Niby samodzielna, ale mieszka u rodziców

[aguska_mala]

Witam, odniosłam takie wrażenie, że na tym forum są naprawdę samodzielne
mamy. I gratuluję!, ale chciałabym poznac zdanie i wypowiedzi tych mam,
które zmuszone są ze względu to na różne sytuacje zamieszkać ze swoimi
rodzicami. U mnie jest tak, że studiuję i pracuję, nie dałabym rady sama -
naprawdę. Ze względu na studia (zaoczne) moje finanse są znacznie
nadszarpnięte, nie zarabiam też dużo, alimenty raz są raz ich nie ma. Moje
córeczka idzie od września do zerówki. Mam doła, mam wrażenie jakbym to ja
była wychowywana. JAk mam wychować dobrze dziecko. Ex sobie żyje gdzies tam,
nie przyjeżdza do dziecka, nie pomaga mi. Smutno mi bo, chciałabym wychować
moje dziecko na dobrego człowieka, na człowika, któremu mama wpoiła pewne
zasady. tak bardzo chciałabym mieszkać sama... z moją córeczką. Ale sytuacja
mi nie pozwala...nie wiem jak długo to potrwa. Spłacam jeszcze dług exa,
wkopał mnie w kredyt. Mam nauczkę na całe życie. nie jestem załamana, ale
czasem nachodzą mnie takie myśli, by skończyć tą udrękę. jak nie zwariowac?
Jak wy sobie radzicie?

[ktosik02]

U mnie podobnie z tym, że mój maluszek ma dopiero 7 miesięcy i ja nie pracuje.
Gdy zostałam sama i zamieszkałam u rodziców (w sumie mały ma swój pokoik i ja
też)to odzwyczaiłam sie od ciągłego wtrącania grzecznych pytań gdzie
wychodzimy, kiedy będziemy spowrotem itd. Np. dziś przyszli goście do moich
rodziców a oni oczywiście wszystkich do mnie do pokoju bo pewnie sami jesteśmy
a ja miałam inne plany (wychodziłam z małym na spacer). Na początku gdy
rozstaliśmy sie z mężem to bardzo mi pasowało, że ktoś posprząta, ugotuje,
zajmie się chwile dzieckiem a teraz poprostu się dusze, chcę wychować dziecko
po swojemu a nie wysłuchiwać rad babci i ciotek. Rozmawiam z rodzicami o tym że
przez ten czas jak mieszkaliśmy odzielnie trochę się usamodzilniłam i niektóre
decyzje podejmuje sama oni to rozumieją a zachwile gdy wychodzę na spacer to
pytanko dokąd dziś idziecie? No cóż trzeba zęby zacisnąć i odczekać te kilka
miesięcy, może kiedyś uda mi się stanąć finansowo na nogi tak aby mieszkać znów
oddzielnie.

[monaxa]

aguska witaj!
niestety nie jesteś sama w swoich rozterkach, ja tez jestem w takiej samej
sytuacji. Na poczatku jak zostałam sama to miałam tysiąc pomysłów na własne 4
kąty, chciałam wziąść kredyt, ale potem okazało sie że moja zdolność kredytowa
jest niewystarczająca, pani w banku powiedziała mi że jakbym była sama to bez
problemy by dostała kredyt a jak z dzieckiem to niestety za mało zarabiam. Potem
chciałam uzyskać jakieś mieszkanie od gminy, ale nie kwalifikuje się ponieważ
rodzice mają duży dom, więc.... niestety na tym świecie nie ma dobrych duszków,
nie mam sponsora, który kupiłby mi mieszkanie, więc żyję tak, bez własnego
życia, ciągle tłumacząc się gdzie i kiedy, jak małe dziecko.
Trudne to wszystko, czasami wole o tym wszystkim nie myśleć, by się nie dołować.
Pozdrawiam

do autorki

[kassi_23]

czesc,ja tez mieszkam z rodzicami,u rodzicow (bo ogolnie to ich w Polsce nie
ma) i mam jeszcze na tyle sytuacje ze nie pracuje i tak bedzie jeszcze z
rok,jestem na ich utrzymaniu,opłaty itp oni pomagaja.Jedyne kilka groszy jakie
mam to alimenty.Wiem ze musze zagryzc wszelkie ciekowosci z ich
strony,dopytywania sie,komentarze,ale jestem dorosła i mam prawo zyc po
swojemu.Jak Synek bedzie juz gotowy dam go do żłobka(tam u nich za graniaca) i
pojde do pracy. I poki naprawde sie nie usamodzielnie wyjdzie na to ze tam tez
pomieszkam z nimi jakis czas.Wazne ze mam dach nad głową i moge Synka sama
chowac Pozdrawiam

[megan26]

ja też mieszkam z rodzicami i siostrą, moja Wika ma już 7 lat i jest tak
przyzwyczajona do cioci i dziadziusia że jak ich tylko nie ma choć kilka godzin
to z uporem maniaka wydzwania do nich i strasznie tęskni, dla mnie też jest to
chyba dobre ponieważ przynajmniej mam z kim wieczorami pogadać jak mała zaśnie,
już nie będę tutaj pisać o kwestii finansowej ale powiem wam jedno chyba jestem
zadowolona coprawda mam swoje mieszkanieale póki co tutaj w bloku u siebie mam
swój gabinet więc tylko zejdę na dół i jestem w pracy a mała bez dziadziusia
nie wyobraża sobie życia. Pozdrawiam

[anka9717]

A ja mieszkam z mamą, bratem i moim synkiem. I wcale nie jest to dobra sytuacja
dla mnie.Po rocznym okresie bezrobocia teraz pracuje, więc mama zostaje z moim
synkiem. To znaczy pomaga mi, ale ta pomoc jest bardzo stresująca.Po skonczeniu
pracy biegiem wracam do domu, zeby odciązyc babcie, robienie podstawowych
zakupów to juz jest stres, czy w domu nie bedzie komentarza, że wróciłam
pózniej. I jeszcze z sama babcia dałoby się przezyc, za to komentrze brata
doprowadzaja mnie do szału.Nie moge wspomniec o żadnym wyjsciu, bo zaraz powie,
że pzrecież mam dziecko. Bawi się z moim synkiem, ale nie pomaga mi w inny
sposób w opiece nad nim, bo przecież to moje dziecko.Słyszałam juz to wiele
razy... I ciagle przypomina mi jak bardzo powinnam byc wdzięczna babci za pomoc
( i jemu chyba też), bo sama napewno nie dałabym sobie rady. Mały skończy we
wrzesniu 2 lata, więc chciałabym zeby uczęszczał do klubu malucha na 3-4 godz.
dziennie.Babci byłoby lżej, a ja chciałam rozpocząc nauke j.angielskiego. Ale
nie , tak byc nie może, bo mały za malutki jeszcze i wychowywany w domu i jaka
to ja jestem matka, że takie maleństwo chce wysłać do przedszkola (klubiku).
Pomysł zatrudnienia do pomocy (2-3 godz. spaceru dziennie) znajomej Pani tez nie
odpowiada mojej rodzinie, bo jak to bedzie wygladało, że babcia jest w domu, a
inna osoba wychodzi z dzieckiem na spacery... Pojedziemy gdzieś razem, to nie
mogę usiąśc i pogadać z ludżmi, bo cały czas brat gada "zajmij sie dzieckiem, to
twoje dziecko, no weż go, baw sie z nim, itd. Nie chce z nimi jechać, to
awantura, bo już mi coś nie pasuje....I tak mam ze wszystkim i zero szans na
kupno oddzielnego mieszkania... I chociaż wiem, ze odpoczynek wakacyjny przy
maluchu tak żywym jak mój syncio jest żadnym wypoczynkiem, bo nawet nie będę
mogła sama popływac, to chyba musze wyjechać chociaz na kilka dni, zeby odpocząc
od rodziny.
I trochę lżej mi się zrobiło jak to wszystko napisałam.
Pozdrawiam samodzielne mamy(niesamodzielne też).

[megaa]

ja mam swoje mieszkanie, na szczescie kupilam je w poblizu mieszkania rodzicow.
Moja mama rowniez zajmuje sie moim dzieckiem kiedy jkestem w pracy i mimo ze
nie slysze zadnych komentarzy to po pracy biegiem do domu. Nie chce dodatkowo
obciazac mojej mamy bo zdaje sobie sprawe ze zajmowanie sie dwulatkiem jest
bardziej absorbujace i meczace od pracy na etacie. Dlatego pomomo
samodzielnosci mieszkaniowej i finansowej rowniez doskwiera mi brak czasu dla
siebie samej ale coz takie sa skutki samodzielnego wychowywania dziecka, ale za
to niedlugo nasze maluszki podrosna i wtedy dadza nam (a przynajmniej mam taka
nadzieje) wiecej oddechu

[gosiam29]

Hej Anka Ja mam dokładnie takasama sytuacje jak Ty-tez mieszkam z mama bratem i dwoma moimi coreczkami. Tez słysze identyko te same teksty, zwłaszcza od brata..."bo to sa twoje dzieci ...zajmnij sie nimi...nie ciagle matka ma sie zajmowac a ciebie nigdy niema" Musiałam pojsc do pracy bo tatusiek jest za granica..ale nic kasy nam nie daje wiec umarłybysmy z głodu, niestety jestem zalezna od mamy i brata bo inaczej nie mogłabym pojsc do pracy, Mama tez non stop na nas wyzywa bo a to porozrzucaja zabawki a to nie zamykaja za soba drzwi a to to a to tamto....brat tez..ze mu bałagan robia a ze niema spokoju bo wiecznie ryczace bachory....tez wracam z pracy biegiem bo jestem rozliczana z kazdej minuty...poza praca nie wychodze z domu nigdzie , jak wracam z pracy po nocce pracuje do 2 w nocy to moge spac jedynie 3-4 godziny bo rano dziewczynki ok. 6.30 sa juz na nogach i juz musze sie nimi zajmowac bo przeciez jak ide do pracy na 17 to "mama sie dosc przy nich narobi" -to słowa mojego braciszka...przy okazji sama musze utrzymywac cały dom z mojej pensji bo brat nie dołozy sie ani grosza do zadnych opłat ani jedzenia...Ja musze bo "moge nie zapłacic za prad albo nie kupic wegla to najwyzej moje dzieci zmarzna a oni sa dorosli i moga sie grubo ubrac i nie potrzebuja" ...Mama czyta wszystko co do mnie przychodzi poczta bo jak mnie niema to ona odbiera od listonosza i zawsze otworzy pierwsza i przeczyta....nie moge nic powiedziec bo "to ja dzieci wychowuje a Ty chcesz miec przedemna tajemnice? "
Ogólnie nie moge nic powiedziec nikomu bo jestem przeciez zalezna od mamy opieki nad dziecmi...((

[kassi_23]

jednak ja mam inaczej.Jak jestem za granica u rodzicow to faktycznie troszke
jestem kontrolowana,patrza mi na rece,cos zawsze skomentuja,ale zagryzam zeby
wkoncu jestem na ich utrzymaniu.Teraz mieszkam w naszym mieszkaniu tutaj w
polsce i sama sobie jestem "Pania".Tak sie mówi no wiadomo rodzice
wracaja,robi sie ciasniej cos kazdego tam denerwuje ale nie mam złej
sytuacji.Rodzice przy Synku pomogaja,czasami gdzies jakis wysokok ale sama
pilnuje aby zajmowac sie małym,obiadki jedzonka i kąpanie-to wszystko sama.Tyle
ze mama wyskoczy na spacer z małym i mam chwilke dla siebie,to juz dla mnie
duzo.Jeszcze rok i puszcze małego do przedszkola (tam za granica) i poszukam
pracy.Nie widze dziewczyny perspektyw mieszkania z ojcem bo ma problem z
alkoholem co bardzo utrudnia nam normalnie zyc,ciagly stres i nie chce aby
synek na to patrzył ale namówie mame abysmy sobie znalazły jakies
mieszkanko,damy sobie obie rade Pozdrawiam WAS !!!!

[anka9717]

Naprawde, trochę mi lżej teraz, bo mogłam wyrzucic z siebie wszystko i okazuje
się, że sa inne osoby, które maja podobnie, albo jeszcze gorzej jak np. Gosiam.
Ja zdaję sobie sprawę, że zajmowanie się prawie dwuletnim, ruchliwym i
ciekawskim malcem nie jest rzecza łatwą, tym bardziej kiedy babcia nie jest juz
młoda (mama tez nie jest młoda), tylko dlaczego nie chce skorzystać z pomocy?
Przecież ja musze pracować, bo to co zarobie to jedyne pieniądze na utrzymanie
moje i synka. Z tego, co mam stać by mnie było na opłacenie opiekunki na spacery
(5 zł/godz.) alb na zapłacenie 200 zł za klub malucha, ale nie babci to nie
pasuje.Ojciec dziecka mieszka w innym kraju i jak do tej pory nie dostalismy od
niego żadnych pieniędzy i raczej się na to nie zanosi.Kiedy skończył mi sie
urlop macierzyński i wróciłam do pracy do poprzedniej firmy, to okazało się, ze
nie ma juz tam dla mnie miejsca. Rok byłam bezrobotna i nie był to slodki czas,
wiec teraz wszyscy się ciesza, że mam nową pracę, a jednocześnie jest dużo
nerwów związanych z opieką na synkiem.I można by pisać dużo jeszcze...
Innym mamom i sobie samej życzę wiele wytrwalości.

[mama_ameleczki]

a ja mam problemy z mama, bede musialam sie wyprowadzic ale nie mam pojecia jak
dam sobie rade. Pracuje, ucze sie i za co wynajac mieszkanie, nie mam pojecia
jak dam rade, mam doła

[kassi_23]

bo to wlasnie niby tak jest,mieszka sie ok ale trzeba byc podporządkowanym.Tez
tak mam.Niby jestem dorosła ale musze sie tłumaczyc.Wkurza mnie to ale poki nie
stane na własnych nogach musze dawac rade