Nowy związek - jak go nie popsuć???

[kropkaa1]

Hej Mamusie,

Postanowiłam się trochę wygadać i mam nadzieję że któraś z Was mnie
zrozumie. Po rozstaniu z moim byłym mężem poznałam kogoś i oczywiście jak to
w bajkach bywa zakochałam się. Jesteśmy razem już prawie rok i jest nam
bardzo dobrze. Chyba nie skłamię jak napiszę że bardzo się kochamy i chcemy
ze sobą być. On jest wspaniały, wyrozumiały i coraz bardziej "ojcowski" w
stosunku do mojego synka. Jest tylko jeden problem - JA.
Nie wiem czy zachowuję się normalnie czy może powinnam udać się jak
najszybciej do psychiatry? Kocham go bardzo i wiem że chcę z nim być ale
ciągle wynajduję sobie sama problemy. Jak tylko jest super, ja zaczynam
myśleć o tym że to się może skończyć... i panicznie się tego boję. Już raz
zostałam skrzywdzona i nie wiem czy wytrzymałabym drugi raz. Ciągle boję się
że on przestanie mnie kochać, że nie będzie chciał ze mną być, że dziecko
zacznie mu przeszkadzać (dzisiaj np: mały płakał w nocy i wszystkich
pobudził - a wiadomo mama musi to znieść a on może poprostu powiedzieć
dosyć. I w końcu boję się że mnie wykorzysta i porzuci bo przecież wszyscy
faceci są tacy sami i nie wolno im ufać! O Boże ja chyba jestem psychicznie
chora.
Boję się że to o co tak bardzo zabiegam popsuję sama na własne życzenie, że
on będzie miał dosyć moich smutnych min i łez (czasami popłaczę sobie bez
powodu).

Prosze poratujcie, jak sobie z tym poradzić, jak uwierzyć i zacząć życie od
nowa bez piętna przeszłości. Czy któraś z Was reaguje może tak samo na nowy
poważny związek?
Proszę napiszcie jak to jest w waszych związkach i jak radzicie sobie z
problemami? Ile takich związków kończy się ślubem i spokojną starością? Czy
warto w to wierzyć i do tego dążyć, czy może lepiej z góry założyć że
wszystko dobre szybko się kończy i uniknąć rozczarowania?


kropka

[burza4]

W życiu nie ma żadnych gotowych recept. Ale i nie wolno tracić nadziei na to,
że coś się dobrego wydarzy. Czego ja jestem najlepszym przykładem. Staraj się
myśleć pozytywnie, nie bój się okazywać swoich obaw. Strach z czasem mija, w
miarę upływu czasu okrzepniesz i będziesz się czuła tak, jakby ten facet był z
toba od zawsze. Ku pokrzepieniu serc mogę ci powiedzieć, że moje koleżanki (i
ja), które trafiły "za drugim podejściem" mają teraz naprawdę udane związki.
Moja koeżanka rozstała się z mężem jeszcze w ciąży. Jej partner był z nią i
dzieckiem od okresu niemowlęcego. Karmił, zmieniał pieluchy, wychowywał i
wychowuje nadal. Są po prostu rodziną. Tylko trzeba dać sobie trochę czasu na
dostosowanie - i zachować też trochę realizmu na polu nasz partner - nasze
dziecko. Nie oczekiwać cudów - że od razu do siebie przylgną, choć myślę, że im
dziecko mniejsze, tym chyba łatwiej, bo razem patrzycie jak rośnie i się
rozwija i razem się angażujecie w jego wychowanie.
Wszystko będzie dobrze

[kropkaa1]

Wielkie dzięki za dobre słowo. Postaram się być normalna i nie panikować.
Skoro innym się udało to może i mnie jest to pisane?
Całe szczęście że mój mały ma dopiero 2.5 roczku. Zaczeliśmy się spotykać jak
miał 1.5 to chyba lepiej dla dziecka bo przywiązuje się bezinteresownie.
Jeszcze raz dzięki.

pozdrawiam,
kropka

[mosia.k]

Witaj Kropko
Oj,....rzeczywiście tak to chyba w bajkach bywa... Rozumiem Twoje obawy i
wątpliwości o los nowego związku, ale powiem Ci, że i tak Ci zazdroszczę i jak
czytam o zakochaniu, szczęsciu, rodzinie, itd..., to łezka kręci się w moim
oku. No, może przesadzam trochę, ale nie powiem, chciałabym być na Twoim
miejscu. Tymczasem, póki co, dalej sama się ze wszystkim borykam, no
i ...czekam na księcia z bajki Pielęgnuj Wasz związek jak tylko możesz i po
prostu bądź szczęśliwa! Pozdrawiam Mosia

[mrrr]

ojejku, kropko, przepraszam! podejzewam, ze moimi zwierzeniami niepotrzebnie
Cie zdenerwowalam. kazda sytuacja jest inna i skoro od roku ze soba mieszkacie
i on dobrze wie, z czym wiąze sie opieka nad dzieckiem, to wyglada to wszystko
calkiem dobrze .

u mnie cala sytuacja byla bardzo zagmatwana, nie ma sensu sie nad nia rozwodzic-
ale nie sadze , aby bylo mozliwe jakiekolwiek generalizowanie na podstawie
mojej historii. mam nadzieje, ze wybaczysz mi, ze Cie niepotrzebnie
zestresowalam!
Paula

[kropkaa1]

Hej no coś Ty! nie masz za co przepraszać. Ale bardzo dziękuję za uwagę. Tak
naprawdę to wszystko na jak najlepszej drodze tylko ta moja psychika czasami
trochę szfankuje. Myślę że chwilowo popadłam w jakąś jesienną depresję...!!!!!

Ale dzięki jeszcze raz, miło wiedzieć że gdzieś jest ktoś kto cię wysłucha i
za to Wam wszystkim dziękuję!!!!

kropka

Nowy związek

[ada296]

gdy on odszedł do dziewczyny, która mogłaby być jego córką czułam się urażona
rozwiedliśmy się biegiem
a potem poznałam wspaniałego faceta
chciał ze mną zamieszkać
moje dzieci bardzo go lubiły
a ja...
nie chcę faceta w moim domu
niech przychodzi
przynosi kwiatki
niech dba o mnie
ale nie potrafiłabym być z kimś na co dzień
pewnie to jest uraz
a potem rozstałam się z tym prywatnym panem
nadal utrzymujemy kontakt
poznałam kogoś innego
i ten następny pan chciałby zaistnieć w moim domu
chciałabym ale się boję
i pewnie będziemy się spotykać ale nie zamieszkamy razem
dziwne - od mojego rozwodu minęło dużo lat
a ciągle jakieś dziwne obciążenie
nie chcę się wiązać pewnie dlatego by nie trzeba było następnego
związku "rozwiązywać"
nie chcę przez to jeszcze raz przechodzić
pewnie piszę niezupełnie na temat ale się wypisałam
pozdrawiam

[ashan]

Ważną rzeczą jest nieprzenoszenie swoich lęków z poprzedniego związku na nowy.
On jest innym człowiekiem, niż Twój eks, a Ty też się zmieniłaś. Wydaje się to
truizmem, ale ja wiele razy "łapałam" się na tym, że w jakichś konfliktowych
sytuacjach (a często chodziło o drobiazgi !) włączał mi się w głowie "film" z
przeszłości i reagowałam tak, jakby to eks był znowu ze mną w tej sytuacji.
Kilka lat zajęło mi zamknięcie przeszłości. Kilka moich związków musiało się
rozpaść, aż wreszcie trafiłam na mojego obecnego szanownego małżonka. I cieszę
się, że pozwoliłam mu się przekonać i ... jesteśmy już kilka lat po ślubie.
pozdrawiam
ashan

[mag_p]

HEj. Ashan- na macochach zostalam poporszona o niezabieranie glosu - dlatego
tam sie niedzywalam. Przykro mi , ze przeze mnie Ci sie oberwalo.


Co do sprawy . Ashan - peiknie napisla. Ale rozumiem Ada-. Ja porownujac
niedawno sie rozstalam - ale nie wyobrazam sobie , ze moglabym wpusicic
mezyczyzne do mojego domu. Owszem , kogos na spotkania, wyjscia. Wspolne
zpedzanie czsu- ale to wszystko .. Ni to przyjaciel ni ...
Wiem , ze moze jest to krzywdzace dla Panow - ktorzy mozel chcieli by
normalnosci - ale czasem zosatje uraz.
Moze tylko jak ashan - radzi - nie ma co pielegnowac tego urazu - moze nie
walczyc z nim ( urazem) , ale nie podsycac. By moc przedewszystkim sobie dac
jeszcze jedna szanse!
Bo to , ze z kims nie potrafimy byc , ze nie potrafimy zaufac - ze nie
potrafimy juz nawet o tym marzeyc - najbardziej krzywdzimy siebie. Wprawdzie
nie my same do tego doporowadzilysmy ... Ale w obronie wlasnej i naszego zycia -
musimy , kazda na swoj sposob zapominac o tym urazie..
Ja patrze na to tak:"zostawil we mnie cos- uraz - ktorego jesli sie nie pozbede
bedzie naprawde krzywdzil mnie... On skrzywdzil mnie juz raz - teraz do konca
zycia nie piozwole mu sie krzywdzic - pozbede sie zlego ziaran nieufnosci
ktore we mnie zostawil, nie pozwole sie krzywdziec do konca zycia".

Czy bede z kims nie wiem? Bo nie wiem czy spotkaqm kogos z kim bede chiala byc
( teraz nawet wyobrazic sobie tego nie moge).
Ale chce byc otwarta na ludzi i nie zamykac zadne z mozliwosci..

Pozdrawiam
mag

[ashan]

Iiiiiii tam, Mag, daj spokój , nie przejmuj się tym

Myslę, że powiedziałaś ważną rzecz: to, że boimy się podjąć kolejną próbę
ułożenia sobie z kimś życia to skutek naszego zranienia, ale jednocześnie tym
samym pozwalamy, zeby przeszłość raniła nas bez przerwy. Co nie znaczy
oczywiście, że za wszelką cenę trzeba angażować się w kolejne związki.
Wystarczy zdawać sobie z tego sprawę, aby nie dać się sparaliżować strachowi
przed kolejnym związkiem. Z resztą strach jest zazwyczaj złym doradcą.
Zarówno w sytuacjach, kiedy uciekamy przed uczuciem ze starchu przed
przeszłością, jak i gdy uciekamy przed samotnością i poczuciem bezradności w
czyjeś ramiona. Ale to już chyba nie na temat?
Ufff, nawymądrzałam się i starczy
pozdrawiam
ashan

[mrrr]

ale tu jest fajnie.

nareszcie moge sobie pogadac na moje tematy, hihi.

jak rozstalam sie z tatusiem dziecka, nie wyobrazalam sobie relacji z nikim
przez jakis czas. potem fajnie bylo wyjsc z kims czasem do kina. ale nie za
czesto. potem otworzylam sie na spotkania 'weekendowe"- mozna powiedziec,
randki, choc bez seksu. Dopiero po dlugim czasie spotkalam mezczyzne na tyle
dojrzalego, by z szcunkeim do tego podszedl, a ja bylam gotowa, zeby wejsc w
glebsza relacje. przemieszkiwalismy u siebie, raczej on u mnie, bo to ja mam
male dziecko. ale roznie, raz dzien w dzien, raz z wiekszymi przerwami, ladnie
to szlo, ze spokojem. I naprawde mi bylo bardzo dobrze z tym mezczyzna.
I wiecie co- dlatego zaczelam sie obawiac, ze ot moze nie jest przejsciowe. ze
odzyskujac w ktoryms momencie- z wlasnej woli czy nie- niezaleznosc, odkrywamy,
o ile wygodniej jest mieszkac samemu, na dluzsza mete, miec tylko swoja
przestrzen. mi bylo swietnie z tym facetem, ale jak juz za duzo czasu
spedzalismy razem, za wiele nocy u mnie zanocowal, to ja bylam zmeczona i
chcialam byc sama. duzo razem, to nie znaczy cale dnie- on duzo pracowal. ale
ten rytm rodzinny, jesli stawal sie codzienny, to mnie meczyl, to bylo dla mnie
za duzo.
chcialam powolutku. ale chcialam.

byc moze jst tak, jak ktoras z was napisala- musi minac kilka lat, rozpasc sie
kilka zwiazkow zanim bedziemy gotowe z kims zyc. moze to o to chodzi.

moj zwiazek wlasnie sie rozpadl i nei wiem dlaczego- on obrazil sie,czy tez
odszedl z dnia na dzien, zupelnie niespodziewanie dla mnie. (wiem, ze zyje, ale
nie odbieral moich telefonow, ani nie odpowiedzial na maile. bardzo pracowalam
nad tym, by nie przenosic na niego moich reakcji na exa, zeby pamietac, ze to
ktos inny- nie bylo to takie trudne, bo ogromnie sie roznia.)

poza zupelnie naturalnymi w takiej sytuacji uczuciami, z drugiej strony czuje
ulge. ze wlasnie mam dla siebie swoje mieszkanie, swoją pzestrzen. glupie?
straaszne? nie wiem. widocznie nie bylam gotowa .

[aamanda]

hej Dziewczyny,
banalna rzecz: teraz jest teraz
przeszlosc juz byla
a przyszlosci nie ma
cieszcie sie ta chwila ktora jest teraz bo to jest wlasnie cos co mozecie
stracic
przyszlosc dopiero bedzie, po co o niej tyle zakladac i myslec
jedno jest pewne, kto jest szczesliwy, ten cieszy sie terazniejszoscia
naszymi obawami o przyszlosc stwarzamy problemy, nasza mysl istnieje, nie
ginie, ona NAS ksztaltuje tak by nasze mysli sie realizowaly
myslmy wiec pozytywnie o naszej przyszlosci jesli juz musimy o niej myslec
Serdecznie pozdrawiam
Baaardzo Szczesliwa

[kropkaa1]

Aamanda,
to bardzo trafna recepta na szczęście, wielkie dzięki postaram się myśleć tak
jak Ty.
Niewiem tylko czy mi się uda, ja już tak mam że myślę o przyszłości i już
widzę siebie znowu w "białej sukience". Ale z drugiej strony czy to źle mieć
takie mażenia? Trzeba przecież w coś wierzyć i mieć nadzieję.

Baaaaardzo Szczęśliwa
Kropka

[aamanda]

Kropko,
to nic zlego myslec i marzyc, ale pozytywnie, i to nam sie wtedy zdarzy, tylko
nic na sile, i za nic nie ustawiac drugiego czlowieka tak jak Ty chcesz, bo
kazdy potrzebuje wolnosci. Wyobrazaj sobie siebie w bialej sukience, ale mysl o
partnerze jako o wspanialym mezczyznie, ktory sie w Twoim zyciu pojawi, bedzie
taki i taki...., nie o konkretnym, nawet jesli juz z nim jestes, mysl, ze ten
Twoj obok Ciebie w bialej sukience potrzebuje dokladnie takiej kobiety jak Ty.
Zwyczajnie, nie na sile.
Ja doswiadczylam potegi takiego myslenia, czego Wam wszystkim zycze
Nasze szczescie jest w nas, nie na zewnatrz ))
wszystkiego dobrego

[kropkaa1]

Aamanda,
Jesteś boska, nie wiem jak to zrobiłaś ale naładowałaś mnie pozytywną energią.
Oby więcej takich postów na samotnej.

Wielkie buziaki,
kropka

[aamanda]

Bo wiesz Kropka,
to jest tak, ze szczescie jest w nas, i jak to wiesz, to to szczesci rozsiewasz
i ludzie lgna do Ciebi wlasnie po te pozytywna energie i tego fabeta tez
przyciagniesz.
Zreszta, ja mysle, ze Ty to wiesz, tylko kazdemu z nas czasem trzeba to
przypomniec
Serdecznie pozdrawiam i wiele dobrego

[kropkaa1]

Mrrr no to mnie rozszyfrowałaś.

Gdzieś w mojej podświadomości boję się że ktoś zagości na dłużej w moim życiu
i nie będę nawet miała czasu na pełny oddech. Ale z drugiej strony chciałabym
żeby ktoś troszczył się o mnie tak mocna że aż nie będę mogła oddychać. Ale to
skomplikowane??? I tak to już chyba jest z tą miłością, raz jej pragniemy a
zaraz potam nażekamy że jest jej za dużo. Ja staram się pielęgnować nasz
związek i mam nadzieję że przetrwa wszystkie trudne chwile.
Od jakiegoś czasu mój partner nie przyjeżdża już do mnie tak często jak
kiedyś. Cały czas zapewnia mnie że kocha i że mu zależy ale poprostu jest
zmęczony. (widujemy się co prawda codziennie w pracy). A ja co? jak ta
idiotka, zamiast cieszyć się że mam wolne wieczory, rozpaczam, że może mu już
nie zależy, że mniej kocha itp.
Wiesz to już chyba tak jest że jak mamy czegoś za dużo, chcielibyśmy mniej. A
jak nam zaczyna brakować to chcemy na maxa....Ot taka kobieca przewrotna
natura.

No to trochę się wypisałam, i wiesz pomogło.

pozdrawiam,

kropka

[mrrr]

Dziewczyny- jak dobrze ,ze jestescie!
Chyba juz to powtarzam nie wiem, po raz ktory, ale jaka to ulga trafic na to
forum!
Dziekuje. i znow sie czegos nauczylam, znow zyskalam szersze spojrzenie, znow
uswiadomilam sobie rozne swoje podziemne sprawki -
-absolutnie zgadzam sie, ze same stwarzamy swoje zycie. ja jakos zaczelam
odczuwac,ze on mnie nie widzi- ze patrzy na mnie i nie widzi, kim naprawde
jestem, ze nie jest otwarty na to. (ze ma wizje mnie jakies zupelnie innej, na
dodatek glupiej.)
I, no coz, rzeczywiscie przestal byc.
ale chyba mechanizm nie byl- on zammkniety, ja to dostrzegam ,tylko to jakos
sie zazebialo. moze mial gorsze dni, czy cos. ja to wzielam pod obrobke- i
zamknelam sie, na zasadzie- nie widzisz mnie, to nie. nie dam sie tym zranic,
oczywiscie nastepnym razem Ci sie nie zwierze. ( oczywiscie nie mowilam mu
tego, tylko to myslalam).
i to jakos szybciutko sie posypalo, w przeciagu tygodnia.
mysle, ze dolozylam swoje tym zalozeniem.

glupio mi, ale co tam, przyznam sie Wam.
ech, jakie to wszystko czasem trudne.

[aamanda]

Wszystkim Wam gorąco polecam książkę Loise Hay "Jak uzdrowić własne życie", nie
jestem pewna czy tytuł jest właśnie taki, ale jakiś podobny, w poniedziałek
mogłabym podać dokładniejsze dane, bo narazie pożyczyłam książkę mojej niani.
I wszystkim odnalezienia tego szczęścia, które jest w każdej z nas ))
Wszystkiego dobrego
Baaaardzo Szczęśliwa

[natacha]

witam Kropko...czytam twój post....i czuje sie tak jakbym to ja sama go
napisała..wiesz jestem w identycznej no moze prawie identycznej sytuacji..ja i
mój partner znamy sie co prawa krócej ale obawy mam te same..wiesz wydaje mi
sie ze nie ma skutecznego lekarstwa na udany związek...a ciągłymi pytaniami
typu czy Ty aby naprawde mnie kochasz i mnie nigdy nie zostawisz?chyba nie
poprawimy sytuacji...cóż nam pozostaje? zaufać.choć to bardzo trudne..i wierzyć
w to ze też mamy..a moze przedewszystkim to my mamy prawo do szcześcia...i
dajemy to szczeście naszym wybrańcom....zycze powodzenia....Tobie sobie i
wszystkim samodzielnym które znalazły miłośc i oparcie.pozdrawiam Natacha mama
Mantika