Witam was kochane,wczoraj wrocilismy do domu.Jak juzwiecie
od anipatryk o 23.45 przez cesarskie cięcie przyszedl na swiat
moj "maly wielki" Michal
Wazyl 4520,mial 60cm.W porownaniu do mojego pierwszego porodu
(silami natury) teraz czuje sie rewelacyjnie- moge siedziec,
poruszac sie normalnie,mam malutki szew,ktorego nie bedzie widac.
Poprzednio dluugo dochodzilam do siebie,a to dlatego,ze pierwszy
synek tez byl duzy (4100)a nikt nie wpadl na pomysl,zeby mi
zmierzyc miednice (dopiero w tym szpitalu okazalo sie,ze mam
powazne zwezenie i wszyscy sie zastanawiali jak ja poprzednio
urodzilam "dolem"...Stad po potwierdzeniu duzej wagi Michala
zadecydowano o CC,na ktore czekalam od 7 rano do...23.45-tyle
bylo porodow i naglych cięć.
Dobrze,zemaz byl ze mna caly czas,pomagal znosic cierpliwie
to oczekiwanie. Strasznie sie balam,ale nie bylo czego.Super
lekarze,mila atmosfera,bylam informowana o wszystkim,co
sie bedzie ze mna dzialo.
Najgorsza byla chyba podroz na lozku winda na blok operacyjny,
kiedy puscilam reke meza,czulam sie naprawde niepewnie...
Operowal mnie moj lekarz prowadzacy,stracilam duzo krwi,poniewaz
syn duzy.Najpiekniejszy moment oprocz pierwszego krzyku mojego
malenstwa przezylam kiedy po zbadaniu go lekarka polozyla
mi go na piersiach-tak bardzo roplakany od razu sie uspokoil,
a ja czujac jego cieplo i glaskajac go,bylam najszczesliwsza
pod sloncem.Pozniej pojechal w lozeczku na dol,gdzie zajal sie
nim moj maz.Bylismy razem do 3rano.
Najgorsze bylo to,ze nie moglam przez 24godz.nawet podniesc glowy
(jak to po CC),wiec synek troche byl "obok",ale na szczescie
bardzo duzo spal,wiec jakos sobie radzilam (ze wzgledu na straszny
tlok w szpitalu czasem nie mial mi nawet kto podac go do
karmienia
)Troche byl dokarmiany kieliszkiem,ale jak juz
mialam pokarm (za dwa dni po CC),szybko zalapal i ladnie ssal.
Jestem bardzo szczesliwa i spokojna,co przenosi sie tez
na Michalka-malo placze i duzo spi.Kocham go calym sercem.
Teraz czekam na powrot pierwszego synka od dziadkow-przyznam sie,
ze plakalam wielokrotnie w szpitalu z tesknoty za nim...Ciekawe
jak zareaguje na braciszka...
Pozdrawiam Was wszystkie i zycze lekkich porodow.Nie bojcie
sie,bo to naprawde piekne,niepowtarzalne chwile!!!
A to kilka zdjec:
Kilka godzin po narodzinach
Podrapalem sobie nosek
W szpitalnym lozeczku
Nareszcie w domu 
