Lęk

[mamajaneczki]

Czesc,

Pisze, bo męczy mnie pewna sprawa. Od urodzenia małej cały czas się boję o
jej zdrowie. Może to śmiesznie brzmi, ale już łapię schizy. Cały czas myślę
o chorobach i innych czyhających na nią niebezpieczeństwach. Nigdy nie miałam
tendencji do wkręcania sobie takich rzeczy. Też tak macie?? Takie uroki
macierzyństwa czy mam się leczyć?

[semi-dolce]

Ja nie mam tak.

A w jakim wieku jest twoja córka?

[mamajaneczki]

Mała ma 7 miesięcy. Ostatnio jest jakby gorzej

[semi-dolce]

Hmm myślałam, że napiszesz że ma 7 dni Tak to nie wiem, co
powiedzieć

[kaisog3]

Ja też mam lęki ale nie o chorobach synka a o tym, że coś się może złego stać,
np. jak jedziemy samochodem, itp. Przeważnie jak już przytulam głowę do poduchy
i staram się zasnąć to takie myśli złe mnie nachodzą. Jednak ostatnio jest ich
mniej

[mamajulusi]

po prostu ja kochasz i nie chcesz żeby coś złego jej się stało,to
normalne.Najważniejsze tylko żeby nie przesadzać.

[rulsanka]

A od dawna to masz? Często? Jak bardzo ci przeszkadza ten lęk? U mnie był to
główny objaw depresji poporodowej. W ogóle nie byłam smutna, ale schizowałam na
punkcie zdrowia dziecka. Do tego miałam brak apetytu, kłopoty z pamięcią i snem.
Ja poszłam do psychiatry, bo chciałam być "normalna" dla swojej rodziny. Nie
dostałam wprawdzie leków (leki albo karmienie), ale samo przyznanie się przed
sobą, że nie jest ze mną wszystko ok miało efekt terapeutyczny. Później miałam
jeszcze jedną dużą falę strachu i kilka mniejszych, ale jakoś udało mi się
zracjonalizować ten lęk. Mówiłam sobie tak: jeżeli za 2 godziny/jutro będę się
martwić, że mój syn ma mukowiscydozę/przedwczesne starzenie itp. to pójdę z nim
do lekarza, żeby to wyjaśnić. Do tego czasu postanawiałam nie myśleć o sprawie.
I przechodziło. W zasadzie od kiedy syn skończył pół roku zaczęło być dobrze.
Teraz ma 7 miesięcy i 10 dni. Myślę, że powinnaś zacząć działać, bo to strasznie
nakręca i samo nie przechodzi, przynajmniej nie tak szybko, jak byśmy chciały.

[belzio]

ja też tak mam na szczęście moj pediatra jest czlowiekiem rozsądnym
i stawia moje lęki we wlaściwym świetle męczę go jednak regularnie i
pewnie ma mnie dosyć

[gabi071984]

to na pewno minie ale musisz starć się o tym tak nie myśleć bo popadniesz w
paranoje po prostu się ciesz rozwojem dziecka

[alpe]

Doskonale Cie rozumiem!!!!!!
Odkąd urodziłam synka cały czas coś wymyślam i się zamartwiam. Do tego stopnia,
że wmówiłam sobie, że moje dziecko ma porażenie mózgowe. Naczytałam się różnych
bzdur w internecie i tak sobie dobrałam do głowy, że o mało nie chciałam
zwariować. Dzięki Bogu mam rozsądnego męża, który mi wypersfadował głupoty z
głowy i chcąc mnie uspokoić zorganizował wizytę u neurologa, ale bardziej w
ramach mojego zdrowia psychicznego niż chorego dziecka. Przyznam, że od tamtej
pory ( od 2 miesięcy )"ostrożniej" podchodzę do oceniania sytuacji. Generalnie
po 6 miesiącu zaczełam wracać do rzeczywistości. Być może to kwestia rozchwianej
gospodarki hormonalnej, depresji poporodowej. Ale jedno jest pewne, stałam się
bardziej nerwowa.
pozdrawiam

[mamajaneczki]

Dziekuję Wam bardzo za odpowiedzi. Faktycznie, po porodzie miałam dosć obnizony
nastrój, trwało to ok. 2 miesiące. Potem się poprawiło i teraz znowu takie
dziwne jazdy. Ale staram się sobie radzić. Przestałam czytać straszne rzeczy w
internecie (rada dla alpe) i skupiam się na weselszych stronach
rzeczywistości. Polecam forum humorum ))
i jak poczytałam Wasze odpowiedzi to też mi od razu lepiej. Dziękuję

[jasmin80]

Czasami myślę, żeby tylko się nic złego mojemu dzieciaczkowi nie
stało, ale nie jest to moją obsesją.Nie zamartwiam się na zapas bo
to nie ma sensu.Wyluzuj trochę.Będziesz się martwiła jak
rzeczywiście coś okaże się nie tak.Póki jest dobrze ciesz się
zdrowiem dziecka.

[rajsca]

Ja należę do tych, co się generalnie martwią o "życie" dziecka. Staram się być
wyluzowana - np. dziecko bawi się z dużym psem, ale nachodzą mnie takie myśli
kiedy np mam go na rękach, że mogę się przewrócić i go zabić! Albo nie daj Boże
jak chodzę po materacu na którym on leży (czasami trzeba), że mogę się w każdej
chwili na niego przewrócić.
No i w ogóle takie, że podczas spaceru może w nas wjechać samochód.
Ale staram się nad tym panować, a potem się cieszę że to się nie stało i mam
poczucie jakbym właśnie uniknęła takiego wypadku. Bosz... może rzeczywiście
powinnam się leczyć...

ps. młody ma 9.5 m-ca.

[wiolka1313]

Ja mam takie schizy, że wstyd się przyznać. Też nie wiem czy to
uroki macierzyństwa (w moim przypadku późnego) czy mam się leczyć.
Ale Twój wątek jest pocieszeniem, że nie jestem sama

[m_laczynska]

Czytałam taką książkę - małżeństwo krucha więź - tam jest o różnych kryzysach w
rodzinie. Jest między innymi fajny rozdział o pojawieniu się dziecka. Autor -
psychoterapeuta - ma tam taką teorię, że takie lęki to nieuświadomiona złość na
dziecko. Zamiast się wkurzać, boimy się, bo w naszej kulturze Matce złość nie
przystoi - ma być cierpliwa niczym święty. Zamiast tego przeżywamy czasem takie
jazdy, wizje, że dziecko robi sobie krzywdę, choruje itp.
Wg. tego gościa trzeba się zająć sobą. Czyli wygospodarować sobie jakoś w
porozumieniu z mężem, babcią itp. przynajmniej 30 min czasu dziennie tylko dla
siebie. Dzięki temu zwiększa się twoja możliwość tolerowania tego, że "coś"
małego potrzebuje Cię niemal non-stop nie bacząc, że akurat chcesz spać, czytać,
brać długą kąpiel.

[smerfetka8801]

nie mam takiej paranoi i może dzięki temu i ja i córka jesteśmy wyluzowane i
zadowolone.póki ktoś chory na grypę nie kaszle wprost na buzię małej to nie
widzę problemu zarazków.sama po porodzie 5 razy byłam chora a mała nigdy i może
stąd tez ten luzik o chorobach męża nie wspominam zwykle chorujemy my dwoje a
córka nie

[anga1976]

Kiedy czytam takie posty, mam nadzieje ze moje lęki to wytwór mojej
wyobrażni a nie reakcja na prawdziwy problem. Ja w tej chwili jestem
bliska obłędu - mój dwumiesięczny maluch wg mni ecierpi na jakies
zaburzenia zachowań społecznych ( mam książkę wydaną przez fundacje
Promyk Słońca, gdzie opisane są etapy rozwoju dziecka aby sprawdzać
swoje dziecko i ma to na celu wczesną diagnostykę i ewentualną
szybką pomioc). No i ja uznałam, że mój maluch chyba ma autyzm (o
czym juz kiedys pisałam na forum). Moje obawy wynikaja z tego, ze
chciałabym, aby malec patrzył na mnie cały czas jak przy nim jestem,
jak do niego mówie. A on lubio sie rozglądać naokoło, przygląda sie
wszystkiemu a mnie najmniej. Czasem sie do mnie uśmiechnie, ale ja
wymazuje z pamięci te chwile kontaktu - i wiesz co? Jak mały
uśmiechnie sie gdzies w eter, to ja sobie tłumacze ze do mnie to był
przypadkowy uśmiech a nie umyślny. Ostatnio mam takie lęki, że
rodzina widzi ze z nim jest coś nie tak, ale nie chca mi powiediec i
jak ktoś mówi do niego "no popatrz na mnie" to mnie skręca z
przerazenia, ze juz widac te jego dysfunkcje... Mąż uważa ze nie mam
racji, ze faktycznie lubi sie rozglądać na boki, ale na nas tez
patrzy i sie usmiecha chociaz nie za czesto. zastanawiam sie czy ja
nie wymagam za duzo od synka, moze taka interaktywnosc jest cecha
dzieci czteromisiecznych a nie dwu? Mysle ze mam depresje
poporodowa, budze sie w nocy i mam natretne mysli, płacze, ciagle
sprawdzam czy maluch moze teraz bedzie na mnie patrzył, chodze
naokoło łóżeczzka zeby sprawdzic czy patrzy na mnie czy obok... Mam
obsesyjne mysli na ten temat. Najbardziej jednak boje sie, ze to co
widze to prawda, a moje wnioski to nie efekt depresji a prawdziwa
choroba. niedlugo idziemy do pediatry, zeby omówic moje obawy. I
znowu sie boje, ze lekarz albo potwieerdzi moje obawy albo powie ze
trzeba czekac, a juz nie wytrzymam ... widzisz, nie jestes sama