Mój mąż..

[guderianka]

zauważył że czytam i pisuję na samodzielnych. I pyta. " A po co ty
tam piszesz skoro tam samotne mamy a ty już taką nie jesteś "? A ja
mu na to " Wiesz,w duszy zawsze bedzie trochę samodzielna mama"...I
sama zastanowiłam sie nad tymi słowami.
Nie wiem jak to jest -ale to co przeszłam z małą przez te 3lata jej
życia , na zawsze we mnie zostanie. Świadomość absolutnego polegania
tylko na sobie, na swoich emocjach, odczuciach, osądach i decyzjach.
Nawet przeświadczenie że sama dam sobie radę-i tak jak kiedyś sama
wózek wnosiłam po schodach, i sama klamkę naprawiałam i wbijałam
gwoździe bo łóżeczko sie rozwalało-tak nadal mam w sobie tę "zosię
samosię" i nim pomyslę szybko łapię się sama za robotę. Mimo że
dłużej jestem już mężatką niż byłam samodzielną mamą , tamte
przeżycia bardziej mnie ukształtowały. pewnie dlatego że cierpienie
i to co złe i smutne pamieta sie dłużej niż ulotne chwile
szczęścia
Ciekawe czy kiedyś przestanę być "duchowo samodzielna "

[anetina]

wydaję mi się, że nigdy nie przestaniesz być "samodzielną" mamą
ja mimo że syn ma tatę, fajnego i kochanego tatę, to i tak tak w
głębi serca czuję, że to tylko mój syn, to ja z nim spędziłam dwa
lata życia (tego czasu bardzo żałuje M., że nie dane nam wtedy już
było się znać), to ja dawałam sobie radę sama i mimo wszystko nadal
będę dawać radę, nawet będąc z ukochanym człowiekiem
trudno to wszystko wyrazić słowami, to jedynie może wiedzieć ktoś,
kto wszedł w związek z osobą, która pokochała dziecko i traktuje jak
swoje z krwi i kości

[guderianka]

moja córka tez jest i bedzie bardziej "moja"
ale młodsza córka-z obecnym M też jest tylko "moja" hihi

[helga1970]

skąd ja to znam?
bylam samotna mam przez 2 lata i to 7 lat temu.
Wychowywalam corke bez niczyjej pomocy. W zupełnie obcym miescie.
Straciłam prace, bylo nam bardzo ciezko- z wynajmowanej kawalerki
przeniosłam sie do pokoju u jednej pani. Tak malenkiegoze musialam
oddac znajomym swoje meble bo tam zmiescil sie tylko malutki tv.
Moj 1 maz uwazal ze mi przejdzie i wróce i specjalnie nie pomagał
mi wcale. Woziłam Age z jednej dzielnicy do przedszkola w drugiej
mzk, pozniej do pracy, poznije siedziala z nia opiekunka, ja
wracalam o 21 do do domu. Masakra. Ale jakos to przetrwałysmy i
zaprzyjaznilam sie z kims( mimo ze w ogole nie planowalam z tym
kims byc w zwiazku) po prostu pomagal mi, jedził ze mna słuzbowo,
zaprzyjaznil sie z moja córą. Teraz jestesmy malzenstwem z 6 letnim
stazem. mamy doch synow( gdyby pozwolila kasa mielibysmy jeszcze
jedno dziecko). Wtedy kiedy plakalam w poduszke i wylam dosłownie
do księżyca i wydawało mi sie, ze juz nic pozytywnego mnie nie
spotka nie sadzilam, ze tak nie wiele jednak trzeba zeby zaczac na
nowo cos budowac, zyć. Poczucie samotnosci, takiej bolącej,
wywyołujacej strach i paraliż, pozostało we mnie. Dlatego rozumiem
o czym sie tu pisze, zdaje sobie sprawe jak to wyglada patzrac z
dołu a jak z góry.
Moj obeny maz smieje sie ze mnie, ze jestem Matka Teresa(
organizuje wsrod znajomych, szczegolnie wielodzitnych) przerzuty
ciuchow, paczek zywnociowych itd. Nie umiem i nie chce zapomniec,
ze kiedys ktos i mnie podał reke a to zobobowiązuje

[guderianka]

helga-pomógł ci obecny mąż czy inni ludzie dobrej woli?
ja wprawdzie aż takiej "misji" nie odczuwam, że od pomocy nie
uciekam. tylko czasem się boję głupoty ludzkiej. Pamietam jako "sama
mama" ulitowałam sie nad znajomą-była bardzo uboga, sympatyczna,
dorabiała po domach jako fryzjerka. Miała corkę starsza o rok od Mai
i z jej ojcem żyła jak pies z kotem. chciałam pomóc gdy zaszła z nim
w ciąze bliźniaczą, urodziła tylko jedno dziecię i w dodatku
stwierdzono u niej(matki)genetyczną chorobę tkanki skórnej. Dalam
jej wszystkie ubranka po mai, wózek, pieniadze...i tyle ją
widziałam.dowiedziałam się później że zaszła w ciąze po raz trzeci,
nadal z tym samym...nic sie nie nauczyła..
takie doświadczenie strasznie zniechęca-zwłaszcza gdy byłam
skłonna "ostatnią"koszulę oddać..;/

[helga1970]

no tak, wiem o czym piszesz
ludzie sa w duzej mierze niewdzieczni- pomozesz im a oni ostatnią
koszule z Ciebie zdejma.Ja w swojej pracy bylam szefowa duzej firmy
reklamowej i pomoglam wielu osobom, ktore poznije kiedy i mnie
dopadly klopoty przysłowiowo zapadły sie pod ziemie.
Wspolpracuje z takim magazynem, ktory rosprowadza odziez wsrod
najubozszych osob w mojej dzielnicy. zanosze tam ubrania, zabawki
itp. Wiem, ze ktos kto tam przychodzi potrzebuje tej pomocy. Zdarza
sie ze ktos osobiscie stamtad dzwoni i prosi o pomoc. nigdy nie
odmawiam.Rzadko ktos potrafi sie zrewanzowac ale w sumie nie oto mi
chodzi. Nie potzrebuje dowodow wdziecznosci. Po prostu lepiej mi
sie zyje z mysla ze nie wyrzucam ubran, ze moj czas poswiecony
innym nie jest zmarnowany na ogladanie tv, ze ktos moze odniesc z
tego jakas korzysc a co z tym zrobi pozniej to juz jest inna bajka.
Nie jestem organizacj, ktoa zasilkuje i przyznaje sobie prawo
kontrolowania swoich podopiecznych. raczej staram sie cos im
wrzucic do koszyczka . czesto jest tak, ze wpieram dziewczyny,
ktore nie zyja w rodzinach patologicznych ale sa np bite przez
mezow. W takich domamch dochodzi do regularnego znecania sie nad
żoną, córka. po prostu ktos tak ma. Wtedy staram sie zmotywowac
taka osobe do dzialania, do obrony, kieruje ja do instytuacji,
rozmwaiam, staram sie ja otworzyc( bo czesto te kobiety nie chca
sie do tego przyzban, wstydza sie itd. Teraz pomagam jejdenj
dziewczynie przejsc przez rozwod z facetem, ktory przez 20 lat
malzenstwa korzystal z niej jak z firmy serwisoweja sam pił,
zdardzal ja itd. facet zarabia grobo ponad 30 tysiecy. Ona zaczela
pic wiec stała sie bezuzyteczna i sprawia kłopoty wiec on
postanowil sie jej pozbyc i rozwiesc sie. Ta dziewczyna ( znam ja
pobieznie od lat) zadzwonila do mnie o 24 kilka dni temu. Nie
moglam jej tak zostawic. Ma 43 lata i jest wrakiem czlowieka_
dzieci prawie dorosłe a ona na złom.
Czy ktos mi pomogł- jak byalm sam? pomógl mi tylko obecny maz. Moja
dlasza rodzina( jestem sierota) umyła rece. czasamui wystarczy ze
pomoze ta jedna osoba, moj maz uratowal mnie i corke od bezdomnosci,
Pozniej kiedy on mial klopty( znarkotykami) ja pomoglam jemu-
cierpliwie czekajac na niego). Przeszłam długa droge by byc taka
jaka jestem. nie oceniac innych tylko starac sie dac to co moge,
podzielic sie czasami zwykłym dobrym słowem. Jesetm pewna, ze to
wrac do człowieka. Mam cudwne troje dzieci. Moja corka jest
samodzielna, opiekunczą 12 latką. Nie uczy sie najlepiej ale nie
przejdzie obojetniej wobec poztrzebujacych. Maz sie smieje, ze to
taka mała Helga.

[guderianka]

wzruszyłam sie. fajnie ze są tacy ludzie jak ty, którzy potrafią
wykorzystac swoje możliwości. i wiem co masz chyba na myśli mówiąc
żwe nie oczekujesz wdzięczności. sama świadomość DZIAŁANIA jest
chyba dla ciebie motorem napędowym. no cóż-jesli moge ci jakos pomóc
w tym pomaganiu-jestem do dyspozycji. ja póki co zrobiłam
coś "wirtualnie "

forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=48158
jesli znasz kogoś komu taka pomoc może sie przydac-daj na nas
namiary

pamietam gdy raz odwiedziła mnie staruszka-plująca krwią, po wypisie
ze szpitala, siedziała na wycieraczce zimą, bez kurtki,
butów ,majtek (pokazała mi )-prosiła o pomoc bo ją dzieci
zostawiły na smierc...dałam wszystko od majtek,skarpetek, kurtki,
swetrów na jedzeniu skonczywszy. babulinka nazwała mnie aniołem i po
bosych stopach całowała...nigdy tego nie zapomnę.....to było kilka
dni po rozstaniu z moim ex,miałam na szyi jeszcze ślady jego
dłoni...płakałam po rozstaniu..a jak ta babcia poszła to coś we mnie
się zlamało i zrozumiałam że do przeżycia tragedii jeszcze mi
daleko.... nawet jak to piszę to mam łzy w oczach i się
trzęsę...ta babulinka oświciła mnie..

[helga1970]

a widzisz. Twoje forum to prawdziwe wyzwanie. ja nie ma tyle czsu.
Działam bardziej doraznie. Chcieli zebym prowadzila ten magazyn ale
ja naprawde majac trojke dzieci( maz jest ciagle w pracy) nie
jesetm dyspozycuyjna. A Ty masz niepełnosprawne diecko? skad pomysł
na taka własnie tematyke forum? bede pamietała, ze działasz w tym
obszarze. Mnie tez napaw otucha obecnosć takich osób w
społeczenstwie. mam swiadomosc ze nasza dzialaosc jest własciwie
niewidoczna ale ja sie faktycznie spełniam w takim działaniu.
Do tego jeszcze studiuje( kolegium nauczycielkie: chce byc
przedszkolanka) i zaczynam od listpada prowadzic Klub malucha na
Kabatach w duzym studiu tanca. no nic pewnie sie rozerwę, hehe

[guderianka]

to ty cyborg jesteś ile na dobę sypiasz?

tak-mam niepełnosprawną córkę, tę starszą

[helga1970]

a wiesz moja przyjaciółka( zreszta jedyna) tez ma dwie corki(11,12)
z czego ta starsza jest niepełnosprawna. urodziła sie z krotsza
nóżka i bez palca u reki. Po leczeniu na Niekłanskiej ta noga jest
w duzo gorszym stanie niz przed leczeniem. Niestety ma staw
biodrowy do wymiany. Ech, duzo by gadac- chyba skieruje ja na Twoje
forum- ona od niedawna ma net. a moze juz tam jest? Ona sama
wychowuje dwie córki. naprawde w okresach kiedy tam mała jest w
gipsie moja kolezanka jest cywłasnie cyborgiem. Ciezko jest byc
samotna z niepełnosprawnym. nawet jak ma sie rodzicow i byly
pomaga. Swiadomosc odpowiedzialnosci i niemożnosc podzielenia sie
tym z kimkolwiek jest bardzo wykanczajaca.
jak chodzi o mnie na studia wracam po dwu letniej przerwie.
Wczesniej nie podeszlam do sesji bo urodzenie najmlodszego adasia
zbieglo sie wlasnie z najwazniejszym egzaminem i nie dałam rady
tego załatwic. wiec teraz zaczynam jeszcze raz ten cały cyrk ale
bardzo chce pracowac z dziecmi. jak chodzi o sen nie pamietam kiedy
sie wyspalam. moj sredni syn ma azs i od dziecka spie czujnie
pilnujac zeby sie nie drapał.
pozdr

[guderianka]

nie kojarzę takiej mamy-ale skieruj ją do nas. Jest parę mam których
dzieci sa po operacjach stawów biodrowych (w tym moja córka) i jedna
mama u której dziecka planowana jest taka operacja
razem zawsze raźniej

ja na szczęscie już sie wysypiam. moje małe daje czadu 12 godzin bez
przerwy ale przed 20 zasypia i tak do 7.30 nie mogę narzekać
helga-gdzie mieszkasz?

[helga1970]

mieszkam na Piaskach w Warszawie, na Bielanach-Żoliborzu

Guderianka

[helga1970]

a Ty gdzie mieszkasz?

[guderianka]

helga
szczecin

[helga1970]

o kurcze:0
mialam kiedys chłopaka w Śwonoujsciu, mam słabosc do tych stron,
hehe

[guderianka]

może to jakiś znak ? moze wybierzecie sie kiedyś nad morze ?
szczecin po drodze

helga1970

[alabama8]

helga1970,
ja może tak nie na temat ale też jestem "samodzielna" i mam prawie
pięciolatka z AZS i wprowdzie nie mieszkam na Bielanach, ale jestem
tam zawsze w czwartek i piątek bo w te dni odwiedzamy babcię.
Chętnie bym się zaprzyjaźniła z pokrewną duszą któa wie co to AZS.

[jenny_curran]

"Świadomość absolutnego polegania
tylko na sobie, na swoich emocjach, odczuciach, osądach i
decyzjach" - mam to samo. Totalny dyskomfort, ale do wszystkiego
można sie przyzwyczaić. Z czasem nawet dyskomfort traktuje się jak
coś normalnego. Ech ...

[oliwija]

ja tez nadal czuje sie samodzielna mam mimo ze jest ON. właściwe
córkę wychowałam sama cóż z tego ze ma dopiero 7 lat. tatus
bilogiiczny sie wogóle nia nie interesowal nie interesuje i nie
bedzie interesiowal. przez 3 laa kiedy chodziła do przedszkola nawet
nie wiedzial do ktorego. teraz nie wie do jakiej szkoły dziecko
poszło......... no i dobrze. to daje nam spokój. ja tez do dzis
oddaje rzeczy po mojej córci kolezance. choc nie jest bieddniejsza
ale ma młodzą córkę a innym juz nie oddam bo sie prezejechałam. Ta
dziewzyna której oddawałam ciuchy i zabwaki po Weronice sprzedawala
je w komisie. udawała niby biedna... nieszzesliwa, bita przez
męza......... przez nia moze by mnie tu dzis nie było. Siedziałabym
w wiezieniu a moje dzieciątko... nie wiadomo gdzie. ale to
przeszłośc. Dziękuje Bogu ze mnie kiedys otrzeżwił ze przejrzalam na
oczy i rozstalam sie z ojcem Weroniki , dziekuje ze postawił na
mojej drodze obecnego partnera.......

[kicia031]

Samodzielna mama moim zdaniem jest sie na zawsze, chyba ze nowy
partner zaadoptuje nasze dziecko z poprzedniego zwiazku.
Ja tez jestem juz od lat w nowym zwiazku, mam z nowym partnerem
synka, jestem tez macocha, ale ze wzgledu na starszego syna chyba mi
najblizej do samodzielnych mam mimo wszystko.

[guderianka]

w moim przypadku fakt adopcji nie wpływa jakoś na zmianę nastawienia
wobec "samodzielności"

[juliana03]

czytalam pierwszy post- i wiesz co ladnie to ujelas!!!

[yvonne99]

Ale pieknie opisalas jak to jest jak sie jest naprawde samej.