nie zgodziłam się na wyłudzenie majątku, teraz sprzeciwiłam się przyklepać rozwód bez orzeczenia winy, z wielu względów, rozpad małżeństwa to jego wina.
Pozostało tylko czekanie, jaką karę mi wymyśli, prawdę mówiąc, to obawiam się realnego zagrożenia nie tylko swojego życia.



"Właściwie chodzi chyba o to
by kwiatom oddawać ich zapach
wszystko nazywać po imieniu
ptakom pozwolić wreszcie latać
i chodzi o to żeby ufać
cierpiąc samotnie i w ciszy
i tylko ten kto cię kocha
płacz bezszelestny usłyszy."

[evela1982]

Witaj w klubie "bogatka1" , jak to mowią "co mnie nie zabije to
mnie wzmocni" Ja mam nadzieję, ze moj "mąż" się opamięta!

P.S. Piękny wiersz...pasuje, bo za oknem deszcz, burza juz przeszła.

Evelo

[zwiatrem]

Evelo, mysle ze niestety co mnie nie zabije, to zabije cos we mnie, kawalek po
kawaleczku, dzisiaj nie ma we mnie sily, jest rezygnacja, im wiecej sie ktos
pieni, im wiecej ktos udowadnia tym mniej biore w tym udzial, swiety spokoj
najcenniejszy

dlatego probuje zrobic jakis przekaz i silnej woli, bez strachu
--