do minka2403

[bobojulinek]

Witaj.
W wątkudotyczącym rehabilitacji wyczytałam że Twój synek jeszcze nie
raczkuje??? Ja mam podobny problem. Moja Julka ma 9miesięcy i nie
pełza ani nie raczkuje. Od 2miesięcy chodzimy na zajęcia ale ona
jest bardzo oporna. Nie nawidzi jak coś musi wykonać przy czyjejś
pomocy. Nawet jeżeli jest to zabawa. Płacze i wyrywa się... Bardzo
proszę podpowiedz mi coś. Czy Wam pomaga rehabilitacja? Raczkujecie
już? W jakim wieku jest Twój synio?
Pozdrawiam

[minka2403]

Witaj,
Moj synek ma rowno 9 miesiecy i nie siada sam i nie raczkuje. Potrafi przekrecic
sie z brzuszka na plecki, ale nie robi tego. Dlaczego??? - nie mam pojecia. Nie
przyjmuje tez pozycji do raczkowania. Umie pelzac wokol wlasnej osi i do tylu,
ale nie sprawia mu to przyjemnosci. W ogole od poczatku nie znosi lezec na
brzuszku i kazda minuta spedzona w tej pozycji to moja ogromna walka. Jesli
chodzi o cwiczenia, to cala historia. ja go "rehabilituje" od 4 miesiaca zycia -
napisalam w cudzyslowie, bo rehabilituje, ale malo w tym cwiczenia... Moj synek
podobnie jak Twoja Julcia nie cierpi robic cokolwiek wbrew jemu, nawet - jak to
powiedzialas - jesli jest to zabawa. Zwykłe polozenie go i bujanie na pilce
rehabilitacyjnej wywoluje w nim ogromny protest. Zdawaloby sie, ze to bardzo
przyjemna zabawa. No i trudno powiedziec, zeby nam ta rehabilitacja pomagala. On
na szczescie od tego 4-go miesiaca zycia zrobil duze postepy (nie bede teraz
opisywac z czym kiedys mial problem, bo za duzo by to zajelo miejsca), ale nie
mam pojecia, czy daly tu cos te namiastkowe cwiczenia, czy sam po prostu
"dojrzal". na poczatku cwiczylismy go vojtą i to byla porazka totalna. On wył, a
my prawie razem z nim. Wszyscy orędownicy metody vojty mowili mi, ze dzicko musi
plakac i kazde przy tych cwiczeniach placze, ale oni nie zdaja sobie chyba
sprawy, ze nie kazde TAK SAMO placze. Po wyjsciu z przedostatniej wizyty od
terapeuty vojty (skadinad bardzo mily i kompetenty czlowiek) Maciek mial
wybroczyny na calej twarzy od wysilku i skrzeczenia jak maly prosiaczek. I ja w
ogole nie moglam patrzec, jak on uderza glowka w stol rehabilitacyjny z
rezygnacja, ze nie moze sie uwolnic, a na tym stole mieszala sie jego slinka,
lzy i pot (nie jest to przenosnia). Za rada pewnej pani psycholog ucieklismy od
vojty na rzecz cwiczen bobath. Wiazalam z tym ogromne nadzieje, ale z tymi
bobathami jest tak samo. Tzn. Maciek az tak nie histeryzuje, ale nie daje sobie
tych cwiczen robic. Po prostu z calej sily wypreza nozki i nie daje mi ich sobie
za zadne skarby zgiac. Jak juz mi sie uda postawic go w pozycji czworaczej, to
trwa to sekunde, bo on te nozki z powrotem wypreza z calej sily i po
cwiczeniu... Rehabilitanta twierdzi, ze moj synek jest typowym wrazliwcem i
wszelkie niemile widziane przez niego bodzce straszliwie go rozdrazniaja. Jej
sie tez wydaje, ze on moze miec nadwrazliwosc na dotyk i moze dlatego nie chce
lezec na tym brzuchu i opierac sie raczkami o podloze. Przykro mi, ze nie za
wiele moge Ci poradzic. Ja mam w sobie bardzo duzo determinacji, ale coraz mniej
sil psychicznych. Teoretycznie powinnam cwiczyc synka 4x dziennie po okolo 15
minut. Nie uzbiera sie tego dziennie nawet pelnych 10 minut, choc caly dzien
robie podchody i probuje. 30 listopada idziemy do rehabilitantki, wiec zapytam
ja, co mam robic. Ona sama na tych spotkaniach tez go wlasciwie nie cwiczy, bo
boi sie, zeby sie rozplakal na calego. Pokazuje mi, co mam robic i ja to przy
niej wykonuje. U niej jakos mi szlo -w domu, kleska - tak jak opisalam powyzej.
Najgorsze jest to, ze czuje, ze spoczywa na mnie ogromna odpowiedzialnosc i ze
to spada na mnie sama jedną. Rehabilitanci, ktorym place jakos nie za wiele moga
na te sytuacje poradzic, mąż jest kochany, ale wraca pozno wieczorem z pracy,
rodzina - jak to rodzina, wspiera, ale troche chyba uwaza, ze powinnam dac
malemu spokoj i ze on sam do wszystkiego dojdzie. Najchetniej by go sadzali,
stawiali i pokazywali, jak sie chodzi, choc przekazuje im sumiennie, ze wg
neurologa to strasznie obciaza kregoslup i bardzo demotywuje dziecko do
jakichkolwiek staran. Jak to mowia rehabilitanci - dziecko sadzane przez
rodzicow nie umie siedziec... Mam nadzieje, ze zdolalas dojsc do konca tych
moich żali. Staram sie codziennie znajdowac w sobie sily i naladowywac sie
optymizmem. Dziekuje Ci, ze sie odezwalas. Razem latwiej sie takie rzeczy
przechodzi. Aha, no i jest jeszcze na naszym forum Asiamuc, z ktora piszemy
miedzy soba na te tematy. Ona ma podobna sytuacje do nas, ale zdaje sie, ze
wiecej sily ode mnie. Ponizej link.
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=39984&w=72105597
Pozdrawiam bardzo serdecznie. Kurcze, no przeciez te nasze szkrabiątka tez
kiedys zaczną chodzić! Odzywaj sie, co u Was, dobrze?

[bobojulinek]

Bardzo dziękuję, że tak szybko udało Ci się odpisać. Czytając
opowieść o Twoim synku wyłaniał mi się obraz mojej małej złośniczki.
U nas też cała rehabilitacja sprowadza się do wskazań co mogę
wykonywać w domu jeśli uda mi się poskromić płacz córci... Każde
zgiecie nogi w kolanku lub rączki w łokciu kończy się mega wielkimi
splazmami. Z resztą Ty przechodzisz to samo więc mie muszę opowiadać
jak czuje się matka patrząca na taką histerię.
Często zastanawiam się czy oby napewno powinnam chodzić z Julką na
te zajęcia... niektórzy fizjoterapeuci mówią, że każde dziecko
rozwija sie swoim własnym tempem i nie wolno działać wbrew naturze
ale z drugiej strony nie chciałabym kiedyś wypominać sobie, że nie
zrobiłam dla niej wszystkiego co w mojej mocy...
My rehabilitujemy się od 7 miesiaca ale nie widzę kolosalnej
poprawy. Na dzień dzisiejszy Julia sama potrafi siedzieć i siadać,
potrafi ustawić się w pozycji czworakowej i obraca się z pleców na
brzuch i odwrotnie ale to by było na tyle. 25 będzie miała równe 9
miesięcy. Ja niestety sama wychowuję córcię i w najgorszych
momentach mogę płakać jedynie do poduszki więc tym bardziej jestem
wdzięczna Ci za odzew i chociaż brzmi to okropnie cieszę się, że
znalałam kogoś o podobnym zmartwieniu.
U nas najlepiej sprawdzila się jak narazie " podwieszka". Przy jej
użyciu mała najmniej protestuje i nauczyła sie przyjmować pozycję do
czworakowania. Jeśli chcesz to mogę opisać jak to mniej więcej
wygląda,może i Wam uda się szybciej przez to przejść.
Już czytałam wątek z linku który mi przesłałaś, napewno jeszcze
podpatrzę Waszą rozmowę .
Już nie mogę doczekac się dnia w którym porozmawiamy i wymienimy
doświadczenia o tym jak nasze bąbelki pięknie raczkują.
Pozdrawiam Ilona i Julia

[bobojulinek]

Włąśnie- omal bym zapomniała. Czy dobrze zrozumiałam, że twój synio
dzisiaj obchodzi dziewięciomiesięcznicę? Jeśli tak to wszystkiego
naj, naj... i oby każdy kolejny dzionek przynosił Wam wiele radości
i nowych umiejętności.

[minka2403]

No ja tez sie ciesze, ze nie sama jestem z tym problemem. Tak jak mowisz, moze
brzmi to i okropnie, ale skoro obu nam to dodaje otuchy, to tym
lepiejOczywiscie bardzo prosze o opis tego cwiczenia, o ktorym piszesz w
poprzednim watku. Moze uda mi sie mojego buntownika jakos do niego przekonac.
Smieszne jest to, ze on jak sam sie bawi, to czasem probuje na te czworaki
stanac, ale rzuca sie tak zabawnie, gwaltownie prostuje na rekach i robi przy
tym taką skupioną doroslą minę - no urocze to jest, ale jak gluptaskowi chce
pokazac, jak to zrobic w prosty sposob, to ryk... Bobojulinku, ale skoro Twoja
mala umie przyjac te pozycje do czworakowania, to wy jestescie juz daleko do
przodu. To juz na pewno tylko kwestia czasu. Dzieci sie tak bujaja przez pewien
okres na tych kolankach, bo cwicza stabilizacje, a potem do przodu. Wiec u Was
to na pewno juz tuz tuz. Dziekujemy tez bardzo za zyczenia - tak dokladnie to
9-miesiecznica byla 18-ego. Pisz koniecznie, co u Was. Teraz jak cwicze malego,
to juz mysle i o Julci.

[nemezis_wl]

Dziewczyny spokojnie. najwazniejsze że dzieci robia postępy. Nawet
jesli jest to powoli.
ja tez mam juz prawie 9miesieczniaka ale on na razie ani mysli
raczkowac. Niedawno dopiero ładnie sie podpiera na rączkach i
podnosi brzuszek w tej pozycji. I ja sie z tego ciesze. Wierze ze
powoli wstanie do czworakowania.
A w sieci znalazłam rozwoj ruchowy dziecka miesiąc po miesiącu
www.dzieckook.pl/rozwoj/rozw_racz_7-12.html
i wcale tak opóźnieni nie jesteśmy jak sądziłam. Po prostu
wiekszość dzieci rozwija sie szybciej i te mamy się chwalą
Trzymajcie sie
A i jeszcze chciałam napisać że u nas całe zalecenie sprowadza sie
po prostu do zabawy na podłodze z synkiem. zadnych szczegolnych
ćwiczeń.

[minka2403]

Dzieki bardzo Nemezis. I za to na forum "Rehabilitacja" tez jeszcze raz Ci
dziekuje. Kochana jestes

[bobojulinek]

Na wstpie przepraszam, że tyle trwało moje odpisywanie.
Mojej Julci raczej nie zbiera się do raczkowania bo przyjęcie
pozycji czworakowej służy jej jedynie do siedania . Postaram się
jak najlepiej opisać Ci to ćwiczenie o którym wcześniej wspominałam.
A więc: musisz klęknąć i usiąść tak jakby na własnych nogach. Ustaw
maluszka między kolanami tak, żeby znalazł się w pozycji czworakowej
a twoje nogi nie pozwolą mu się spowratem położyć. Gdy będzie Wam to
jako tako wychodziło złuż sobie pieluchę tetrową w podłużny pas.
Umieść ją pod pachami dziecka i połuż go na brzusio. Resztę pieluchy
chwyć nad pleckami synia i podnoś go w ten sposób za klatkę. Nie
dotykając go będziesz pokazywala mu, że w ten sposób można się
przemieszczać. To swietnie imituje raczkowanie i wiele dzieci przy
tym robi spore postępy. Nam to pomogło o tyle, że mała umie sama
stanąć na czworaka... Mam nadzieje, ze w miare dostępnie to
opisałam...
A jak teraz u Was? Robicie już coś nowego?
Podrawiamy.

[minka2403]

Dziekuje Ci bardzo za opis tego cwiczenia. Na razie nie udalo mi sie go
wprowadzic w zycie, bo moj maly buntownik od razu je oprotestowal... On chyba
rzeczywiscie, tak jak napisala mi w innym watku Asiamuc, nie lubi zewnetrznej
stymulacji i woli powoli, ale sam. Ostatnio zapiera sie nogami o lozko albo
sciane czy szafke i probuje podnosic sie na kolanka. Czasem robi to juz tez na
srodku pokoju bez podpierania. Sa to jeszcze niezdarne proby, ale mam nadzieje,
ze dokads nas to powolutku zaprowadzi. Udaje mi sie go tez dluzej "przytrzymac"
na podlodze. Kiedys byly to 3-4 minuty. Teraz troszke dluzej juz polezy na
brzuchu. A Twoja kruszynka, jesli sama siada, to i poraczkuje, zobaczysz. Juz
jak wstapila na te sciezke, to bedzie nia podazac. Tak czy inaczej na razie nas
wyprzedzacie, wiec musimy Was chociaz troszke dogonic Pozdrawiam bardzo
serdecznie i czekam z niecierpliwoscia na dalsze ruchy naszych dzieciaczkow.

[bobojulinek]

My jak narazie dalszych postępów nie zrobiłyśmy.
Mam nadzieję, że będzie tak jak napisałaś, że pomalutku nasze
dziciaczki zrobią wielki krok na przód.
Czekamy na informację o Waszych poczynaniach a widz, że zapowiadają
sie dobrze. Jeśli Twój synio potrafi już stnąć na kolankach to super.
Przy każdej nowejwiadomości od Was zauważam spore różnice- oby tak
dalej.
Pozdrawiam

[bobojulinek]

Witajcie.
Jak idą Wasze postępy?
Nasze na razie stoją w miejccu....