Miec czy byc??

[pesher]

Robiac przeglad watkow z ostatnich 10 dni popadlam w dziwny nastroj.. I tak
mnie naszlo na zastanawianie sie niemalze filozoficzne Co jest wazniejsze:
BYC matka wychowujaca dziecko w pelni czy MIEC niezaleznosc finansowa rodziny
(mama+dziecko)? Wiem, ze idealem jest znalezienie zlotego srodka. Ale chyba
kazda Mama pracujaca na pelen etat wie, jak ciezko jest osiagnac te
rownowage. Nie tylko Samodzielne Mamy. Z jednej stony chec dania dziecku
wszystkiego co najlepsze, lacznie z przyslowiowa szynka do bulki, a z drugiej
strony poczucie, ze cos ucieka i ze wiecej dziecko nie bedzie mialo roczku,
nie wypadnie wiecej pierwszy zab, nie zakocha sie po raz pierwszy w
koledze/kolezance z piaskownicy. Trudne to, prawda? Przynajmniej dla mnie
trudne. I mimo, ze wydawalo mi sie, ze osiagelam te rownowage, nachodza mnie
chwile zwatpienia. Tak jak teraz.

[anetina]

a byłabyś szczęśliwa siedząc z dzieckiem 24 godziny na dobę
czy byłabyś szczęśliwa jako pracująca mama ?

[magdmaz]

Może..."mieć żeby być"?
nie, to nie było poważnie.
Ja też pracuję ostro nad ta równowagą. Ale moje dzieciska powoli podrastają -
córki nie ma w domu od 7.30 do 15.30 - chcąc nie chcąc tracę kontrolę. Nie
widzę wszystkiego. no i muszę - bez dwóch zdań MUSZĘ zarobić na ten chleb -
choć na tą szynkę juz wcale niekoniecznie! Moje dzieci nie muszą mieć lepiej -
ani nawet tak samo dobrze - jak inne! Byleby miały wszystko to, czego naprawdę
potrzebują, a już to kształtowanie potrzeb zależy także ode mnie. A czy one
NAPRAWDĘ POTRZEBUJĄ nowej zabawki albo codziennego słodycza - czy raczej
poczytania przez mamę przed snem i bajki po zgaszeniu światła? Spaceru w
niedzielę?
Równowaga, tylko równowaga. A jak bardzo ona jest chybotliwa? (KURDE, CZY TO
SŁOWO PISZE SIĘ PRZEZ CH????) To już każda matka, nie tylko samodzielna, wie.

[prunio4]

Bardzo mądre pytanie, które zadaje chyba każda z nas.

Miałam kiedyś sąsiadkę, która uważała się za bardzo mądrego pedagoga(była
matematyczką w podstawówce).Jak na 30 parę lat temu, późno-tzn grubo po 30 rż.
wyszła za mąż(też za nauczyciela)i jej macierzyństwo jak wydawałoby się było
bardzo rozsądne: wiek, wykształcenie, założenie rodziny.
Znana była z nadopiekuńczości wobec swoich dzieci.Piętnastolatce pilnowała
czystej bielizny, 18 latkowi obierała jabłuszko i na talerzyku przynosiła do
łóżeczka, na kaca i kilku dniach "biby" podawała mu babcine soczki i leczyła jak
mogła.Syn nie chciał studiować(co było dla niej ciosem), pracować, utrzymywała
więc dwudziestoparolatka i jego hulaszczy tryb życia.Jak to czasem bywa, dzieci
nie doceniły małpiej miłości. Miały ją za nic.Ostatnio dowiedziałam się ,że nie
zniosła porażki wychowawczej, bywa co jakiś czas w szpitalu psychiatrycznym. Ani
jej córka ani jej syn nie są w związkach, nie mają rodzin ( nie wiem czy to
akurat ma związek z jej wychowaniem).
Ale parę lat temu widząc mojego synusia z właściwym sobie patentem na wychowanie
rzekła, żebym nie popełniła jej błędu.Tzn lepiej lepić z plasteliny, rozmawiać i
kopać piłkę z dzieckiem, niż zajmować sie garami,odkurzaniem, zarabianiem na
nową zabawkę.Bo to, co z naszego punktu widzenia jest najlepsze dla dziecka, nie
koniecznie jest najlepsze dla niego w jego oczach.Zwłaszcza z perspektywy czasu.

To takie małe wspomnienie na ten temat.

[so7b]

Wiesz pesher? Ja uważam że to jest największa umiejętność jaką mają właśnie
samodzielne mamy - umiejętność utrzymywania TEJ równowagi. I oczYwiście że
czasami szala przechyli się w jedną czy drugą stronę, ale myślę, że dopóki
zauważamy że trzeba balansować - to będzie nam się to udawało i to coraz lepiej!

[virtual_moth]

Pitu pitu. Samotne pracujące MUSZĄ tę rownowagę jakoś utrzymywac i tyle. Myślę
też, że w większości przypadków nie chodzi o WYBÓR "mieć czy byc", ale o
konieczność pracy by przeżyć. Nawet zarabiając niezłe obiektywnie pieniądze
samotna matka musi się nieźle nagimnastykować, wynajem
mieszkania/kredyt/opiekunka to czesto cała pensja niejednej szczęsliwej mężatki.

Myślę, że nie ma tu miejsca na komfort wyboru.

[pesher]

Myslisz, ze pitole? A mnie tylko na marudzenie naszlo
Virtual,
ZAWSZE jest wybor. Mozna wszystko podporzadkowac dziecku, lacznie z praca
(pracowac w domu, na pol etatu, inne moze wyjscie), a mozna godzic wychowanie
dziecka z praca. Albo w ogole nie pracowac (i ide o zaklad, ze WSZYSCY
momentami woleliby w ogole nie pracowac i nie ma to zwiazku z posiadaniem lub
nie dzieci)
Jedno, co napisalas, znow mnie lekko dobilo. "Komfort wyboru". Jedyne, czego
nienawidze w tej ogolnie pojetej samodzielnosci to wybory, ktorych musze SAMA
dokonywac kazdego dnia

[pesher]

Zgadzam sie w calej rozciaglosci, ze trzeba zachowywac rownowage
pomiedzy "miec" i "byc". Chociaz Magda ujelas to najlepiej Fakt, samotne
matki musza "miec" zeby "byc" Tylko jak ustawic te rownowage? Jedna pociagnie
blizej "byc", inna blizej "miec". Przyznaje sie bez bicia, ze ja bylabym
nieszczesliwa, gdybym miala siedziec 24h/dobe z Mala, mimo, ze ja kocham
strasznie. Jednak (he he he, zawsze jest jakies jednak albo ale) teraz
siedzialam z Mala w domu 2 tygodnie na zwolnieniu z powodu gipsu na nodze. I
bylo (a wlasciwie do niedzieli jeszcze jest).. SUPER Po lekturze watkow i z
powodu wlasnych doswiadczen napadlo mnie lekkie przygnebienie. Bo moze zle
sobie ustawilam te rownowage? Moze wiecej czasu powinnam spedzac z Mala? Stad
moj watek na forum.
Ale dzis mi lepiej Mala od wczoraj dopytywala sie o Nianie, dzis Niania
przyszla, a moje dziecko zachowuje sie tak jak zawsze, kiedy mnie nie ma,
ignorujac mnie praktycznie totalnie. Chyba jej ten uklad tez pasuje Wiec moze
nie jest najgorzej z ta wymyslona przeze mnie rownowaga?

[megan26]

Witam ja chyba znalazłam złoty środek. moja córcia ma 6 lat i oczywiście
pracowałam zawodowo od 10.00 do18.00 to było ciężkie dla mnie i mojej małej
postanowiłam coś z tym zrobic po pół roku takiej meczarni zrobiłam kurs
kosmetyczny zakupiłam potrzebny sprzęt i tak się zaczęło. Teraz gdy mała jest w
szkole ja przyjmuje klientki w domu robię tipsy itp. naprawdę mozna swietnie na
tym zarobić dodam że za kurs nic nie płaciłam tylko został on sfinansowany
przez urząd pracy. Teraz idę na kolejny doszkalający i jest swietnie. Jestem z
małą cały czas w domu mam kontakt z ludźmi i nic więcej do szczęścia nie jet mi
potrzebne widzę jak moją córcia rośnie pomagam w jej jakże ważnych problemach
tego wieku i wiem że tak będzie już zawsze nie zostawie jej bo ona ma tylko
mnie znalazłam złoty środek i wam też tego życzę. Pozdrawiam

[adsa_21]

podziwiam bo ja tez rownowagi nie osiagnelam. Pracuje, studiuje. Pracowac
musze, nawet za niewiele bo pieniadze sa niezbedne a ja chce byc choc troche
niezalezna od starych
studiowac musze, kiedy mam to zrobic jesli nie teraz..dziecko urodzilam
wczesnie, udalo mi sie jak mialy skonczyl roczek obronic prace w szkole
pomaturalnej..teraz jestem na II semestrze studiow, na dodatek pracodawca placi
za studia wiec zrezygnowac nie moge..ale jest CHOLERNIE ciezko, wiecznie nie ma
mnie w domu bo jak nie w pracy to w szkole. Kazda minuta spedzona z synkiem
jest na wage zlota.

wiem, ze w przyszlosci to zaprocentuje. Obliczylam sobie, ze jak dobrze pojdzie
to jak Adas bedzie mial 7 lat, bede po obronie i bede miala dla niego wiecej
czasu.

Ale teraz to jest kaplica((