refleksje po 30

[1enigma]

czesc jestem tu nowa. fajne forum. mam nadzieje, ze sie bedzie coraz wiecej
dzialo.
czy nachodza Was juz refleksje na temat "co udalo mi sie osiagnac w zyciu i
czy jestem z takiego zycia zadowolona/-y". ja tak czasem mam - szczegolnie
podczas pobytu w Polsce (mieszkam poza krajem). rozgladam sie wokol i
stwierdzam - upss jak ten czas mija. porownuje sie z innymi i dochodze do
wniosku, ze ja pozostalam duzym dzieckiem, ktore zyje w swoim swiatku.
jestem mezatka - maz tez do konca nie wydoroslal, tutejsi znajomi po czesci
jeszcze studiuja. wiec prowadze takie jeszcze studenckie zycie. zupelnie
inaczej sobie swoje zycie po 30 wyobrazalam. ja nie wiem czy cos osagnelam -
szczesliwe malzenstwo, wyksztalcenie, ktore przez przeprowadzke za granice
dopiero robie, brak dzieci i pracy. niby zadnych osiagniec w porownaniu z
innymi rowiesnikami a czuje naprawde szczesliwa. A jak jest z Wami???Czy
zyjecie tak, jak sobie to wczesniej wymarzyliscie? inaczej? lepiej?

[aneczka1974]

każdy z nas chyba robi sobie taki bilans. szczególnie porównując się z
rówieśnikami. szczególnie z tymi, którym "się udało".
statystycznie rzecz biorąc mnie się jeszcze nie udało bo powinnam posiadać:
1) własne lokum o pow. > 60 m2 (a stać mnie na 30) 2) męża i co najmniej jedno
dziecko w wieku szkolnym (brak, tylko stały facet od roku) 3) co najmniej
kierownicze stanowisko z pensją przekraczającą znacznie średnią krajową (a
jestem tylko samodzielnym specjalistą, z pensją, hmmm, no cóż
ale: 1) stać mnie na własne lokum 2) na męża i dzieci wciąż (sic!) jest czas 3)
jestem zadowolona ze swojej pracy, a pieniędzy wystarcza mi na podstawowe i
niepodstawowe potrzeby.
... i chyba tak trzeba na ten bilans patrzeć...

[camel_3d]

nie... jeszcze nie dostalem oscara

[coffee1]

Boję się robić takie podsumowania, bo choć osiągnęłam statystycznie to wszystko, co POWINNAM osiągnąć, to ciągle odczuwam niedosyt i mam wrażenie, że nie o to chodziło.
Natomiast uważam, że trzydziestka to bardzo dobry wiek dla kobiety. Jesteśmy bardziej świadome swoich potrzeb, piękniejsze i mądrzejsze ))

[grzeniu22]

Ciesze sie, ze w wiekszosci myslimy podobnie. (I mam wrazenie ze nie
tak "prostacko materialnie" jak duza czesc osob mlodszych od nas). Jaki mnie
nachodza refleksje? To okropne, ale czuje sie tak jakos dziwnie staro,
oczywiscie zalezy to od dnia, ale cos w tym jest. Jestem szczesliwie zonaty (od
9 lat, zona tez 1974), niedzieciaty, niespecjalnie wypasiony finansowo, ale
generalnie zadowolony z zycia i szczesliwy we dwoje (+kot). Pracuje na uczelni,
zona jest pedagogiem. Problem tylko z dzieckiem... Im jestem starszy, tym jest
gorzej. Oboje z zona nie lubimy dzieci i nie zamierzamy sie rozmnazac, ale
powoli zbliza sie chyba czas podjecia ostatecznej decyzji. Jednak jak sobie
pomysle o malym, paskudnym stworzeniu, ktore burzy moj zyciowy spokoj to mam po
prostu dosc. Czy ktos z Was ma podobne dylemata?

[blue25]

A propos dzieci... Ja z kolei czuję, że już zaraz "powinnam chcieć", bo potem
będzie mi trudniej po prostu "chcieć" dziecko. Z drugiej strony czuję, że
urodzenie potomka jest w pewnym sensie dowartościowaniem własneej egzystencji.
A am jak sie wydaje ?

[dobranocc]

Zonaty jestem dopiero od 4, ale razem z obecną żoną mieszkamy razem od 9 a
jesteśmy razem od 10. I kot(y) mamy też. Obawiam się, że stanowimy
niebezpieczne odstępstwo od normy. Mój kumpel z liceum ma już 4 (ostatnio udało
mu się spłodzić bliźniaki) i spotykając się z nim mam wrażenie, że jeszcze
przez rok to wytrzyma, ale jak bliźniaki zaczną chodzić to może potrzebować
pomocy...

[kachna0]

Nie zauważyłam trzydziestki, bo na nią nie wyglądam i mało kto wierzy, że tyle
mam (teraz to 31). Czy coś osiągnęłam? Zależy kto to oceni: dwa fakultety,
studia doktoranckie (w ciągu 2 kolejnych chcę wytworzyć pracę dr), bardzo
lubiana praca (uniwerek - zawsze chciałam byc nauczycielem); Mąż, dwoje
wspaniałych dzieci; dochody - starczają, ale zawsze mogło być więcej; z tymi
dochodami nie stać nas na mieszkanie... Więc osiągnęłam coś czy nie?... Jestem
szczęśliwa.
Kaśka - 26.01.1974

[matko74]

"Topik", który zachęca do refleksji i podsumowań, a dzisiaj mam chandryczny
dzień, więc pewnie nie najlepszy na tego typu czynności, ale podejmę wyzwanie.
Ten rok, to rok moich największych niepowodzeń, odrzucania i negacji, braku
spełnienia. Spojrzawszy na osiągnięcia, to z materialnego punktu widzenia, jest
nieźle, a raczej było, ale jako, że Fortuna Major trzyma pieczę nad moim
znakiem, wierzę, że w rynsztoku nie pozwoli mi się znaleźć. Gorzej z odbudową
zwojów nerwowych i wstrzymaniem etapu patynowania moich włosów.

a tak na serio...

[camel_3d]

wydaje mi sie, ze osiagniecia to takie slowo wytrych. Dla niektorych kunp
mieszkania to osiagniecie, dla innych dopiero willa w wialnowku lub na
hawajach..
my kupilismy mieszkanko w styczniu. 74 m2 w centrum berlina. Kredyt bedziemy
splacac nastepne 10 lat... zawodowo..coz teraz jest taka sytuacja, ze penie nie
ma ludzi niezastapionych. 100% pewnosci co do mojej posady niestety nie mam. bo
firm nie zatrudnia ludzi na stale tylko na (najwyzej) 2 letnbie kontrakrty..

[2vertigo2]

Dla mnie przekroczenie 30 było magiczne. Tak naprawdę wtedy skończyło się
dzieciństwo - sen o szczęśliwym życiu rozsypał się wraz z całym moim światem w
miliardy okruchów. Do tej pory wszystko szło dosłownie jak po maśle, ukochany
mąż, interesująca praca zaraz po studiach, grono przyjaciół, ładne, duże
mieszkanie, plany na 5, 10, 30 lat wprzód. Żyłam w mydlanej bańce dostatniego,
szczęśliwego życia i nagle jeden list...
dół, deprecha, zero poczucia wartości
Po perypetiach przyszła siła i mądrość, wróciło poczucie wartości, niezależność,
świat odzyskał kolory. Teraz zachłystuję sie jego różnorodnością,
nieprzewidywalnością i choć szkoda niewinności, która została utracona w tamtym
momencie nie zamieniłabym mojego obecnego świata na tamten stary.
A wszystko to w trzydziestym roku życia, roku "wiadomości dobrego i złego"

11.10.1974

[makbyt]

też nie wyglądam na 30-stkę, w bloku (rok temu się wprowadziłam) mówią o mnie
ta dziewczyna z psem i dzieckiem.
Jest bardzo cięzko, praca, praca, kredyt do spłaty, małe dziecko, pies,
rachunki i brak męża, mężczyzny, chłopa.
Pary wokoło się rozstają, te szczęśliwe niemają dzieci bo nie chcą, samotne
matki z dziećmi, zaganianie, zalatanie.
Rodzina mówi jesteś młoda jeszcze sobie życie ułożysz. Niby tak jestem jeszcze
młoda ale z drugiej stronuy jak myśleć o normalności jak już w tak młodym wieku
doznało się tej całej nienormalności.
30-tka , niby jeszcze jestem smarkata bo co ta tam 30-ści , 40ści to już jakiś
wiek a z drugiej strony mam być dojrzała, odpowiedzialna, nie biegać do mamusi
żeby się wypłakań("...wiedziałaś co robiłaś,.... z kim się wiązałaś,,,etc")
30-tka taki wiek na rozdrożu czasami myślę że po 40-sce wszystko będzie
prostsze.

[olab1]

Hm, nowe forum i to jakie fajne.
Moje refleksje dotyczą szkoły - dziś mam studia, pracę, wiarę i pewność siebie.
A jeszcze w 1993 r. miało ze mnie podobno nic nie być. Dziś chętnie wróciłabym
do szkoły, szczególnie do podstawówki, aby powiedzieć tym wszechmądrym głupim
babom, które mnie uczyły (może nie wszystkim, ale kilku na pewno) co o nich
myślę i gdzie mam ich mądrości. Bardzo się też cieszę, że moje dziecko nie
będzie uczone przez pseudopedagogów - sama będę uczyć córkę jak ma walczyć o
swoje prawa i godność. Wiem, że dzisiejsza szkoła jest juz całkiem inna niż
kiedyś, może to i lepiej...
Jakoś wieku magicznej 30-ki nie czuję. Ostatnio mój kolega, jeszcze
dwudziestokilkulatek powiedział, jak dla zabawy podrywał 30 letnią kobietę.
Jakoś dziwnie mi się zrobiło - 30letnia kobieta. Cóż, chyba i o mnie tez już
tak mówią. Podobno nie wyglądam, ale...

[camel_3d]

wielu z tych pseudo pedagogow zmuszalo cie chcac nie chcac do wysilu
umyslowegop. zobacz co sie dzieje w szkolach niemieckich---koszmar. dzeciaki w
8 klasie nie potrawia poprawnie czytac i lyczyc..a o samodzielnym mysleniu nie
ma mowy. nowoczesne systemy nauczania sprawdzaja sie tylko w przypadku dobrych
nauczycieli, a takich jest malo.

poza tym z nauczaniem jest jak z cwiczeniemi miesni.
im wiecej musizs sie nauczyc czy latwiej przyswajasz wiedze. im wiecej cwiczysz
tym lepsze efekty widac.

[fugaz]

Czy ja żyję tak, jak sobie wymarzyłem?
Nie, zupełnie inaczej. Bo był wypadek i najpierw inni walczyli o moje życie, a
potem ja walczyłem o własną sprawność. Wiele z tych wszystkich marzeń - nie
obcych wszystkim Młodym Bogom - uleciało w eter. Długa i trudna rehabilitacja
to też trudna praca, ale przynosi inne, chyba mniej wymierne korzyści. Bo
poruszanie się na nogach zamiast na wózku to przecież nie przywilej, ani dar. A
jednak musiałem o to zawalczyć. Ale dziś stoję właściwie z niczym, za to o
własnych siłach... Mało to czy dużo, zważywszy że zabrali mi rentę Pozdrawiam
Was serdecznie i przekornie życzę - zdrowia moi Drodzy (powiało starością )

Ale, ale...ostatniego słowa jeszcze nie powiedziałem nie powiedziałem.
Pamiętacie taką piosenkę Forever Young ? Ja osobiście nie cierpiałem tego
kawałka Ale wciąż jeszcze taki się czuję

[kukurydzia]

każdy z nas miał jakoś swoja drogę do tej 30-ki, jedni prosta inni troche
bardziej pod górkę...
ja osobiście czuje się ciągle młodo...chociaz jak tak popatrze na mojego
starszego syna, który ma już...12 lat!! to już sama nie wiem czy jestem jeszcze
młoda. wcześnie zaczynałam to dorosłe życie, ale w sumie nie żałuję.
Dzieci mam już prawie odchowane (młodszy ma 6 lat), z mężem (1971) jakoś nawet
nam sie układa, chociaż w ciągu 12 lat małżeństwa bywały i cięzkie momenty, ale
przetrwaliśmy, w końcu żesmy sie dotarli.
Mamy swoje mieszkano - małe bo 38m2, ale własne, mamy pracę płatną tak sobie,
ale starcza na życie, studia tez mi sie udało zrobić....
ale z drugiej strony jak tak patrzę na swoje zycie...to juz prawie wszystko
mam...moi znajomi w tym wieku dopiero zaczynają poważne zycie, rodzą im sie
dzieci..itp ale przecież trzeba się cieszyć z tego co sie ma
Pozdrawiam serdecznie

[anulat]

Witam. Myslę, że dzieciństwo mieliśmy fajne, mało telewizji i brak komputerów
ale za to całe dnie na dworze. Dla mnie tak naprawdę życie zaczęło się po
trzydziestce. Fajny facet, dobra praca jakieś perspektywy, wcześniej też bywało
fajnie. Dodam, że czuję się maksymalnie na 24 lata i w sumie tyle mi
dają .Pozdrawiam wszystkich a w szczególności tych z 12 czerwca.Może ktos się
urodził tak jak ja ok. 18stej?