Jak dać radę?

[partofthegame]

Witam serdecznie
Podczytuję to Forum od dłuższego czasu, a teraz chcę się ujawnić i
poszukać w Was wsparcia. Zapewne za niedługi czas dołączę do grona
samodzielnych mam, ale droga do tego wydaje mi się nie do przebycia
w tym momencie...
Podjęłam decyzję o rozwodzie z moim mężem. Kosztowało mnie to wiele
nerwów, ale nie zamierzam zejść już z tej ścieżki. Obawiam się
jednak że nie będzie to łatwe i liczę na Wasze wsparcie.
Historia w skrócie - jesteśmy razem 8 lat, mieszkamy razem lat 5, od
3 lat małżeństwo, synek 2 lata.
Nigdy nie było jakoś idyllicznie (oprócz początku znajomości), ale
wierzyłam głupio, że "jakoś" się ułoży. Oboje mamy waleczne
charaktery, choć z mojego zostały tylko strzępki.
Czuję że ten związek wypompował ze mnie całe powietrze, dałam sobie
wmowić że jestem nikim, nie mogę o niczym decydować, nie znaczę nic.
Rok przed ślubem, prawie na ukończeniu studiów, podjęłam pracę, w
tym czasie mąż jeszcze studiował. Pomagali nam rodzice, kupili
mieszkanie na spółkę (tzn. pół teściow, pół moich rodziców), dawali
jakieś sumki na utrzymanie. Niestety, ja po 3 mcach pracy bardzo
poważnie zachorowałam, spędziłam 4 mce w szpitalu a potem 10 mcy na
zwolnieniu- nie wróciłam już do pracy, nie miałam gdzie. Pod koniec
zwolnienia (płatnego) zaszłam w ciążę, nieplanowaną, ale
postanowiliśmy się pobrać w końcu. Ciążę spędziłam w domu, mąż
pracował, rodzice nadal pomagali. Jednak nie był to czas idylliczny
ze względu na charakterek męża.
On generalnie od zawsze miał pogląd że w życiu nie należy się do
niczego zmuszać. Np. nie chce się sprzątać - to się nie sprząta, a
jak mi przeszkadza to zawsze mogę posprzątać sama. Zrozumcie- chodzi
mi o ogolną filozofię, bo nie miałam pretensji że nie pomaga, w
końcu to ja byłam w domu, a on pracował.
I tak jakoś ta ciąża minęła, urodziłam synka. Jako ojciec mój mąż
był prawie bez zarzutu, choć teraz wiem że nie angażowałam go w
sprawy dziecka tak jak powinnam bo ostatnio "chwalił" się znajomym
że on nigdy nie wstał do synka w nocy i jakoś tak przykro mi się
zrobiło że to powód do dumy...
W każdym razie po miesiącu od urodzenia dziecka mąż poznal swoją
kochankę(o czym wtedy nie wiedziałam). W domu koszmar - agresja do
mnie potrafił mnie uderzyć w czasie jakiejś sprzeczki. Robił sceny
na wyjazdach rodzinnych gdzie np. zostawił mnie i dziecko na działce
u znajomych krzycząc że się tu nudzi. A ja głupia biegłam za nim...
Kochanka była 10 lat starsza ode mnie spotykał się z nią około 10
mcy choć domyślalam się wcześniej. Wmawial mi jednak że to
internetowa znajomość nie widział jej na oczy. Boże ile ja wtedy
wycierpiałam... prosiłam teściów o rozmowe z nim ale usłyszałam że
skoro nie znika na noce to na pewno nikogo nie ma. Ale oszukiwał o
dodatkowych zleceniach popołudniami. No nieważne... W końcu poznałam
prawdę i takiego upokorzenia nie życzę nikomu.
Doszły kwestie finansowe- mąż dobrze zaczął zarabiać (około 10 tys
brutto na miesiąc) ale ja do tych pieniędzy nie mam żadnego dostępu.
Dostaję tylko 500zł na karcie kredytowej na wyżywienie i musze
prosić o wszystko inne- głupi łach za 30 zł to wyzwanie. Mam dość!!!
Zerknęłam mu przez ramię jak robił jakies operacje na koncie i ma
tam sumkę grubo ponad 100 tys zł zebraną w rok.
Doszły gadki "i tak się z tobą rozwiodę" i czuję się totalnie
zeszmacona. Czarę goryczy przelal fakt jak poprosiłam o 30zł na
zastrzyk dla chorego psa i usłyszałam- nie mamy pieniędzy.
Chcę odejść. Nie umiem go kochać, czuję obrzydzenie. Nie mogę
wybaczyć zdrad i wielu innych rzeczy.
Nie mam nic- oprócz połowy mieszkania (formalnie moich rodzicow).
Chcę znależć pracę, dokończyć studia, wywalczyć rozwód i zostać
sama, móc o czymś zadecydowac w końcu!
Pomóżcie mi tylko znaleźć siłę...


Ps. Przepraszam za chaos w poscie, nie umiem teraz inaczej.
Jak to czytam to niestety nawet w połowie nie odzwierciedla to mojej
historii

[nini6]

Skoro mieszkanie jest własnością Twoich rodziców i teściów to chcąc w nim
pozostać musisz spłacić drugą stronę.
Możesz złożyć wniosek o alimenty w czasie trwania małżeństwa, motywując to
niewystarczającym finansowaniem domu przez męża.
Jeśli otrzymasz rozwód z orzeczeniem winy męża- masz prawo także do alimentów na
siebie. Zbieraj dowody jego zdrady.
Kobiety moja droga dysponują ogromną siłą, zwłaszcza w sytuacjach ekstremalnych.
Powodzenia!

[partofthegame]

Zdaję sobie sprawę z kwestii mieszkaniowych. Moi rodzice próbowali
przekonać teściow do zapisania nam mieszkania i zdania się na
obiektywny sąd, który podzieliłby mieszkanie i nakazał spłatę np.mi.
Jednak teściowie odmówili.
A co do dowódów zdrady... nie mam nic- jednego smsa wysłanego z GG
rok temu, ale w treści nie ma chyba nic o co można się przyczepić
oprócz "Gosiaczku".
Mam natomiast maila, którego mój mąż wysłał jakiejś
swojej "koleżance" już po historii z kochanką. Tam w odpowiedzi na
zarzut że przecież ma żonę i nie wolno mu się przytulać do innej
pisze coś w stylu "a żoną się nie przejmuj, bo dopoki nie wie to się
nie bedzie denerwować, a poza tym zawsze mogłabyś się bronić".
To chyba za mało... nie udowodnię mu zdrady

[chainsmoker]

Moja droga, jeżeli spotyka się z nią już rok to da się to udowodnić,
zawsze można powołać ją na świadka, jakiś znajomych,zawsze znajdą
się jakieś dowody, w ostateczności można poszukać detetektywa bo gra
jest warta świeczki, jak cie uderzy możesz iść na obdukcje. A skoro
tak dobrze zarabia to alimenty będą wysokie.
Nie daj mu się upokarzać, ja odeszłam od mojego męża na pierwszym
roku studiów (dziennych) i zostałam sama z niemowlakiem. I kobieta
silną jest, dasz sobie radę kobieto. Nie wolno dla jakiegoś dupka
rezgnować ze swojego życia bo w końcu tylko raz je przeżyjesz. a on
kiedyś będzie żalował ze nie ma rodziny.

[nicol.lublin]

ja bym na twoim miejscu podała gada o alimenty na siebie i dziecko,
a rozwód chwilowo olała. koniecznie weź dobrego adwokata!!!