sprawa o kontakty

[two_of_us]

Witajcie Dziewczyny.
Jestem tu nowa, choć czytam to forum już od bardzo dawna.
Czeka mnie sprawa o kontakty z dzieckiem wniesiona przez ojca. Synek ma 2
lata i 4 mies., widział się z ojcem 3 razy przez ostatnie półtora roku, nie
ma z nim żadnej więzi uczuciowej, mało tego - na każde słowo "tata"
woła "nie" - stanowcze "nie". Ojciec we wniosku nie zgadza się na moją
obecność podczas spotkań, chce również zabierać dziecko na 2 dni podczas
świąt i tydzień podczas wakacji do siebie, do miasta oddalonego od mojego o
kilkaset kilometrów. Nie mam nic przeciwko spotkaniom z dzieckiem - chcę
jedynie aby odbywały się w mojej obecności.
Ojciec dziecka leczy się psychiatrycznie od półtora roku, w przeszłości teź
się leczył, ponadto w każdy możliwy sposób znęca się nade mną psychicznie, co
doprowadziło do tego, że toczy się przeciwko niemu sprawa w prokuraturze.
Jak mam przekonać sąd, abym mogła być obecna przy spotkaniach, boję się
zostawić dziecko, które nie jest w żaden sposób związane z ojcem, samo. Czy
sąd rzeczywiście może mu pozwolić na zabieranie dziecka do siebie na tydzień?
Z góry dziękuję za pomoc!
TOU

[julia.68]

Spokojnie. Sąd rozpatruje wniosek biorąc pod uwagę dobro i bezpieczeństwo
dziecka, a nie widzimisię psychola.
Przygotuj na piśmie dobrze udokumentowaną odpowiedź na jego wniosek. Zaproponuj
taki wymiar i sposób kontaktów, który uważasz za właściwy dla dziecka i
uwzgledniający jego miejsce zamieszkania, np. 2 x w miesiącu po 3 godziny w
sobotę i niedzielę + 3 godziny w święta + dodatkowe dni w wakacje, np. od 1 do
7 lipca codziennie po 3 godziny w Twojej obecności.
Bo: dziecko jest małe, nie zna ojca, reaguje negatywnie, boi się (napisz
dlaczego) sprawa w prokuraturze bez prawomocnego wyroku jest dośc słabym
argumentem (przecież mogłaś donieść nieprawdę) leczenie psychiatryczne też nie
musi być wystarczającym argumentem, teraz wszyscy leczą deprechę, zależy jaką
ma diagnozę - może uda Ci się ustalić, jak wiesz gdzie się leczy i rzeczywiście
jest to choroba ograniczająca jego poczytalność i stwarzająca zagrożenie,
możesz wnioskować o opinię lekarza na okolicznosć kontaktów z dzieckiem (ale
opinia lekarza może sugerować, że nie stanowi żadnego zagrożenia, więc przemyśl
ten krok). Koniecznie napisz o okolicznościach rozstania i podaj jak najwięcej
konkretów o dotychczasowych kontaktach (jak, gdzie, dlaczego tylko tyle, jak
się zachowywał. Postanowienie o kontaktach nie ma charakteru wieloletniego, sąd
ustala taki wymiar i sposób jaki jest właściwy dla wieku dziecka i jego
emocjonalnego związku z rodzicem. Możesz wnioskować o powołanie świadków,
którzy potwierdzą jego agresywne zachowanie (nawet, jeżeli są to tylko wyzwiska
bez rękoczynów), możesz dołaczyć w charakterze dowodów korespondencję,
stenogram sms, nagrania. Sąd może skierować Was na badania w RODK - o tym
poczytasz w innych wątkach. Pamiętaj też, że sprawy o kontakty są postępowaniem
nieprocesowym i wszystkie koszty poniesiecie po połowie (chyba, że sąd zwolni
Cię z Twojej części).

[two_of_us]

Dziękuję bardzo.
Czy, mimio że wnioskodawcą jest ojciec dziecka nie ja, ja też będę musiała
ponieść koszty postępowania?
Ojciec dziecka leczy depresję, na którą niby cierpi z mojego powodu-powstałą po
naszym rozstaniu (wykręt wymyślony na potrzeby np. sprawy alimentacyjnej i
innycyh spraw sądowych) juz 14ty miesiąc - to chyba długo. Poza tym, w żaden
inny sposób nie interesuje się losami dziecka. Biegli psychiatrzy nie
dopatrzyli się u niego niepoczytalności. Nie wiem, jak walczyć z takim
psychikiem? Jestem przerażona. Czeka mnie jeszcze kolejna sprawa w tym stylu z
wniosku tego człowieka - bez żadnych podstaw, dla czystej złośliwości złożył
wniosek o ograniczenie moich praw rodzicielskich i ustanowienie nade mną
kuratora w celu nadzorowania wykonywania opieki nad Synkiem. Czeka mnie
paranoiczny proces - udowadnianie mojej niewinności. Jestem skołowana. Co mam z
tym zrobić?

[julia.68]

Przede wszystkim przestań się bać. On zrobi Ci tylko taką krzywdę na jaką mu
pozwolisz. Dotychczas ze strachu ulegałaś mu, prawda? Dałaś się zastraszyć i on
to nadal wykorzystuje.
Sąd ogranicza prawa rodzicielskie i ustanawia nadzór kuratora nad rodziną tylko
w wyjątkowo drastycznych wypadkach: alkoholizm, narkotyki, cieżka choroba,
niedostosowanie społeczne. Nie masz się bronić, tylko udowodnić, że jest
psycholem, pieniaczem, kłamcą, osobą niebezpieczną dla Ciebie i dziecka. Poza
tym w sądzie nie pracują idioci, zwykle są to kobiety, które same są matkami i
niejedno widziały zza stołu sędziowskiego. Więc nie obawiaj się, że ktoś będzie
Cię o coś oskarżał. Musisz być po prostu dobrze przygotowana. Sąd bada fakty,
dokładnie Cię wypyta na okoliczność jego wniosku. Wcześniej odwiedzi Cię
kurator sądowy, obejrzy mieszkanie, porozmawia z Tobą, zobaczy synka i
przygotuje opinię dla sądu.
Możesz w każdej chwili złożyć wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych, jeżeli
udowodnisz, że nie jesteś w stanie ich ponieść bez uszczerbku dla zaspokojenia
podstawowych potrzeb Twoich i dziecka.
I weź się w garść, poszukaj w okolicy organizacji kobiecej, która da Ci
bezpłatną pomoc prawną. IMHO musisz sama sobie pomóc, syndrom ofiary dziewczyno
to straszne kalectwo!
A na depresję można się leczyć latami.

[two_of_us]

Dziękuję jeszcze raz!
Ja nie mam syndromu ofiary, może tak to zabrzmiało. Ja walczę z psychicznym
człowiekiem już 14 mesięcy i jestem bardzo silna psychicznie. Załamuje mnie
jednak to, że ojciec mojego dziecka posługuje się osobą Synka do załatwiania
swoich chorych porachuków ze mną. Wiem na co go stać i wiem, że do udowodnienia
w sądzie swoich racji zdolny jest przyciągną całą gwardię posłusznie
zeznających wg jego zamierzeń fałszywych świadków - ja takich nie posiadam.
Dziękuję za rady!.

PS - a z TA w ogóle nie zamierzam dyskutować.

[tataadriana]

two_of_us napisała kilkaset kilometrów. Nie mam nic przeciwko spotkaniom z
dzieckiem - chcę
> jedynie aby odbywały się w mojej obecności.

do kontrolowania kontaktów jest kurator sądowy, o którego możesz łaskawie
wystąić i zapłacić. nie ty, i nikt kogo byś chciała oprócz kuratora. dziecko i
ojciec mają prawo do swobodnego, niczym nie zakłóconego kontaktu, również do
intymności tego kontaktu (tylko się nie pomyl ze zrozumienieniem tego trudnego
słowa).

> Ojciec dziecka leczy się psychiatrycznie od półtora roku, w przeszłości teź
> się leczył, ponadto w każdy możliwy sposób znęca się nade mną psychicznie, co
> doprowadziło do tego, że toczy się przeciwko niemu sprawa w prokuraturze.
masz dowody? nawet jeśli tak, to jeszcze musisz udowodnić, że w jakiś sposób
będzie to zagrażać dziecku. udowodnić a nie stwierdzić. poza tym jak może się
znęcać nad tobą jak piszesz że mieszka kilkaset kilometrów od ciebie?
wyobraźnia zawodzi? 95 % rozwodzących się kobiet składa takie zawiadomienia do
prokuratury. zasadny okazuje się tylko 1 (słownie: jeden) procent zawiadomień.
pomyśl czy czasem ty nie chcesz aby dziecko nie znało ojca i nie miało z nim
kontaktu.

[agnieszka3613]

do kontrolowania kontaktów jest kurator sądowy, o którego możesz łaskawie
> wystąić i zapłacić. nie ty, i nikt kogo byś chciała oprócz kuratora. dziecko
i
> ojciec mają prawo do swobodnego, niczym nie zakłóconego kontaktu, również do
> intymności tego kontaktu (tylko się nie pomyl ze zrozumienieniem tego
trudnego
> słowa).
I tu się mylisz. Matka może wnioskować o ustalenie kontaktów ojca z dzieckiem
tylko w jej obecności. Są różne sytuacje i sąd je rozpatruje. Zanim coś
napiszesz "mądrego" to się zastanów i dowiedz jak jest naprawde a nie udzielasz
rad, które dla ciebie są wygodne.